SESSİZCE SEVDİĞİM - BÖLÜM 4

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Vedat, Zehra'ya duyduğu karşılıksız sevgiyle umudunu korumaya çalışırken Zehra'nın hayatında beklenmedik bir karşılaşma yaşanır. Çınarlı'ya yeni gelen Yusuf'la göz göze geldiği o birkaç saniye, Zehra'nın içinde daha önce tanımadığı duyguların kapısını aralar. Belki de hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktır.

15 Kasım 2026 - 11:45
15 Kasım 2026 - 11:45 ⏱ 8 dk Okuma Süresi
 1  29
SESSİZCE SEVDİĞİM - BÖLÜM 4

Çınarlı'da Vedat'ın Zehra'yı sevdiğini bilmeyen neredeyse kimse kalmamıştı. Kasabada bazı şeyler ilan edilmezdi. Birinin kime baktığından, kimin yolunu beklediğinden, kimin adı geçince yüzünün değiştiğinden anlaşılırdı. Vedat'ınki de öyleydi. Zehra sahilden geçerken gözleri onu arar, pazarda karşılaştıklarında yüzünde istemsiz bir gülümseme belirirdi. Bazen Zehra'nın evinin bulunduğu sokağın başından geçer, hiçbir bahanesi yokken bile yavaşlardı. Bunu Zehra da fark ediyordu. Rabia da... Hatta Hasan bile.

Hasan, kızının etrafında dolaşan gençleri fark etmeyecek bir baba değildi. Vedat'ı tanıyordu. Kötü bir çocuk olmadığını biliyordu. Çalışkandı. Saygılıydı. Babasına yardım eder, büyüklerinin sözünü dinlerdi. Ama Hasan'ın önem verdiği başka bir şey vardı: Kızının ne hissettiği.

Bu yüzden Vedat'ın ilgisini görmesine rağmen Zehra'ya hiçbir zaman:

“Vedat iyi çocuk, düşün.” dememişti.

Çünkü kızının gönlünün başkasına ait olabileceğini biliyordu. Belki henüz bilmiyordu ama bekliyordu.

Bir sabah Hasan, denize açılmadan önce teknesinin ağlarını kontrol ediyordu. Bazı yerleri yıpranmıştı. Ellerini ağların üzerinde gezdirip düğümlerin arasındaki kopukluklara baktı. Tam o sırada Vedat yanına geldi.

“Hasan amca, kolay gelsin.”

Hasan başını kaldırdı.

“Sağ ol evlat.”

Vedat ağlara baktı.

“Bunların bazı yerleri açılmış.”

“Evet.”

“İstersen beraber yapalım.”

Hasan önce itiraz edecek gibi oldu.

“Senin işin yok mu?”

“Var da... Bu iş daha acil.”

Hasan gülümsedi.

“Gel bakalım.”

İkisi teknenin yanında yan yana oturdu. Vedat, ağın kopan yerlerini dikkatlice onarmaya başladı. Eli yatkındı. Bir düğümü atıyor, sonra diğerine geçiyordu. Hasan onu bir süre sessizce izledi.

“Sen bu işleri nereden öğrendin?”

“Babamdan.”

“İyi öğrenmişsin.”

Vedat gülümsedi.

“Sağ olsun.”

Bir süre daha çalıştılar. Deniz kıyıya küçük dalgalar vuruyor, teknelerin halatları hafifçe sallanıyordu. Hasan bir ara:

“Vedat.”

“Efendim amca?”

“Sen iyi çocuksun.”

Vedat'ın eli bir an durdu. Başını kaldırıp Hasan'a baktı. Sonra sadece gülümsedi.

“Sağ ol Hasan amca.”

O anda söylemek istediği tek bir cümle vardı: Ben Zehra'yı seviyorum. Ama kelimeler boğazında düğümlendi. Hasan'ın yüzüne bakarken bunu söylemek kolay gelmedi. Çünkü Zehra'nın babasının karşısında oturuyordu. Ve bir gün onun kapısına gidip:

“Zehra'yı seviyorum.” demek istiyordu.

Ama bunun için önce Zehra'nın kendisini sevmesini istiyordu. Oysa Zehra çoktan cevabını vermişti.

Birkaç hafta önceydi. Zehra sahilden eve dönerken Vedat yolunu kesmişti.

“Zehra, biraz konuşabilir miyiz?”

Zehra durdu.

“Konuş.”

