​İnsanın konuşmak isterken susabilmesidir, isyan etmek isterken secdeye kapanabilmesidir. Çünkü bilir ki Allah, kulunun kalbinden geçenleri duyar ve zamanı gelince karşılığını eksiksiz verir.

​Perde arkasında işleyen bir hikmet vardır. Geciken her şey reddedilmiş değildir; bazen korunmuştur, bazen daha hayırlısı için ertelenmiştir. Kul acele eder, Rab ise terbiye eder. Sabır, işte bu terbiyeye razı olmanın adıdır.

​Sabreden kalp yalnız değildir. Her gözyaşı kayıt altındadır, her “Ya Rabbi” göğe yükselir. Ve sabırla bekleyenler bilir ki Allah, sabrın içine umudu gizler.

​O yüzden sabır…

​Yine sabır…

​İlle sabır.

​Çünkü sonunda ya istenen verilir ya da ondan daha hayırlısı.

Ama ıslanan kaldırımlar değil yalnızca;

Ruhumun en sessiz yerleri de damla damla ıslanıyor.

Bir yağmur düşüyor içime, adı sensizlik, kokusu eski günler…

Her damlasında yarım kalmış bir cümle,

Söylenememiş bir veda, geri dönmeyen bir ses var.

Penceremin camında yağmur izlerini seyrediyorum.

Her damla aşağı süzülürken bir anı da peşinden götürüyor sanki.

Ben ise hiçbirini bırakmak istemiyorum.

İnsan bazı acılarını bile sever;

onlar, kaybettiklerinden geriye kalan son hatıradır.

Ruhuma düşen yağmur öyle sessiz yağıyor ki…

Kimse duymuyor.

Ne odamın duvarları, ne gecenin karanlığı,

Ne de başucumda duran saat…

Bir tek ben biliyorum içimde kaç mevsimin sustuğunu.

Bazen gökyüzü de insana benziyor.

O da dayanamayınca ağlıyor.

Belki bu yüzden yağmurları seviyorum.

Yağmur yağarken kimse “Neden ağlıyorsun?” diye sormuyor.

Gökyüzü ağlıyor, ben susuyorum.

İkimiz de kimseye anlatamadığımızı damlalarla söylüyoruz.

Sonra bir dua düşüyor dudaklarımdan:

“Allah’ım…

Ruhuma düşen bu yağmur beni boğmasın.

Beni temizlesin.”

Belki bazı yağmurlar yıkmak için değil,

İçimizde biriken tozları yıkamak için yağar.

Belki her gözyaşı bir son değil,

Yeniden başlamanın sessiz işaretidir.

Bu gece yağmur yağıyor…

İlk defa kaçmıyorum ıslanmaktan.

Bırak yağıp geçsin.

Bırak ruhum biraz sussun, biraz ağlasın, biraz da yeniden yeşersin.

Yağmurun ardından her zaman güneş çıkmaz belki…

Ama toprağın altında mutlaka bir umut uyanır.

​Oysa eski fenomenler başka türlüydü. Onlar bir fotoğraf paylaşırdı, millet üç gün onu konuşurdu. Şimdi biri kahvaltıda yumurtanın sarısını fazla pişirse hemen: “Bunu neden yaptığımı birazdan anlatacağım.” diye 17 bölümlük hikâye başlatıyor.

​Eskiden fenomenin takipçisi olurdu, şimdi fenomenin fenomeni var. Biri çıkıyor: “Bana çok sordunuz…” Kim sordu? Kimse. Ama ısrarla “Çok sordunuz.” diyor. İnsan merak ediyor: Kim sordu kardeşim, Nüfus Müdürlüğü mü?

​Eski fenomenler ürün tanıtırdı: “Arkadaşlar bunu aldım, çok memnunum.” Bitti. Şimdi ürün tanıtımı yapılacağı zaman önce üç saat gizem yaratılıyor: “Bir süredir hayatımda çok büyük bir değişiklik var…”, “Bunu paylaşmaya hazır değildim…”, “Bazı şeyleri artık saklayamıyorum…” Sonra kamera dönüyor: Çamaşır deterjanı! Allah’ım; insan bir an boşanma, miras, mafya, aile kavgası bekliyor; karşısına 3 litrelik deterjan çıkıyor.

​Bir de eski fenomenlerin dramı vardı, gerçek dram… Şimdi fenomenin morali bozuluyor: “Bugün kendimi hiç iyi hissetmiyorum.” Altında 14 tane marka etiketli hikâye. İnsan düşünüyor: Bu kadar kötüysen neden ışığın ring light’tan geliyor kardeşim?

​Eskiden fenomenler doğal görünürdü. Şimdi doğallık için bile ekip kuruluyor: Makyaj sanatçısı, fotoğrafçı, ışıkçı, video editörü, sosyal medya uzmanı… Sonra: “Ben çok doğal bir insanım.” Tabii canım, doğallığın yanında altı kişilik prodüksiyon ekibi var.

