BATAKLIĞIN ÇOCUĞU

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bir kayıp vakasını araştırmak için dağ başındaki bir eve giden dedektif James, karşılaştığı açıklanamaz olaylarla bilimsel gerçeklik ile doğaüstü güçler arasındaki sınırda korkutucu bir yüzleşmeye sürüklenir.

22 Kasım 2026 - 08:22
22 Kasım 2026 - 08:22 ⏱ 21 dk Okuma Süresi
 0  7
BATAKLIĞIN ÇOCUĞU

James olduğu yerde durmuş, etrafa bakınıyordu. Biraz sonra yanına genç bir adam yaklaştı. Bu adam, James'e ulaşan ve onu bu dağ başına getiren kişiydi. James hâlâ ortalıkta bir sorun falan göremiyordu. Hatta kışın ortasında, bu dondurucu soğukta buraya gelmeyi hiç istememişti ama genç adam onu bir şekilde ikna etmeyi başarmıştı. Elbette buraya gelmeleri o kadar kolay olmamıştı. At arabası karlı yollarda güçlükle ilerlemiş, bir noktaya geldiğinde ise durmuştu. İstedikleri yere varabilmeleri için ormanın içinden yürümeleri gerekiyordu. Ormanı güç bela geçtikten sonra ise onları diz hizasına gelen karlı bir arazi karşılamıştı. James, buraya geldikten sonra yaptığı hatayı daha iyi anladı ama artık geri dönüş yoktu. Buraya kadar gelmişken bu işle ilgilenecekti. En azından çektiği yol işkencesine değecek bir şeyler bulmayı umuyordu.

"Efendim, bu taraftan."

James, yürümeye başlamadan önce olduğu yerde durup sordu:

"Daha ne kadar yürüyeceğiz? Sırılsıklam oldum ve bacaklarımı neredeyse hissetmiyorum."

"Az kaldı efendim, ev işte şurası."

James, genç adamın gösterdiği yöne baktığında eski püskü, dokunsan yıkılacak gibi duran ahşap bir ev gördü. Gerçekten bu evde yaşayan insanlar mı vardı? Üstelik kışın bu kadar sert geçtiği bir bölgede... James, bıkkınlıkla kara bata çıka yürümeye devam etti. En azından kar yağışı durmuştu. Tipi başlamadan önce kapalı bir yere girseler iyi olacaktı. Eve yaklaştıklarında genç adam hemen eve doğru ilerledi ama James olduğu yerde durup eve baktı. İçeri girdiğinde evin başına yıkılmasından korkuyordu. Neyse, içindekiler hâlâ hayatta olduğuna göre bir sorun yok demektir. James de eve doğru yaklaştı. Genç adam kapıya vurdu. Kapı açıldı ve orta yaşlarda bir adam belirdi. Adam, genç adamla tokalaştıktan sonra James'e baktı. James de tokalaşmak için elini uzattı ama adam onu donuk bakışlarıyla baştan aşağı süzdükten sonra içeri girdi. James elini geri indirip genç adamla birbirlerine baktılar.

"Sadece yabancı olduğunuz için soğuk davranıyor efendim, sizinle alakalı bir durum değil." dedi genç adam ve içeri girdi. James de umursamaz bir tavırla içeri girip kapıyı kapattı. Evin içi de dışı gibi oldukça bakımsız ve eskiydi. Ailenin yoksul olduğu belliydi. Genç adamın ona anlattığı kadarıyla evde yalnızca karı koca ve küçük çocukları yaşıyordu. James, boş gördüğü koltuklardan birine oturduğunda bir uğultu duydu. Meraklı gözlerle etrafa bakınırken ev sahibi adam yine buz gibi bir tavırla açıklama yaptı:

"Yatak odasındaki soba borusundan geliyor. Dışarıda tipi başladı."

James başını salladı.

"Ah, evet. Tipi, anlıyorum. Eviniz epey soğukmuş. Sobanız nerede?"

"Soba yok."

James, anlamamış gözlerle ona baktı ama daha fazla soru sormadı. Genç adam ev sahibi adama döndü.

"Andrew, bu beyefendi James. Size yardım edecek."

Adam, James'e baktı ve aşağılayıcı bir tavırla sordu:

"O mu bize yardım edecek? Kendine bile faydası yok gibi."

James yutkundu ve kravatını düzeltti. Başka bir yerinde bir sorun yoktu. Gayet temiz ve düzenli bir hâli vardı. Tabii karda yürüdüğünden dolayı ıslanan pantolonunu ve ayaklarını saymazsa... James biraz sonra soğuktan titremeye başladı. Tipi başlamadan önce kapalı bir yere girmek istemişti ama bu ev dışarıdan daha tehlikeli gibi görünüyordu. Ayrıca dışarıyla aynı derecede soğuktu.

"Neden böyle söylediniz?" diye sordu James. Adamdan neredeyse yirmi yaş büyüktü ve kendisinden yaşça küçük olan birinin onu bu şekilde aşağılaması hiç hoşuna gitmemişti. Adam kötü bir kelime daha ettiğinde durmadan çıkıp gidecekti.

"Siz büyücü müsünüz, falcı mı yoksa sihirbaz mı?"

"Hiçbiri, maalesef. Ben bir bilim adamıyım."

"Bilim mi? Bilim adamının bu dağ başında, bu sefil harabede ne işi olur ki?"

Genç adam önce James'e baktı, sonra ev sahibine döndü.

"Onu ben ikna ettim. Andrew, size yardım edecek. Bu arada Nora nerede? Onu göremedim."

Andrew genç adama döndü.

"Odasında. Annesi gittiğinden beri odadan çıkmıyor."

"Çok üzücü." dedi genç adam ve James'e döndü. "Sence nereden başlamamız gerek?"

James duruşunu düzeltti ve ciddiyete büründü.

"Öncelikle ne zaman ve nereden kaybolduğunu öğrenmemiz gerek."

Andrew umursamaz bir tavırla karşılık verdi:

"Tek bildiğim, dışarıda kaybolduğu. Karşıdaki ağaçta bir salıncak var. Onu ararken salıncakta ve önünde bazı izler gördüm. Hâlâ duruyor mu bilmiyorum."

"Ne tür izler?"

"Bilmem, çamura benziyordu. Salıncaktan çamur akıyordu ve önünde çamurlu ayak izleri vardı."

"Bu havada dışarı çıkıp salıncağa mı bindi yani?"

"Sanmıyorum, bilmiyorum. İzler bir erkek ayakkabısına ait gibi görünüyordu. Ayrıca daha garip bir şey var."

"Nedir?" diye sordu James merakla.

"İzler salıncağın önünde başlıyor ve birkaç adım sonra bitiyordu. Başka hiçbir iz yoktu. Yani sanki uçan bir yaratık bir ayakkabıyla oraya izleri bırakmış ve sonra ortadan yok olmuş gibi. Bu çok garip."

"Evet, bu çok garip." diye geveledi James. Sonra tekrar adama döndü. "Karşıdaki ağacın orada mı dediniz?"

"Evet, tam karşıda."

"O hâlde vakit kaybetmeden hemen bakmam gerek, yoksa kaybolabilirler."

James hemen yerinden kalktı ve dışarı çıktı. Kapıyı açtığı an tipi sert bir şekilde suratına çarptı. Tipinin şiddeti o kadar sert, soğuk o kadar keskindi ki James suratının alev alev yandığını hissediyordu. Kısa bir an nefes darlığı yaşadıktan sonra paltosunun yakasını iyice kaldırıp başını omuzlarının arasına gömdü ve hızlı adımlarla ağaca doğru yürümeye başladı. Andrew ile genç adam kapının önünde durmuş, onu izliyorlardı. Dışarı çıkmaya cesaret edemiyorlardı. James, salıncağa fazla yaklaşmadan önce karlı zemine baktı. İşte oradaydı, ayak izlerini gördü. Karlar henüz izleri tam olarak kapatmamıştı. Adamın dediği gibi çamurlu, erkek ayakkabısına benzeyen ayak izleriydi.

