BİR UZUV GERİDE BAŞLADI HAYAT

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bazı eksikler ölünceye kadar hissedilir!

15 Kasım 2026 - 16:56
15 Kasım 2026 - 16:56 ⏱ 5 dk Okuma Süresi
 3  36
BİR UZUV GERİDE BAŞLADI HAYAT
Herkesin bir hikâyesi vardır ama bazı hikâyeler sadece yazılmaz yaşanır ve hissedilir.

BİR UZUV GERİDE BAŞLADI HAYAT

Sessiz Dünyanın Eşiğinde

İnsanlar genellikle bir uzuv kaybını ya da duyusal bir eksikliği yalnızca fiziksel bir organın yokluğu sanır. Oysa bir duyunun eksilmesi, insanın dünyayı algılama biçimini, mekânla kurduğu ilişkiyi ve hayata bakış açısını kökten değiştiren görünmez bir kırılmadır.

Onun için her sabah, iki farklı dünyaya aynı anda gözlerini açmakla başlar. Başını yastıktan kaldırdığı o ilk saniyede, odanın bir yarısı sabahın tanıdık tıkırtılarıyla uyanırken diğer yarısı derin, sağır bir boşluğa gömülüdür. Yastığa değen tarafın sessizliği, sadece seslerin yokluğu değil, zihninde her sabah yeniden inşa etmek zorunda kaldığı kocaman bir uçurumdur. Güne başlarken bile hayata en başından "bir uzuv geride" başlamanın ağırlığını omuzlarında hisseder.

Görünmeyen Eksiklik: Tek Kulakla Yaşamak

Dışarıdan bakıldığında hiçbir eksiği yokmuş gibi görünmek, bu mücadelenin en zorlayıcı yanıdır. Çift yönlü işitme algısını kaybetmek, sesin nereden geldiğini tayin edememek demektir. Kalabalık bir caddede yürürken arkasından gelen bir aracın korna sesini duyduğunda refleksle başını sağa mı sola mı çevireceğini bilemez; tehlikenin yönünü kestirememenin yarattığı o anlık panik, sokağı güvenli bir alan olmaktan çıkarır. Kalabalık bir toplantı masasında ya da dost meclisinde ise gözleri sürekli bir avcı gibi konuşan dudakları arar; sesi yakalayamadığı yerde bakışlarıyla anlamı yakalamaya çalışır.

Bütün bu karmaşanın ortasında yükün tamamı, tek başına ayakta kalmaya çalışan diğer kulağın omzuna biner. Üstelik o kulak da sağlıklı, sorunsuz bir sığınak değildir; sürekli çınlayan, en ufak bir rüzgârda basınçla sıkışan, enfeksiyonlara açık ve her an pes edecekmiş gibi sinyal veren kırılgan bir yapıdır. Artık o organ, sıradan bir duyu aracı olmaktan çıkmış; onu dış dünyaya bağlayan tek ve incecik bir can simidine dönüşmüştür. O tek kulağın yorulması, sadece duyma yetisinin azalması değil, tüm dünyayla bağının kopma korkusudur.

"Duymak" ile "Anlamak" Arasında

Sesleri sadece fiziksel olarak almak yetmez; beyin, tek taraftan gelen eksik verileri tamamlamak, arka plandaki uğultuyu ayıklamak ve kelimeleri anlamlı bir bütüne dönüştürmek için sürekli fazla mesai yapar. Gün bittiğinde üzerinde fiziksel bir iş yapmamış gibi görünse de zihni maraton koşmuşçasına tükenmiştir. Bu görünmez "işitsel yorgunluk", zamanla ruhunu da kemirmeye başlar.

Kalabalık bir kafede otururken etrafındaki kahkahalar, tabak sesleri ve konuşmalar birbirine karışıp anlamsız, boğuk bir uğultuya dönüştüğünde kendi kendine fısıldamaktan alamaz kendini: "Acaba herkes etrafındaki dünyayı böyle gürültülü ama bir o kadar da anlaşılmaz mı duyuyor?"

Sorulan bir soruyu duymadığı için tepkisiz kaldığında ya da yanlış anlayıp alakasız bir cevap verdiğinde insanların yüzünde beliren o anlık şaşkınlık, yerini zamanla "dikkatsiz", "ilgisiz" ya da "soğuk" etiketlerine bırakır. Her seferinde durumunu açıklamak zorunda kalmanın yorgunluğu ve yanlış anlaşılmanın getirdiği kırgınlık, onu yavaş yavaş kendi kabuğuna, o güvenli ama yalnız sessizliğine doğru iter.

Eksikle Var Olmayı Öğrenmek

Ancak insan ruhu, en sert fırtınalara bile uyum sağlama yeteneğine sahiptir. Onun için dönüm noktası, "eskisi gibi" ya da "herkes gibi" kusursuz duyma zorunluluğundan vazgeçtiği gün başlar. Kendi gerçekliğiyle kavga etmeyi bırakıp bu eksikliği hayatının doğal bir parçası olarak kabul ettiğinde üzerindeki o ağır yük hafifler.

