Deprem

6 Şubat: Saatin Durduğu, Kalbin Konuştuğu Gün

O gece, zaman bir daha eskisi gibi akmadı.

Takvimler 6 Şubat’ı gösterdiğinde, saatler 04.17’de durdu.

Ama aslında duran saatler değil, insanlığın nefesiydi.

Uyku ile ölüm arasındaki o ince çizgide yakalandı şehirler.

Duvarlar konuştu, zemin öfkeyle sarsıldı,

annelerin duaları yarım kaldı,

çocukların rüyaları karanlığa düştü.

Deprem bir doğa olayıydı belki,

ama yaşanan bir insanlık sınavıydı.

Bir Gecede Yetim Kalan Şehirler

Kahramanmaraş, Hatay, Adıyaman, Malatya, Gaziantep…

Her biri bir kalp gibi attı o an.

Ve her biri aynı anda acıyla kasıldı.

Bir ev çöktüğünde sadece beton yıkılmaz.

Bir hayatın geçmişi, hayalleri, fotoğrafları,

bayramlıkları, duvardaki saat,

bir köşede asılı duran umutlar da enkaz altında kalır.

O gece:

Anneler çocuklarının isimlerini haykırdı,

Babalar elleriyle beton kazıdı,

Kardeşler kardeşlerinin sesini dinleyerek sabaha ulaştı,

Bazıları ise sessizliğe emanet edildi.

Enkaz Altında Kalan Sessizlik

En ağır ses, sessizlikti.

Bir çocuğun “buradayım” diyememesi,

bir annenin cevapsız duası,

bir babanın dizlerinin üzerine çöküp susması…

O sessizlik,

televizyonlardan değil,

kalplerimizin tam ortasından yayıldı.

Ve biz öğrendik ki;

insan bazen ağlayamaz,

sadece donar.

Dayanışmanın Ayağa Kalktığı Yer

Ama karanlığın en koyu anında,

bir ışık yandı.

Bir el uzandı başka bir ele.

Tanımayanlar tanıdık oldu.

Bir ekmek bölündü,

bir battaniye paylaşıldı,

bir “yalnız değilsin” sözü umut oldu.

O gün anladık:

İnsan, insana merhem olabiliyordu.

Gençler enkaz başında sabahladı,

kadınlar çorba kaynattı,

yaşlılar dua etti,

çocuklar oyuncaklarını paylaştı.

Ve acının içinden,

kardeşlik çıktı.

Gidenler ve Kalanlar

Bazıları gitti…

İsimleri mezar taşlarına yazıldı,

ama kalplerimizden silinmedi.

Bazıları kaldı…

Ama artık eskisi gibi değildi.

Geceleri uyanan,

en ufak seste irkilen,

hayata tutunmaya çalışan insanlar kaldı.

Deprem bitti denildi,

ama depremzedelerin içindeki sarsıntı bitmedi.

Unutmamak Bir Sorumluluktur

6 Şubat’ı anmak,

sadece bir tarih hatırlamak değildir.

Bu;

İhmali hatırlamaktır,

Sorumluluğu hatırlamaktır,

Daha sağlam bir vicdan inşa etmektir.

Unutursak,

aynı acılar yeniden yazılır.

Hatırlarsak,

belki bir can kurtulur.

Son Söz

6 Şubat bize şunu öğretti:

Evler yıkılabilir,

şehirler çöker,

ama merhamet yıkılmamalı.

Ve biz,

enkazın başında edilen her dua kadar

insan kalabildiğimiz sürece,

kaybettiklerimize borcumuzu ödeyebiliriz.

Ruhları şad olsun.

Kalanlara sabır,

gidenlere rahmet olsun.

6 Şubat – Enkazdan Yükselen İnsanlık

Bazı tarihler vardır, takvimde durmaz…

Kalpte durur.

6 Şubat da onlardan biridir.

O gece uyku, insanı terk etti.

Toprak öfkeyle silkindi,

şehirler bir anlığına nefessiz kaldı.

Saatler 04.17’de durdu

ama acı, akmaya devam etti.

Bir anne, çocuğunun adını haykırdı karanlığa.

Bir baba, elleri kan içinde betona sarıldı.

Bir çocuk, oyuncağını bırakmadan sustu.

Deprem geldiğinde

yalnızca binalar yıkılmadı;

hayatlar yarım kaldı.

Enkaz altı sadece beton değildi.

Fotoğraflar vardı orada,

bayram sabahları,

askıda kalmış kahkahalar,

“yarın yaparız” denilen hayaller…

Ve bir sessizlik çöktü.

Öyle ağırdı ki,

insanın içinden konuştu.

Ama tam da orada,

küllerin arasından

insanlık doğruldu.

Tanımayanlar birbirinin adını ezberledi.

Bir çorba kazanı, bir şehri ısıttı.

Bir battaniye, bir kalbi hayatta tuttu.

Bir “buradayım” sözü,

bir ömre tutunma sebebi oldu.

Acının içinden kardeşlik çıktı.

Çünkü insan,

en çok karanlıkta

insan olur.

Gidenler oldu…

Adları mezar taşlarına yazıldı

ama dualardan silinmedi.

Kalanlar oldu…

Geceleri hâlâ irkilen,

en küçük seste yüreği sarsılan,

ama yine de hayata tutunanlar…

Deprem geçti denildi.

Ama bazı kalplerde

hiç bitmedi.

6 Şubat’ı anmak,

yalnızca yas tutmak değildir.

Bu;

hatırlamaktır,

sorumluluktur,

bir daha aynı acıyı yaşamamak için

vicdanı diri tutmaktır.

Unutmak ihanettir.

Hatırlamak ise bir duadır.

Ve biz,

enkazdan çıkarabildiğimiz her merhametle

kaybettiklerimize biraz daha yaklaşırız.