Salıncakta başlıyor ve birkaç adım ileride sona eriyordu. James, izlere basmamaya dikkat ederek salıncağa yaklaştı. Salıncağın üzeri çamurla kaplıydı. Bazı yerleri karla kapanmıştı ama yere akacak kadar yoğun bir çamur birikintisi olduğu anlaşılıyordu. James incelemesini tamamladıktan sonra arkasını dönüp eve doğru koşmaya çalıştı. Tipinin şiddetinden gözlerini açamıyordu. Bir ara sendeledi, ayağı kaydı ve yere düştü. Genç adam ona doğru bir hamle yapacağı sırada Andrew, genç adamı kolundan tutup ona engel oldu. James güçlükle ayağa kalkmayı başardı ve kendisini güçlükle eve attı. Kollarını bağlamış, titreyerek evin içinde volta atıyor, ısınmaya çalışıyordu. Aynı anda açıklama yapmaya başladı ama konuşurken çenesi titriyor, bu yüzden söyledikleri rahat anlaşılmıyordu.

"Benim biraz ısınmam gerek." dedi güçlükle.

Andrew sonunda insafa geldi.

"Ben size birer tane çay yapayım."

Andrew mutfağa gittiğinde James genç adama döndü.

"Beni ne halt etmeye buraya getirdin ki? Bir avuç çamur ve birkaç ayak izi dışında hiçbir şey yok. Onu nasıl bulmamı bekliyorsun?"

Genç adam ona yaklaştı ve sessizce söylendi:

"Efendim, orada olanları kendi gözlerinizle gördünüz, öyle değil mi?"

"Eee, ne olmuş? Bir çocuğun aklıyla iş yaparsam böyle olur. Donuyorum."

Genç adam, buranın iklimini bildiğinden daha kalın giyinmişti. Bu yüzden hiçbir şey hissetmediği belliydi.

"Efendim, o izler sıradan izler değil. Hatta belki de bir insana bile ait olmayabilirler."

James durdu, kaşlarını çattı ve anlamamış gözlerle ona baktı.

"Ne?"

"Efendim, biliyorum siz bir dedektifsiniz, bir medyum değil. Bu tür şeylere inanıp inanmadığınızı da bilemem ama bana kalırsa inanmak zorundasınız."

"Neden? Ne demeye çalışıyorsun?"

"Efendim, onların küçük kızı Nora bir şeyler gördüğünü söylüyor."

"Ne gibi şeyler?"

Genç adam ona biraz daha yaklaştı ve fısıldayarak karşılık verdi:

"Bir hayalet."

James ona şaşkınlıkla baktı, sonra bir kahkaha patlattı. Genç adam acizce James'e bakıyordu.

"Bak evladım, beni buraya gelmem için ikna ettin. Her ne kadar dağ başı olsa da gerçek bir yer, gerçek bir ev. Ama hayalet gibi saçmalıklara inanmamı sakın bekleme benden."

"Efendim, bunu ben söylemiyorum. Nora söylüyor. Onları gördüğünü söylüyor. Çocuk yalan mı söyleyecek?"

"Nora kaç yaşında?"

"Sekiz yaşında."

"Ben sekiz yaşındaki bir kız çocuğunun bunu gördüğünü söylemesine, hatta gördüğüne bile inanırım ama senin, onun annesini kaçıran bir hayalet olduğuna inanman çok daha farklı bir şey. Beni anlıyor musun?"

"Peki madem öyle, o izlerin açıklaması ne o hâlde efendim? Hadi bunu açıklayın."

James durdu, derin bir iç çekti ve gencin kolunu sıvazladı.

"Gözle görülebilen her şeyin mutlaka bilimsel bir açıklaması vardır evladım."

"Görünmeyen şeyler de vardır efendim." dedi genç, kendinden emin bir tavırla.

"Öyle mi?"

"Evet efendim. Mesela melekler, şeytan, Tanrı... Hadi diyelim bunlara inanmayan insanlar var. Peki frekanslara ne diyorsunuz? Ses dalgalarına, ışığın izlediği yola, havadaki atmosfere ne diyorsunuz? Bunlar da gözle görülmüyor ama hepsinin bilimsel bir açıklaması var, öyle değil mi?"