​Bir de eski fenomenlerin meşhur sözü vardı: “Ben takipçilerimi ailem gibi görüyorum.” Sonra takipçi sayısı artınca aile büyüdü… Ama mirastan kimseye pay çıkmadı.

​Şimdiki fenomenlik ise ayrı bir sanat dalı. Sabah kahve, öğlen kahve, akşam kahve. Gece: “Bugün çok yoğundum.” Ne yaptın? Kahve içtin. Ama öyle sıradan kahve değil; kahvenin yanında mermer masa, keten peçete, orkide ve hayatın anlamını sorgulayan bir mum var.

​Eskiden fenomenler takipçi kazanırdı. Şimdi “Takipçi nasıl kazanılır?” diye fenomenler birbirine kurs satıyor: “Ben 30 günde 500 bin takipçi yaptım.” E nasıl? “Bunun eğitimini hazırladım.” Yani takipçi kazanmanın sırrı: Takipçi kazanmayı öğreterek para kazanmak! Bu işin sonunda kim fenomen, kim öğrenci, kim müşteri belli değil.

​Ama bir gerçek var… Eski fenomenlerin tadı başkaydı çünkü onlar daha samimiydi. Bir fotoğraf çekilir, paylaşır, hayatına devam ederdi. Şimdi insan bir hikâye atıyor, ardından basın toplantısı düzenliyor: “Bu hikâyem yanlış anlaşıldı.” Ardından açıklama: “Kimseyi hedef almadım.” Ardından özür: “Üzülenlerden özür dilerim.” Ardından yeni hikâye: “Bazı insanların gerçek yüzünü görmüş oldum.” Ardından canlı yayın… Sonra kitap… Sonra podcast… Sonra belgesel… Yahu sen sadece dün kahve paylaşmıştın!

​Nerede o eski fenomenler? Bilmiyorum. Belki hâlâ bir yerlerde filtresiz bir fotoğraf çekip paylaşmayı bekliyorlardır. Belki de onlar çoktan emekli oldu. Çünkü bugünün fenomenlik şartlarını görünce: “Bizim zamanımızda bir insan ünlü olurdu, şimdi ünlülük insanı buluyor.” deyip telefonu kapatmışlardır.

​Ve bence en güzeli de şu: Eski fenomenler fenomen olmak için uğraşmazdı. Biz onları severdik, onlar fenomen olurdu. Şimdi herkes fenomen olmaya çalışıyor… Biz de oturup kimin gerçekten insan kaldığını anlamaya çalışıyoruz.

​Velhasıl… Nerede o eski fenomenler? Muhtemelen onlar da bizi izliyordur. Ama merak etmeyin… Henüz “Beni çok sordunuz, neden ortadan kayboldum?” diye hikâye atmadılar. Atarlarsa da bilin ki… Eski fenomen geri dönmüştür.

      “Çay söyle, çay iki olsun. Benimki orta demli, şeker alma, kenarına da koydurma... Benim çayıma dokunma, dursun karşıda...” diyordu bir yerinde

      Bir insanın çayını nasıl istediğini anlatmasından çok daha fazlasıydı bu. Sanki bir insanın hayatına nasıl dokunulacağını anlatıyordu.

      Kahveye kırk yıl hatır biçmişler. Çaya ise kaç yıl biçilir, bilmiyorum. Belki bir çayın hatırı, içildiği fincanda değil; karşısında oturan insanın gözlerinde saklıdır.

      Bazı insanlar vardır; hayatımıza büyük cümlelerle girmezler. Bir şiirin arasından çıkar gelirler. Bir bardak çayın buğusunda yüzlerini gösterirler. Sonra fark edersin ki sen aslında bir şiir okumamışsın; bir insanın kalbine açılan kapının eşiğinde durmuşsun.

      Şair ruhlu adamları hep çok uzaklarda sanırdım. Bir kitabın sayfalarında, eski bir şiirin mısralarında, ulaşılması zor hikâyelerin içinde yaşarlar zannederdim.

      Meğer bir tanesini tanıyormuşum.

      Belki de insanın şair ruhlu olduğunu anlaması için şiir yazmasına gerek yokmuş. Bir çayın nasıl içileceğini bilmesi, bir insanın sessizliğine saygı duyması, söylenmeyen bir cümlenin anlamını anlayabilmesi yetermiş.

      Çünkü bazı adamlar kadının tenine değil, canına dokunur.

      Öyle bir dokunuştur ki bu; eli değmeden hissedersin. Yanında olmadan özlersin. Konuşmadan anlarsın. Bir kelimesi gününün bütün rengini değiştirir.

      Ve insan bazen birinin kendisine dokunduğunu, elini üzerinde hissettiğinde değil; kalbinin hiç bilmediği bir yerinde ince bir sızı bıraktığında anlar.

      Belki de sevgi tam olarak budur.