Vedat derin bir nefes aldı.

“Ben seni uzun zamandır seviyorum.”

Zehra gözlerini yere indirdi. Bunu zaten biliyordu.

“Vedat...”

“Biliyorum, belki hazır değilsin.”

“Hayır.”

Vedat sustu. Zehra bu kez doğrudan gözlerinin içine baktı.

“Ben seni o şekilde sevmiyorum.”

Bu cümle Vedat'ın içinde ağır bir yere düşmüştü. Ama yine de gülümsemeye çalışmıştı.

“Belki zamanla.”

Zehra başını iki yana sallamıştı.

“Bunu bekleme.”

Vedat o gün ilk kez kaybetme korkusunu hissetmişti. Ama vazgeçmemişti. Çünkü bazı insanlar sevginin karşılıksız kalabileceğini kabul etmekte zorlanırdı. Vedat da onlardan biriydi.

Teknenin başında Hasan'ın sesiyle düşüncelerinden sıyrıldı.

“Dalga geçmezsen bu ağ akşama biter.”

Vedat gülümsedi.

“Biter Hasan amca.”

Hasan ayağa kalktı.

“Eline sağlık.”

Vedat da kalktı.

“Ne demek.”

Hasan tekneye doğru yürürken bir an dönüp ona baktı.

“Zehra da senin yardım ettiğini bilsin.”

Vedat'ın yüzü değişti.

“Gerek yok Hasan amca.”

Hasan hafifçe gülümsedi.

“Niye?”

Vedat cevap vermedi. Hasan bir şey anlamış gibi başını salladı.

“Tamam.”

Sonra tekneye çıktı. Vedat kıyıda kaldı. Denize baktı. Zehra'yı düşündü. Onun gülüşünü... Konuşmasını... Sahilde yürürken saçlarını kulağının arkasına atışını... Ve kendisine söylediği o cümleyi:

“Ben seni o şekilde sevmiyorum.”

Vedat bunu unutmak istemiyordu. Çünkü unutursa umudunu da kaybedeceğini düşünüyordu. Oysa bazen insanın en büyük zayıflığı, vazgeçemediği şeydi. Vedat henüz bunun farkında değildi. Zehra'ya olan sevgisinin bir gün onu güçlü değil, tam tersine savunmasız bırakacağını bilmiyordu. Çünkü insan en çok, kalbinin bağlı olduğu yerden yara alırdı. Ve Vedat'ın kalbi çoktan Zehra'ya bağlanmıştı.

Yaz, Çınarlı'ya bütün sıcaklığıyla çökmüştü. Öğleye doğru güneş tepede yükselmiş, taş kaldırımların üzerine ince bir sıcaklık bırakmıştı. Denizin kokusu bile sıcağın içinde ağırlaşıyor, dükkânların önündeki tentelerin gölgelerine sığınan insanlar serin bir nefes arıyordu. Zehra ile Rabia çarşıya inmişlerdi. Rabia'nın elinde küçük bir alışveriş poşeti vardı.

“Şu sıcakta dışarı çıkmakla çok iyi ettik.”

Zehra güldü.

“Sen çıkmak istedin.”

“Ben istedim ama bu kadar sıcak olacağını bilmiyordum.”

“Çınarlı'da yaz olduğunu unutmuşsun demek.”

Rabia elindeki poşeti salladı.

“Bir daha unutmayacağım.”

İkisi yan yana yürümeye devam etti. Çarşının kalabalığı her zamanki gibiydi. Fırının önünde insanlar vardı. Manavın önünde kasalar dizilmişti. Kahvenin önünde birkaç yaşlı adam oturmuş, her zamanki gibi kasabanın gündemini konuşuyordu. Zehra çevresine bakmadan yürüyordu. Ta ki... Bir anda karşı kaldırımda duran genç adamı görene kadar.

Adımları yavaşladı. Sonra tamamen durdu. Rabia birkaç adım daha attıktan sonra dönüp arkadaşına baktı.

“Zehra?”

Zehra cevap vermedi. Karşı kaldırımda iki genç adam vardı. Biri Murat'tı. Çınarlı'da daha önce pek görülmemişti. Yanındaki genç adam ise... Yusuf. Kasabaya yeni gelmişti. Üzerinde açık renk bir gömlek vardı. Bir elinde küçük bir çanta taşıyordu. Etrafına bakışından, kasabanın sokaklarını henüz tanımadığı belliydi. Murat bir şey anlatırken Yusuf onu dinliyordu.