"Sen şimdi bilimle hayaletleri bir mi tutuyorsun?" diye sordu James öfkeyle.

"Hayır efendim, sadece gözle göremesek de her şeyin mutlaka bir açıklaması olduğuna inanıyorum."

"Tamam, madem hayaletler var, bana bunu bilimsel olarak açıkla bakalım."

Onlar konuşurken Andrew elinde iki fincan çayla salona geldi, durdu ve anlamamış gözlerle onlara baktı.

"Hayaletler mi?"

James ve yanındaki genç adam ona döndü. Andrew elindeki fincanları sehpanın üzerine bıraktı ve öfkeyle söylendi:

"Gerçekten buraya bunun için mi geldiniz? Hayaletlere inanan ve bunun peşine düşen bir hayalet avcısı dedektif... Siz bu işi ne sanıyorsunuz?"

James genç adama kısa bir bakış attıktan sonra hemen Andrew'e döndü.

"Hayır, yanlış anladınız. Ben kesinlikle böyle şeylere inanmıyorum. Bunu ben söylemedim."

"Bence tipi durduğunda yola çıkarsanız anca gidersiniz. Çayınız soğumadan için, afiyet olsun."

Andrew oradan ayrıldığında James genç adama döndü.

"Gördün mü yaptığını? Beni şikâyet edebilir, itibarım zedelenebilir."

James öfkeyle koltuklardan birine oturup çay fincanlarından birini aldı ve içmeye başladı. Bu ona resmen ilaç gibi gelmişti. Andrew uzun bir süre yanlarına gelmemişti. Hâlâ kızının odasındaydı. James genç adama döndü.

"Yaptığını beğendin mi?" diye sordu öfkeyle.

"Ne yapmışım?"

"Saçma sapan hayalet teorilerin yüzünden benim de bu tür şeylere inandığımı düşünüyor ve bizim buradan gitmemizi bekliyor."

"Gitmemiz gerektiğini açıkça söyledi zaten."

"Bizi kovdu. Beni, özellikle beni kovdu. Senin yüzünden."

Genç adam ona döndü.

"Efendim, bu kadar gururlu davranmanıza gerek yok. Andrew tanımadığı herkese karşı böyle davranıyor."

"Ben o insanlardan değilim, benim bir statüm var."

Genç adam umursamaz bir tavırla koltuğa uzandı.

"Hava kararmaya başladı efendim. Bu saatten sonra tipi dinse de bir yere gidemeyiz. En iyisi biraz uyuyup dinlenin." dedi umursamaz bir tavırla.

James derin bir iç çekti. Burada kalmak, özellikle uyumak onu ürkütüyordu. Sonuçta hiç bilmediği bir yerde, tanımadığı bir adamın evindeydi. Belki de uykusunda ona zarar verebilirdi. Bütün geceyi uyanık kalarak geçirmeye karar verdi ama birkaç saat sonra daha fazla dayanamadı. Yoğun uykusuz ve açtı. Bu yüzden bitkin düştü ve olduğu yerde uyuya kaldı. Ona birkaç dakika gibi gelen bir sürenin ardından sıçrayarak uyandı. Sanki biri onu dürtmüştü. Etrafa bakındı ama kimseyi göremedi. Evin içi zifiri karanlıktı. Oturduğu yerden kalkıp el yordamıyla gaz lambasını ve çakmağı buldu. Gaz lambasını yaktı ve eline alıp etrafa göz gezdirdi. Andrew ortalıkta görünmüyordu.