      Birinin sana “Çayını nasıl içersin?” diye sorması değil yalnızca... Sen söylemeden nasıl içtiğini bilmesidir.

      Şeker istemediğini hatırlamasıdır. Çayın orta demli olması gerektiğini bilmesidir. Ve en önemlisi...

      Senin çayına dokunmadan, kendi çayını içerken bile seni düşünmesidir.

      Bazı insanlar hayatımıza gelmez. İçimize gelir. Ve bazı şiirler okunup geçilmez. İnsanın içinde bir kapı açar.

      Ben o gün bir şiir okudum. Sonra anladım ki bazı insanlar şiir yazmaz... Kendileri şiir gibi yaşarlar.

      Ve insan, böyle birine rastladığında artık çayın hatırını değil, bir insanın kalbinde bıraktığı izi saymaya başlar.

İnsan, çoğu zaman hakikati kelimelerde arar. Oysa hayatın en derin cevapları, söylenmeyen cümlelerin arasında saklıdır. Bir annenin evladına sessizce dokunuşu, yıllarca süren bir dostluğun göz göze geldiğinde kurduğu bağ, bir vedanın ardından geriye kalan suskunluk… Hepsi, uzun uzun anlatılan sözlerden daha güçlüdür.

Sessizlik, her zaman boşluk değildir. Bazen bir kırgınlığın en ağır yüküdür, bazen de sevginin en sade hâlidir. Çünkü bazı duygular vardır ki, dile döküldüğünde eksilir; sessiz kaldığında ise bütün ağırlığıyla hissedilir. İnsan, gerçekten sevdiğini her zaman söyleyemez ama bakışlarıyla, bekleyişiyle ve susuşuyla anlatabilir.

Hayatın en önemli kararları da çoğu zaman sessizlikte verilir. Gürültünün içinde kaybolan düşünceler, insan yalnız kaldığında berraklaşır. Kalbin sesi, ancak dünyanın sesi sustuğunda duyulur. Bu yüzden sessizlik, bazen en doğru öğretmendir. Aceleyle söylenen sözlerin pişmanlığı olur; fakat yerinde susmanın çoğu zaman huzuru vardır.

Ne var ki her sessizlik aynı anlamı taşımaz. Kimi zaman kabulleniştir, kimi zaman vazgeçiş… Bazen sabırdır, bazen de insanın artık anlatacak gücü kalmadığının işaretidir. En acı sessizlik ise, konuşmaya değer gördüğün insanların seni duymamayı tercih ettiği andır.

Bu yüzden bir insanın sustuğunu gördüğünüzde, onu hemen yargılamayın. Belki de anlatmaya çalıştığı her şeyi daha önce defalarca söylemiş, fakat anlaşılmamıştır. Belki de kelimelerin ulaşamadığı yere artık sessizliği göndermiştir.

Unutmayalım ki, ses yükseldikçe hakikat büyümez. Bazen tek bir sessiz an, bin cümleden daha doğruyu anlatır; çünkü gönülden gelen en samimi sözler, çoğu zaman dudaklardan değil, yürekten yükselen sessizlikte saklıdır.

Gitmek istiyorum...

Kimsenin beni tanımadığı, geçmişimin peşimden gelmediği bir yere. İçimde susturamadığım sesleri, gökyüzüne bırakabileceğim kadar uzaklara...

Öyle bir yer olsun ki, müzik en derin yaralarıma karışsın. Sesini sonuna kadar açıp kimseyi rahatsız etme kaygısı taşımadan, sadece kalbimin ritmini dinleyeyim. Sonra ayakkabılarımı çıkarıp toprağa, taşa, deniz kıyısına basayım. Belki canım acısın ama ruhum hafiflesin.

Bir süre hiçbir şey anlatmak istemiyorum. Ne neden yorulduğumu ne de neden sustuğumu... Sadece yürümek, rüzgârın saçlarıma dokunmasına izin vermek ve içimde yıllardır biriken yükleri ardımda bırakmak istiyorum.

Belki insan bazen yeni bir şehre değil, yeniden kendine gitmek ister. Benim de özlediğim tam olarak bu; kaybettiğim huzuru bulabileceğim, derin bir nefes alıp "İyiyim." diyebileceğim bir yere gitmek istiyorum.

Güven kırıldı, kalp kırıldı, söz kırıldı. Ama biz suçu hep taşlara attık. Oysa en büyük put; dokunulmaz sandığımız egolarımızdı. Kırılmak insanın fıtratında var. Âdem’den beri var. İlk hata, ilk pişmanlık, ilk gözyaşı… Hepsi kırılmanın tarihidir.

Put dediğin şey; bazen bir insanı gözünde büyütmektir, bazen kendini hatasız sanmaktır, bazen de vazgeçemediğin gururundur.

