Unutulmuş Fısıltılar

Kapı, yağmurdan ıslanmış taşların arasına sıkışmış gibi duruyordu. Eski evin önünde rüzgar, fısıldar gibi ağaçların arasından geçiyor, pencereler titrek bir iniltiyle yankılanıyordu. Aylardır kimsenin cesaret edip adım atmadığı bu ev, Selim’in çocukluk anılarında hayalet gibi yaşıyordu.

Selim, elindeki anahtarı avuç içinde döndürdü. Metal, soğuğu derisine işleyerek onu düşündüğünden daha çok sarsmıştı. Annesi bu anahtarı ölmeden önce ona teslim ederken sadece şunu söylemişti:

“Gerçeği öğrenmeye cesaretin varsa, kapıyı aç. Ama her şeyin bir bedeli olduğunu unutma.”

Yanında duran Zeynep, yıllardır görmediği eski bir dostuydu. Onu yalnız bırakmamaya kararlıydı. Ama yüzündeki endişe, sessizliği delip geçen bir çığlık gibiydi.

“Selim, bu gerçekten gerekli mi? Yıllar önce olanlar seni paramparça etti. O evi tekrar görmenin ne anlamı var?”

Selim, gözlerini kapıya dikti. “Anlamı var. Çünkü olanların nedenini hâlâ bilmiyorum.”

Anahtarı kilide sokup yavaşça çevirdi. Mekanizma bir süre inatla direndi, ardından keskin bir klik sesiyle pes etti. Kapı aralandığında içeriden yayılan koku, geçmişin çürümüş nefesiydi.

Evin İçindeki Sesler

İçeri girdiklerinde ev, olduğu gibi korunmuş gibiydi. Masanın üzerinde tozla kaplanmış bir fincan, yıllardır unutulmuş bir hikayeyi anlatmaya çalışır gibiydi. Zeynep el fenerini tavan arasına doğru tuttu. Bir gölge, fener ışığının ulaşamadığı bir noktada kıpırdandı.

“Bunu yalnız yapmana izin vermemeliydim,” dedi Zeynep, sesi titrek ve çaresizdi.

Selim sessizce bir odaya yöneldi. Duvarlarında hâlâ çocukken yaptığı çiziği gördü. Çizgilerin yanında, annesinin yazdığı bir cümle duruyordu:

“Karanlık, sadece gözlerini kapattığında seni içine alır.”

Odayı dolduran sessizlik aniden bir sesle bozuldu. Fısıltılar. Çok ince, neredeyse gerçek olmayacak kadar zayıf bir ses dalgası kulaklarına ulaşıyordu.

“Selim…”

Selim irkildi. Sesin kaynağını bulmaya çalışırken Zeynep, “Bunu duyuyor musun?” diye fısıldadı.

“Evet,” dedi Selim. “Ama bu ses… annemin sesi gibi.”

Zamanın Kapısı

Fısıltılar onu evin derinliklerine, yer altına inen taş bir merdivene götürdü. Zeynep gitmemesi gerektiğini söylese de Selim artık başka bir şeyi duyamıyordu. Merdivenin sonundaki küçük bir kapıyı açtığında, karşısında tamamen farklı bir dünya buldu.

Geniş bir oda, tamamen karanlık ama bir şekilde etrafını görebiliyordu. Ortasında bir masa vardı. Masanın üzerinde bir defter ve bir ayna. Deftere dokunduğunda bir anı canlandı. Annesinin yüzü, ağlayan bir Selim’i sakinleştirmeye çalışıyordu.

“Bazı gerçekler, zamanla öğrenilmelidir. Acele etme, Selim,” diyordu.

Aynaya baktığında ise kendi yüzünden çok daha genç birini gördü: Çocukluk hali. Çocuk Selim, aynadan ona bakarak şunları söyledi:

“Beni burada bıraktın. Ama artık geri dönemezsin.”

Son

Selim, aynanın içindeki çocuk haline ulaşmaya çalıştı ama her dokunuşunda görüntü dalgalandı ve kayboldu. Fısıltılar tekrar başladı, bu kez daha güçlüydü:

“Gerçeği öğrendin. Şimdi ne yapacaksın?”

Selim, başını kaldırdı ve yavaşça geri döndü. Zeynep’in boş gözlerle ona baktığını fark etti.

“Zeynep… sen ne zaman sustun?” diye fısıldadı. Ama Zeynep’in varlığı, o an bu evin bir yanılsama olduğunu gösteriyordu.

Selim kapıdan çıktığında, güneş yeni doğmuştu. Ama arkasına baktığında evin artık orada olmadığını gördü.