Genç adam ise horlayarak uyuyordu. Muhtemelen yerini yadırgamış, bu yüzden böyle bir şey yaşamıştı. Koltuğa oturmak üzereyken bir ses duydu. Bir uğultu, yankılı bir ses, hiçbir anlamı olmayan bir ses... Muhtemelen yine tipi bastırmıştı ve soba borusu fırtınanın sesinin içeri girmesine neden oluyordu. James umursamadan tekrar koltuğa oturdu. Gaz lambasını sehpanın üzerine koymak üzereyken evin kapısına biri vurdu. James durakaldı. Hemen lambayı alıp kapıya doğru ilerledi. Kulağını kapıya dayadı, hiçbir ses duyamadı. Kaşlarını çattı, kapıdan uzaklaşıp pencereye yaklaştı. Perdeyi aralayıp dışarı baktı ama hiçbir şey göremedi. O sırada kapı tekrar çaldı. James tekrar kapıya koştu. Acaba birinin yardıma mı ihtiyacı vardı yoksa saklanmaya çalışan bir suçlu muydu? Dışarıdaki her kim ise James onu içeri alamazdı. Burası onun evi değildi.

Aklına Andrew geldi. Onu saatlerdir görmemişti. Belki de dışarı çıkmıştı, anahtarını almayı unutmuştu ve bu yüzden kapıyı çalıyordu. Gecenin bu saatinde, bu soğukta dışarıda ne işi olacaktı ki? James kapıyı hızlıca açıp eşikten dışarı çıktı ve etrafa bakındı. Gaz lambası küçük bir alanı aydınlatıyordu. Gökyüzü kırmızı ile mavi arası bir renkteydi ve yeryüzüne hafif bir aydınlık veriyordu. James gökyüzünü hayranlıkla seyrederken bir ses duydu. Etrafa bakındığında karşıdaki ağaçta bulunan salıncağın sallandığını fark etti. Ağır adımlarla salıncağa doğru ilerledi. Fırtına yoktu ama rüzgâr şiddetliydi. Salıncağın sallanması normaldi ama orada gördüğü diğer şey normal değildi. Salıncaktan zemindeki karlara akan bir çamur birikintisi vardı. Ayrıca çamur, zeminde tuhaf bir şekilde ayak izi bırakarak ilerliyordu. James gözlerine inanamadı. Dehşete düşmüştü. Bu da neydi şimdi? Ayak izi bırakarak ilerleyen çamur birikintisi... Sanki canlı bir varlık gibiydi. Yoksa o genç adam haklı mıydı? Yoksa gerçekten bir hayalet mi vardı? Hayır, James buna asla inanmayacak, ikna olmayacaktı. Bunun mutlaka bir açıklaması olmalıydı. James elini kaldırıp salıncağa götürdü ama eli görünmez bir şeye çarptı. Elini hızla geri çekti, daha da şaşırdı. Orada görünmeyen bir şey vardı. Görünmeyen ama orada bulunan bir varlık... James elini tekrar uzattığında o varlığın hareket hâlinde olduğunu fark etti. Görünmeyen varlık salıncaktan indi ve karlı zeminde ses çıkararak, ayak izleri bırakarak yürümeye başladı. James korku içinde yerdeki ayak izlerini takip ederken izler bir anda son buldu. James elini havaya kaldırıp etrafta gezdiriyor, görünmeyen o varlığa tekrar dokunmaya, onu hissetmeye çalışıyordu ama hissedemiyordu. Acaba hayal mi görüyordu? Sonra aniden ensesinde bir sıcaklık, bir nefes hissetti. Hızla arkasını döndü ama etrafta kimse yoktu. Sonra bir ses kulağına fısıldadı:

"Beni geri al."

"Ne?" diyerek karşılık verdi James farkında olmadan.

"Beni geri al." diye yineledi ses.

James şaşkınlıkla etrafa bakınıyordu ama hâlâ kimseyi göremiyordu. Yapması gereken tek bir şey kalmıştı. Hemen eve koşarak genç adamı uyandırdı ve ona yaşadığı garip olayı anlattı. Genç adam yerinden fırladı, üzerini sıkı sıkı giyinip James ile beraber dışarı çıktı. James, nefes nefese kalmış bir hâlde söylendi:

"Bana anlatman gerek. Bir şeyler var mı anlatmadığın, benden sakladığın bir şey?"

"Hayır, benim yok ama belki Andrew'in vardır. Burası onun evi, kaybolan kadın onun eşi."

"Peki o nerede?"

"Bilmiyorum, onu en son senin gördüğün zaman gördüm."