Kırılmak eskidir. Çünkü insan acıyla olgunlaşır. Çünkü kalp çatlamadan içinden ışık sızmaz. Çünkü her secde, biraz kırılmışlığın itirafıdır. Asıl mesele kırılmamak değil; kırıldıktan sonra neye dönüştüğündür.

Taşa mı?

Yoksa toprağa mı?

Taş sertleşir.

Toprak ise yağmuru kabul eder.

Unutma… Putları yıkmak kolaydır. Ama içindeki gururu yıkmak cesaret ister. Belki de en büyük özgürlük, kırıldığını inkâr etmeden ayağa kalkabilmektir.

Yusuf Aleyhisselâm da bir kuyuya atıldı. Kardeşlerinin kıskançlığına, dünyanın hırsına, insanın zalimliğine düştü. Ama o kuyuda kin büyütmedi. İsyan etmedi. Rabbine sığındı. Sabretti. Çünkü biliyordu ki, kuyular insanı karartmaz; insan kuyuda kararmayı seçerse kararır.

Kuyu; yalnızlıktır.

Kuyu; anlaşılmamaktır.

Kuyu; “Neden ben?” sorusudur.

Fakat sabır, kuyunun içindeki merdivendir. Kur'an-ı Kerim bize sabrın sonunda izzet olduğunu öğretir. Yusuf kuyudan saraya bir gecede çıkmadı. Zindanı da gördü. İftirayı da tattı. Ama her imtihanda vakarını korudu. Ve sonunda Mısır’ın kapıları ona açıldı. Çünkü Allah sabredenleri yarı yolda bırakmaz.

Belki senin kuyun; bir kayıp, bir ihanet, bir hastalık, bir yalnızlık… Belki gecelerin çok uzun, belki gözyaşların çok sessiz… Ama unutma, kuyular Allah’ın terk ettiği yerler değildir. En çok da orada yakındır insana.

Sabret. Çünkü sabır pasif bir bekleyiş değil, kalbin Rabbine yaslanışıdır. Sabır, “Ben anlamasam da Sen biliyorsun” diyebilmektir.

Bir kapı açılacak.

Belki hiç beklemediğin bir yerden…

Belki hiç hayal etmediğin bir zamanda…

Ve o gün dönüp kuyuna bakacaksın. “İyi ki düşmüşüm” diyeceksin. Çünkü seni sultan yapan şey, kuyuda gösterdiğin sabır olacak. Yeter ki kuyuda Yusuf olmayı seç. Kapıyı açacak olan zaten O’dur.

Kır çiçekleri, kimsenin özel olarak ekip büyütmediği, kimsenin üzerine titremediği çiçeklerdir. Onlar, yağmurun bereketiyle, toprağın sabrıyla ve güneşin sıcaklığıyla kendiliğinden filizlenirler. Bir bahçenin en gözde köşesinde değil, bazen taşların arasında, bazen kurak bir yamaçta, bazen de kimsenin uğramadığı bir patikanın kenarında açarlar. Kimse onları alkışlamaz, kimse fotoğraflarını çekmez, kimse onlar için şiirler yazmaz. Ama onlar yine de açarlar. Çünkü var olmanın güzelliğini bilirler.

İnsanlar da biraz kır çiçeklerine benzer aslında. Hayatın kalabalığında sessizce yaşayan, kimsenin fark etmediği nice güzel yürek vardır. Bir annenin evlatları için verdiği görünmez emek, yaşlı bir adamın kapısının önüne bıraktığı bir tas su, bir öğretmenin öğrencisine kattığı umut ya da bir dostun zor zamanda uzattığı el... Bunların hiçbiri manşetlere çıkmaz. Ancak dünyayı güzelleştiren şeyler tam da bunlardır.

Günümüzde değer ölçüsü çoğu zaman görünür olmakla eş tutuluyor. Daha çok konuşanlar, daha çok gösterenler, daha çok dikkat çekenler öne çıkıyor. Oysa sessiz güzelliklerin de bir dili vardır. Kır çiçekleri bağırarak değil, var olarak güzeldir. Onların güzelliği, gösterişlerinde değil, sadeliklerindedir.

Belki de bu yüzden hayatın en kıymetli insanları, en çok alkış alanlar değil; en çok iyilik yapanlardır. Bir köşede sessizce yaşayan, kimsenin bilmediği fedakârlıklar gösteren insanlar, tıpkı kır çiçekleri gibi dünyayı fark edilmeden güzelleştirirler. Onlar, hayatın görünmeyen kahramanlarıdır.

Bazen bir kır çiçeğinin önünde durup düşünmek gerekir. O küçücük çiçek, bütün zorluklara rağmen toprağı yarıp gün yüzüne çıkmıştır. Rüzgâra direnmiş, yağmura dayanmış, güneşe uzanmıştır. Belki birkaç gün sonra solacaktır ama açtığı süre boyunca bulunduğu yere güzellik katacaktır. İnsan da böyledir. Ömrü sınırlıdır ama yaşadığı müddetçe çevresine bıraktığı iyilikler ve güzelliklerle anlam kazanır.