Sonra Yusuf başını kaldırdı. Gözleri Zehra'nın gözlerine değdi.

O an... Çarşıdaki bütün sesler sanki bir anda uzaklaştı. Kahveden gelen konuşmalar... Esnafın sesleri... Çocukların koşuşturmaları... Hepsi birkaç saniyeliğine silindi. Zehra sadece ona baktı. Yusuf da ona.

İlk bakıştı bu. Ama Zehra'nın içinde bıraktığı şey, sıradan bir bakıştan çok daha fazlasıydı. Kalbi hızlandı. Neden olduğunu anlayamadı. Yusuf'un yüzünde hafif bir şaşkınlık vardı. Sanki o da aynı şeyi hissetmişti.

Sonra Murat'ın sesi duyuldu.

“Yusuf, geliyor musun?”

Yusuf gözlerini Zehra'dan ayırdı.

“Geliyorum.”

Zehra hâlâ olduğu yerdeydi. Rabia onun yanına geldi.

“Ne oldu?”

Zehra cevap vermedi. Rabia baktığı yöne döndüğünde Yusuf ile Murat çoktan yürümeye başlamıştı.

“Kim onlar?”

Zehra'nın sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

“Bilmiyorum.”

“Sen niye durdun?”

Zehra birkaç saniye sonra kendine geldi.

“Hiç.”

Rabia kaşlarını kaldırdı.

“Hiç mi?”

“Evet.”

“Zehra...”

“Ne?”

Rabia gülümseyerek arkadaşına baktı.

“Sen birine baktığında böyle olmazsın.”

Zehra hemen yürümeye başladı.

“Abartma.”

Rabia onun peşinden gitti.

“Ben hiçbir şey demedim.”

“Dedin.”

“Hayır.”

“Dedin ki.”

Rabia kahkaha attı.

“Peki, tamam. Hiçbir şey olmadı.”

Zehra cevap vermedi. Ama birkaç adım sonra farkında olmadan arkasına baktı. Yusuf görünmüyordu. Sokak kalabalığı onu çoktan içine almıştı. Zehra yeniden önüne döndü. Fakat aklı hâlâ karşı kaldırımdaydı.

O gün eve dönerken Zehra normal görünmeye çalıştı. Rabia ise tek kelimeyle bile onu rahat bırakmıyordu.

“Adı Yusuf'muş.”

Zehra aniden ona baktı.

“Sen nereden biliyorsun?”

Rabia gururla gülümsedi.

“Çınarlı'da yaşadığını unutuyorsun.”

“Nasıl öğrendin?”

“Murat'ı tanıyorum. Geçen yıl birkaç kez gelmişti. Yusuf onun çocukluk arkadaşıymış.”

Zehra sustu. Yusuf. İsim, zihninde bir kez daha yankılandı. Daha önce hiç duymadığı bir isim değildi ama o gün sanki ilk kez duyuyordu.

“Çınarlı'ya neden gelmiş?”

“Bilmiyorum.”

Rabia arkadaşının yüzüne baktı.

“Merak ettin mi?”

“Hayır.”

“Emin misin?”

Zehra gözlerini kaçırdı.

“Eminim.”

Rabia gülümsedi.

“Peki.”

Ama ikisi de bunun doğru olmadığını biliyordu.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Zeynep Kıvanç Gür Zeynep Kıvanç Gür, 1986 Bartın Amasra doğumlu yazar ve şairdir. 3 çocuk annesi olan yazar, İstanbul'da yaşamaktadır. Geçmişte elinden alınan eğitim haklarını açık öğretimden geri almak için mücadele etmekte ve eğitimi için elinden gelenin en iyisini yapmaktadır. Yazarın çeşitli sitelerde birçok edebi yazısı yayınlanmakta ve edebiyat dünyasını zenginleştirmektedir. Edebiyat dünyasına kattığı şiirleri ve yazıları ile Fikir İzleri'ne katılım sağlamaktadır. 3 adet yayınevinden çıkan eseri bulunmaktadır. Birbirinden farklı ve güzel konularla kalemini zenginleştiren yazar, edebiyata duyduğu derin tutkusuyla yaşamını sürdürmektedir. Basılı olan eserleri; Mavi Elbiseli Gazze, Dört Duvar Arasındaki Beşinci Adım ve Kırık Zamanlar Günlüğü'dür