"Git ve evdeki tüm odalara bak. Onu bul."

Genç adam hızla eve girdi. O sırada James de etrafa bakınıyor, elini havada gezdirmeye devam ediyordu ama hâlâ bir şey yoktu. Biraz sonra genç adam geri geldi.

"O yok efendim."

James aniden ona döndü.

"Ne? Ne demek yok?"

"Her yere baktım ama yok. Kızı da yok, ikisi de gitmiş."

James şaşkınlıkla donup kaldı. Bu da neydi şimdi? Neler oluyordu?

"Efendim, onları bulmamız gerek. Hava hâlâ karanlık ve çok soğuk. O küçük çocuğun dışarıda olması güvenli değil." diye ekledi genç adam.

James dalgın bir hâlde karşılık verdi:

"Bana kalırsa evde ve babasının yanında kalması da güvenli değil."

"Onları aramamız gerek efendim."

"Nerede arayacağız? Nereye gitmiş olabilirler ki?"

"Emin değilim ama şey... Ormanın derinliklerinde bir yerde bir bataklık var."

"Ne bataklığı?"

"Bataklık işte."

James derin bir iç çekti ve gaz lambasını gencin yüzüne tutarak söylendi:

"Evladım, bataklığa ne diye gidelim? Hem o neden yanında küçük bir çocukla bu havada bataklığa gitsin? Biraz mantıklı fikirler yürüt."

Genç çekinerek karşılık verdi:

"Efendim, bu salıncaktaki çamur şey olabilir."

"Ney?"

"Bataklık Çocuğu."

"Bataklık Çocuğu mu?"

"Size söylemediğim bir şey var. Bunu söyleseydim eğer buraya asla gelmezdiniz. O yüzden söylemek istemedim ama başka çarem kalmadı."

James gence biraz daha yaklaştı.

"Söylesene artık, zaman kaybediyoruz."

"Birkaç yıl önce o bataklıkta bir çocuk kayboldu. Onu bir daha asla bulamadılar. O olaydan sonra bu bölgeye yerleşen herkesin çocukları korkunç şeyler yaşadı. Kaybolan çocuk yanına bir arkadaş istiyordu. Bu yüzden aileleri tehdit ederek çocuklarını almaya çalıştı. Bazıları çocuklarını bataklıkta kaybetti, bazılarıysa çocuklarını kurtarabilmek için bölgeyi terk etti. Andrew de aynı şeyi yaşıyor. Çocuğunu istedi, o vermedi. O da karısını aldı."

James dehşete düştü.

"Andrew de karısını geri alabilmek için çocuğunu Bataklık Çocuğu'na vermek üzere oraya gitti, öyle mi?"

"Aynen öyle."

"Peki bunu nasıl başaracağız? Onları nasıl kurtaracağız?"

"Önce oraya gidip onları bulmamız gerek. Sonra da havanın aydınlanmasını bekleyeceğiz."

"Neden? Hava ne zaman aydınlanacak, biliyor muyuz? Çok geç olabilir."

"Hava aydınlanmadan onları kurtaramayız. O çocukla asla baş edemeyiz efendim. Bizi de alabilir. Hava aydınlanana kadar en azından onları oyalarız. Sonra Andrew ile kızını kurtarabiliriz."

"Peki ya karısı?"

"Onun için yapacak bir şey yok efendim. O gitti, artık yok. Şimdi önceliğimiz Andrew ile kızı. Onları kurtarıp buradan götürmeliyiz. Yoksa o, kızı alana kadar her şeyi yapacak."

"Yürü." dedi James ve var gücüyle koşmaya başladı.

Ormanın derinliklerine girip bataklığı aradılar. Bataklık kar tutmadığı için orayı fark etmek hiç de zor olmamıştı. Andrew ile kızı bataklığın yanında oturmuş, hareketsiz bir hâlde bekliyorlardı. James, yanındaki genç adamla biraz geride durmuş, ona seslendiler.

"Andrew! Andrew! Buraya bak Andrew!" diye bağırdı James.

