Tapusu Kalbimizde Kalan Konak

Meram kelimesi, Konyalıcada; “Amaç, arzu, hedef, gaye, tema” anlamlarında. Herkesin görmek, kavuşmak, gezmek, yaşamak için can attığı bu cennet mesireliğin özel adı olmuş. Meram, şehir merkezinin batısında 8 km. mesâfededir1. Batıdaki Loras Dağı’nın dik meyilli çıplak yamaçları ile bu yamaçların doğu eteklerinde Konya yönüne doğru yelpaze gibi açılan bir yeşillikler armonisi.

Meram Bağları deyince herkesin aklına serin gölgeler, Tavus Baba’nın huzur veren atmosferi ve asırlık çınarlar gelir. Benim içinse bunlardan çok daha fazlası; geçmişin, çocukluğumun ve en çok da ailemin izlerini taşıyan bir hafıza mekânıdır burası.

Tavus Baba civarında mağrur bir duruşla zamana direnen o Taş Konak vardır... Her önünden geçtiğimde içimde hem tatlı bir tebessüm hem de bir burukluk belirir. Henüz annem için, babam hayattayken, en büyük hayallerinden biriydi o konağı almak, kiralamak; bizim yuvamız kılmaktı. Anneme verebileceği en güzel hediyeydi belki de. Kaderin akışı başka yollar çizdi, yıllar geçti ve o Taş Konak bugün belediyeye tahsis edilmiş tarihî bir değer olarak varlığını sürdürüyor.

Yine de duvarlarına her baktığımda, orada yaşanabilecek mutlu günlerin fısıltısını duyar gibiyim. Mülkiyeti kimde olursa olsun, o konak zihnimi ve ruhumu her zaman annemle babamın o güzel sevdasına, çocukluğumun Meram Bağları'ndaki huzuruna götürmeye devam edecek. Çünkü bazı mekânlar tapuyla değil, kalple sahiplenilir.