Bazı Günlerin Adı Yoktur

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bazı günlerin belirgin bir nedeni, bazı duyguların da tam olarak adı yoktur. İnsan bazen neye üzüldüğünü, neden yorulduğunu bilmeden kendini hayatın biraz dışında hisseder. Belki de her duyguyu anlamlandırmaya çalışmadan, bazı günlerin içimizden geçip gitmesine izin vermek gerekir.

22 Kasım 2026 - 07:47
22 Kasım 2026 - 07:47 ⏱ 4 dk Okuma Süresi
 0  34
Bazı Günlerin Adı Yoktur
Ümit Oklu

Bazı sabahlar uyanıyorum ve neyin eksik olduğunu tam olarak anlayamıyorum. Kötü bir haber almamışım, kimseyle tartışmamışım, hayatımda o gün değişen büyük bir şey yok. Her şey yerli yerinde gibi görünüyor ama içimde bir şey tam olarak yerine oturmuyor. İnsan böyle zamanlarda kendine bile ne olduğunu anlatamıyor. Biri “Nasılsın?” diye sorsa, yine “İyiyim” diyorsun. Çünkü kötü değilsin belki ama iyi olduğunu da gönül rahatlığıyla söyleyemiyorsun.

Sanırım herkesin böyle günleri vardır. Günün kendisi ağır gelir. Kahvenin tadı aynıdır, sokaklar aynıdır, insanlar yine kendi telaşında bir yerlere yetişir ama sen sanki bütün bunların biraz dışında kalmışsındır. Yapman gerekenleri yaparsın, konuşman gereken insanlarla konuşursun hatta bir şeye gülersin. Sonra bir an yalnız kaldığında o garip his yine kendini hatırlatır.

Bazen bunun sebebini bulmaya çalışıyorum. Yoruldum mu, bir şeye mi kırıldım, birini mi özledim, hayatımda değiştirmek istediğim bir şey mi var diye düşünüyorum. İnsan illa bir cevap bulmak istiyor. Çünkü adını koyabildiğimiz şeylerle baş etmek daha kolay geliyor. Üzüntüyse üzülürüz, özlemse özlediğimizi biliriz, öfkeyse neden kızgın olduğumuzu düşünürüz. Ama bazı hisler hiçbir yere tam olarak ait değil.

Belki de sorun, her duygunun bir sebebi olması gerektiğini düşünmemiz.

Bazen insan sadece yoruluyor. Bir günde değil, uzun zamandır taşıdığı şeylerden yoruluyor. Sürekli güçlü görünmekten, bazı şeyleri büyütmemeye çalışmaktan, anlatmaya değmez diye içine atmaktan, “Geçer.” diyerek kendi kendini ikna etmekten… Sonra küçücük bir gün geliyor ve içinde birikenlerin ağırlığını sebebini bilmeden hissediyorsun.

İnsan kendi içinde ne kadar çok şey biriktirdiğini çoğu zaman fark etmiyor. Söylemediğimiz cümleler, ertelediğimiz kararlar, unuttuğumuzu sandığımız insanlar, yapamadığımız şeyler… Bunların hiçbiri tek başına büyük görünmüyor belki ama zamanla insanın içinde sessiz bir kalabalık oluşturuyor. 

Sonra bir gün hiçbir şey olmamışken canın hiçbir şey yapmak istemiyor.

Eskiden böyle günlerden hemen kurtulmaya çalışırdım. Kendimi meşgul eder, bir yerlere gider, bir şeyler izler, kafamı dağıtmaya çalışırdım. Sanki o duygunun içimde biraz fazla kalmasına izin verirsem daha kötü olacakmış gibi. Şimdi ise bazen bırakıyorum. O gün kötü geçecekse kötü geçsin diyorum. Her sabah aynı insan olarak uyanmak zorunda değilim sonuçta.

Belki de kendimize karşı en büyük haksızlığımız sürekli iyi olmamız gerektiğine inanmak. İyi hissetmediğimiz her anda bir şeylerin yanlış gittiğini düşünüyoruz. Oysa insanın içi de hava gibi. Her gün açık olmak zorunda değil. Bazen bulutlanıyor, bazen ne yağmur yağıyor ne güneş açıyor. Sadece gri bir gökyüzü gibi duruyor.

Ve garip olan şu ki bazen ertesi sabah hiçbir şey olmamış gibi geçiyor.

Dün seni saatlerce düşündüren şey bugün aynı ağırlığı taşımıyor. Hayat yine bildiği yerden devam ediyor. Sen de devam ediyorsun. Belki cevap bulamıyorsun ama buna rağmen biraz hafiflemiş hissediyorsun. 

Sanırım bazı günleri anlamaya çalışmak yerine yaşamamız gerekiyor.

Çünkü insanın her hissettiği şeyin bir açıklaması olmayabilir. Her sessizliğin arkasında büyük bir hikâye, her yorgunluğun altında bir kırgınlık bulunmayabilir. Bazen insan yalnızca kendisiyle biraz daha fazla kalmaya ihtiyaç duyuyor.

Bu yüzden artık o günlere bir isim vermeye çalışmıyorum.

Ne üzgünüm diyorum ne mutsuz.

Sadece geçmesini bekliyorum.

Çünkü bazı günlerin gerçekten adı yoktur. Yalnızca içimizden geçerler ve giderken bize, kendimizi biraz daha anlamamız için küçük bir sessizlik bırakırlar.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Ümit Oklu Ümit Oklu, 1 Ağustos 1995 tarihinde Adana’da doğdu. Kamu personeli olarak aktif iş hayatını sürdürürken, hayatının merkezinde her zaman kelimeler, duygular ve insanın iç dünyasına duyduğu merak yer aldı. İnsanların içinde sakladığı duyguları, sustuğu cümleleri ve geceye bıraktığı düşünceleri yazıya dönüştüren Oklu; yazılarında modern insanın yalnızlığını, içsel kırılmalarını, umut arayışını ve kendini bulma çabasını sade ama derin bir anlatımla ele almaktadır. Melankolik ve sinematik bir üslubu benimseyen yazar, çoğu zaman sessizlikte büyüyen duygulara, insan ruhunun görünmeyen yaralarına ve insanın kendisiyle yüzleştiği anlara odaklanır. “Bir Ümit” ve “Bir Tesadüf” adlı eserleriyle edebiyat dünyasında yer alan Oklu için yazmak; bazen anlaşılmak, bazen susulan şeyleri duyurmak, bazen de insanın kendi kalbine bakabilmesidir.