Hayatın koşuşturması içinde gözümüzü biraz yavaşlatabilirsek, çevremizde açan kır çiçeklerini görebiliriz. Belki bir çocuğun masum gülüşünde, belki yaşlı bir çiftin yıllara meydan okuyan sevgisinde, belki de sessizce iyilik yapan bir insanın yüreğinde...

Çünkü gerçek güzellik, her zaman göz önünde olan değildir. Bazen en güzel şeyler, fark edilmeyi beklemeden varlığını sürdürenlerdir. Tıpkı kır çiçekleri gibi... Sessiz, mütevazı ve bir o kadar da eşsiz.

Öyle bir an gelir ki insan, yaşadıklarının ağırlığını omuzlarında değil, ruhunun en derin yerlerinde hisseder. Sabahın ışığı pencereye vurur ama içindeki karanlığı aydınlatamaz. Kalabalıklar arasında yürürsün, sesler duyarsın, yüzler görürsün ama kendini herkesten ve her şeyden uzak hissedersin.

Hiç hayata küstünüz mü? Ben küstüm.

Beklentilerim kırıldığında, emeklerim karşılıksız kaldığında, en çok da güvendiklerim yabancılaştığında küstüm. Her şeyin düzeleceğine inanırken biraz daha yoruldukça, her yeni günün eski yaraları hatırlattığını gördükçe küstüm.

Ama hayata küsmek, yaşamaktan vazgeçmek değildir. Bazen insanın içindeki kırgınlığın sessizce dile gelişidir. Kimseye anlatamadığı yorgunluğun, gözyaşına dönüşemeyen hüznün adıdır. İçinden gelen bir sitemdir belki de; zamana, insanlara ve biraz da kendine...

Yine de hayat gariptir. En umutsuz günlerde bile bir pencere aralığından sızan ışık gibi küçük sebepler bırakır önümüze. Bir dostun sözü, bir çocuğun gülüşü, eski bir şarkı ya da beklenmedik bir selam... İnsan bazen yeniden tutunacak gücü en ummadığı yerde bulur.

Evet, ben de hayata küstüm. Ama her küskünlük gibi bunun da içinde bir özlem vardı. Daha güzel günlere, daha samimi insanlara ve kaybettiğim umutlara duyulan bir özlem... Belki bu yüzden insan ne kadar kırılırsa kırılsın, içinde küçücük de olsa bir umut taşımaya devam eder.

Çünkü hayat bazen bizi yorar, bazen incitir, bazen de sessizce sınar. Ama bütün kırgınlıklara rağmen yaşamaya devam etmek, yeniden inanabilmek ve yeniden gülümseyebilmek en büyük direniştir.

Oysa insan susturduğu her hakikati içinde bir yere gömer. Üzerini bahanelerle örter, “zamanı değil” der, “şartlar böyle” der. Ama bastırılan hiçbir ses yok olmaz; sadece derine iner. Ve derine indikçe daha ağırlaşır.

Bir gün gelir o kalabalık dağılır. Alkışlar diner, destekler çekilir, bahaneler tükenir. İnsan kendiyle baş başa kalır. İşte o an bir zamanlar susturduğu o iç ses yankılanmaya başlar. Kaçacak yer yoktur, duymazdan gelecek gürültü yoktur.

İnsan en çok o zaman anlar: Susturduğu şey aslında kendisidir. Ertelediği yüzleşme, geciktirdiği özür, söylemediği hakikat… Hepsi bir özleme dönüşür. Çünkü vicdanın sesi susturuldukça kaybolmaz; sadece bir gün yeniden konuşmak için bekler.

Ve o gün geldiğinde, insan geçmişte kıstığı her cümleye, duymazdan geldiği her uyarıya hasret kalır.

Bu yüzden bazı sesleri bastırmak yerine dinlemek gerekir. Çünkü en güvenli liman, insanın kendi içindeki doğru sestir.

Bir zamanlar her şey sakindi. Günler birbirine benziyor, umutlar yarınlara emanet ediliyordu. Fakat hayatın kendine ait bir dili vardır. Kimi zaman bir kayıpla, kimi zaman bir hayal kırıklığıyla, kimi zaman da beklenmedik bir acıyla dokunur omzumuza. İşte o dokunuş, insanın iç dünyasında görünmeyen kapıları açar.

Düşeriz...

Kırılırız...

Susarız...

Ve çoğu zaman çevremizdekiler sadece sessizliğimizi görür. Oysa insanın içinde kopan fırtınaları kimse bilmez. Herkes yaralarımızın sonucunu görür ama o yaraların nasıl açıldığını, geceleri nasıl sızladığını, hangi dualarla sarılmaya çalışıldığını bilmez.

Fakat hayatın en büyük sırlarından biri şudur: İnsan bazen konuşarak değil, susarak büyür.