Andrew etrafa bakındı, sonra arkasını döndü. James ile genç adamı görünce şaşırmış bir hâlde ayağa kalktı.

"Sizin burada ne işiniz var? Gidin buradan!" diye bağırdı Andrew.

"Andrew, yaptığın şey yanlış. Burada olmamalısın. Kızının burada olmaması gerek." diyerek onu ikna etmeye çalıştı genç adam.

"Bu sizi hiç ilgilendirmez. O benim çocuğum, siz buna karışamazsınız."

James araya girdi.

"Evet, senin çocuğun. O yüzden bunu yapmamalısın Andrew. Karın gitti, o bir daha gelmeyecek. Kızını da kaybetmeye değer mi?"

Andrew kaşlarını çattı.

"Hayır, bana kızımı ona verirsem karımı geri vereceğini söyledi."

"Seni kandırıyor Andrew. Yalan söylüyor. Bunu asla yapmayacak."

Andrew anlamamış gözlerle bir kızına bir bataklığa baktı, sonra tekrar onlara döndü.

"Ben düşünmüştüm ki kızım kendisiyle yaşıt olan çocuklarla birlikte daha mutlu olur, ben de karımla beraber olurum diye düşünmüştüm."

"Hayır Andrew." diyerek tekrar araya girdi genç adam. "Bu asla olmayacak. Sen ona kızını vermediğin için karını aldı. Şimdi kızını da almak için sana yalan söylüyor. Yanındaki herkesi almak istiyor. Bunu yapma Andrew. Kızınla beraber burayı terk edebilirsin. Bundan kurtulabilirsin."

Onlar Andrew'i ikna etmeye çalışırken bataklıktan bir karartı yükseldi. İlk başta beyaz, silik bir gölgeydi. Sonra kararmaya, belirginleşmeye ve büyümeye başladı. Genç adam ile James dehşet içinde bataklıktan yükselen silüete bakarken Andrew arkasını döndü ve onu gördü. Silüet artık çamura dönüşmüştü. Çamurdan bir insan figürü, kocaman bir çocuk, bataklığın üzerinde durmuş, hareketsiz bir hâlde bekliyordu. Andrew tekrar onlara döndü.

"Ne yapacağım şimdi? Ne yapacağım?" diye bağırdı çaresizce.

James ile genç adam oraya yaklaşmaya korkuyorlardı. James buna mantıklı bir açıklama düşünüyordu, bilimsel bir açıklama ama aklına hiçbir şey gelmiyordu. Bunun hiçbir açıklaması yoktu. Genç adamın aklına hemen bir fikir geldi.

"Andrew, kızını kucağına al ve hemen buraya gel. Bataklıktan uzaklaş. Bir çamur birikintisine bile basarsan sizi alıp götürecek. Karla kaplı zemine basman gerek."

Andrew hemen kızını kucağına aldı. Birkaç adım attı ama çamurdan ayağı kaydı ve kızıyla beraber yere kapaklandı. James ile genç adam çamura basmamaya özen göstererek onlara yaklaştılar. Biri kızı, diğeri ise Andrew'i tuttu ve onları kara doğru çekmeye çalıştı. O sırada kızın ve Andrew'in ayak bilekleri çamura gömülmeye başladı. James ile yanındaki genç adam onları var güçleriyle çekmeye çalıştılar. Sonra James'in aklına bir fikir geldi. Andrew ile kızının giderek çamura batan bacaklarına avuç avuç kar dökmeye başladı. Dökülen her karla çamurlar çekiliyor, yok oluyordu. Sonunda baba ile kızı çamurdan kurtarıp karların yoğun olduğu yere doğru götürdüler.

Çamur Çocuğu hâlâ bataklığın üzerinde duruyor, kendisine seçtiği kurbanlarını bekliyordu. Ama onlar Andrew'i ikna etmeyi başarmışlardı. Şimdi tek yapmaları gereken havanın aydınlanmasını ve Çamur Çocuğu'nun tekrar bataklığa hapsolmasını beklemekti.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Semina Coşkun ROMAN ve HİKÂYE YAZARI - SENARİST - BESTECİ