KİMSİN SEN?

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

İnkârın bir bedeni, kokusu, izi var!

20 Kasım 2026 - 14:55
20 Kasım 2026 - 14:55 ⏱ 5 dk Okuma Süresi
 0  16
KİMSİN SEN?

KİMSİN SEN?

Bu bir rüya olsaydı ve ben bunu anlatsaydım, kimse bana inanmazdı. Bu rüyaların, bazen tahammülü zor gerçekçiliğiyle yüzleşmenin de zorluğunu tartışmaya gerek yok, nasılsa uyandıktan sonra bazen hiçbir şeyi hatırlamıyormuş gibi yaparak avunmaya ve yaşamaya devam edeceğim. Bunca ‘yaşıyor gibi görünmenin’ içinde, yaşamaya durmak da salt bir öngüyse; ey ruhum, sen de dur, dayan, tutun, avla!

“Katlanılması zor gerçekler” diyordum… Ne zor şeydir kabullenmek, ipe gidecekmiş teslimiyetiyle ensendeki yangına bile tepkisizlik. Yaşamayabileni de var bunun, ‘gibi görünmek’ hak getire! Zaman durmaz, evet ama ben, durmaktan cayamam. Öfkemi içimde biriktiremem mesela, öyle sanarlar; münasebetsiz ve zamansız bir bulantının neticesi gibi çıkar içimden, tutamam. Sevgimi saklayamam, “behey zır deli!” derler bilseler, ki bilirler de. Bilmeyenler için şahsa münhasır bir demonstrasyon uygulamıyorum elbette, yolunu bulacak olan sudur nasılsa, akarsa. Suyu bulandırmaksa kötünün arzusu, elinde çomak olanın ensesindeyim! Kırılganlık kisvesiyle kapıları aşındırıp durmaktansa, yalnızca kendi kapımın kilidiyim. Arzularımı, ‘ölümlü ve doyumsuz’ olan(lar)a pay etmektense, ölümlülüğünün şuurunda kalanlara sarf etmenin yanlısıydım, hiçbir zaman fazla vaktim yok sanıyordum. Gerçek bir şuursuz gibi olmayacakları düşünürken bile yaşıma göre fazla fantastik bir senaryodaydım; bir gün bir MR cihazının içindeyken kafamda bir plato kurup üç bölümlük bir dizi çektim ve dördüncü bölümde bulutlardan banyo paspası seçiyordum… Üstümdeki gasilhane kokusunu henüz atamamışken, sürekli ‘arınmamı gerektiren bir durumdaymışım’ hissiyatıyla cebelleşmek mi dersin, ‘gibi görünmek’ mi dersin, en son kaçıncı sayfada kaldığını hatırlamaya çalışıp başaramamak mı dersin; sürüsüne bereket! Kabullenmek zordur evet, o, (sanki) ipe gidecekmişlikte pik yapan ve ne yaparsan yap kompresyonunu delemediğin anlamsız seğirmeler, sanki çocukken bayramlıklarını giyip sokağa çıkmışsın da yan sokaktaki şekerci ninelerin salça kaynatmak için yaktığı ateşin isi, külü üstüne başına sinmiş gibi… Ne savaş ama! “Rüyaları arşınladın da hangi göğe eriştin ki” dedirten tüm kabullenişlerin öfkesi değil sükûneti var artık, delilikten bile kaçarsın da büyümekten kaçamazsın, Fikri!

Gemiler yaptım ve gemiler yaktım…

Zorla hayal kurulmaz, zorluk varsa zaten hayal olmaz, hayal edilebiliyorsa da zaten zor değildir! Pozantı yolunda bir dinlenme tesisinde aydınlanma yaşamaya başladıktan sonra, hem soğuyan kahveye hayıflandım hem de bitmeyen yola… Zihnimde milyon tane şey dönüyorken hiçbir şey elimde olamazdı, direksiyon hariç! “Rüzgâr beni yaka paça yere mi çalmak istiyor” demeden duramamaya başladım, uyanıkken de rüya görülebilir çünkü, ne olur ne olmaz. Yaprak kımıldamasa da Karayipler’de fırtınada kalmışım sanki, içimdeki beni benden almaya teşebbüs eden o hoyratlık da neyin nesi… Bazı şeyleri sevmek başkadır, o şeyleri sevmeyi bilmek başka. “Neyin nasıl sevileceği mi var?” demesinler, öyle bir çağ ki; evet, neyi nasıl seveceğini bile ayıklamak zorundasın! Elinde cips paketiyle televizyonun karşısındaki tekli koltuğa mabadını devirip koftiden aforizmalar türeten o beklentisizlerin zihniyetiyle konuşmuyorum; insan bu zamanda özüne kavuşunca bir şeyi sevecekken ancak ve ancak nasıl sevebileceği gailesine düşüyor… Yoksa, sevmeyi erteledik; çünkü zamanımız yoktu. Derinlik anlayışımız artık yalnızca "kuyular kazmaya" hizmet ediyordu, çünkü artık yüzmeye üşeniyoruz! Hatayı inkâr etmek her zaman, bir hastanede radyologların yıllardır amacına hizmet etmemiş o yangın merdivenlerini sigara dumanı, izmarit ve kahve kokusuna boğması kadar gerçek ve iticidir; inkârın bir bedeni, kokusu, izi var! Yanlışı kabullenmek ise bir doğruyu yapabilmek kadar sevimliydi en fazla.

MÜSLÜM GÜRSES VE KAPANIŞ

(Şarkı sözleri telif nedeniyle buraya yazılmadı; olduğu gibi bırakabilirsiniz, yazım açısından sorun yok.)

• • • • •

Geriye doğru kaçmanın terminolojisi olur mu, olur; kendi gölgene sığınarak. Ama güneşi arkasına alanların da ışığa kavuştuğu görülmemiş. Toplumsal önyargı falan değil, tecrübe edilmiş küçük bir anekdot tanesi. (*Küçüklüğü göreceli alınız.) Kendini kandırarak yaşayanların tesellisi “bugün de ölmedik!” olabiliyorken, dürüstçe yaşayanların motivasyonu ise “bugün ölmedim ama yarın ölebilirim, salıp bırakmayayım” tonunda seyreder ve varmak istediği yere vardığında, parmaklarına giden kan akışını durduran pazar poşetleri gibi sıkı sıkı tutar bulduklarını. Olur da bir poşet yırtılıverirse, vay ki “olmaz olmaz” diyenlerin hâline! Kaçmak güzeldir, geriye doğru kaçmak ise ahmaklığın ültimatomudur. Bir tebessümü bile cebinde el ilanı gibi lalettayin taşıyanlar biliyorum ama cebi delik olanların da tebessümüne minnet duymak varsa kaçmakta, duyan da kaçan da kendini sorgulasın.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow