Köyün en yüksek yamacında, kestane ağaçlarının arasına kurulmuş eski bir ahşap ev vardı. Üç katlı değildi, gösterişli hiç değildi. Tahtaları yağmurdan kararmış, pencerelerinin boyası yer yer dökülmüş, çatısındaki kiremitlerin bazıları rüzgâra yenik düşmüştü. Ama o evin bir özelliği vardı: İçinde yaşanmış koca bir ömür saklıydı.

Köylüler ona Hatice Nine’nin evi derdi.

Hatice Nine, yetmişini çoktan geçmiş, saçlarını her sabah beyaz bir yazmayla örten, yüzünde Karadeniz’in yağmurları kadar çizgi taşıyan bir kadındı. Eşi Hasan, yıllar önce bir kış günü odun kesmek için gittiği ormandan dönmemişti. O günden sonra Hatice Nine, üç çocuğunu o ahşap evde tek başına büyütmüştü.

Evin her köşesinde ayrı bir hatıra vardı.

Mutfaktaki küçük pencerenin önünde Hasan’ın yaptığı tahta sedir dururdu. Kış gecelerinde ikisi oraya oturur, dışarıda yağan yağmuru dinlerlerdi. Hasan, eşine her defasında aynı şeyi söylerdi:

“Ula Hatice, bu yağmur bir gün dinse de bizim gönlümüzün yağmuru hiç dinmeyecek galiba.”

Hatice de gülerdi.

“Sen yeter ki yanımda ol Hasan. Yağmur da yağsın, fırtına da kopsun.”

Şimdi o sedirde yalnızca Hatice oturuyordu.

Her sabah erkenden kalkar, kuzinede ateşi yakar, bakır çaydanlığı üzerine koyardı. Sobanın içindeki odunlar çıtırdarken evin içine yanmış odun ve demlenmiş çay kokusu yayılırdı. Ardından kapıyı açar, bahçedeki tavuklara yem verir, ahırdaki ineği sağardı.

Bir de her sabah yaptığı başka bir şey vardı.

Evin karşısındaki patikaya bakardı.

Çünkü o patikadan yıllar önce çocukları okula gider, Hasan ormana çıkar, komşular birbirine uğramaya gelirdi. Şimdi ise patikadan haftalarca kimse geçmez olmuştu.

Çocukları büyümüş, evlenmiş, iş bulmak için İstanbul’a gitmişlerdi. Bayramlarda telefon eder, bazen de birkaç günlüğüne köye gelirlerdi. Hatice Nine ise her gidişlerinde arkalarından uzun uzun bakardı.

Bir gün büyük oğlu Cemil telefon etti.

“Ana, bu kış seni yanımıza alalım İstanbul’a, yalnız kalıyorsun.”

Hatice Nine’nin sesi biraz titredi.

“Benim evim burada oğlum. Babanın nefesi hâlâ duvarlarda. Sizin çocukluğunuz şu tahtaların arasında duruyor. Ben nereye gideyim?”

Cemil sustu.

“Ama ana, ev çok eski. Bir gün başına bir şey gelecek diye korkuyoruz.”

Hatice Nine pencereye baktı. Yağmur ince ince cama vuruyordu.

“Ev eski olabilir oğlum ama hatıraları eskimiyor.”

Kasım ayının sonlarıydı. Karadeniz, o yıl kışa erken hazırlanıyordu. Dağların tepelerine ilk kar düşmüş, deniz koyu lacivert bir renge bürünmüştü.

Bir akşamüstü Hatice Nine, mutfakta mısır ekmeği yaparken kapısı çalındı.

Gelen, köyün gençlerinden Murat’tı. İstanbul’da marangozluk öğrenmiş, birkaç yıl önce köye dönmüştü.

“Hatice Teyze, nasılsın?”

“İyiyim uşağum, gel hele. Çay koyayım.”

Murat içeri girince gözleri duvarlardaki eski fotoğraflara takıldı. Bir fotoğrafta Hatice Nine ile Hasan, düğün günlerinde yan yana duruyorlardı. Hasan’ın üzerinde koyu renk bir takım elbise, Hatice’nin üzerinde beyaz bir gelinlik vardı.

“Bu evin tahtaları iyice yorulmuş teyze,” dedi Murat. “İzin verirsen bazı yerlerini onarayım.”

Hatice Nine başını salladı.

“Onar oğlum. Ama sakın yıkma. Şu evin bir tahtasını bile atmaya kıyamam.”

Murat gülümsedi.

“Merak etme. Ben bu evi yıkmaya değil, yaşatmaya geldim.”

O günden sonra Murat her gün uğramaya başladı. Önce çatıdaki kırık kiremitleri değiştirdi. Sonra pencere pervazlarını onardı. Çürüyen tahtaları söküp yerlerine yenilerini taktı. Fakat her söktüğü tahtayı Hatice Nine’ye gösteriyor, kadın izin vermeden hiçbir şeyi atmıyordu.

Bir gün merdivenin altındaki eski sandığı açtılar. İçinden sararmış mektuplar, birkaç siyah beyaz fotoğraf, işlemeli bir mendil ve küçük bir tahta oyuncak araba çıktı.

Hatice Nine oyuncak arabayı eline alınca gözleri doldu.

“Bunu Cemil’e Hasan yapmıştı. Çocukken elinden düşürmezdi. Bir gün arabayı dereye düşürmüştü de babası bütün dereyi dolaşıp bulmuştu.”

Murat gülümsedi.

“Çocuklar büyüyor ama oyuncakları yaşlanmıyor demek ki.”

Hatice Nine mektuplardan birini açtı. Hasan’ın el yazısıydı. Yıllar önce askerlik dönüşünde yazdığı birkaç satır…

“Hatice’m, gurbetin yolu uzun, insanın gönlü evinde kalınca daha da uzun geliyor. Bir an önce sana ve çocuklarıma kavuşmak istiyorum. Şunu bil ki ben nereye gidersem gideyim, aklım hep o ahşap evimizin penceresinde kalacak.”

Hatice Nine mektubu göğsüne bastırdı.

“Bak Murat oğlum, insan bazen bir kâğıda sarılır da bir ömrü yeniden yaşar.”

Aralık ayının ilk haftasında köye yoğun kar yağdı.

Dağların üzeri bembeyaz oldu. Ağaçların dalları karın ağırlığıyla eğildi. Dere kenarındaki taşlar buz tuttu. Köyün yolları kapandı.

Hatice Nine o gece erkenden sobayı yaktı. Kuzinede kestane pişirdi. Biraz mısır ekmeği, bir tabak fasulye ve çay hazırladı. Dışarıda rüzgâr evin tahtalarını titretiyordu.

Gece yarısına doğru kapı çalındı.

Hatice Nine korkuyla yerinden kalktı.

“Kim o?”

“Benim teyze, Murat!”

Kapıyı açtığında Murat’ın saçlarının karla kaplandığını gördü.

“Ula oğlum, bu havada ne işin var?”

“Çatının bir tarafında kar birikmiş. Kontrol etmeye geldim.”

Hatice Nine onu içeri aldı. Islak paltosunu çıkarmasına yardım etti.

“Gel sobanın yanına otur. Üşümüşsündür.”

Murat sobanın karşısına geçti. Bir süre sessizce ateşi izledi. Sonra başını kaldırıp evin duvarlarına baktı.

“Hatice teyze, sen hiç bu evden ayrılmayı düşünmedin mi?”

Kadın, elindeki çay bardağını masaya bıraktı.

“Düşündüm elbet. İnsan bazen yoruluyor. Hele geceleri yalnızlık kapıyı çalınca… Ama sonra sabah oluyor, horozlar ötüyor, denizden bir koku geliyor. O zaman anlıyorum ki benim yerim burası.”

Murat başını eğdi.

“Ben de İstanbul’da yaşarken hep bu köyü düşündüm. Beton binaların arasında insanın gökyüzünü özlemesi ne tuhaf.”

Hatice Nine gülümsedi.

“Çünkü evlat, insanın doğduğu yer yalnızca toprağı değildir. Sesidir, kokusudur, yağmurudur. Bir de çocukluğudur.”

O gece Murat gitmedi. Sabah olana kadar sobanın başında oturup konuştular. Hatice Nine eski günleri anlattı. Murat kendi çocukluğundan bahsetti. Sabah olduğunda kar durmuş, gökyüzü açılmıştı.

Murat kapıdan çıkarken Hatice Nine arkasından seslendi:

“Ula oğlum!”

“Buyur teyze.”

“Sen bu eve yalnızca çatı tamir etmeye gelmedin. Bana eski günlerimi de hatırlattın.”

Murat gülümsedi.

“Ben de burada kendi çocukluğumu buldum Hatice teyze.”

Aradan birkaç ay geçti.

İlkbahar geldiğinde köy yeniden yeşile büründü. Fındık dalları tomurcuklandı, çay bahçeleri tazelendi. Dereler coşkuyla akmaya başladı.

Bir pazar sabahı Hatice Nine’nin çocukları torunlarıyla birlikte köye geldiler. Cemil, annesinin elini öptükten sonra evin yenilenmiş hâline hayranlıkla baktı.

“Anne, ev bambaşka olmuş!”

Hatice Nine gururla gülümsedi.

“Evin tahtaları yenilendi oğlum. Ama hatıraları olduğu gibi duruyor.”

Torunlar bahçeye koştu. Biri dut ağacına çıktı, diğeri eski kuyunun başında oyun oynamaya başladı. Cemil’in küçük kızı Elif, evin içinde dolaşırken duvardaki siyah beyaz fotoğrafa takıldı.

“Babaanne, bu kim?”

“Deden yavrum. Sen doğmadan çok önce bu evin direğiydi.”

“Bana onu anlatır mısın?”

Hatice Nine’nin gözleri parladı.

“Anlatırım elbet. Hem de öyle bir anlatırım ki sanki birazdan kapıdan içeri girecekmiş gibi gelir sana.”

O gün evin bahçesinde uzun bir sofra kuruldu. Mısır ekmeği, karalahana sarması, turşu, tereyağı ve sıcak kuymak sofraya geldi. Çocukların kahkahaları bahçeyi doldurdu. Cemil annesinin karşısına oturup elini tuttu.

“Anne, artık seni yalnız bırakmayacağız. Sık sık geleceğiz.”

Hatice Nine oğlunun elini okşadı.

“Benim istediğim buydu zaten. Her gün gelin demiyorum. Ama arada bir şu kapıyı çalın. Bir evin yaşaması için içinde insan sesi olması lazım.”

Akşamüstü herkes evin önünde fotoğraf çektirdi. Hatice Nine, Hasan’ın eski bastonunu eline alıp kapının önünde durdu. Gözlerini bir an kapattı.

Sanki Hasan yine yanındaydı.

Sanki yıllar önceki o genç kadın, beyaz gelinliğiyle evin kapısından içeri giriyordu. Sanki çocukları yeniden küçülmüş, bahçede koşuşturuyordu.

Güneş, Karadeniz’in ardındaki dağların üzerine inerken evin pencerelerine son bir ışık vurdu.

Hatice Nine o gece yatağına yatmadan önce mutfağa gitti. Kuzinenin kapağını kapattı, çaydanlığı yerine bıraktı. Sonra duvardaki fotoğrafın karşısında durdu.

“Hasan,” dedi usulca, “evimizi yıkmadılar. Çocuklarımız yine geldi. Bahçemiz yine çocuk sesleriyle doldu. Senin yaptığın sedir hâlâ yerinde. Merak etme, ben de iyiyim.”

Pencereden dışarı baktı.

Uzaklardan bir horoz sesi geldi. Dere şırıldıyordu. Rüzgâr, kestane ağaçlarının dallarını hafifçe sallıyordu.

Hatice Nine gülümsedi.

O gece ilk kez uzun zamandır kendisini yalnız hissetmedi.

Çünkü anlamıştı ki bazı evler yalnızca insanları barındırmazdı. Bir ailenin geçmişini, sevinçlerini, kayıplarını, yarım kalmış konuşmalarını ve hiç bitmeyen sevgisini de saklardı.

Karadeniz’in o küçük köyünde, yağmurların hiç eksilmediği bir yamacın üzerinde, eski bir ahşap ev hâlâ ayakta duruyordu.

Tahtaları yaşlanmıştı belki ama kalbi hâlâ sıcacıktı.

Çünkü bazı evler yıkılınca değil, hatırlanmayınca terk edilmiş sayılırdı.

Antalya’nın sabahları bir başka güzeldi. Hele kışın ortasında, güneşin insanın yüzünü ısıttığı o günlerde, portakal bahçelerinin arasından yükselen toprak kokusu insana çocukluğunu hatırlatırdı. Toros Dağları’nın eteklerinden süzülen serin rüzgâr, ağaçların dallarındaki yaprakları usulca sallarken bahçeleri dolduran portakal kokusu bütün köye yayılırdı.

O yıl portakal hasadı erken başlamıştı.

Yetmiş yaşındaki Hasan Dede, her zamanki gibi gün doğmadan kalkmış, ahşap evinin avlusundaki eski çeşmeden yüzünü yıkamıştı. Sonra kapının önündeki sedire oturup bahçesini seyretmeye koyulmuştu. Bir zamanlar babasından kalan bu bahçede şimdi yüzlerce portakal ağacı vardı. Her ağacın ayrı bir hatırası, her dalın ayrı bir hikâyesi…

Hasan Dede, elindeki çay bardağından bir yudum alırken yanına torunu Elif geldi.

“Dede, bugün ben de seninle bahçeye gelebilir miyim?”

Hasan Dede gülümsedi.

“Sen gelmezsen bu bahçenin tadı mı olur kızım?”

Elif, üniversiteyi bitirdikten sonra İstanbul’da bir işe girmiş, fakat şehir hayatının telaşından yorulunca birkaç haftalığına babaannesinin ve dedesinin yanına, Antalya’ya gelmişti. İlk günlerde telefonundan başını kaldırmayan genç kız, zamanla köyün sessizliğine, sabah kuşlarının sesine ve portakal bahçelerinin huzuruna alışmaya başlamıştı.

O sabah dedesinin peşine takılarak bahçeye doğru yürüdü.

Bahçenin girişindeki demir kapı gıcırdayarak açıldı. İçeride dallarından sarkan turuncu portakallar, güneşin ilk ışıklarıyla parlıyordu. Bazı ağaçların altına dökülen meyveler toprağın üzerinde renkli bir halı oluşturmuştu.

Elif hayranlıkla etrafına baktı.

“Dede, ne kadar çok portakal var!”

“Bunların hepsi emek kızım. Bir portakalın dalından kopması için önce toprağı hazırlarsın, ağacı dikersin, suyunu verirsin, hastalığına bakarsın. Sonra mevsimini beklersin. Meyve vermesi için acele ettiremezsin.”

Elif, dedesinin sözlerini düşünerek bir ağacın altına geçti.

“Peki, sen bu bahçeyi ne zaman dikmiştin?”

Hasan Dede’nin yüzünde eski günlerden kalma bir tebessüm belirdi.

“Bundan elli yıl önce. Daha annen dünyaya gelmemişti. Babaannenle evlendiğimizin üçüncü yılıydı. O zamanlar bu bahçede birkaç tane portakal ağacı vardı. Bir de koca bir hayalimiz…”

“Nasıl bir hayal?”

“Bir gün çocuklarımızın, torunlarımızın bu ağaçların altında koştuğunu görmek.”

Hasan Dede sustu. Gözleri bahçenin en sonunda duran yaşlı ağaca takılmıştı.

“Şu ağacı görüyor musun? Onu ilk kızımız doğduğunda dikmiştim. Her çocuğum için bir ağaç diktim. Sen doğduğunda da şuradaki küçük ağacı…”

Elif şaşkınlıkla dedesine baktı.

“Benim ağacım hangisi?”

Hasan Dede eliyle bahçenin ortasındaki ağacı gösterdi. Diğerlerinden biraz daha kısa, dalları yana doğru uzamış bir portakal ağacıydı.

“İşte o. Sen dünyaya geldiğinde küçücük bir fidandı. Şimdi bak, meyvesiyle dalları yere değecek neredeyse.”

Elif ağaca yaklaştı. Bir portakalı avucuna aldı, kabuğunu hafifçe sıktı. Etrafa yayılan koku, ona çocukluğunun bayram sabahlarını hatırlattı. Babaannesinin mutfakta yaptığı portakal reçelleri, sobanın üzerinde kurutulan portakal kabukları, kış akşamlarında içilen tarçınlı çaylar…

“Dede, ben bu kadar güzel kokan bir şeyi neden yıllardır özlediğimi şimdi anlıyorum.”

Hasan Dede güldü.

“İnsan bazen en güzel şeyleri yanında olduğu için fark etmez kızım. Uzaklaşınca kıymetini anlar.”

Öğleye doğru bahçeye başka insanlar da gelmeye başladı. Köyün kadınları, erkekleri, gençleri… Herkes hasat için hazırlanmıştı. Büyük sepetler ağaçların altına dizilmiş, traktörün römorku kasalarla doldurulmak üzere bekliyordu.

Elif de eline bir sepet alarak çalışmaya koyuldu. İlk başlarda portakalları koparmakta zorlandı. Dedesi ona meyvenin dalından nasıl ayrılacağını gösterdi.

“Dalına zarar vermeyeceksin. Meyveyi incitmeden alacaksın.”

“Dede, portakalın da incinmesi mi olur?”

“Olmaz mı kızım? İnsan sevdiği şeyi incitmeden almayı öğrenmeli. Bu, ağaç için de geçerli, insan için de.”

Elif gülümsedi.

Bir süre sonra bahçenin girişinden yaşlı bir kadın göründü. Elinde küçük bir bez çanta vardı. Başındaki yazması rüzgârda hafifçe dalgalanıyordu.

Hasan Dede onu görür görmez doğruldu.

“Hatice abla! Sen de mi geldin?”

Kadın gülümsedi.

“Hasat zamanı Hasan. Senin bahçenin portakallarını görmeden kışa girecek değiliz ya!”

Hatice Hanım yıllardır bu bahçeye gelirdi. Gençliğinde Hasan Dede ve eşiyle birlikte portakal toplamış, çocuklarını büyütürken bu bahçeden kazandığı parayla evinin ihtiyaçlarını karşılamıştı.

Elif yaşlı kadına yer açtı.

“Buyurun, birlikte toplayalım.”

Hatice Hanım genç kıza baktı.

“Sen Hasan’ın torunu olmalısın. En son seni kucağımda gördüğümde küçücük bir bebektin.”

“Evet, ben Elif.”

“Zaman ne çabuk geçiyor. Bir bakmışsın çocuklar büyümüş, bir bakmışsın saçlarına ak düşmüş.”

Hatice Hanım’ın gözleri uzaklara daldı.

“Eskiden bu bahçede çalışan kadınlar öğle vakti ağaçların altında oturur, yanlarında getirdikleri ekmekleri paylaşırdı. Birimizin peyniri, diğerimizin zeytini olurdu. Kimse kimsenin sofrasından eksik etmezdi. Şimdi herkesin telefonu var ama birbirine ayıracak vakti yok.”

Elif, yaşlı kadının sözlerine hak verdi.

Gerçekten de yıllardır aynı şehirde yaşadığı insanlarla bile doğru düzgün görüşememişti. Oysa burada, birkaç saat önce tanıştığı insanlarla aynı sepete portakal dolduruyor, aynı sofraya oturuyordu.

Öğle vakti geldiğinde herkes ağaçların altına serilen örtünün etrafında toplandı. Sofraya ev yapımı çökelek, zeytin, domates, bazlama ve çay konuldu. Hatice Hanım çantasından çıkardığı küçük bir kavanozu Elif’e uzattı.

“Al bakalım kızım, bu da benim yaptığım portakal reçeli.”

Elif kavanozu aldı.

“Çok teşekkür ederim.”

“Bunu öyle hemen yeme. Bir sabah ekmeğine sür, yanında da çayını iç. O zaman anlarsın.”

Hasan Dede kahkahasını tutamadı.

“Hatice ablanın reçelinin sırrı çoktur. Ama söylemez.”

“Ne sırrı olacak Hasan? Sabır. Her şeyin sırrı sabır.”

İkindiye doğru hasat tamamlanmaya yaklaştı. Kasalar dolmuş, traktörün römorku portakallarla yükselmişti. Elif, ellerindeki portakal kokusunu uzun uzun içine çekti.

“Dede, bu kadar portakal ne olacak?”

“Bir kısmı hâle gidecek, bir kısmı tüccara. Bir kısmını da köydeki ihtiyaç sahiplerine ayıracağız.”

“Peki, sen hiç bu bahçeyi satmayı düşündün mü?”

Hasan Dede’nin yüzündeki tebessüm yavaşça kayboldu.

“Düşündüm elbette. Geçen yıl biri geldi, iyi para teklif etti. Bahçeyi söküp yerine büyük bir bina yapacakmış.”

Elif şaşırdı.

“Peki, neden satmadın?”

“Burası yalnızca toprak değil kızım. Annenin ilk adımlarını attığı yer. Babanın çocukken saklambaç oynadığı ağaçlar burada. Babaannenin gençliği bu bahçede geçti. Benim bütün ömrüm bu dalların arasında.”

Bir süre sustu.

“İnsan bazen parasını sayabilir ama hatıralarını sayamaz.”

Elif dedesinin koluna girdi. Birlikte bahçenin sonuna kadar yürüdüler. Güneş, Torosların ardına doğru çekiliyor, portakal ağaçlarının gölgeleri uzuyordu.

“Dede, ben İstanbul’a dönmek istemiyorum.”

Hasan Dede torununa baktı.

“Peki, ne yapmak istiyorsun?”

“Bir süre burada kalmak. Bahçeyle ilgilenmek. Belki internetten portakal reçeli, kurutulmuş portakal, doğal ürünler satabiliriz. Bu bahçenin hikâyesini de insanlara anlatabiliriz.”

Hasan Dede’nin gözleri doldu.

“Sen bilirsin kızım. Yeter ki gönlünden geçsin.”

Aradan altı ay geçti.

Elif, Antalya’da kalmaya karar vermişti. Bahçede dedesiyle birlikte çalışıyor, portakallardan reçel yapıyor, küçük paketler hazırlayarak farklı şehirlere gönderiyordu. Ürünlerin üzerine de küçük bir not iliştiriyordu:

“Bu portakallar, üç kuşağın emeğiyle büyüyen bir bahçeden geldi. Her lokmasında biraz güneş, biraz emek, biraz da geçmiş var.”

İlk siparişler gelmeye başladığında Hasan Dede torununa bakıp gülümsüyordu.

Bir akşamüstü, yine bahçede otururlarken Elif dedesine seslendi:

“Dede, bu yılki hasatta seninle bir fotoğraf çektirelim mi?”

“Çektirelim kızım. Ama portakal ağacının altında olsun.”

Elif telefonunu hazırladı. Hasan Dede, torununun yanına oturdu. Arkalarında turuncu meyvelerle dolu ağaçlar, önlerinde uzanan bereketli toprak vardı.

Fotoğraf çekildi.

Elif, fotoğrafa bakarken dedesinin omzuna başını yasladı.

“Biliyor musun dede, ben buraya geldiğimde biraz dinlenmek istemiştim. Ama burada hayatımın en güzel şeyini buldum.”

“Ne buldun kızım?”

“Bir yere ait olmanın ne demek olduğunu…”

Hasan Dede torununun saçlarını okşadı.

“İşte insanın en büyük serveti budur. Gidecek bir yeri, dönecek bir evi, kendisini bekleyen birkaç insanı olması…”

O akşam bahçeden ayrılırken Elif, dalından kopardığı bir portakalı dedesinin avucuna bıraktı.

“Bu senin olsun.”

Hasan Dede portakalı kokladı.

“Biliyor musun kızım, portakalın en güzel yanı nedir?”

“Nedir dede?”

“Dalındayken güneşi toplar, koparıldığında kokusunu dağıtır. İnsan da öyle olmalı. Yaşadığı yerden ayrılırken arkasında güzel bir koku bırakmalı.”

Elif gülümsedi.

Antalya’nın akşam güneşi portakal bahçelerinin üzerine son ışıklarını bırakıyordu. Uzaklardan bir traktör sesi, yakındaki evlerden gelen akşam telaşına karışıyordu.

O gün Elif anladı ki bazı hasatlar yalnızca ağaçlardan meyve toplamak değildi.

Bazen insan, bir bahçede çocukluğunu, geçmişini ve kendisini yeniden bulurdu.

Çünkü bazı topraklar yalnızca portakal yetiştirmezdi; insanın köklerini de yaşatırdı.

İstasyonun saati sabahın altısını gösteriyordu. Hava henüz aydınlanmamış, gecenin karanlığı peronun üzerine ince bir örtü gibi çökmüştü. Rayların üzerinde biriken çiğ damlaları, istasyon lambalarının sarı ışığında parlıyordu. Uzaklardan gelen tren düdüğü, sessizliği usulca böldü.

Hasan, elindeki eski deri bavulu yere bırakarak bekleme salonundaki tahta banka oturdu. Bavulun sapı yıllar içinde aşınmış, köşeleri çizilmişti. Ama Hasan için o bavulun maddi bir değeri yoktu. İçinde birkaç parça giysi, annesinden kalma bir mendil ve sararmış fotoğraflar vardı. Asıl taşıdığı şey, kimsenin göremediği hatıralardı.

Yirmi beş yıl olmuştu bu istasyondan ayrılalı.

O zamanlar on dokuz yaşındaydı. Bir elinde küçük bir valiz, diğer elinde babasının yazdığı birkaç satırlık mektup vardı. Büyük şehre çalışmaya gidiyordu. Köyde kalırsa hayatının değişmeyeceğine inanmış, annesinin gözyaşlarına aldırmadan trene binmişti. Annesi arkasından el sallarken babası yalnızca:

“Yolun açık olsun oğlum. İnsan nereye giderse gitsin, geldiği yeri unutmasın.” demişti.

Hasan o gün babasının sözlerini pek önemsememişti. Gençti. Önünde uzun bir hayat, gerçekleştireceği hayaller vardı. Şehir onu bekliyordu.

Tren hareket ettiğinde annesinin küçülen siluetine bakmış, gözlerini kaçırmıştı. Çünkü ağladığını kimsenin görmesini istemiyordu.

O günden sonra hayat, bir tren gibi hızla akıp gitmişti.

Önce iş, sonra evlilik, ardından çocuklar... Büyük şehirde bir düzen kurmuştu. Yıllar birbirini kovalarken köyüne gitmek için hep bir sebep bulmuştu. İşler yoğundu, çocukların okulu vardı, izin alamıyordu. Annesi her telefon konuşmasında aynı şeyi söylerdi:

“Ne zaman geleceksin oğlum? Bahçedeki erikler bu yıl çok güzel oldu.”

Hasan da her defasında aynı cevabı verirdi:

“İlk fırsatta anne. Söz, geleceğim.”

Ama o fırsat bir türlü gelmezdi.

Bir sabah annesinin hastaneye kaldırıldığı haberini aldığında ilk kez zamanın kendisine sormadan ilerlediğini anlamıştı. Apar topar köye gitmiş, fakat annesinin elini son kez tutmaya yetişememişti.

Babası da ondan birkaç yıl sonra göçüp gitmişti.

Hasan, o günden beri kendisini affedemiyordu.

Şimdi, yirmi beş yıl sonra, aynı istasyonda oturmuş, çocukluğunun geçtiği köye gitmek için tren bekliyordu.

Perona giren trenin sesiyle düşüncelerinden sıyrıldı. Kırmızı bereli bir çocuk, annesinin elini tutarak koşuyordu. Birkaç adım gerilerinde yaşlı bir adam, elindeki bastonla ağır ağır ilerliyordu. Genç bir çift birbirlerine gülümseyerek biletlerine bakıyordu.

Hasan, bütün bu insanları izlerken bir zamanlar kendisinin de böyle genç olduğunu düşündü.

Trene bindiğinde cam kenarındaki koltuğa yerleşti. Bavulunu üst rafa koydu. Karşısındaki koltukta oturan yaşlı kadın, ona gülümseyerek selam verdi.

“Memlekete mi gidiyorsunuz evladım?”

Hasan başını salladı.

“Evet, yıllar sonra.”

Kadın camdan dışarı baktı.

“İnsan memleketine gidince çocukluğunu da görür sanıyor. Oysa ne çocukluk aynı kalıyor ne de insanlar.”

Hasan gülümsedi.

“Çok doğru söylediniz.”

Tren ağır ağır hareket etti.

İstasyon geride kalırken Hasan’ın gözleri doldu. Bir zamanlar annesinin kendisine el salladığı noktaya baktı. Şimdi orada başka insanlar vardı. Belki bir anne yine oğlunu uğurluyor, belki bir baba kızının arkasından dua ediyordu.

Rayların çıkardığı düzenli ses, Hasan’ı yıllar öncesine götürdü.

Çocukken babasıyla tren istasyonuna gelirlerdi. Babası onu omuzlarına alır, trenin gelişini birlikte izlerlerdi. Hasan her seferinde makinistin yerinde olmayı hayal ederdi.

“Ben büyüyünce tren kullanacağım baba!”

Babası kahkahalarla gülerdi.

“Öyle mi? O zaman bizi de gezdirirsin.”

“İlk sizi gezdireceğim!”

Oysa şimdi babası yoktu. Annesi de...

Hasan başını cama yasladı. Dışarıda tarlalar, küçük köy evleri, ağaçlar ve uzayıp giden yollar görünüyordu. Bazı istasyonların tabelaları değişmiş, bazıları terk edilmişti. Ama trenin sesi aynıydı.

Bir ara küçük bir istasyonda durdular. Peronda simit satan yaşlı bir adam vardı.

“Çay, simit! Sıcak simit!”

Hasan’ın yüzünde istemsiz bir tebessüm oluştu.

Eskiden annesi yolculuk öncesinde ona mutlaka iki simit alırdı. Birini hemen yer, diğerini yolun yarısında yemek üzere saklardı. Çantasına da küçük bir şişe ayran koyardı.

Annesinin sesi kulaklarında çınladı:

“Yavaş ye oğlum, boğazına kaçar.”

Bir simit aldı. İlk lokmasını ısırdığında gözleri doldu. İnsan bazı tatları yalnızca damağında değil, hatıralarında da saklıyordu.

Yol uzadıkça içindeki heyecan arttı. Köye yaklaştıklarını anladığında kalbi daha hızlı atmaya başladı.

Acaba evleri duruyor muydu?

Bahçedeki ceviz ağacı ne olmuştu?

Çocukken altında oyun oynadığı dut ağacı hâlâ ayakta mıydı?

Ve en önemlisi, insanın doğduğu yer, insanı hâlâ tanır mıydı?

Tren son istasyona ulaştığında Hasan bavulunu aldı ve perona indi. İstasyon eskisinden küçüktü sanki. Bilet gişesinin camı yenilenmiş, bekleme salonundaki eski sobanın yerini kalorifer almıştı. Yalnızca duvardaki saat hâlâ aynı yerde duruyordu.

İstasyondan köye doğru yürümeye başladı.

Yol boyunca tanıdık yüzler aradı. Birkaç dükkân kapanmış, eskiden kahvenin bulunduğu yere yeni bir market açılmıştı. Köy meydanındaki çeşme hâlâ akıyordu. Çocukken arkadaşlarıyla su içtikleri taş yalak, yılların yorgunluğuyla biraz aşınmıştı.

Evin kapısına geldiğinde durdu.

Bahçe kapısının boyası dökülmüş, duvarların bazı yerleri çatlamıştı. Ama annesinin diktiği sardunyalar hâlâ pencerenin önündeydi. Demek ki birileri sulamıştı.

Kapıyı açtı.

Bahçeye girdiğinde ceviz ağacını gördü. Yaşlanmış, dalları eğilmişti. Gövdesine yaklaştı ve elini ağacın kabuğuna koydu.

“Ben geldim anne...”

Sesi titredi.

Kapının önünde bir kadın belirdi. Komşuları Emine Hanım’dı. Hasan’ı görünce önce şaşırdı, sonra yüzü aydınlandı.

“Hasan! Sen misin evladım?”

Hasan kadının elini öptü.

“Benim Emine teyze.”

“Ah be oğlum, nerelerde kaldın? Anan seni ne çok bekledi!”

Hasan cevap veremedi.

Emine Hanım onu içeri davet etti. Bir süre oturup geçmişten konuştular. Kadın, annesinin son günlerinde bile oğlunun geleceğini umduğunu anlattı.

“Başucunda senin çocukluk fotoğrafın vardı. Her gün eline alırdı. ‘Hasan’ım gelse de bir kez görsem.’ derdi.”

Hasan gözlerini kapattı.

O an, yıllardır kendisine söylediği bütün bahaneler anlamını yitirdi. İnsan bazen hayatı kazanmak için öyle çok koşuyordu ki hayatın kendisini beklediği yerleri unutuyordu.

Akşamüzeri bahçeye çıktı. Eski tahta sandalyeye oturdu. Güneş, dağların arkasına doğru inerken gökyüzü turuncuya boyanmıştı.

Cebinden annesinin mendilini çıkardı. Mendilin köşesine küçük harflerle kendi adı işlenmişti. Çocukken annesi bu mendille yüzünü siler, terini alırdı.

Uzaklardan bir tren düdüğü duyuldu.

Hasan başını kaldırdı.

Tren yine geçiyordu. Birileri bir yerlere gidiyor, birileri birilerine kavuşmak için yol alıyordu. Belki bir genç ilk kez evinden ayrılıyor, belki yaşlı bir kadın yıllardır görmediği oğluna gidiyordu.

Hasan derin bir nefes aldı.

Artık biliyordu ki trenler yalnızca insanları taşımazdı. Bazen özlemleri, pişmanlıkları, yarım kalmış vedaları da taşırdı.

O gece annesinin odasında yattı. Yastığa başını koyduğunda evin sessizliğini dinledi. Duvar saati tıkırdıyordu. Pencerenin önündeki perde hafifçe kıpırdıyordu.

Sabah olduğunda köyde kalmaya karar verdi.

Şehirdeki işini bırakmak kolay olmayacaktı. Ama artık hayatın ertelenmeyecek kadar kısa olduğunu anlamıştı.

Ertesi gün istasyona gidip dönüş biletini iptal ettirdi.

Gişedeki görevli şaşkınlıkla sordu:

“Bir sorun mu var beyefendi?”

Hasan gülümsedi.

“Yok. Bu kez acelem yok. Biraz kalacağım.”

İstasyondan ayrılırken raylara son bir kez baktı.

Bir zamanlar bu raylar onu evinden uzaklaştırmıştı. Şimdi aynı raylar ona evinin yolunu göstermişti.

Ve Hasan, hayatında ilk kez bir yere geç kalmadığını hissetti.

Çünkü bazı yolculuklar varılacak yere ulaşınca değil, insan kendine döndüğünde tamamlanırdı.

Tren yine gidiyordu. Ama Hasan artık hiçbir yere yetişmek zorunda değildi.

Kasabanın garajında, yağmurun ince ince yağdığı bir sonbahar sabahı eski bir valiz duruyordu. Kahverengi derisi yer yer çatlamış, pirinç tokaları kararmış, sapı yılların yorgunluğuyla yumuşamıştı. Yanından geçenler dönüp bakmıyor, kimse kime ait olduğunu merak etmiyordu. Oysa o valiz, içinde bir ömür taşıyordu.

Yetmiş yaşındaki Nermin Hanım, otobüsün kalkmasına yarım saat kala bankta oturmuş, gözlerini valizinden ayıramıyordu. Bir eli bastonunda, diğer eli dizlerinin üzerindeydi. Yağmur, başındaki koyu renkli eşarbın kenarlarına düşerken gözlerinde uzak bir geçmişin izleri dolaşıyordu.

Bu valizle ilk yolculuğunu yaptığında henüz on sekiz yaşındaydı.

O gün de böyle yağmur yağıyordu.

Yıl 1974'tü. Kasabanın sokakları çamur içindeydi. Evlerin bacalarından yükselen dumanlar soğuk havaya karışıyor, fırından yeni çıkmış ekmeklerin kokusu dar sokaklarda dolaşıyordu. Nermin, annesinin sandığından çıkardığı iki elbiseyi, birkaç parça çamaşırı ve kenarı dantelli bir mendili bu valize yerleştirmişti.

Valizin içine bir de mektup koymuştu.

Mektup, İstanbul'da yaşayan teyzesine değil, kalbini ilk kez çarptıran adama aitti.

Adı Cemal'di.

Cemal, kasabanın postanesinde çalışan, saçlarını yana tarayan, konuşurken gözlerinin içi gülen bir gençti. Nermin'le ilk kez bir bahar günü çeşme başında karşılaşmışlardı. Nermin'in elindeki bakır tas yere düşmüş, Cemal eğilip tası almıştı.

“Bunu düşürdünüz.” demişti.

Nermin başını kaldırdığında hayatının yönünü değiştirecek o bakışla karşılaşacağını bilmiyordu.

Sonrası; gizli buluşmalar, yarım kalan cümleler, bahçenin duvarından uzatılan küçük çiçekler ve akşamları pencereden pencereye taşınan bakışlarla dolu günlerdi.

Fakat o yıllarda aşk, yalnızca iki insanın birbirini sevmesiyle yaşanmıyordu. Aileler vardı, gelenekler vardı, söylenmemiş sözler ve aşılması güç duvarlar vardı.

Nermin'in babası, kızının Cemal'le evlenmesine karşı çıkmıştı. Cemal'in ailesi yoksuldu. Babasına göre sevgi karın doyurmazdı.

“İnsan ömrünü sevdayla geçiremez, kızım.” demişti bir akşam. “Yarın bir gün aç kalırsan aşk mı doyuracak seni?”

Nermin cevap verememişti. Çünkü babasının karşısında sözleri değil, gözyaşları konuşuyordu.

Bir hafta sonra İstanbul'daki bir akrabalarının yanına gönderilmesine karar verildi.

İşte o sabah annesi bu eski valizi yatağın üzerine koymuştu.

“Al kızım.” demişti gözlerini kaçırarak. “Lazım olur.”

Nermin, annesinin kendisine sarılırken sessizce ağladığını hatırlıyordu. Babası kapının önünde durmuş, yüzünü başka tarafa çevirmişti. Cemal ise garajın karşısındaki eski çınarın altında bekliyordu.

Nermin onu görmüştü.

Cemal de onu görmüştü.

Ama ikisi de birbirine doğru yürüyememişti.

Otobüsün motoru çalıştığında Cemal cebinden küçük bir kâğıt çıkarıp Nermin'e uzatmıştı. Kâğıt, otobüsün açık penceresinden içeri düşmüştü.

Üzerinde yalnızca bir cümle yazıyordu:

“Bir gün dönersen, seni aynı yerde bekliyor olacağım.”

Nermin o kâğıdı yıllarca sakladı.

İstanbul'a gitti. Çalıştı, evlendi, çocuk büyüttü. Hayat, insanın elinden tutup onu istemediği yollara da götürebiliyordu. Kocası iyi bir adamdı; çocukları evinin neşesiydi. Fakat bazı geceler herkes uyuduktan sonra eski mektubu çıkarır, Cemal'in el yazısına bakardı.

Yıllar geçti.

Kasabadan haberler gelmeye devam etti. Eski komşular evlendi, bazıları göçtü, bazıları toprağa verildi. Bir gün annesinin öldüğü haberini aldı. Bir başka gün, çocukluğunun geçtiği evin satıldığını öğrendi.

Cemal'den ise hiç haber alamadı.

Belki evlenmişti. Belki başka bir şehre gitmişti. Belki de onu çoktan unutmuştu.

Nermin, hayatın önüne koyduğu sorulara cevap aramayı bıraktı. İnsan bazen cevabını bilmediği şeylerle yaşamayı öğreniyordu.

Şimdi, kırk iki yıl sonra, elinde yine aynı valiz vardı.

Kocası beş yıl önce vefat etmiş, çocukları kendi yuvalarını kurmuştu. İstanbul'daki evi artık ona fazla büyük, sokakları fazla kalabalık geliyordu. Bir sabah hiçbirine haber vermeden kararını vermişti.

Kasabasına dönecekti.

Otobüsün muavini yanına yaklaştı.

“Anneciğim, otobüs birazdan kalkacak. Yardım edeyim mi valizine?”

Nermin başını kaldırıp gülümsedi.

“Sağ ol evladım. Bu valiz benimle çok yol gördü. Biraz daha yürür.”

Ayağa kalktı. Valizi kaldırırken sapı avucunun içinde tanıdık bir sıcaklık bıraktı. Sanki yıllar önceki genç kız hâlâ o valizin içinde bir yerde yaşıyordu.

Otobüse bindiğinde cam kenarına oturdu. Kasabaya giden yolları izlerken kalbi gençliğindeki gibi telaşla çarpmaya başladı.

Acaba Cemal hâlâ yaşıyor muydu?

Yaşıyorsa onu hatırlar mıydı?

Yoksa yıllar, ikisinin de yüzünü birbirine yabancılaştırmış mıydı?

Otobüs kasabaya vardığında öğleden sonra olmuştu. Yağmur durmuş, bulutların arasından güneş çıkmıştı. Nermin, garajın taş duvarlarına baktı. Bazı şeyler değişmişti. Eskiden bilet alınan küçük kulübenin yerinde bir büfe vardı. Çınar ağacı büyümüş, dalları yolun üzerine kadar uzanmıştı.

Ama bank hâlâ oradaydı.

Nermin valizini yanına koyup bir süre oturdu.

Tam kalkmaya hazırlanırken karşı kaldırımdan yaşlı bir adamın kendisine doğru yürüdüğünü gördü. Elinde baston vardı. Başındaki kasketin altından görünen saçları bembeyazdı. Yürüyüşü yavaştı ama bakışlarında tanıdık bir şey vardı.

Adam birkaç adım kala durdu.

“Nermin?”

Kadın nefesini tuttu.

“Cemal?”

Yaşlı adamın dudakları titredi. Gözleri doldu. Yılların arasından geçip gelen bir gülümseme yüzüne yayıldı.

“Geleceğini biliyordum.” dedi.

Nermin, gözlerinden süzülen yaşları silmeye çalışmadı.

“Bunca yıl sonra mı?”

Cemal başını eğdi.

“Bunca yıl sonra.”

Aralarında uzun bir sessizlik oldu. O sessizlikte söylenememiş sözler, yarım kalmış hayaller, kaçırılmış baharlar vardı. İkisi de gençliklerini geri getiremeyeceklerini biliyordu. Zaman, insanın elinden aldığı hiçbir şeyi olduğu gibi geri vermiyordu.

Cemal valize baktı.

“Onu hâlâ saklıyor musun?”

Nermin şaşkınlıkla yüzüne baktı.

“Neyi?”

“Valizi. O gün de yanındaydı.”

Kadın gülümsedi.

“Bazı şeyler atılmıyor, Cemal. İnsan, içinde ne taşıdığını unutsa bile onları bırakamıyor.”

Cemal yanındaki banka oturdu.

“Ben de seni unutamadım.” dedi. “Ama hayat işte… Bazen beklemekten başka bir şey yapamıyorsun.”

Nermin onun ellerine baktı. Bir zamanlar mektuplar yazan, çiçekler koparan, gençliğin heyecanıyla titreyen o eller şimdi yaşlı ve güçsüzdü.

“Ben de seni unutmadım.” diye fısıldadı.

O gün uzun uzun konuştular. Çocuklarından, kaybettiklerinden, yaşadıkları yıllardan söz ettiler. Birbirlerine anlatacak çok şeyleri vardı ama zamanları azalmıştı.

Güneş batmaya yaklaşırken Cemal ayağa kalktı.

“Yarın yine gelir misin?” diye sordu.

Nermin valizinin sapını tuttu.

“Gelirim.” dedi. “Artık bir yere yetişmem gerekmiyor.”

Ve ilk kez bu cümleyi söylerken içi acımadı.

Akşam, kasabanın eski evlerinden birinde ışık yandı. Nermin yıllar sonra ilk kez penceresini açtı. Uzaklardan bir köpeğin havlaması, komşu evden gelen tabak çanak sesleri ve sokaktan geçen bir satıcının yankılanan sesi duyuluyordu.

Her şey eskisi gibi değildi.

Ama bazı duygular yıllara rağmen yerini koruyordu.

Nermin valizini yatağın yanına koydu. Tokalarını açtı, içindeki eşyaları çıkardı. En dipte, sararmış bir mendilin arasına sakladığı eski mektubu buldu.

Kâğıdı dikkatle açtı.

“Bir gün dönersen, seni aynı yerde bekliyor olacağım.”

Nermin mektubu göğsüne bastırdı. Sonra valizin kapağını kapattı. Bu kez içinde gideceği bir hayat değil, geri döndüğü bir geçmiş vardı. İnsan bazen bir ömür boyunca taşıdığı valizi ancak yolun sonunda açabiliyordu. Çünkü bazı yolculuklar bir yere varmak için değil, insanın kendinde bıraktığı bir parçayı bulmak için yapılıyordu.

“Çok güzelsin.”

Gülce gülümsedi. Sonra gözleri doldu. Fırat onun elini tuttu. Gülce’nin eli istemsizce karnına gitti. Fırat da aynı yere baktı. O an ikisinin arasında söze ihtiyaç duymayan bir sessizlik oluştu.

Fırat, sevdiği kadına ve doğacak çocuğuna bakarken yüzünde tarifsiz bir huzur vardı.

Gülce ise onun gözlerindeki güvene baktı. İçinden tek bir cümle geçti:

Keşke bu mutluluğu hak edecek kadar temiz olsaydım.

Fırat onun elini sıktı.

“Hazır mısın?”

Gülce başını salladı.

“Hazırım.”

Akşam onları bekliyordu. Bir kutlama yemeği… Bir anlaşmanın sevinci… Ve Gülce’nin kimseye söyleyemediği gerçeğin gölgesinde büyüyen dört aylık bir hayat. O gece Fırat geleceğe bakıyordu. Gülce ise geleceğin içinden çıkacak cevaptan korkuyordu.

Restorana erkenden gelmişlerdi. Güneş henüz tamamen batmamıştı. Camlardan içeri süzülen son ışıklar masanın üzerindeki beyaz örtüye vuruyordu.

Fırat, Gülce’nin sandalyesini çekti.

“Buyur.”

Gülce oturdu ve farkında olmadan elini karnına götürdü.

Fırat saate baktı.

“Birazdan gelir.”

Gülce cevap vermedi. İçinde açıklayamadığı bir huzursuzluk vardı. Restoranın kapısı açıldığında başını kaldırdı. Gelen adamı görmesiyle nefesi kesildi.

Safa.

Bir anlığına etraftaki bütün sesler sustu.

Fırat ayağa kalktı.

“Hoş geldiniz, Safa Bey.”

“Hoş bulduk, Fırat Bey.”

Safa’nın sesi Gülce’nin bütün bedenini buz gibi yaptı. O gece… O kapı… O karanlık… Gülce’nin aylardır zihninin en uzak köşesine gömmeye çalıştığı her şey bir anda geri döndü.

Safa masaya yaklaşırken Fırat gülümsüyordu.

“Safa Bey, eşim Gülce.”

Safa’nın bakışları Gülce’ye döndü. İkisi de birkaç saniye konuşmadı. Safa’nın gözlerinde tanımanın şaşkınlığı belirdi.

Sonra Safa elini uzattı.

“Memnun oldum.”

Gülce eline bakmadı bile. Midesi bir anda altüst oldu. Sandalyeden kalktı ve hiçbir şey söylemeden lavaboya koştu. Soğuk suyu yüzüne çarptı. Bir kez. Sonra bir kez daha. Aynadaki kadın ona yabancıydı.

“Hayır…”

Kendi sesini zor duydu.

“Hayır…”

Ama geçmiş aynanın içinden çıkıp karşısına dikilmişti. Gülce ellerini lavabonun kenarına dayadı.

Beni buldu.

Nefesi hızlandı.

Bunca zamandır kaçtığım adam, şimdi Fırat’ın karşısında.

Masada Fırat, mahcup bir gülümsemeyle Safa’ya döndü.

“Kusura bakmayın. Biraz hassas bir dönemden geçiyor.”

Safa’nın yüzündeki ifade değişti.

“Neden?”

Fırat hiç düşünmeden cevap verdi:

“Bebek bekliyoruz. Henüz dört aylık.”

Safa’nın gözleri büyüdü.

“Bebek mi?”

“Evet.”

Safa bir süre sustu. Sonra dudaklarından, kendisinin bile duymak istemediği bir cümle döküldü:

“Yoksa…”

HİKÂYENİN DEVAMI "SAKLI GÜNAHIN GECESİ" KİTABINDA...

Çok yakında.

İnsan bazen bir anlık zaafıyla ömrünün taşıyamayacağı bir yükü sırtlanıyordu. Gülce de öyle yapmıştı. Fırat ona sarıldığında bile içinde aynı cümle yankılanıyordu:

"Sen bunu hak etmiyorsun." 

Fırat’ın alnına kondurduğu bir öpücük, omzuna bıraktığı bir el, sessizce yanında duruşu…

Bunların her biri Gülce’nin suçluluğunu daha da büyütüyordu. Çünkü bazen insan, affedilmeye yaklaştıkça yaptığı hatadan daha çok utanıyordu.

Gülce iki hayat arasında kalmış gibiydi. Bir yanında Fırat vardı. Diğer yanında ise hiç kimsenin bilmediği o gece. Ve karnında büyüyen, bütün bu sırların ortasında hiçbir şeyden habersiz bir bebek…

Günler geçtikçe Gülce’nin korkusu büyüdü. Her sabah uyandığında elini karnına koyuyor, sonra gözlerini kapatıyordu.

"Ya babası Fırat değilse?" 

Bu sorunun cevabı henüz yoktu. Sekiz ay boyunca da olmayacaktı.

Bir sabah Fırat onu uyandırmak için elini tuttu. Gülce, uzun uzun o ele baktı. Yıllardır tanıdığı, düştüğünde tutunduğu, yorulduğunda sığındığı o el…

Gülce’nin gözlerinden bir damla yaş süzüldü.

"Ben sana kıydım." diye geçirdi içinden.

"Bize kıydım." 

Fırat uykulu gözlerle ona baktı.

“İyi misin?”

Gülce başını salladı.

Fırat hiçbir şey sormadı. Sadece elini biraz daha sıkı tuttu. Gülce o sıcaklığın içinde ilk kez başka bir şey hissetti. Belki de korkunun yanında umut da vardı ama umudun bile bir bedeli olabilirdi.

Bir akşam Fırat, Gülce’nin karşısına oturdu.

“Annen gelsin,” dedi.

Gülce başını kaldırdı.

“Doğuma kadar bizimle kalsın. Yalnız kalma.”

Gülce’nin yüzü gerildi.

“Gerek yok. İyiyim.”

"Gülce…”

Fırat’ın sesi yumuşaktı.

“Bu dönemde yalnız kalmanı istemiyorum.”

Gülce gözlerini kaçırdı.

“Ben alışığım yalnızlığa.”

Fırat sustu. Bu cümlede yalnızca yalnızlık olmadığını anlamıştı Gülce’nin içinde başka bir şey vardı ama ne olduğunu bilmiyordu.

“Annen yanında olsa sana da iyi gelir.”

Gülce dudaklarını birbirine bastırdı.

"Beni kimse bu kuyuya atmadı." diye düşündü.

"Ben kendim atladım." 

O kuyunun içinde günahı vardı. Pişmanlığı vardı. Kendisinden sakladığı öfkesi vardı. Kimsenin elini istemiyordu. Çünkü oraya kendi adımlarıyla gelmişti.

“İstemiyorum,” dedi bu kez.

Fırat derin bir nefes aldı.

“Peki.”

Fırat ayağa kalktı. Kapıya yönelmeden önce Gülce’ye baktı.

“Ama yalnız değilsin. Bunu unutma.”

Kapı kapandı. Gülce birkaç saniye olduğu yerde kaldı. Sonra odanın kapısını kilitledi. Sırtını kapıya yasladı. Dizleri yavaşça yere çöktü. Avuçlarını yüzüne kapattı. Sessizce ağlamaya başladı. İçinde yıllardır taşıdığı bütün kibir, bütün güven, bütün kontrol duygusu birer birer dağılıyordu. Artık güçlü görünmek istemiyordu. Sadece kendisiyle baş başa kalmak istiyordu. Çünkü bazı kuyulardan insanı başkasının eli değil, kendi iradesi çıkarıyordu. Gülce henüz çıkamamıştı ama ilk kez kuyunun dibinde olduğunu kabul etmişti. Belki de çıkış tam burada başlıyordu.

Fırat o akşam eve girdiğinde yüzünde uzun zamandır görülmeyen bir mutluluk vardı. Ceketini askıya bırakıp kravatını çözerken Gülce’ye baktı.

“Oldu,” dedi.

Gülce kaşlarını kaldırdı.

“Ne oldu?”

“Anlaşma.”

Fırat’ın gözleri parlıyordu.

“Aylarca uğraştığımız şirket işi tamamlandı. Hem de beklediğimizden daha iyi.”

Gülce onun sevincini izledi. Fırat’ın yüzündeki mutluluk, yalnızca kazandığı işten değildi. Sanki uzun zamandır sırtında taşıdığı bir yük nihayet yere bırakılmıştı.

“Yarın akşam kutlama yemeği var,” dedi. “Şirketin sahibini de davet ettim.”

Sonra Gülce’ye yaklaştı.

“Sen de geleceksin.”

Gülce gülümsedi.

“Gelirim.”

Fırat’ın yüzündeki tebessüm biraz daha büyüdü.

Ertesi sabah ev sessizdi. Fırat erkenden uyandı. Yardımcılarını özellikle izinli göndermişti. Bugünü Gülce’yle geçirmek istiyordu. Mutfağa geçti ve kahvaltıyı kendi elleriyle hazırladı. Gülce’nin sevdiği peynirleri çıkardı, çayı demledi, masayı özenle kurdu. Sonra yatak odasına döndü. Gülce hâlâ uyuyordu. Fırat eğilip saçlarına bir öpücük kondurdu.

“Günaydın, ömrümün gülü.”

Gülce gözlerini aralayıp gülümsedi.

“Kahvaltı hazır,” dedi Fırat.

“Hadi hazırlan.”

Gülce hazırlanıp salona geldiğinde Fırat’ın elinde tek bir kırmızı gül vardı.

“Bu da ömrümün gülüne.”

Gülce çiçeği aldı.

“Teşekkür ederim.”

Fırat sandalyesini çekti. Çayını doldurdu, şekerini alışkanlıkla attı. Gülce ona bakarken içi burkuldu. Fırat hâlâ onun çayını kaç şekerli içtiğini biliyordu. Hâlâ sandalyesini çekiyordu. Hâlâ seviyordu. Gülce ise içinde taşıdığı sırrın ağırlığıyla o sevginin karşısında küçülüyordu. O gün birlikte film izlediler, kitap okudular.

Öğleden sonra Fırat Gülce’ye;

“Seni kuaföre ben bırakacağım.” dedi.

Gülce şaşırdı.

“Randevunu aldırdım. Terzin de orada olacak. Bu akşam için bir elbise seçmeni istiyorum.”

Kuaföre vardıklarında Fırat çalışanlara dönüp,

“Özen istiyorum,” dedi.

“Her zamankinden daha fazla.”

Sonra Gülce’ye baktı.

“Akşam görüşürüz.”

Gülce onun arkasından bakarken bir an gözleri doldu.

Terzi birkaç elbiseyle geldi.

“Fırat Bey özellikle sizin seçmenizi istedi.”

Gülce elbiseleri tek tek inceledi. Bir tanesinde eli durdu. Sade, zarif bir elbiseydi. Onu kabine götürdü. Aynanın karşısına geçtiğinde yüzüne baktı. Bir an kendi gözlerinde tanımadığı bir bakış gördü. Karanlık bir gölge gibi. Başını çevirdi ama sonra yeniden aynaya baktı. Hiçbir şey yoktu.

“Yanılmış olmalıyım. ” diye fısıldadı.

Ama huzursuzluğu geçmedi.

Akşam olduğunda Gülce hazırdı. Dört aylık karnı artık belli oluyordu. Elini karnının üzerine koydu. İçindeki küçücük canı düşündü. Bir yandan mucizeydi. Bir yandan cevabını bilmediği sorunun kendisiydi.

“Kızım,” dedi, “Fırat’ın bilmesi gerekiyor.”

Gülce başını eğdi.

“Ben arayamam anne.”

“Aramalısın.”

“Ne diyeceğim?”

Şefika Hanım kızının omzuna elini koydu.

“Gerçeği.”

Gülce gözlerini kapattı.

“Ya kızarsa?”

“Belki kızar. Belki kırılır. Ama bunu bilmek onun hakkı.”

Gülce telefonu eline aldı. Ekrana baktı. Fırat’ın adı oradaydı. Parmağı arama tuşunun üzerinde birkaç saniye bekledi. Sonra geri çekildi. Arayamadı. Telefonu masaya bıraktı. Sessizlik çöktü. Gülce iki elini karnının üzerine koydu.

“Ne yapacağım ben?”

Cevap yoktu. Aklındaki tek soru gittikçe büyüyordu.

Ya çocuk Fırat’ın değilse?

O düşünceyi susturamıyordu. Tam o sırada kapı çaldı. Gülce yerinden sıçradı. Kalbi göğsünden çıkacak gibiydi. Kapıya doğru yürüdü. Elini kapı koluna uzattı. Kapıyı açtı. Karşısında Fırat vardı. Gülce’nin gözleri doldu. Fırat şaşkınlıkla yüzüne baktı.

“Gülce?”

Gülce’nin dudakları titredi. Zihnindeki o tek cümle yeniden yükseldi:

"Ya değilse…"

Fırat kapının önünde duruyordu. Gülce, karşısındaki adama bakarken ellerini karnının üzerinde kenetledi. Öğrendiği gerçek, şimdi boğazında düğümlenmişti.

"Ya babası Fırat değilse?"

Bu düşünceyi aklından uzaklaştırmaya çalıştı ama ne kadar kaçarsa o kadar büyüyordu.

Şefika Hanım kızının yüzüne baktı. Sonra Fırat’a döndü.

“İkinizi de tebrik ederim,” dedi.

“Artık üç kişilik bir ailesiniz.”

Fırat olduğu yerde kaldı. Gözleri önce Şefika Hanım’a, sonra Gülce’ye çevrildi.

“Doğru mu?”

Gülce başını yavaşça salladı.

Fırat’ın yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi. Ardından gözleri doldu. Bir adım attı. Gülce’ye yaklaşırken sanki yanlış bir hareketle onu incitecekmiş gibi temkinliydi.

“Gülce…”

Gülce gözlerini kaçırdı.

Fırat elini uzattı ve onun elini tuttu.

“Keşke bu haberi daha güzel bir zamanda alsaydık.” demedi.

“Keşke aramızda hiçbir şey yaşanmasaydı.” demedi.

Sadece elini tuttu.

“Gidiyoruz.” dedi.

Gülce şaşkınlıkla yüzüne baktı.

“Nereye?”

“Evimize.”

Gülce’nin gözlerinden yaş süzüldü.

“Fırat, ben…”

“Şimdi değil.”

Sesi yorgundu ama kararlıydı.

“Önce eve gidelim.”

Yol boyunca ikisi de konuşmadı. Gülce başını cama yaslamış, dışarıdaki sokakları izliyordu. Binalar, insanlar, ışıklar birbirinin ardından kayıp gidiyordu. Bir ara eli yeniden karnına gitti. İçinde küçücük bir hayat vardı. Ama o hayatın babasının kim olduğunu bilmiyordu.

"Ben bu eve nasıl dönerim?"

"Fırat’ın yüzüne nasıl bakarım?"

Gülce gözlerini kapattı.

Fırat direksiyondan gözlerini ayırmadı. Parmakları direksiyonu sıkıyor, sonra gevşiyordu. Söyleyecek çok şeyi vardı belki ama hiçbirini söylemedi.

Villa göründüğünde Gülce’nin nefesi kesildi. O kapıyı bir daha açmayacağını düşünmüştü. Şimdi ise Fırat’ın yanında, titreyen adımlarla kapıya doğru yürüyordu.

“Ben bu eve dönebileceğimi hiç düşünmüyordum.” diye fısıldadı.

Fırat duydu ve Gülce’nin elini tuttu.

“Gel.”

Kapı açıldı. İçeriye önce sessizlik doldu. Her şey aynıydı. Perdeler, koltuklar, duvarlardaki tablolar…

Sanki Gülce hiç gitmemişti. Oysa Gülce aynı kadın değildi. Dizlerinin bağı çözüldü. Tam yere düşecekken Fırat onu tuttu. Gülce başını kaldırdı. Fırat eğildi ve alnına hafifçe bir öpücük kondurdu. Gülce’nin gözleri yeniden doldu.

“Fırat… Ben…”

“Hiç konuşma.”

“Ben sana…”

“Bugün değil.”

Fırat bir an sustu.

“Bu evde yeni bir güne başlayalım. Kötü şeylerle başlamayalım.”

Gülce’nin dudakları titredi. Fırat’ın boynuna sarılmak istedi ama yapamadı. Bunun için kendini hâlâ yeterince haklı görmüyordu. Sadece başını Fırat’ın göğsüne yasladı. İlk kez günlerdir rahat bir nefes aldı. O gece Gülce odasının penceresinden dışarı baktı.

Aynı ev.

Aynı oda.

Aynı adam.

Ama kendisi artık bambaşka bir yerdeydi.

Bir zamanlar her şeyi kontrol edebileceğine inanmıştı. Gücünün, güzelliğinin ve kararlarının onu her şeyden koruyacağını sanmıştı. Oysa tek bir hata, bütün o kibrin üzerine yetmişti. Gülce elini karnına koydu ve gözlerini kapattı içinde hâlâ cevaplanmamış bir soru vardı.

"Ya çocuk Fırat’ın değilse?"

Ama ilk kez başka bir şey de hissediyordu. Pişmanlık. Belki de yıllardır fark etmediği bir gerçek: İnsanın eve dönüşü, yalnızca bir kapıdan içeri girmek değildi. Bazen biri elini tutup, “Gel,” dediğinde başlıyordu.

“Bu numarayı kapattırmak istiyorum.”

Kadın kısa bir an yüzüne baktı. Sonra hiçbir şey sormadan işlemleri başlattı.

Gülce başını eğdi. Numara kapatılırken ekrandaki birkaç işlem satırını izledi. Sonunda görevli telefonunu ona uzattı.

“İşleminiz tamamlandı.”

Gülce telefonu aldı.

“Teşekkür ederim.”

Dışarı çıktığında bir süre olduğu yerde durdu. Safa'yla arasındaki tek bağ artık yoktu. Ama içindeki ses hâlâ oradaydı. Numarayı kapatabilirdi. Dün geceyi silemezdi.

Eve döndüğünde kapıyı sessizce açtı. Fırat hâlâ uyuyordu. Gülce yatak odasının kapısında durdu. Uyuyan kocasına baktı. Fırat’ın yüzündeki yorgunluk uykuda bile belli oluyordu. Gülce’nin gözleri doldu. Bir adım atmak istedi. Atamadı. Başını eğdi.

“Keşke…” diye fısıldadı.

Sesi o kadar kısıktı ki kendisinden başka kimse duymadı.

“Keşke hiç bunlara karışmasaydım.”

Salona geçti. Koltukta oturup ellerini birbirine kenetledi. Telefon numarasını kapatmıştı. Safa'yla bütün bağını kopardığını sanıyordu. Ama insanın içinde çalan bazı telefonlar vardı. Onları susturmanın bir tuşu yoktu. Gülce başını ellerinin arasına aldı. İlk kez aynaya bakmadan da kendini görebiliyordu. Gördüğü kadın, dün geceki kadın değildi. Kibri kırılmıştı. Geriye yalnızca yaptığı şeyle baş başa kalan bir kadın kalmıştı.

Gülce bunu o sabah öğrendi:

Bazı kapılar kapatılabilir. Ama insan, kendi içinde açtığı kapıyı kapatmak için daha uzun bir yol yürümek zorundadır.

Fırat, son günlerde Gülce’ye baktığında bir şeylerin değiştiğini görüyordu. Eskisi gibi konuşmuyor, eskisi kadar gülmüyordu. Evde yürürken bile omuzları düşüktü. Bir akşam onu mutfakta buldu. Gülce elindeki boş fincana bakıyordu.

“Gülce?”

İrkilip başını kaldırdı.

“İyi misin?”

Gülce cevap vermek istedi. Dudakları aralandı ama kelimeler çıkmadı. Sonunda başını eğdi.

“İyi hissetmiyorum.”

Fırat yanına oturdu.

“Doktora gidelim.”

Gülce yavaşça başını salladı.

“Doktorun yapabileceği bir şey yok.”

“Neden?”

Gülce ellerine baktı.

“Bu… Başka bir tür kırgınlık.”

Fırat onu anlamaya çalıştı.

“Bana anlatabilirsin.”

Gülce cevap vermedi. 

Günler böyle geçti. Fırat her “İyiyim” sözünün ardında başka bir şey olduğunu hissediyor ama ne olduğunu anlayamıyordu.

Bir gece yanına oturup doğrudan sordu:

“Benden sakladığın bir şey mi var?”

Gülce’nin nefesi kesildi. Parmaklarını birbirine geçirdi.

“Keşke…” dedi güçlükle.

“Keşke anlatabilseydim.”

Fırat bir süre ona baktı.

“Ne oldu sana?”

Gülce gözlerini kaçırdı.

“Bilmiyorum.”

Oysa biliyordu. Sadece söyleyemiyordu.

Ertesi günün akşamı Fırat eve geldiğinde ev her zamankinden daha sessizdi. Ceketini çıkarıp askıya astı. Salondaki sehpanın üzerinde katlanmış bir kâğıt gördü. El yazısını tanıdı. Gülce.

Kâğıdı açtı. Birkaç kelime vardı:

“Olmuyor Fırat. Artık seninle yaşayamıyorum. Her şey bitti. Gidiyorum.”

Fırat uzun süre kâğıda baktı. Sonra buruşturdu.

“Bunca yıl sonra bir notla mı?” diye mırıldandı.

Öfkesi birkaç saniye sürdü. Yerini çaresizliğe bıraktı. Masaya tutundu.

“Gülce… Yapma bunu bize.”

Telefonuna sarıldı. Numarayı çevirdi.

“Aç Gülce…

Ne olur aç.”

Telefonu açmadı Gülce. 

Birkaç dakika sonra arayan Gülce’nin erkek kardeşi Baran’dı.

“Gülce ablam bizde,” dedi.

“Merak etme. Ailesinin yanında.”

Fırat gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı.

“Tamam…”

Sesi kısıktı.

“İyi olsun yeter.”

Telefon kapandı. Fırat koltuğa oturdu. Mutfakta yarım bırakılmış kahve fincanı duruyordu. Sandalyenin üzerinde Gülce’nin hırkası vardı. Evde Gülce yoktu ama ondan kalan her şey yerli yerindeydi.

Fırat elindeki kâğıdı yeniden açtı. Bu kez öfkeyle değil, anlamaya çalışarak okudu.

“Ne oldu bize, Gülce?”

Cevap yoktu.

Kâğıdı masanın üzerine bıraktı. O gece Fırat ilk kez şunu düşündü:

Gülce’nin gidişi bir kararın sonucu değildi yalnızca.

Sanki uzun zamandır içinde taşıdığı bir şey, sonunda onu evden çıkmaya zorlamıştı. Fırat, o şeyin ne olduğunu bilmiyordu.

Gülce o sabah yatağından öyle bir fırladı ki kendi nefesinden ürktü. Midesi bulanıyordu. Bir eliyle ağzını kapatırken diğer eliyle duvara tutundu. Aynaya baktığında yüzünün bembeyaz olduğunu gördü.

Kapı açıldı. Annesi Şefika Hanım telaşla içeri girdi.

“Gülce? Kızım, neyin var?”

Gülce yalnızca başını sallayabildi.

Annesi birkaç saniye yüzüne baktı.

“Giyin. Hastaneye gidiyoruz.”

Gülce itiraz etmedi. Hastanede tahliller yapıldı. Sonuçları beklerken Gülce’nin parmakları annesinin elinden ayrılmadı.

Doktorun odasına girdiklerinde Şefika Hanım kızının elini sıktı. Doktor sonuçlara baktı. Sonra başını kaldırdı.

“Gülce Hanım…”

Gülce’nin kalbi hızlandı.

“Tahlilleriniz temiz. Fakat…”

Doktor kısa bir an durdu.

“Hamilesiniz.”

Gülce’nin yüzünden kan çekildi.

“Ne?”

“Hamilesiniz.”

O tek kelime odadaki bütün sesleri susturdu. Gülce’nin zihni bir anda bir ay öncesine gitti. Safa. O gece. Kapının kapanışı. Sabahın sessizliği.

Gözlerini kapattı.

“Yoksa…”

Devamını getiremedi.

Şefika Hanım kızına baktı. Önce şaşkınlık, sonra sevinç belirdi yüzünde. Fakat Gülce’nin yüzündeki ifadeyi görünce o sevinç yerini endişeye bıraktı.

“Gülce?”

Gülce cevap vermedi. Sadece karnına elini koydu. İçinden tek bir cümle geçti:

Ya babası Fırat değilse?

“Gülce…”

Gülce başını çevirdi.

Fırat yanına gelip omuzlarına dokundu.

“İyi misin?”

Gülce cevap vermeden önce gözlerini kaçırdı.

“İyiyim.”

Fırat ona biraz daha yaklaştı.

“Yorgun görünüyorsun. Bir şey mi oldu?”

“Bir şey yok.”

Fırat, cevabını sorgulamadı. Saçlarına dokundu, sonra onu kendine çekip sarıldı.

“Buradayım,” diye fısıldadı.

“Ne olursa olsun, yanındayım.”

Gülce’nin gözleri bir an kapandı. Bu kolları tanıyordu. Bu sesi, bu kokuyu, bu adamı yıllardır tanıyordu. Fırat’ın göğsüne yaslanırken aklına Safa’nın sesi geldi.

Seni özledim bile…

Gülce gözlerini açtı. Fırat onu biraz daha kendine çekti.

Gülce'nin içinden yalnızca şu geçti:

"Benim içimde düzelmeyen bir yer var Fırat. Sen bilmiyorsun." 

Fırat odasına döndüğünde Gülce yeniden koltuğuna oturdu. Saat ilerledi. Akşam karardı. Saat sekize yaklaştıkça, evin sessizliği daha ağır bir hâl aldı.

Telefon titredi. Gülce ekrana baktı. Safa. Aramayı açtı.

“Bekliyorum.”

Gülce’nin boğazı kurudu.

“Henüz çıkmadım.”

Safa kısa bir kahkaha attı.

“Çıkarsın.”

Gülce sustu.

“Gelmezsin diye düşünmedim bile,” dedi Safa.

“Bunu sen de biliyorsun.”

Gülce pencereye baktı.

“Sekiz,” dedi Safa.

“Aynı yer. Dün gece seni ilk gördüğüm kafe.”

Bir süre sessizlik oldu.

“Gelecek misin?” diye sordu.

Gülce gözlerini kapattı.

“Belki…”

Safa yine güldü.

“Geleceksin.”

Telefon kapandı. Gülce ekrana baktı. Saat 19.30'du. Yarım saat. Sadece yarım saat.

Telefonu masaya bıraktığı sırada koridordan ayak sesleri geldi. Gülce hızla ekranı kapattı.

Fırat salonun girişinde belirdi. Bu kez yorgun değildi. Koyu lacivert takım elbisesi üzerine kusursuz oturmuş, kravatını düzgünce bağlamıştı. Bileğindeki saat ışığı yakalıyor, yüzündeki tıraş sonrası ifade ona yıllar önceki hâlini hatırlatıyordu.

Gülce bir an ona baktı. Yıllar önce evlendiği adam…

Tanıdığı, güvendiği, hayatını paylaştığı adam.

Fırat gülümsedi.

“İş yemeğine gidiyorum, hayatım.”

Ceketinin düğmesini kapattı.

“Geç kalmam.”

Gülce başını hafifçe salladı. Fırat yanından geçerken parfümü Gülce’ye ulaştı. Tanıdık bir koku. Gülce derin bir nefes aldı. Fırat kapıya yöneldi. Gülce ise saatin akrebine baktı. 19.45.

Fırat kapıya yönelmeden önce durdu. Gülce’ye yaklaşıp elini yanağına götürdü.

“Görüşürüz, hayatım.”

Dokunuşunda yılların alışkanlığı vardı. Gülce’nin içindeki suçluluk bir anlığına kıpırdadı. Sonra yine sustu.

Fırat kapıyı açtı. Çıkmadan önce bir kez daha arkasına baktı. O bakışta ne şüphe vardı ne öfke. Sadece güven.

“Dönüşte bir şey ister misin?”

Gülce başını salladı.

“Hayır… Gerek yok.”

“Tamam.”

Kapı kapandı. Saat 19:50’ydi.

Gülce bir süre yerinden kalkamadı. Fırat’ın son bakışı hâlâ gözlerinin önündeydi. O bakışta yıllar vardı. Birlikte geçirilen günler, alışkanlıklar, suskunluklar…

Belki de Gülce’nin görmek istemediği bir soru.

Elini göğsüne koydu. Kalbi hızla çarpıyordu. Az önce karar verdiğini sanmıştı. Şimdi ise tek bir düşünce vardı:

Gitme.

Saat 19:55.

Gülce ayağa kalktı. Birkaç adım attı. Durdu. Paltoyu alıp çıkması gerekiyordu. Saçını düzeltecek, kapıyı açacak ve Safa'nın yanına gidecekti. Ama ayakları ilerlemiyordu. Fırat’ın gömleği geldi aklına. Evden çıkarkenki hâli…

Kapının aralığından dönüp ona son kez bakışı…

Gülce yutkundu.

“Niye böyle yapıyorum?” diye fısıldadı.

Cevap gelmedi.

Saat 20:00.

Telefon titredi. Ekranda tek bir mesaj vardı: "Bekliyorum." 

Gülce mesaja uzun süre baktı. Sonra telefonu yavaşça masaya bıraktı. Paltosuna uzanmadı. Kapıya gitmedi.

“Ben yapamam,” dedi kendi kendine. “Gidemem.”

İlk kez bir kararın peşinden sürüklenmiyordu. Bir kararı kendisi veriyordu. Tam o sırada telefon yeniden çaldı. Safa.

Gülce birkaç saniye ekrana baktı. Sonra açtı. Safa'nın sesi sakindi.

“Bu akşam gelmedin.”

Gülce sustu.

“Ama bir gün mutlaka geleceksin.”

Gülce’nin gözleri kapıya kaydı. Safa devam etti:

“Kaçıyorsun ama kaçtığın şey ben değilim. Kendinsin.”

Gülce’nin yüzü gerildi.

Bu kez sustuğu yerden cevap verdi:

“Belki de kendimden kaçmayı bırakıyorum.”

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

Safa'nın sesi yeniden duyuldu.

“Aramızdaki şey bitmedi.”

Gülce gözlerini kapattı. Fırat’ın son bakışı yine geldi aklına.

“Belki,” dedi.

“Ama bu akşam gelmedim.”

Safa sustu.

Gülce devam etti:

“Çünkü yanlış kapının önünde durmak istemedim.”

Uzun bir sessizlik oldu.

“Göreceğiz,” dedi Safa.

Telefon kapandı. Gülce telefonu elinden bıraktı ve koltuğa oturdu. Ev hâlâ sessizdi. Ama bu kez sessizlik ağır gelmiyordu. Gülce ilk defa, sustuklarının arasından kendi sesini duyuyordu.

"Ben böyle bir kadınım." 

Bir süre sonra başını kaldırdı.

"Ama böyle olmak zorunda değilim." 

Ertesi sabah Gülce çoktan uyanmıştı. Gece boyunca gözlerini bir kez bile doğru dürüst kapatamamıştı. Perdelerin arasından süzülen ilk ışık odanın duvarlarına vururken tavana baktı. Geceden geriye kalan tek şey, zihninde dönüp duran birkaç cümleydi.

" Bekliyorum. Geleceksin." 

“Fırat geldi mi?”

“Hayır, hanımım.”

Gülce’nin omuzları fark edilmez bir şekilde gevşedi.

Fırat…

Kocası.

Geceden beri aklından çıkmayan tek isim. Şimdilik evde değildi. Gülce, bunu bir rahatlama olarak kabul etmek istemedi ama içindeki düğüm biraz olsun çözüldü.

Merdivenleri çıktı. Her basamakta yüzündeki ifade biraz daha değişti. Az önce otelin koridorlarında kaçan kadın yoktu artık. Yerine herkesin tanıdığı Gülce gelmişti.

Üst kattaki odasına girdi. Kapıyı kapattı. Sırtını kapıya yaslayıp gözlerini kapattı. Derin bir nefes verdi. Sonra aynaya yaklaştı. Yüzünü dikkatle inceledi. Gecenin telaşından hiçbir iz kalmamıştı. Dışarıdan bakıldığında kusursuzdu ama kendi gözlerine bakınca, saklamaya çalıştığı şeyi yine gördü. Korku.

Gülce hemen gözlerini kaçırdı.

“Bitti…”

Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

“Her şey bitti.”

Bunu söylerken inanmak istiyordu. Fakat bazı şeyler insan “bitti” dediği anda bitmezdi. Bazı sırlar, daha o anda yaşamaya başlardı. Gülce, aynada kendi soğuk yüzüne bakarken bunun farkında değildi. Aslında her şey, daha yeni başlıyordu.

Gülce kahvesini yudumluyordu. İnce porselen fincanın sıcaklığı parmaklarına kadar ulaşıyor, fakat yüzündeki soğukluğu değiştirmiyordu. Kahve yalnızca ellerini meşgul ediyordu. Düşüncelerini susturmaya yetmiyordu.

Salon sessizdi. Perdeler yarı aralıktı. Sabah güneşi, koltuğun kenarına usulca düşüyordu. Gülce bacak bacak üstüne atmış, dün geceyi zihninin ulaşamayacağı bir yere gömmeye çalışıyordu.

Tam fincanı dudaklarına götürmüştü ki; kapı çaldı. Tok ses, salonun genişliğinde yankılandı. Gülce’nin eli havada kaldı.

Ardından hizmetçinin sesi duyuldu:

“Hoş geldiniz Fırat Bey.”

Fırat... 

Gülce’nin kalbi bir anlığına hızlandı. Fincanı yavaşça masaya bıraktı.

Fırat, iş seyahatinden dönmüştü. Günlerdir yollardaydı. Uzun toplantılar, bitmeyen telefonlar ve yorucu bir yolculuk…

Eve dönerken aklında yalnızca biraz dinlenmek ve karısını görmek vardı.

Valizinin tekerlekleri koridorda ilerlerken Gülce yerinden kalkmadı.

Fırat salona girdiğinde yüzündeki yorgunluk hemen belli oluyordu. Kravatını gevşetmiş, gözlerinin altında uykusuzluğun izleri oluşmuştu.

Gülce ona baktı. Fırat’ın yüzünde hiçbir şüphe yoktu. Sanki dünya hâlâ bıraktığı yerdeydi.

“Yorulmuşsun,” dedi Gülce.

Fırat hafifçe gülümsedi.

“Biraz. Ama seni görünce geçti.”

Gülce cevap vermedi. Fırat yanından geçip odasına yöneldi. Hizmetçinin getirdiği çaya teşekkür edip valizini bıraktı.

Gülce ise hâlâ salondaydı. Önündeki kahve çoktan soğumuştu. Fırat’ın gelişi, içinde bir şeyleri kıpırdatmıştı. Belki vicdanıydı. Belki yıllardır alıştığı hayatın bir anda yüzüne tutulması ama o duygu uzun sürmedi.

Gülce gözlerini kapattı. Artık olan olmuştu. Dün geceyi geri alamazdı. Kendisine itiraf etmek istemese de bir şeyi biliyordu:

Geri dönüşü olmayan bir yola girmişti.

Fincanı eline aldı. Soğuk kahveden bir yudum içti. Yüzünde yine o bildik ifade vardı. Sakin, mesafeli, kontrollü.

Sanki içinde hiçbir şey olmuyordu. Oysa Gülce’nin sustukları, artık kendi içinde susmayacak kadar büyümeye başlamıştı.

Fırat kapıyı kapatıp kendini yatağın üzerine bıraktığında Gülce birkaç saniye olduğu yerde kaldı. Kapının ardından gelen sessizliği dinledi. İçinde bir ağırlık vardı ama pişmanlık değildi bu.

Daha çok, geri dönüşü olmayan bir şey yaptığını bilmenin tuhaf sakinliğiydi. Olan olmuştu. Gülce bunu değiştirmeye çalışmıyordu. Ayakları onu farkında olmadan Fırat’ın kapısına götürdü. Kapının önünde durdu. Elini kaldırdı. Çalacak gibi oldu. Sonra vazgeçti. Başını hafifçe eğdi.

“Affet Fırat…”

Söylediği kelime, kapının arkasındaki adama ulaşmadı. Belki de ulaşmasını istememişti.

Fırat içeride çoktan gözlerini kapatmıştı. Uzun yolculuğun yorgunluğu bütün bedenine çökmüş, uykuya sığınmıştı. Gülce’nin kapının hemen dışında durduğundan haberi bile yoktu.

Gülce bir süre daha bekledi. Sonra başını kapıya yasladı. Gözlerini kapattı.

Kendi kendine bir kez daha söyledi:

Artık geri dönüş yok.

Salonun sessizliğine geri döndüğünde telefonu masanın üzerinde titremeye başladı. Gülce durdu. Telefon bir kez daha titredi. Ekranın ışığı karanlıkta yüzünü aydınlattı. Elini uzattı. Bir an bakmamayı düşündü. Sonra ekrandaki ismi gördü. Safa.

Parmakları telefonun üzerinde dondu.

Dün gece… 

Gülce’nin yüzündeki bütün soğukkanlılık bir anda silindi.

Telefon hâlâ titriyordu. Safa arıyordu. Gülce ekrana bakarken ilk kez, geceyi gerçekten geride bırakmadığını anladı.

Telefon hâlâ titriyordu. Ekranda yine aynı isim vardı: Safa.

Gülce telefonu eline aldığında parmaklarına baktı. Titreyip titremediklerini anlamaya çalıştı. Sonra kendine kızar gibi gülümsedi. Titreyen parmakları değildi. İçinde susturamadığı bir şey vardı.

Aramayı açtı. Kısa bir sessizlikten sonra Safa'nın sesi duyuldu.

“Seni özledim bile...”

Gülce gözlerini kapattı.

“Hiç aklımdan çıkmıyorsun.”

Sözler kulağına değdiğinde omuzlarından aşağı soğuk bir ürperti indi. Dün gece gözlerinin önünden geçti. O bakışlar, o kendinden emin gülümseme ve uzun zamandır unuttuğu o tuhaf canlılık…

Belki yanlıştı. Belki başına büyük bir bela açacaktı ama ilk kez korkudan çok başka bir şey hissediyordu.

“Bu kadar çabuk mu?” diye sordu.

Safa hiç beklemeden cevap verdi:

“İnsan bazı insanları hemen unutmuyor Gülce.”

İsmini söyleyişinde tuhaf bir yakınlık vardı. Gülce cevap vermedi.

Koridorun sessizliğine kulak verdi. Fırat’ın odasından gelen derin nefes alışları duyuluyordu. Birkaç adım ötede, kocası hiçbir şeyden habersiz uyuyordu. Gülce’nin yüzündeki ifade değişmedi.

Safa yeniden konuştu:

“Tekrar buluşalım.”

Gülce pencereye doğru yürüdü.

“Dün gece yarım kalan şeyler vardı. Bitti sanıyorsan yanılıyorsun.”

Gülce’nin eli pencerenin kenarına tutundu.

“Akşam sekiz,” dedi Safa. “Aynı yer. Seni yine o kafede görmek istiyorum.”

Gülce dışarı baktı. Şehrin ışıkları uzakta, birbirinden habersiz yanıp sönüyordu.

“Gelip gelmeyeceğine sen karar ver,” dedi Safa. Kısa bir sessizlikten sonra ekledi: “Ama geleceğini biliyorum.”

Gülce’nin dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Kendini suçlu hissetmiyordu. Kötü de hissetmiyordu. Yıllardır ilk kez kendini canlı hissediyordu.

“Bakacağım,” dedi.

Telefon kapandı. Ev yeniden sessizliğe gömüldü. Gülce telefonu masanın üzerine bıraktı.

Fırat hâlâ odasındaydı. Aynı ev, aynı duvarlar, aynı hayat…

Ama Gülce artık o hayatın içinde aynı kadın değildi. Çünkü bazı kararlar insanın dilinden önce, çoktan kalbinde verilmiş olurdu.

Kibir, Gülce’nin üzerinde bir süs değildi. İkinci teniydi.

Herkes onu güçlü sanırdı.

Gözleri kolay kolay hiçbir duyguyu ele vermez, dudakları ince bir çizgi gibi kapanır, bakışı karşısındaki insanın en zayıf yerini bulup oraya dokunurdu. Kimse onun boynunun yıllar önce bir kez kırıldığını bilmezdi. O günden sonra başını daha dik tutmayı öğrenmişti.

O sabah odasının geniş camının önünde durdu. Şehre baktı. Aşağıda insanlar telaşla bir yerlere yetişiyor, arabalar birbirinin arasından akıp gidiyordu. Gülce ise bütün o hayatın dışında, kendi kurduğu sessizliğin içinde duruyordu.

Aynadaki yansımasına baktı.

“Kimseye minnetim yok… Hiç kimseye.”

Sesi kendinden emindi ama söylediği şeyin altında başka bir cümle saklıydı.

Kimse gerçeği bilmeyecek.

Gülce bunu kendine kaç kez söylemişti, bilmiyordu. Çünkü onun kaçtığı şey minnet değildi. Geçmişti.

Geçmiş, insanın peşinden koştuğu bir düşman değildi bazen. Sadece sessizce bekleyen bir gerçekti.

Gülce henüz bilmiyordu. Çok yakında attığı her adımın, kendisini kaçtığı yere biraz daha yaklaştıracağını…

O sabah mermer koridorlarda yankılanan topuk seslerinin, bir gün kendi suskunluğunun yankısına dönüşeceğini.

Gülce, otelin parlak mermerlerinde yankılanan topuk sesleriyle koridorun sonuna doğru ilerledi.

Her adımı kendinden emin görünüyordu. Omuzları dik, başı hafifçe yukarıdaydı. Dudaklarının kenarında küçümseyen bir tebessüm vardı. Onu uzaktan gören biri, hiçbir şeyden korkmadığını sanabilirdi. Oysa gözlerinde, saklamaya çalıştığı ince bir korku vardı.

Kapının önüne geldiğinde durdu. Bir anlığına nefesini tuttu. Sonra kendini toparladı. İçinde kopan fırtınayı kimsenin görmesine izin vermeyecekti.

Elini kapıya kaldırdı.

Üç kez vurdu.

Tok. Tok. Tok.

Kapı açıldığında karşısında onu gördü. Gülce’nin kendisine bile itiraf edemediği o zayıflık, birkaç adım ötesinde duruyordu.

Adamın yüzünde şaşkınlıkla tedirginlik birbirine karışmıştı. Gülce ise bunu görmezden geldi. Başını hafifçe yana eğip o bildik tebessümünü takındı. Sanki her şey onun istediği gibi ilerliyordu.

Hiçbir şey söylemeden içeri girdi. Topuklarının odanın sessizliğinde çıkardığı ses, nedense olduğundan daha yüksek geldi ona.

Kapı arkalarından kapandı. Gülce bir an gözlerini kapıya çevirdi. O küçücük anda, içinden bir ses yükseldi:

Henüz geri dönebilirsin.

Ama o sesi susturdu. Çünkü o gece düşünmek istemiyordu.

Geçmişini, evini, kendisine duyduğu öfkeyi, yıllardır içinde biriktirdiği boşluğu…

Hiçbirini.

O gece yalnızca kendini güçlü hissetmek istiyordu. Bazı yanlışlar tam da böyle başlardı. Yaptığı şeyin yanlış olduğunu bilerek değil; o an düşünmek istemediği her şeyden kaçmak için bir adım atarak.

Gülce o gece attığı adımı bir zafer sandı. Henüz bilmiyordu. Bazı zaferlerin bedeli, insanın hayatı boyunca taşıyacağı kadar ağırdı.

Gülce uyuyakalmıştı. Oysa geceyi kontrol altında tutacağını sanmıştı. Her şeyi hesaplamış, kendisine bile yenilmeyeceğine inanmıştı. Şimdi ise dağınık çarşafların arasında, bütün o kibirli hesaplardan habersiz derin bir uykudaydı.

Perdelerin arasından sızan sabah ışığı yüzüne vurunca gözlerini açtı. Birkaç saniye boyunca tavana baktı.

Neredeydi?

Yanında kim vardı?

Sonra gece, bütün ağırlığıyla zihnine geri döndü.

Gülce’nin yüzü bir anda değişti.

“Eyvah…”

Sesi fısıltıyla çığlık arasında kaldı.

“Geç kaldım…

Çok geç kaldım.”

Yorganı üzerinden attı. Ellerinin titrediğini fark etti. Yere saçılmış kıyafetlerini toplamaya çalışırken parmakları birbirine dolaşıyordu. Birini ters giydiğini fark ettiğinde dönüp düzeltmeye bile uğraşmadı.

Aynaya bakmadı. Bakarsa kendisini göreceğini biliyordu. O sabah kendisiyle karşılaşmaya hazır değildi.

Yan odadan gelen sessizlik, içindeki telaşı daha da büyüttü.

Adam uyanmış mıydı?

Ona bakıyor muydu?

Bir şey söyleyecek miydi?

Gülce bunların hiçbirini düşünmek istemedi. Sadece gitmek istiyordu.

“Çıkmam lâzım…

Hemen.”

Ayakkabılarını giyerken neredeyse düşüyordu. Tokayı birkaç kez kapatmaya çalıştı, başaramayınca yarım bıraktı. Kapı koluna uzandı. Bir an durdu. Arkasına bakmadı. Kapıyı açıp koridora çıktı.

Akşam aynı koridorda yankılanan topuk sesleri ona güç veriyormuş gibi gelmişti. Şimdi ise her adım, kaçışını ele veriyordu.

Asansörün düğmesine bastı. Kapılar açılır açılmaz içeri girdi. Metal yüzeyde kendi yansımasıyla göz göze geldi. Başını hemen çevirdi. Kendisini görmek istemiyordu.

Lobiye indiğinde kimse ona farklı bakmadı. Resepsiyondaki görevli başıyla selam verdi. Birkaç kişi sabah telaşıyla yanından geçti. Kimse bilmiyordu, kimse görmüyordu ama Gülce, omuzlarında görünmeyen bir ağırlık taşıdığını hissediyordu.

Otelden çıktığında derin bir nefes aldı. Sabahın serin havasını içine çekti. Sanki dışarıdaki dünya, yaşananları geride bırakmasına izin verecekmiş gibi. Adımlarını hızlandırdı. Arkasına bakmadı. Belki de bakarsa, o gecenin hâlâ peşinde olduğunu görecekti. Oysa bazı geceler otel odalarında bitmezdi. İnsan kapıdan çıkar ama yaşadığını yanında götürürdü. Gülce bunu henüz bilmiyordu.

Gülce, arabasının kapısını sertçe kapattı. Bir süre direksiyonun başında öylece oturdu. Dışarıdaki sabah serinliğine rağmen arabanın içi boğucuydu. Sanki otelin o ağır sessizliği peşinden gelmiş, koltukların arasına saklanmıştı.

Motoru çalıştırdı. Ellerine baktı. Titriyordu. Direksiyonu daha sıkı kavradı. Yüzüne ise her zamanki ifadesini yerleştirdi. Dik bir çene, hafif kalkık kaşlar ve kimsenin içeriye bakmasına izin vermeyen soğuk bir bakış.

Derin bir nefes aldı.

Kimse bilmeyecek.

Bu cümleyi içinden birkaç kez tekrarladı. Araba ilerledikçe paniği de yavaş yavaş yüzünden silindi. Yerini, yıllardır taşıdığı o kibirli soğukkanlılık aldı. Çenesini kaldırdı, bakışlarını yola sabitledi.

Sanki hiçbir şey olmamıştı. Sanki geceyi arkasında bırakıp sıradan bir sabaha dönüyordu.

Villanın büyük kapısından içeri girdiğinde kendisini yeniden güvende hissetti. Burası onun dünyasıydı. Duvarlar, eşyalar, düzen… Her şey bildiği, kontrol edebildiği şeylerdi.

Kalemimle çıktığım bu yolculukta, ilk yazılarımın yayımlandığı, düşüncelerimin satırlara dönüşüp okuyucularla buluştuğu yer Fikir İzleri oldu. Bir yazarın ilk cümlelerinin yayımlanmasının, emeğinin görünür hâle gelmesinin ve kelimelerinin başka hayatlara dokunabilmesinin ne kadar kıymetli olduğunu ancak o yollardan geçenler bilir.

Benim için Fikir İzleri, yalnızca yazılarımın yayımlandığı bir internet sitesi olmadı. Aynı zamanda önümde yeni ufuklar açan, bana farklı kapılar aralayan ve yazarlık yolculuğumda iz bırakan özel bir durak oldu. Bazen insanın hayatında küçük gibi görünen bir başlangıç, zamanla büyük değişimlerin kapısını aralar. Bir yerde yayımlanan ilk yazı, bir başka yerde doğacak yeni bir fikrin, kurulacak yeni bir hayalin ve atılacak cesur bir adımın habercisi olabilir.

Ben de kendi yolculuğumda bunun karşılığını gördüm.

Fikir İzleri'nde yayımlanan yazılarım, kelimelerime duyduğum güveni besledi; düşüncelerimi daha geniş bir alanda paylaşmama vesile oldu. Her yazının ardında bir duygu, her cümlenin içinde bir iz, her düşüncenin arkasında anlatılmayı bekleyen bir hikâye vardı. Bu hikâyelerin okuyucularla buluşmasında Fikir İzleri'nin yeri benim için her zaman ayrı oldu.

Bugün dönüp geriye baktığımda, başladığım noktayı unutmamanın ne kadar önemli olduğunu daha iyi anlıyorum. Çünkü insanın yolculuğu ilerledikçe yeni yollarla karşılaşması, yeni insanlarla tanışması ve farklı başarılara ulaşması mümkündür. Ancak ilk adımların atıldığı yerin hatırası, bütün bu yolculuğun içinde özel bir anlam taşır.

Benim için Fikir İzleri, işte o ilk adımların hatırasıdır.

Bir fikrin peşinden gitmenin, onu kelimelere dönüştürmenin ve başkalarının dünyasına ulaştırmanın heyecanını ilk kez orada daha yakından hissettim. Yazmak, yalnızca içindekileri kâğıda dökmek değildir; bazen kendini anlatmak, bazen bir başkasının duygusuna tercüman olmak, bazen de hiç tanımadığın bir insanın hayatında küçük bir pencere açmaktır. Fikir İzleri, bu anlamda benim yazarlık yolculuğumun önemli bir parçası oldu.

Her yazarın kendisi için anlam taşıyan bir başlangıç noktası vardır. Kimi ilk kitabının yayımlandığı günü unutamaz, kimi ilk imza gününü, kimi de yazdığı bir cümlenin bir insanın yüreğine dokunduğunu öğrendiği anı… Benim içinse ilk yazılarımın yayımlandığı yerin hatırası, bütün bu yolculuğun en kıymetli duraklarından biri olarak kalacak.

Çünkü bazı yerler yalnızca içinde bulunduğumuz zamanla sınırlı değildir. Orada yaşananlar, kurulan hayaller ve atılan adımlar insanın hafızasında yaşamaya devam eder. Yıllar geçse de insan, kendisine ilk fırsatı verenleri, yolunu aydınlatanları ve önünde yeni kapılar açanları unutmaz.

Ben de unutmuyorum.

Fikir İzleri'nin hayatımda ve yazarlık serüvenimde edindiği yer, benim için her zaman farklı ve özel olacak. Bugün başka yazılar kaleme alsam, farklı projelere imza atsam ve yeni yolların heyecanını yaşasam da ilk yazılarımın yayımlandığı bu adresin bende bıraktığı iz değişmeyecek.

Çünkü bazı başlangıçlar yalnızca bir başlangıç değildir; insanın kendisine, kalemine ve hayallerine biraz daha yaklaşmasının ilk adımıdır.

Bir fikrin izinde yürümeye devam ederken, o fikrin ilk izlerini bıraktığım yeri unutmamak benim için bir vefa meselesidir.

Bu vesileyle, Fikir İzleri'nin yöneticisine ve değerli editörlerine gönülden teşekkürlerimi sunuyorum. Yazılarıma yer verdikleri, düşüncelerimi okuyucularla buluşturmama imkân sağladıkları ve yazarlık yolculuğumda bana farklı ve güzel kapılar açılmasına vesile oldukları için kendilerine şükranlarımı iletiyorum.

Emekleri, katkıları ve edebiyata sundukları değer için her birine ayrı ayrı saygılarımı sunuyorum.

Dilerim Fikir İzleri, nice kalemin sesini duyurmaya, nice fikre yol açmaya ve nice yazarın hayatında güzel izler bırakmaya devam eder.

Benim için yeri her zaman ayrı kalacak.

Saygı, sevgi ve teşekkürlerimle…

Kays’ım…

Bu mektubu sana hangi rüzgâr ulaştırır, hangi kum tanesi yolunu gösterir, bilmiyorum. Bildiğim tek şey, senden ayrı geçen her günün ömrümden kopardığı bir parça olduğu… Geceleri başımı yastığa koyduğumda gözlerimi kapatamıyorum. Çünkü gözlerimi her kapayışımda seni görüyor, açtığımda ise yokluğunla yeniden baş başa kalıyorum.

Seni arıyorlarmış Kays’ım. Çölün her köşesinde seni arayanlar varmış. Ailenin yüreği, senden haber alamadıkça korkuyla kavruluyormuş. Seni bir kum tepesinin ardında cansız yatarken düşünmek bile onların yüreğine ateş düşürüyormuş. Ah, bir bilseler benim yüreğim her gün kaç kez ölüp diriliyor! Senin hayatta olup olmadığını bilmeden yaşamak, nefes alırken içten içe tükenmekmiş meğer.

Bugün hizmetçim geldi yanıma. Artık hizmetimde olmadığını, seni bulduğunu anlattı bana. Saçlarının uzadığını, gözlerinin çukurlarına çekildiğini, üstünün başının perişan olduğunu söyledi. Bir çocuğun seni kayalıkların arasında görünce korkup kaçtığını, ardından kendisinin de senin bulunduğun yere geldiğini anlattı. Seni görememiş ama orada olduğunu anlamış. Sonra sana seslenmiş…

Kays! Kays!

Ah, sevdiğim… Senin adını bir başkasının ağzından duymak bile kalbimi yerinden sökecekmiş gibi çarptırdı. Hizmetçim, sesini duyduğunu ve saklandığın yerden ona cevap verdiğini söyledi. Demek hayattasın Kays’ım! Demek hâlâ aynı göğün altında nefes alıyorsun!

O an sana koşup gelmek, ayaklarına kapanmak, ellerini avuçlarımın arasına alıp yüzüne bakmak istedim. Fakat aramızdaki yollar yalnızca kumlarla değil, insanların öfkeleriyle, yasaklarla ve korkularla da örtülü. Ben bu evin içinde, sen uçsuz bucaksız çöllerde esirken, ikimiz de başka başka zindanlarda yaşıyoruz.

Hizmetçim sana evimizin yolunu tarif etmiş. Bahçesi geniş, kuyusu olan, ağaçlığın yanındaki ev… Sen artık nerede olduğumu biliyorsun Kays’ım. Fakat bilmeni istediğim başka şeyler de var. Ben eskisi gibi değilim. Evimin duvarları üzerime üzerime geliyor. Herkes beni görüyor ama kimse içimde neler olup bittiğini bilmiyor. Gündüzleri susuyorum, geceleri senin adını içimden binlerce kez tekrarlıyorum. Bazen bahçeye çıkıp ağaçların arasından gökyüzüne bakıyorum. Belki sen de aynı gökyüzüne bakıyorsundur diye…

Seher vakitleri benim için artık başka bir anlam taşıyor. Herkes uykudayken bahçeye çıkıyor, çiğ düşmüş toprağın üzerinde yavaşça yürüyorum. Sabahın ilk ışıkları dalların arasından süzülürken gözlerim istemsizce kayalıklara çevriliyor. Bir gün orada seni göreceğime inanmak istiyorum. Uzaktan bile olsa yüzünü görsem, bir anlığına göz göze gelsek, belki aylarca biriktirdiğim hasretim diner sanıyorum. Sonra bunun yalnızca bir an süreceğini düşünüp yeniden korkuyorum. Çünkü seni bir kere görüp de yanına gelememek, seni hiç görmemekten daha mı acı olur, bilmiyorum.

Kays’ım, seni bana anlatırken hizmetçimin sesi titremiş. Gözyaşlarını saklamaya çalışmış ama başaramamış. Neden ağladığını sormamışsın belki, fakat ben tahmin edebiliyorum. Seni o hâlde görmek, senin uğruna nasıl bir hayatı geride bıraktığını anlamak kolay değildir. Ben de kendimi affedemiyorum. Sen çöllerde benim hasretimle yanarken ben burada, adını bile yüksek sesle söylemekten çekinerek yaşıyorum.

Oysa bil ki ben de her gece seninle konuşuyorum. Kimse duymuyor sesimi. Sana söyleyemediklerimi karanlığa anlatıyorum.

Kays’ım, sen benim yalnızca sevdiğim adam değilsin; sen benim içimde hiç susmayan bir duamsın.

Bazen düşünüyorum da, keşke bir kuş olsaydım. Kanatlarımı çölün üzerine gerip seni bulana kadar uçsaydım. Ne kabilelerin öfkesi durdurabilirdi beni ne de insanların koyduğu sınırlar… Konardım yanına, başımı omzuna yaslar, sana yalnızca şunu söylerdim: “Ben geldim Kays’ım, artık yalnız değilsin.”

Ama ben bir kuş değilim. Ben, penceresinden çölü seyreden, bahçesindeki her gölgeyi sana benzeten Leyla’yım.

Yarın yine seher vakti bahçeye çıkacağım. Belki sen de uzaktaki kayalıkların ardından beni seyredeceksin. Belki gözlerimiz birbirini bulacak, belki de aramıza yine mesafeler girecek. Yine de gel sevdiğim. Seni görmekten korkmuyorum. Ben asıl, bir gün seni hiç görememekten korkuyorum.

Eğer beni görürsen, sakın perişan hâline bakıp gözlerini benden kaçırma. Ben seni eski güzel günlerimizdeki hâlinle de seviyorum, bugün çöllerin yorgunluğunu taşıyan hâlinle de… Saçlarına düşen tozu, yüzüne çöken hüznü, gözlerinde biriken yaşı da seviyorum. Çünkü hepsinin ardında benim Kays’ım var. Benim bir zamanlar gözlerime bakıp sustuğum, sustukça daha çok sevdiğim Kays’ım…

Olur da birbirimize kavuşamazsak, bil ki ben seni beklemekten vazgeçmeyeceğim. İnsan bazen sevdiğine kavuşamaz ama onu sevmekten de vazgeçemezmiş. Ben bunu senden ayrı kaldığım günlerde öğrendim.

Şimdi geceyi dinliyorum. Rüzgâr bahçedeki ağaçların dallarını usulca sallıyor. Belki bu rüzgâr birazdan sana da uğrar. Eğer yüzüne dokunursa, bil ki o dokunuşta benim hasretim var. Eğer kulağına bir fısıltı bırakırsa, sakın başka bir ses sanma.

O, Leyla’nın sesidir Kays’ım.

Sana kavuşamadığım her gece, seni biraz daha içimde büyütüyorum. İçimde büyüyen bu sevdanın altında ezilsem bile senden vazgeçmiyorum.

Seherde gözlerim yollarda, gecelerde dualarım seninle…

Seni göremediğim her gün biraz daha eksilen,

Seni unutamadığım her gece yeniden doğan,

Leyla’n.

Sana bu mektubu hangi kelimeyle başlasam eksik, hangi cümleyle bitirsem yarım kalacak, bilmiyorum. Zira ben seni anlatmaya başladığım günden beri kelimeler kifayetsiz, geceler uzun, yollar bitimsiz… İçimde öyle bir hasret var ki Leyla’m, ne çöllerin kumları örtebiliyor onu ne de gecelerin karanlığı gizleyebiliyor. Ben seni sustukça daha çok söylüyor, uzaklaştıkça daha çok yaklaşıyorum. Herkes beni senden uzak sanıyor, oysa ben nereye gitsem seni kendimle taşıyorum.

Bilmem, benim yokluğum senin yüreğine ne kadar dokundu. Bilmem, geceleri sen de başını göğe kaldırıp benim baktığım yıldızlara bakıyor musun? Ben burada, uçsuz bucaksız çöllerin ortasında, bir hurma ağacının gölgesine sığınıp seni düşünüyorum. Bazen bir dalın rüzgârla sallanışını sana benzetiyorum, bazen kumların üzerinde bıraktığım ayak izlerini sana giden bir yol sanıyorum. Sonra bir bakıyorum, önümde yine çöl, yanımda yine yalnızlık, içimde yine sen…

Ah Leyla’m! İnsan sevdiğinden ayrı kalınca yalnızca onu değil, onunla birlikteyken kendisi olan hâlini de kaybediyormuş. Ben senin yanındayken Kays’tım. Adımı söylediğinde başını çeviren, gözlerin gözlerime değdiğinde dünyayı unutan o adamdım. Şimdi ise adımı duyanlar irkiliyor, yüzüme bakanlar benden korkuyor. Saçlarım birbirine karıştı, yüzüm güneşin altında kavruldu, gözlerim uykusuz gecelerin karanlığına gömüldü. Bazen bir su birikintisinde kendi yüzümü görüyorum da kendimi tanıyamıyorum. Fakat gözlerimin içinde hâlâ seni arayan o eski Kays var, Leyla’m. Bütün dünya beni Mecnun bilse de sen beni bir kez daha Kays diye çağırsan, inan, kendimi yeniden bulacağım.

Ailem beni arıyormuş. Çöllerin her köşesine bakıyor, bir kayanın dibinde cansız bedenimi bulmaktan korkuyorlarmış. Bunu düşününce yüreğim sızlıyor. Onların gözbebekleri dediği evlatları, şimdi bir başka gözün hasretiyle yanıyor. Beni hayatta tutan şeyin ne olduğunu bilselerdi, belki de bana kızmazlardı. Benim hâlâ nefes alıyor olmamın sebebi sensin, Leyla’m. Bir gün seni görebilme ihtimali… Sesini yeniden duyabilme umudu… Bir kerecik olsun gözlerine bakabilmek için verdiğim mücadele…

İşte bütün bunlar beni bugün senin yurdunun yakınına getirdi.

Dün gece ay, çölün üzerine gümüşten bir örtü sermişti. Kumların üzerinde yürürken her adımda dizlerimin bağı çözülüyor, fakat seni görebilme düşüncesi bana yeniden güç veriyordu. Sabaha yakın, yurdunuzun yakınındaki kayalıklara ulaştım. Oradan evinize baktım. Her taşını, her ağacını, her gölgesini görmek istedim. Sanki o evin duvarlarına senin sesin sinmişti. Sanki bahçedeki her yaprak senin elinin değdiği bir hatıraydı.

Tam o sırada sabah ezanları yükseldi.

Başımı göğe kaldırdım. Ellerimi açtım, gözlerimi kapattım ve Rabbime yalvardım:

“Allah’ım, ben Senden çok şey istemiyorum. Ne servet istiyorum ne şöhret ne de insanların gözünde eski hâlime dönmeyi… Bana yalnızca Leyla’mı bir kez daha görmeyi nasip et. Bir anlığına olsun gözlerim gözlerine değsin. Onu uzaktan göreyim, sesini duyayım, sonra yine bu çöllere döneyim. Yeter ki onun yaşadığını göreyim, yeter ki kalbimin hâlâ onun kalbiyle aynı dünyada attığını bileyim. Eğer bu da bana çok görülürse Sen benim bu hasretimi taşıyacak bir yürek ver, Allah’ım!”

Duam bitmeden ayak sesleri duydum. Bir çocuk bana doğru geliyordu. Onun gözünde nasıl göründüğümü tahmin edebiliyorum. Saçları uzamış, yüzü solmuş, üstü başı perişan bir adam… Beni görünce korktu, sürüsünü bırakıp kaçtı. Ardından bir kadınla geri döndü. Saklandığım kayanın ardından onları seyrettim. Kadının örtüsünün altından etrafı dikkatlice süzdüğünü gördüm. İçimde bir korku belirdi. Ya beni tanırlarsa? Ya seni görmek için geldiğimi öğrenip beni buradan uzaklaştırırlarsa?

Sonra bir ses duydum:

“Kays! Kays! Sensin, değil mi?”

Leyla’m, inan, o an kalbim göğsümden çıkacak sandım. Yıllardır kimsenin bana senin adınla seslenmediği bu çöllerde birinin Kays diye çağırması beni olduğum yere mıhladı. Bir an için senin geldiğini düşündüm. Başımı kaldırdım, gözlerimle kadının yüzünü aradım. Fakat sen değildin. Sesini tanırdım, Leyla’m; senin sesini binlerce sesin içinden bulurdum. Bu, senin sesin değildi.

Kadın yeniden seslendi:

“Kays! Kays! Ben Leyla’nın hizmetçisiyim. Neredeysen kendini belli et, söyleyeceklerim var!”

Saklandığım yerden seslendim:

“Buradayım.”

Sana söyleyeyim mi, Leyla’m? O tek kelimeyi söylerken sesim titredi. Belki de aylardır ilk kez bir insana sesleniyordum. Kadın bana senin hizmetinden uzaklaştırıldığını anlattı. Evinizin yerini tarif etti. İlerideki ağaçlığın yanında, geniş bahçesi ve kuyusu bulunan evde yaşadığını söyledi. Seni görmek istersem tehlikeyi göze alıp oraya gelebileceğimi, fakat kimseye görünmemem gerektiğini tembihledi.

Sonra bir de şunu söyledi: Sen artık evden dışarı çıkmıyormuşsun. Yalnızca seher vakitlerinde ve akşamüstleri bahçede dolaşıyormuşsun.

Leyla’m, o an dünyada benden bahtiyar bir adam yoktu. Biraz önce ölümün soğukluğunu hisseden yüreğimde birdenbire güneş doğdu. Demek seni görebileceğim! Demek bu gözler bir kez daha senin yürüyüşünü seyredebilir! Demek ben bütün bu çölleri boşuna aşmamışım!

Kadın giderken bana dua etti. Allah’ın yardımcım olmasını diledi. Sesinde bir hüzün vardı. Ağladığını anladım ama nedenini bilemedim. Belki benim hâlime acıdı, belki senin hâlini düşündü. Belki de insanların birbirinden ayırdığı iki yüreğin ne kadar çaresiz kaldığını biliyordu.

Şimdi o kayalığa yaslanmış, ertesi sabahı bekliyorum, Leyla’m.

Gecenin bitmesini hiç bu kadar istememiştim. Yıllardır geceler benim sığınağımdı; karanlıkta kimse yüzümü görmez, gözyaşlarımı kimse bilmezdi. Oysa şimdi sabahı bekliyorum. Güneş doğsun, ağaçların gölgeleri uzasın, sen bahçeye çık… Ben de uzaktan seni göreyim istiyorum.

Fakat bir korkum var, Leyla’m.

Ya seni görürsem de sana ulaşamazsam? Ya bir ağacın gölgesinde yürürken yüzünü seçer, ardından gözlerimin önünde kayboluşunu izlersem? Ya hasretim biraz olsun dinerken ayrılığın acısı yeniden başlarsa? Biliyorum, seni bir an görmek bile bana bin ömürlük sevinç verecek. Ama o anın ardından yine çöllere döneceğimi düşünmek içimi parçalıyor.

Yine de geleceğim.

Çünkü ben seni görememe korkusuyla yaşamaktansa seni bir an görüp hasretinle yeniden yanmayı tercih ederim. Senin varlığını bilmek benim için dünyadaki bütün nimetlerden daha kıymetli. Ben senden bir şey istemiyorum, Leyla’m. Ne bana gelmeni istiyorum ne de uğruna her şeyi terk etmeni… Yalnızca bilmeni istiyorum: Bu çöllerde hâlâ seni seven bir adam var. İnsanlar ona Mecnun diyor, fakat senin adını her andığında içinde Kays uyanıyor.

Eğer bir sabah bahçeye çıkarsan ve uzaktaki kayalıkların ardından sana bakan bir çift göz görürsen korkma. O gözler seni incitmek için değil, yıllardır biriktirdiği hasreti bir anlığına dindirmek için orada olacak. O adamın saçı sakalı birbirine karışmış, yüzü güneşten kararmış, bedeni yorgun düşmüş olabilir. Fakat kalbi senin onu son gördüğün günkü kadar temiz, sana duyduğu sevda ise ilk günkü kadar diri olacak.

Belki beni tanımakta güçlük çekersin. Belki bu hâlimle sana yabancı gelirim. Ama gözlerime bak, Leyla’m… Bir zamanlar gözlerinin içine bakarken sustuğum o anı hatırla. Ben sana söyleyemediğim her şeyi o bakışlara sığdırmıştım. Bugün de aynı şeyi yapacağım. Sana uzaktan bakacak, içimden adını söyleyecek ve Rabbime beni bu dünyada bir kez daha seninle aynı gökyüzünün altında buluşturduğu için şükredeceğim.

Ah benim Leyla’m…

Sen hiç bilmeden kaç gece senin adınla uyudun, kaç sabah benim adımla uyandın? Ben seni düşünürken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum. Güneş doğuyor, batıyor; ay büyüyor, küçülüyor; mevsimler değişiyor. Fakat benim içimde hep aynı mevsim yaşanıyor: Seninle vedalaştığımız o günün sonbaharı…

Ne zaman bir rüzgâr esse yüzünü hatırlıyorum. Ne zaman bir kuş havalansa onun kanatlarına umut bağlıyorum. Ne zaman uzaktan bir insan sesi duysam belki senin adını getirmiştir diye kulak kesiliyorum. Çöl bana her şeyi öğretti, Leyla’m. Susmayı, beklemeyi, yalnızlığı, açlığı, susuzluğu… Ama sensiz yaşamayı öğretemedi. Çünkü insan her şeye alışabilir derler; ben sensizliğe alışamadım. Alışmak istemedim. Seni unutmanın sana duyduğum sevdayı inkâr etmek olacağını düşündüm.

Ben seni unutursam Kays olmaktan çıkarım, Leyla’m. Sen benim yalnızca sevdiğim kadın değil, kalbimin kendisini tanıdığı ilk aynasın. Ben senin gözlerinde kendimi gördüm. Şimdi senden uzakta, kendimi bulabilmek için yine senin gözlerine muhtacım.

Bu mektubu sana ulaştırabilir miyim, bilmiyorum. Belki hiçbir zaman ellerine geçmeyecek. Belki bu satırlar çölün rüzgârında savrulan kum taneleri gibi kaybolup gidecek. Ama olsun. Ben yine de yazıyorum. Çünkü insanın içinde söyleyemediği sözler birikince kalbi ağırlaşıyor. Benim kalbim zaten senin hasretinle dolu; bir de sana söyleyemediklerimin yükünü taşıyamıyorum.

Şimdi sabahı bekliyorum.

Seher yeli yüzüme dokunuyor. Uzaklardan ezan sesi yeniden yükseliyor. Ellerimi açıp Rabbime dua ediyorum. Bu defa yalnızca seni görebilmek için değil, seni gördüğümde kalbimin dayanabilmesi için de yalvarıyorum.

Eğer yarın gözlerim seni bulursa inan, o an benim için bütün ömür yeniden başlayacak.

Ve eğer gözlerimiz bir anlığına birbirine değerse sakın gözlerini hemen kaçırma, Leyla’m. Bırak, yıllardır birbirine ulaşamayan iki yürek bir anlığına da olsa konuşsun. Bırak, dilimizin söyleyemediğini gözlerimiz anlatsın. Bırak, bütün dünya bizi unutsa bile biz birbirimizi hatırlayalım.

Ben seni bekliyorum.

Bir kayanın dibinde, bir ağacın gölgesinde, gecenin koynunda, seherin eşiğinde… Seni bekliyorum.

Çünkü benim gidecek başka bir yurdum, sığınacak başka bir gölgem, adını anacak başka bir sevdam yok.

Benim yurdum senin olduğun yer, Leyla’m.

Senin olmadığın her yer bana çöl; senin adının geçtiği her yer bana cennet…

Rabbim bir gün kavuşmayı nasip eder mi, bilmiyorum. Ama bilmeni isterim ki ben bu dünyada seni sevmekten başka bir günah işlediysem o da seni bu kadar çok sevmenin beni senden başka hiçbir şeye ait bırakmamasıdır.

Şimdi kalemimi bırakıyorum. Çünkü uzakta gökyüzü aydınlanmaya başladı. Belki birazdan sen de uyanacaksın. Belki bahçeye çıkıp kuyunun başında duracaksın. Belki saçlarını rüzgâra bırakıp göğe bakacaksın.

Ve belki, yalnızca belki, ben seni göreceğim.

Dua et, Leyla’m. Sen de dua et ki bu sabah benim için yalnızca yeni bir gün değil, yeniden doğduğum gün olsun.

Gözlerim yollarda, ellerim duada, kalbim sende…

Çöllerin bütün kumlarını yüreğine sersem de hasretimi anlatamayacağım, sevgilim.

Seni anlatmaya ömrüm yetmez; seni sevmeye ise ölüm bile yetmeyecek.