Sessizlik, her zaman yenilgi değildir. Bazen insanın kendini yeniden inşa ettiği en güçlü zamandır. Kalabalıklardan uzaklaştığında, yalnız kaldığında, kendi sesiyle baş başa kaldığında öğrenir bazı gerçekleri. Neyin önemli olduğunu, neyin sadece bir yük olduğunu, kimin yanında kaldığını, kimin ise ilk rüzgârda uzaklaştığını o zaman anlar.

Bir gün gelir ve insan aynaya baktığında başka bir yüz görür. Aynı gözlerdir belki ama bakışı değişmiştir. Dün korkuyla bakan gözler, bugün kararlılıkla bakıyordur. Çünkü acı, doğru yaşandığında insanı yıkmaz; olgunlaştırır. Karanlık, uzun sürdüğünde insanı korkutmaz; ona ışığın kıymetini öğretir.

İşte o zaman fark edilir ki hiçbir gece sonsuza kadar sürmez. En karanlık gecelerin ardından bile güneş doğar. En derin yaralar bile zamanla kabuk bağlar. Sabır, insanın elindeki en güçlü ilaçtır. Çünkü sabreden kişi sadece beklemez; aynı zamanda güçlenir, olgunlaşır ve yeniden ayağa kalkar.

Bugün yürüdüğümüz yol belki eskisi gibi değildir. Eskiden aynı yollara umutla bakarken şimdi tecrübeyle bakıyoruz. Eskiden insanların sözlerine inanırken şimdi karakterlerine bakıyoruz. Eskiden düştüğümüzde korkarken şimdi kalkabileceğimizi biliyoruz.

Çünkü artık daha bilinçliyiz...

Daha güçlüyüz...

Ve en önemlisi, kendimizi daha iyi tanıyoruz.

Hayatın gerçek zaferi hiç düşmemek değildir. Her düşüşten sonra yeniden ayağa kalkabilmektir. Her kırgınlığa rağmen sevgiyi kaybetmemektir. Her hayal kırıklığına rağmen umudu koruyabilmektir.

Bu yüzden bazı hikâyelerin sonu yoktur. Çünkü insan nefes aldığı sürece değişmeye, öğrenmeye ve büyümeye devam eder. Bir sayfa kapanır, başka bir sayfa açılır. Bir mevsim biter, yenisi başlar. Ve bazen "bitti" sandığımız yer, aslında Rabbimizin bizim için hazırladığı yeni başlangıçların ilk adadımıdır.

Eğer biri bir gün bu hikâyenin nasıl bittiğini sorarsa, verilecek en güzel cevap şudur:

Bitmedi...

Çünkü insan, umudu olduğu sürece yeniden doğabilir.

Ve bazı hikâyeler sonla değil, cesaretle başlar.

      Bazen düşünüyorum: Belki de göğe uzanan yüksek binalar sadece şehirleri değil, insanın içindeki kibri de yükseltiyor. Gökdelenler büyüdükçe, kalpler küçülüyor; pencereler çoğaldıkça, gözler görmez oluyor. Topraktan uzaklaşan her adım, insanı insana da uzaklaştırıyor sanki.

      Topraktan azade bir gönül… Acaba tevazuyu unutuyor mu? Belki de toprakla buluşmayan bir kalp, köksüz bir ağaç gibidir; rüzgârda sallanır, gürültünün içinde kaybolur ama bir türlü gerçek huzuru bulamaz.

      Oysa toprağa dokunanlar bilir: Yeryüzüne eğilmek, aslında insanın kendine gelmesidir. Toprak, öğretir… Ses etmeden, hükmetmeden, kibirlenmeden.

      Belki de bu yüzden, en dingin insanları hep toprağa yakın olanlarda buluruz. Çünkü onlar bilir ki; insanı insan yapan yükseklik değil, yere ne kadar yakın durabildiğidir.

Bu soru, bir kalbin en derin yerinden yükselen, hem sabrı hem özlemi hem de inancı aynı anda taşıyan bir fısıltıdır. Bazen insan, beklediğinin adını bile anamaz; sadece yüreğiyle sorar, Rabbine bırakır. Çünkü bilir ki vuslat, insanın kendi gücüyle değil, kaderin en ince ilmikleriyle dokunan bir vakittir.

Vuslat…

Kimi zaman bir insanadır, kimi zaman bir huzur hâline.

Kimi zaman bir kavuşmaya, kimi zaman içindeki kırıkların şifa bulduğu ana.

Ama hepsinin sahibi birdir: Rabbim…

Belki de vuslat; sandığımız gibi bir kapının açılması, bir elin tutulması, bir sözün söylenmesi değildir.

Kimi zaman vuslat; kalbimize çöken bir sükûnettir.

“Tamam… Artık oldu.” dedirten o görünmez dokunuştur.

Rabbim, vuslat ne zaman?