Artık dünyayı sadece kulaklarıyla değil, gözleriyle, sezgileriyle ve derin bir odaklanmayla dinlemeyi öğrenir. İnsanların yüz ifadelerindeki en ufak değişimi okuyabilir, kelimelerin arkasındaki duyguları çok daha berrak bir şekilde yakalayabilir hâle gelir. Tek bir frekanstan gelen sesi, yaşamın tüm derinliğini hissedebileceği yeni bir dengeye dönüştürür.

Hayata Bir Adım Geriden Değil, Farklı Bir Yerden Başlamak

Hayat bazen insandan bir parça alarak başlar; eksilterek, zorlayarak ve sabrını sınayarak yol almasını ister. Tek taraflı bir sessizliğin ve kırılgan bir kulağın gölgesinde yürümek, ona dünyayı herkes gibi duyma şansı vermemiş olabilir. Ama geride kalan o tek duyuya, o incecik can simidine tutunurken kazandığı derinlik, sabır ve farkındalık, ona hayata bir adım geriden değil, bambaşka ve çok daha anlamlı bir yerden başlama gücü vermiştir.

Dipnot

Bu makale, Uzun Bir Hikâye adlı, gerçek bir hayat hikâyesini anlatan romana atfedilerek hazırlanmıştır.

Bir uzuv eksilince insan neleri kaybedebilir?

Bir kayıp daha neleri kaybettirir, neleri kazandırır?

Bu kayıp nelere yol açar?

Bu soruların cevaplarını Uzun Bir Hikâye'de bulabilirsiniz.

~ Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻

Abdulaziz ADAKAN

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Abdulaziz ADAKAN Uzun Bir Hikâye, Hayalleri'nin Peşi'nden Koş ve Erenlerin Sofrasında Yeşeren Ümitler adlı eserlerin müellifi. Abdulaziz Adakan, 1985 yılında Van’ın Gevaş ilçesinde, sert bir Şubat soğuğunda dünyaya geldi. Eğitim hayatına Gevaş’ta başlayan Adakan, lise öğrenimini Van Mehmet Akif Ersoy Lisesi Yabancı Dil (İngilizce) bölümünden mezun olarak tamamladı. İlk ÖSS sınavında iki yıllık İlahiyat Fakültesini kazanmasına rağmen, maddi ve manevi imkânsızlıklar nedeniyle bu hayalini gerçekleştiremedi. Çocukluğundan beri yakasını bırakmayan sağlık sorunları nedeniyle eğitimine uzun bir ara vermek zorunda kalan Adakan, içinde ukde kalan üniversite hayalini yıllar sonra Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Turizm Rehberlik bölümünü okuyarak gerçekleştirdi. Birden fazla ajanstan farklı diziler için oyunculuk teklifi almasına rağmen manevî sebeplerden ve bu sektörün ahlâkî değerlerden gün be gün uzaklaşması nedeniyle bu teklifleri reddedip sektörden uzak durmayı tercih etti. Şu anda memleketinden uzakta, inşaat sektöründe çalışmakta olan Adakan, zorlu çocukluk, gençlik ve evlilik dönemlerine rağmen sevgi, umut ve mücadeleyle dolu yaşamından ilham alarak kalemini edebiyat dünyasına adadı. Hem yaşadığı feci bir kaza nedeniyle ulaşamadığı çocukluk ve gençlik hayallerini hem de gerçek yaşam öyküsünü eserlerine yansıtan Adakan, yazın dünyasına güçlü bir giriş yaptı. 2025 yılında yayımladığı ilk romanı Uzun Bir Hikâye ve ilk hikâye kitabı Hayallerinin Peşinden Koş ile edebiyat dünyasına adım atan yazar, kalemiyle ilham vermeye devam etmektedir. Ayrıca, yazmakta olduğu yeni eserleriyle de edebiyat yolculuğunu sürdürmektedir. Yazdığı eserler'le gönül'den gönüle köprüler kurmayı hedefleyen Adakan,Uzun Bir Hikâye, Hayalleri'nin Peşi'nden Koş ve Erenlerin Sofrası'nda Yeşeren Ümitler adlı kitaplarla Manevî Edebiyat'a Katkı ödülüne layık görülmüştür. Hâlâ yazmaya devam ettiği eserlerle edebiyat yolculuğuna kararlılıkla devam etmektedir. Abdulaziz Adakan, 2025 yılı itibarıyla Fikirizleri.com platformunda köşe yazarı olarak yer almakta ve yazılarıyla okurlarına dokunmaktadır. Son olarak Adakan, hayatını özetlerken şu sözleri dile getirmektedir: "Hâlâ nefes alıp verebiliyorsam, bunu sevgiye ve inanca borçluyum."