FARK ETMEDEN TÜKETTİKLERİMİZ

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Hızın içinde yaşarken neleri tükettiğimizi çoğu zaman fark etmiyoruz. Dikkatimizi, sessizliğimizi, beklemeyi, hatta insanları. Hiçbirini bilerek seçmedik ama hepsini tükettik. Peki geri alabileceğimiz neler var?

21 Kasım 2026 - 00:01
21 Kasım 2026 - 00:01 ⏱ 2 dk Okuma Süresi
 1  12
FARK ETMEDEN TÜKETTİKLERİMİZ

Fark Etmeden Tükettiklerimiz

Çağın hızı bir sabah, fark ettirmeden başlıyor. Alarmı kapatırken bir bildirime bakıyoruz, çay demlenirken haberleri kaydırıyoruz, güne tam girmeden onlarca cümle gözümüzün önünden akıp gidiyor. Hiçbirini seçmedik, hiçbirini bitirmedik. Yine de yorgunuz.

Bu hız, tükettiklerimizi de görünmez kılıyor. İlk tükettiğimiz şey dikkatimiz. Bir kitabı yarım saat okumak artık zor geliyor çünkü zihnimiz her cümlenin ardından başka bir yere sıçrıyor. Dikkat bir kas gibi çalışıyor; kullanılmadıkça zayıflıyor ve bunun nasıl olduğunu fark etmiyoruz.

Sonra sessizliği tüketiyoruz. Eskiden yolda yürürken düşünürdük, şimdi kulaklıklarımız takılı. Boş kalan her an bir sesle, bir videoyla dolduruluyor. Oysa fikirler, özlemler, yarım kalan hesaplaşmalar tam da o sessizlikte yüzeye çıkardı.

Beklemeyi de tükettik. Bir mesajın cevabını beklerken, bir yemeğin pişmesini seyrederken, bir yolun bitmesini dilerken bile sabırsızlanıyoruz. Beklemek bir zamanlar umut etmenin yoluydu, şimdi yalnızca bir gecikme sayılıyor.

En çok da insanları tükettiğimizi fark ediyoruz. "Nasılsın?" sorusunu cevabını dinlemeden soruyoruz. Bir dostumuzun uzun sesli mesajını sonra dinlemek üzere bırakıyoruz ve o "sonra" hiç gelmiyor. İnsanlar yanımızdan geçip gitmiyor, biz onların yanından geçiyoruz.

Bunların hiçbiri bilinçli bir tercih değildi. Hız bize bir şey dayatmadı, yalnızca her şeyi biraz daha kolay, biraz daha kısa, biraz daha hızlı sundu. Biz de kabul ettik.

Belki çözüm hepsini bir anda terk etmek değil. Bugün yalnızca bir şeyi geri almak yeterli olabilir: Bir yürüyüşü kulaklıksız yapmak, bir mesaja hemen yanıt vermek yerine düşünerek yazmak, bir dostun sesini sonuna kadar dinlemek.

Tükettiklerimizin bedelini en sonunda kendimiz ödüyoruz ama geri alabileceğimiz çok şey hâlâ elimizde.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Dilek Paltun Bazı hikâyelerde suç, görünen yerde başlamaz. Ben de hikâyelerimi çoğu zaman bir cinayetten, kaybolan bir izden ya da cevabı olmayan bir sorudan yola çıkarak kuruyorum. Polisiye ve gerilim yazıyorum; karakterlerin sakladıklarını, geçmişin bugüne bıraktığı izleri ve gerçeğin ortaya çıkmadan önce geçtiği yolları anlatmayı seviyorum. Bazen bir ayrıntı bütün hikâyeyi değiştirir. Bazen en sessiz karakter, en çok şeyi bilir. Arada gündelik hayata ve gündeme dair yazılar da yazıyorum. Ama burada çoğunlukla suçun gölgesinde dolaşan hikâyeler var. Kapıyı araladım. İçeride ne olduğunu öğrenmek için ilk sayfayı çevirmeniz yeterli.