Bu soru aslında şunu da fısıldar:

“Ben hazırım. Gönlüm hazır. Yollarım temiz. Sadece Senin zamanını bekliyorum.”

Her kulun vuslat saati ayrıdır.

Kiminki sabrın sonunda gelir, kiminki dua yanaklara süzüldüğünde.

Kiminki bir kapı kapanırken, diğeri ansızın açıldığında…

Belki de vuslat dediğimiz şey; yıllarca sabredip, sonra bir anda hikmetin tecellisini izlemektir.

Bazen geceler çok uzun gelir, dualarımız sessizlikte kayboluyor sanırız.

Oysa Allah’ın takdiri ne gecikir, ne de erken gelir.

Her şey vaktinde, her şey yerinde tecelli eder.

Sen sor: “Rabbim vuslat ne zaman?”

O da kalbine şöyle fısıldasın:

“Vakti gelince… Hem de en güzel hâliyle.”

Bu yüzden beklemek bir yük değil, bir teslimiyettir.

Özlemek bir yara değil, vuslatın işaretidir.

Dua etmek bir rica değil, bir anahtardır.

Ve unutma:

Her vuslat, önce kulun içinde başlar.

Rabbim, gönlünü vuslata hazırlamaya başladığı gün, aslında kavuşma çoktan yola çıkmıştır.

Ne bu sessizlik, ne bu karanlık böyle?

Sanki birisi zamanın sesini kısmış gibi…

Sanki dünya, sensizliğe alışmam için üzerime ağır bir örtü sermiş gibi.

Sen gidince evin duvarları bile yaşlandı biliyor musun?

Koltukların dikişlerinde, perdelerin kıvrımlarında,

Mutfağın en sessiz köşesinde bile senin sesin dolanıp duruyor.

Ama dokunduğum her yerde boşluk var…

Sensizliğin bıraktığı o keskin, o sızlatan boşluk.

Anne…

İnsan büyüdükçe kalbi küçülüyormuş meğer,

Çünkü içine sığmayan bir özlem var artık.

Adını söylerken bile içim yanıyor;

Annem… Annem… Annem…

Her tekrarda daha çok arıyorum seni.

Bir bilsen, yorgunluğumu en çok akşamları fark ediyorum.

Çünkü bilirim ki, eskiden olsa

“Gel hele buraya, bir sarılayım da geçsin” derdin.

Şimdi hayat ne kadar vurursa vursun,

Sığınacak o sıcak omuz yok işte.

İşte o zaman anlıyorum:

En büyük yarayı yokluğun açmış.

Gözlerim bazen gökyüzüne dalıyor,

Sanki sen oralarda bir yerden bana bakıyorsun diye.

Bazen bir rüzgâr esiyor,

Saçlarımı okşarken senin elin sanıyorum.

Bir koku geliyor burnuma,

“Annemin kokusu bu…” deyip duruyorum,

Ama o koku bile artık hayalle gerçek arasında bir çizgide.

Anne…

Senin yokluğunda anladım ki,

Hayat dediğin şey, annen varsa sıcak bir yuva,

Yoksa koca bir yalnızlık.

Ne çok özledim biliyor musun?

Çocukluğumu, sesini, kokunu…

Bir de “Ben buradayım” diyen o güveni.

Dünyanın hiçbir yerinde o güven yok artık.

Kim kapattı ışıkları anne?

Belki de sensizliğin adıdır bu karanlık.

Ama bil ki, ben ne kadar büyürsem büyüyeyim,

Kalbimin en çocuk yerinde,

Hâlâ senin elini arıyorum.

© 2026 Zeynep Kıvanç 

Bu metnin tüm fikrî ve sınai hakları tarafıma aittir. 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında korunmaktadır.

İzinsiz kullanım hukuki ve cezai sorumluluk doğurur.

En çetin mevsimlerde bile boyun eğmeden yaşar. Toprağın sertleştiği, rüzgârın insanın içini üşüttüğü zamanlarda bile sessizce kök salar hayata. Kimse fark etmese de, içlerinde taşıdıkları o direnç onları ayakta tutar. Çünkü onlar gösterişli bahar çiçekleri gibi sadece güneşte açmayı bilmez; karın ortasında bile yaşamayı öğrenmiş kadınlardır.

Hayat onları çoğu zaman kolay sevmez. Erken büyürler mesela… Çocuk yaşta omuzlarına yüklenen sorumluluklarla tanışırlar. Bir evin sessiz yükünü taşırlar bazen, bazen kırılmış bir kalbin enkazını… Ama yine de kimseye ağırlık olmadan yürümeyi öğrenirler. İçleri paramparça olsa bile yüzlerinde ince bir tebessüm bırakmayı bilirler.

Bazı kadınların sesi yüksek çıkmaz. Onlar bağırarak değil, susarak anlatır acılarını. Bir bakışlarında yorgun yıllar gizlidir. Bir gülüşlerinde yarım kalmış hayaller… Ama yine de kimseyi karanlıklarına çekmezler. Kendi fırtınalarını içlerinde susturup başkalarına huzur olmaya çalışırlar.

Nergis gibi kadınlar kırılgandır aslında. Ama kırılgan olmak güçsüz olmak değildir. Çünkü en hassas ruhlar bazen en dayanıklı olanlardır. İncinirler, hayal kırıklığı yaşarlar, unutulurlar… Fakat her seferinde yeniden toparlanıp hayata tutunurlar. Kendilerini kimsenin alkışına ihtiyaç duymadan ayağa kaldırırlar.

Onlar sevgiyi de farklı yaşar. Birine gönül verdiklerinde yarım sevmezler. Bir çiçeği sular gibi emek verir, bir evi yuva yapar gibi özen gösterirler. Fakat en büyük kırgınlıkları da çoğu zaman buradan gelir; kıymetlerinin geç anlaşılmasından… Çünkü bazı insanlar bir nergisin ne kadar zor şartlarda açtığını bilmez, sadece çiçeğin güzelliğine bakar.

Ve belki de bu yüzden bazı kadınlar zamanla sessizleşir. Kalabalıkların içinde bile kendi içine çekilir. Ama o sessizliğin altında hâlâ dimdik duran bir ruh vardır. Yorulmuş ama yenilmemiş… Kırılmış ama eksilmemiş…

Çünkü bazı kadınlar gerçekten nergis gibidir. Soğuğun içinden geçerek güzelleşirler. Fırtınalara rağmen zarafetlerini kaybetmezler. Ve hayat onları ne kadar sınarsa sınasın, içlerindeki ışığı tamamen söndüremez.

Elinde tebeşir, yüreğinde umut… Bir çocuğun kalbine dokunmak için yıllarını veren bir insan… Ve bir gün, yetiştirmeye çalıştığı bir öğrencinin elinde hayata veda ediyor.

Bu nasıl bir kırılmadır? Bu hangi ara oldu?

Ne zaman sınıflar bilgi yuvası olmaktan çıkıp öfkenin, tahammülsüzlüğün, kopuşun mekânı hâline geldi?

Bir öğretmen, bir çocuğun geleceğine ışık olmak için vardır. Ama bugün bir öğretmenin, bir öğrencisinin öfkesine kurban gitmesi; sadece bir cinayet değildir. Bu, bir neslin alarmıdır.

Bu, “Kaybedilen Nesil” başlığının kanlı bir cümlesidir.

Bir genç nasıl olur da kalem tutması gereken eliyle bıçak tutar? Ne eksik kaldı? Sevgi mi? İlgi mi? Ahlâk mı? Merhamet mi? Yoksa hepsi mi?

Evlerimizde iletişim azaldı. Sofralarımızda ekranlar çoğaldı. Çocuklarımızı büyüttük ama ruhlarını besleyemedik. Başarıyı not sandık, terbiyeyi ikinci plana attık.

Oysa bir nesli ayakta tutan şey; yalnızca akademik başarı değil, vicdandır. Bir öğretmene el kaldırmayı aklından bile geçirmeyen bir iç denetimdir. Bir “hocam” derken gözleri dolan saygıdır.

Bugün sormalıyız: Gençler neden bu kadar öfkeli Neden bu kadar yalnız? Neden bu kadar kırılgan ve bir o kadar da patlamaya hazır?

Gençleri nasıl toparlayabiliriz?

Önce evden başlamalıyız. Anne-baba sadece maddi imkân sunan değil, karakter inşa eden rehber olmalı.

Okullarda değerler eğitimi göstermelik değil, sahici olmalı. Merhamet, sabır, saygı; sadece kitaplarda değil, davranışlarda öğretilmeli.

Öğretmen yalnız bırakılmamalı. Disiplin mekanizmaları net olmalı. Şiddete sıfır tolerans kararlılıkla uygulanmalı.

Gençler dinlenmeli. Yargılanmadan, etiketlenmeden, gerçekten dinlenmeli. Onlara güvenli alanlar açılmalı; sporla, sanatla, maneviyatla bağ kurabilecekleri ortamlar oluşturulmalı.

Ve en önemlisi… Toplum olarak dili yumuşatmalıyız. Ekranlarda öfke, sokakta şiddet, siyasette hakaret normalleşirse; çocuklar bunu model alır.

Bir öğretmenin kanı, sadece bir aileyi değil, bir toplumu yetim bırakır. Çünkü öğretmen; anne gibidir, baba gibidir, yol gibidir.

Bugün bir öğretmeni toprağa verdik. Ama asıl korkumuz; kaybettiğimiz öğretmen değil, kaybetmeye başladığımız vicdandır.

Rabbim o kıymetli öğretmenimize rahmet eylesin. Mekânı cennet, makamı âli olsun.

Geride kalanlara sabır, Bu millete ise kaybolan neslini yeniden inşa edecek feraset nasip etsin.