Senin Kays’ın,

Dünyanın Mecnun’u,

Leyla’sının ebedî esiri…

Çöllerin Mecnun’u, gönlümün sultanı…

Bu mektubu sana hangi kelimeyle başlasam eksik, hangi cümleyle bitirsem yarım kalacak, bilmiyorum. Zira ben seni anlatmaya kalksam kelimelerim susar, kalemim titrer, kâğıdım gözyaşlarımla ıslanır. Senin adını her andığımda içimde bir kuş kanatlanır da göğsümün duvarlarına çarpar. Ne gökyüzüne ulaşabilir ne de kafesine sığabilir. İşte benim yüreğim de öyle Kays’ım…

Sana varamayan, sensizliğe sığamayan bir kuş misali çırpınıp durur.

Bugün senin haberini aldım.

Dediler ki: "Kays, Leyla’nın aşkından aklını yitirmiş."

Dediler ki: "Çöllere düşmüş, dağlara taşlara seslenir olmuş. İnsanların arasından çekilmiş, kendini rüzgâra, kumlara, yıldızlara bırakmış." Dediler ki: "Artık ona Kays demiyorlar; Mecnun diyorlar. Leyla’nın aşkıyla deliye dönmüş, Leyla’nın adıyla nefes alıp Leyla’nın hasretiyle tükenirmiş." 

Ah Kays’ım, ah benim güzel yürekli sevdiğim...

Senin aşkından Mecnun olduğunu duyduğumda bir yanım sana koşmak istedi, bir yanım olduğum yere yığılıp kaldı. İçimde bir şeyler kırıldı. Sanki birileri gelip kalbimin ortasına koca bir taş bıraktı. Nefes alamadım. Gözlerim doldu, dudaklarım titredi. Adını söylemek istedim, sesim çıkmadı. Çünkü senin çöllere düştüğün yerde ben, dört duvar arasında bir esir gibi kaldım.

Söyle bana Kays’ım, sen çöllere düşerken benim yüreğim hangi çöle düştü sanıyorsun?

Senin ayaklarına kumlar dolmuş, benim gözlerime yaşlar. Sen geceleri yıldızlarla konuşur olmuşsun, ben geceleri yastığıma başımı koyduğumda senin hayalinle dertleşir olmuşum. Sen dağlara Leyla diye seslenirmişsin, ben içimden adını geçirirken duvarların bile beni duyacağından korkarmışım.

Senin sesin çöllerde yankılanıyormuş, benim sesim kendi içimde boğuluyormuş Kays’ım.

Biz ikimiz de aynı aşkın içinde yanarken aramıza neden bu kadar dünya girdi?

Hatırlar mısın, bir zamanlar adımı söylediğinde yüzünde beliren o mahcup tebessümü?

Gözlerimin içine bakarken kelimelerini nasıl unuttuğunu?

Birbirimize söyleyemediğimiz ne çok sözümüz, kavuşamadığımız ne çok hayalimiz vardı. O günlerde bilmiyorduk ki bazı sevdalar insanın ömrüne sığmayacak kadar büyük, bazı ayrılıklar da insanın yüreğine sığmayacak kadar ağır olurmuş.

Ben seni severken bir gün adının çöllere yazılacağını bilmiyordum Kays’ım.

Sen beni severken bir gün insanların sana acıyarak bakacağını, aşkımızı bir delilik sanacaklarını biliyor muydun?

Şimdi onlar sana Mecnun diyorlar. Belki de senin aklını kaybettiğini düşünüyorlar.

Oysa ben biliyorum Kays…

Sen aklını kaybetmedin. Sen yalnızca dünyanın aklına sığdıramadığı bir sevdayı yüreğine sığdırmaya çalıştın. Onların bir ömürde anlayamayacağı şeyi sen bir bakışta anladın. Onların bin kelimeyle anlatamadığını sen benim adımı söyleyerek anlattın.

Sen deli değilsin sevdiğim.

Sen, aşkın karşısında insanın ne kadar çaresiz kalabileceğinin canlı bir hikâyesisin.

Ben o hikâyenin öteki yarısıyım.

Lakin bilmeni isterim ki senin adını Mecnun’a çıkaran bu aşkın içinde yalnız sen yanmadın. Ben de yandım Kays’ım. Hem de kimsenin görmediği, kimsenin bilmediği bir yangınla…

Senin gözyaşların toprağa düştü, benimkiler içime. Sen derdini dağlara anlattın, ben susmayı öğrendim. Senin feryadını çöller işitti, benim feryadımı yalnız geceler duydu. Senin hasretin dillere destan oldu, benim hasretim kendi göğsümün içinde sessizce büyüdü.

Bazen düşünüyorum da sevdiğim, acaba hangimizin imtihanı daha ağır?

Sen beni göremediğin için mi böyle oldun, ben sana gelemiyorum diye mi böyleyim?

Sen benim yokluğumla mı yanıyorsun, ben senin yokluğuna bir de senin acını eklediğim için mi tükeniyorum?

Keşke bir kere olsun karşına çıkabilsem. Keşke o uçsuz bucaksız çöllerde yürüyüp seni bulabilsem.

Keşke rüzgârın dağıttığı saçlarına dokunabilsem de gözlerinin içine bakarak şöyle diyebilsem:

“Ben buradayım Kays’ım. Senin uğruna adını çöllere yazdığın Leyla, senin uğruna gecelerini ağlayarak geçiren Leyla, senin sesini duymadan her gün biraz daha eksilen Leyla burada. Bak, ellerim boş ama yüreğim seninle dolu. Bak, sana getirecek bir dünyam yok ama sana verecek bir ömrüm var.”

Sonra başını göğsüme yaslasan… Hiç konuşmasak.

Ne insanların bizi ayıran sözleri kalsa aramızda ne ailelerin duvarları ne de dünyanın bitmek bilmeyen hükümleri…

Sen gözlerini kapatsan, ben saçlarını okşasam. Yıllardır içimizde biriktirdiğimiz bütün o sözler, bütün o sitemler, bütün o gözyaşları sessizce aksa aramızdan.

Sana “Beni neden böyle sevdin?” diye sormazdım Kays’ım.

Çünkü cevabını biliyorum. Sen beni yalnız yüzüm güzel diye sevmedin. Sen bende herkesin göremediği bir şey gördün. Belki bir bakışta kendini buldun, belki bir gülüşte ömrünü bıraktın. Belki de kalbin benim kalbime değdiği o ilk anda anladın; bazı insanlar insanın hayatına misafir olarak girer ama bir daha hiç çıkmazmış.

Senin kalbine misafir olmadım ben Kays’ım. Ben oraya yerleştim. Bir daha çıkmamak üzere…

Fakat şimdi düşünüyorum da keşke aşkımız yalnız kalbimizde kalsaydı. Keşke birileri onu öğrenip aramıza girmeseydi. Keşke sevmenin de bir izne, kavuşmanın da bir hükme bağlandığı bu dünyada doğmasaydık. Keşke insanlar birbirini severken önce soyunu sopunu, malını mülkünü, adını sanını değil de yüreğini sorabilseydi.

Belki o zaman sen hâlâ Kays olurdun.

Belki ben hâlâ Leyla…

Belki bir gün bir ağacın altında oturup birbirimizin ellerini tutarak yaşlanırdık. Sen bana şiirler okurdun, ben sana susarak eşlik ederdim. Akşam olunca birlikte eve döner, sabah olduğunda birbirimizin yüzünü görerek güne başlardık. Senin adını fısıldamak için geceleri beklemez, seni özlemek için uzaklara bakmazdım.

Ah, Kays’ım…

İnsan en çok da hiç yaşanmamış güzel günlerin yasını tutarmış. Ben şimdi seninle yaşayamadığım günlerin yasını tutuyorum. Hiç birlikte yürüyemediğimiz yolların, hiç beraber seyredemediğimiz gün batımlarının, hiç başımı yaslayamadığım omzunun hasretiyle yanıyorum.

Seninle yaşlanmayı hayal etmiştim ben. Saçlarımıza aklar düştüğünde bile birbirimize ilk günkü gibi bakmayı, ellerimiz titrediğinde birbirimizin elini tutmayı, gözlerimiz eskisi kadar iyi görmediğinde bile birbirimizi kalbimizle tanımayı…

Şimdi sen çöllerde yaşlanıyorsun, ben hasretimde. Senin yüzüne güneş vuruyor, benim içime ayrılık. Senin saçlarına rüzgâr dokunuyor, benim saçlarımın arasından yalnız zaman geçiyor.

Söyle sevdiğim, bizim suçumuz neydi? Birbirimizi sevmek mi?

Bir insanın adını kendi adından daha çok anmak mı?

Bir bakışın içine koca bir ömür sığdırmak mı? Yoksa Allah’ın bize verdiği şu kalpleri, birbirimizden başka kimseye ait hissetmemek mi?

Bilmiyorum Kays’ım. Bildiğim tek şey, seni sevmekten hiç pişman olmadığım. Bu sevda bana acıyı öğretti, sabretmeyi öğretti, susmanın bazen haykırmaktan daha çok can yaktığını öğretti. Bana insanın birine kavuşamasa da onu yüreğinde taşıyabileceğini gösterdi.

Ama bütün bunları öğrenmek için seni kaybetmem şart mıydı?

Senin çöllere düşmen, benim sensizliğe mahkûm olmam şart mıydı?

Bazen korkuyorum Kays’ım. Bir gün seni bulduğumda beni tanımamandan korkuyorum. Gözlerindeki o eski ışığın sönmüş olmasından, yüzümdeki çizgileri yabancı bulmandan, sesimi duysan bile artık içinin titrememesinden korkuyorum. Çünkü ben seni hâlâ ilk günkü Kays olarak hatırlıyorum. Gözlerimin içine bakarken utanan, elimi tutmaya kıyamayan, adımı söylerken bile kalbini ele veren o güzel yürekli adam olarak…

Ya sen beni unuttuysan?

Ya çöllerin sessizliği sana benim sesimden daha yakın geldiyse?

Ya geceleri yıldızlara anlattığın Leyla, gündüzleri hatırlamak istemediğin bir hatıraya dönüştüyse?

Hayır, hayır…

Bunu düşünmek bile canımı yakıyor. Sonra kendime kızıyorum. Seni tanıyorum diyorum. Benim Kays’ım unutmaz. Çünkü sen bir yüzü değil, bir ömrü sevdin. Bir gülüşü değil, o gülüşün ardındaki ruhu sevdin. Senin sevdan gelip geçici bir heves olsaydı çoktan dinerdi. Oysa sen, yokluğumda bile beni var etmeye devam ediyorsun.

Benim adımı anarak yaşıyorsun. Benim adımı anarak acı çekiyorsun. Benim adımı anarak dünyaya meydan okuyorsun. Belki de bu yüzden seni affedemiyorum Kays’ım.

Beni böylesine sevdiğin için değil…

Kendini benden mahrum bıraktığın için.

Senin o güzel gözlerinin çöllerde yıpranmasına, ellerinin taşlara değmesine, ayaklarının dikenlerle kanamasına razı gelemiyorum. Sen benim için yanarken ben senin acını dindiremiyorsam, bu sevdanın neresinde duracağımı bilemiyorum. Sana koşmak istiyorum ama yollar kapalı. Sesini duymak istiyorum ama aramızda dağlar var. Sana dokunmak istiyorum ama ellerim yalnızlığın soğuk duvarlarına uzanıyor.

Keşke aşk yalnızca sevmek olsaydı.

Keşke sevmek, sevdiğinin acısını azaltmaya yetseydi.

Keşke bir insanın kalbi, başka bir insanın yarasına merhem olabilseydi. O zaman sana bütün kalbimi açardım Kays’ım. İçimdeki her şeyi önüne sererdim. Biriktirdiğim gözyaşlarını, susturduğum çığlıkları, geceler boyu sakladığım hayallerimi sana verirdim. Sen de benim ellerimi tutardın. İkimiz de birbirimizin yaralarını görürdük. Belki iyileşemezdik ama en azından acımızı paylaşırdık. Çünkü insan bazen iyileşmek istemez sevdiğim. Yalnızca acısının anlaşıldığını bilmek ister.

Ben senin acını anlıyorum Kays’ım. Sen de benimkini anla. Benim suskunluğumu sevgisizlik sanma. Sana gelemeyişimi seni istemeyişimle karıştırma. Bazen insanın kalbi bir yere koşarken ayakları başka bir yerde esir kalır. Benim kalbim seninle, ayaklarım ise beni senden uzak tutan dünyanın içinde.

İnan bana, her gece kalbimin peşinden gitmeye çalışıyorum. Gözlerimi kapatınca çöllerine geliyorum. Seni uzaktan görüyorum. Bir kayanın üzerine oturmuş, başını ellerinin arasına almışsın. Dudakların kıpırdıyor. Adımı söylüyorsun. Yanına geliyorum ama sen beni görmüyorsun. Omzuna dokunuyorum, elimi tutmuyorsun. Sana “Kays!” diye sesleniyorum, dönüp bakmıyorsun.

Sonra uyanıyorum. Anlıyorum ki insanın en büyük çaresizliği, rüyasında bile kavuşamadığı birini gerçekte beklemesidir. Yine de bekliyorum sevdiğim.

Beni bekle demeye hakkım var mı, bilmiyorum. Seni daha fazla acıya mahkûm etmeye gönlüm razı değil. Fakat Kays'ı unut demek de dilime varmıyor. Çünkü ben seni unutmayı hiç öğrenemedim. Öğrenmek için de bir gayret göstermedim. Bazı isimler vardır ki insan onları unutursa kendi varlığından bir parça eksilir. Sen benim eksilmeyen yanım, Kays’ım.

Bana ne derlerse desinler, ben seni kalbimin en kuytu yerinde saklıyorum. Kimsenin görmediği, kimsenin dokunamadığı, kimsenin hüküm veremediği bir yerde…

Orada hâlâ elimi tutuyorsun. Orada hâlâ bana gülümsüyorsun. Orada hâlâ bir gün kavuşacağımıza inanıyoruz.

Belki bu dünya bize kavuşmayı çok gördü. Belki insanların koyduğu sınırlar, bizim çizdiğimiz hayallerden daha güçlü çıktı. Belki de kader, bize aynı hikâyenin iki ayrı ucunda durmayı yazdı. Ama bir şeyi unutma Kays’ım: Bizi ayıran mesafeler, birbirimizi sevdiğimiz gerçeğini değiştiremez.

Sen çöllerde benim adımla dolaşırken ben bu dünyanın içinde senin adını kalbimde taşıyorum. Senin Mecnun oluşun, benim Leyla oluşumdan ayrı değil. Senin hikâyen benimle başladıysa benim acım da seninle anlam buldu.

İnsanlar bizim hikâyemizi anlatırken seni Mecnun, beni Leyla diye anacaklar belki. Çocuklar adımızı duyacak, şairler bizi şiirlerine yazacak, âşıklar birbirlerine bizi örnek gösterecek. Yıllar geçecek, yüzler değişecek, şehirler kurulup yıkılacak. Ama bir yerlerde bir insan sevdiğine kavuşamadığında bizim adımızı hatırlayacak. İşte o zaman, belki de ilk kez gerçekten kavuşacağız. Çünkü biz yalnızca birbirimizi sevmedik Kays’ım. Biz, kavuşamayan bütün sevdaların hatırası olduk. Birbirine elini uzatıp da dokunamayanların, aynı gökyüzüne bakıp ayrı yerlerde ağlayanların, sevdasını içinde büyütüp dünyaya anlatamayanların sesi olduk.

Yine de ben bütün bunların arasında yalnızca senin Leyla’n olmak isterdim. Bir hikâyenin adı olmak değil…

Bir adamın ömrü olmak isterdim. Bir şiirde anılmak değil…

Bir akşam seninle aynı sofraya oturmak, aynı ekmeği bölüşmek, aynı pencereden yağmuru seyretmek isterdim.

Senin Mecnun oluşunu değil, benimle huzur buluşunu görmek isterdim.

Biliyor musun Kays’ım, bazen sana kızıyorum. Bütün dünyayı karşına alıp çöllere düştüğün için, kendini bu kadar tükettiğin için, beni böylesine çaresiz bıraktığın için sana kızıyorum. Sonra birden yüzün geliyor gözlerimin önüne. O mahcup tebessümün, adımı söylerken titreyen sesin, bana bakarken saklamaya çalıştığın sevgin…

Bütün kızgınlığım bir damla gözyaşına dönüşüyor. Çünkü ben sana kızarken bile seni seviyorum. Sana sitem ederken bile seni özlüyorum. Sana gelmeyeceğimi söylerken bile içimde bir yer, yolunu gözlüyor.

İnsan kalbine söz geçirebilir mi Kays’ım?

Ben geçiremedim. Belki sen de geçiremedin. Belki bizim bütün hikâyemiz, iki kalbin de kendi sahibine itaat etmemesinden ibarettir.

Şimdi bu mektubu bitirmem gerekiyor. Oysa sana anlatacak daha ne çok şeyim var. Bir ömür konuşsam bitmeyecek, bin mektup yazsam eksik kalacak sözlerim var. Kalemimi bıraksam da içimde sana yazmaya devam edecek bir yürek taşıyorum.

Bu mektup sana ulaşır mı, bilmiyorum.

Belki bir yolcu alır eline, belki rüzgârın önüne düşer, belki de hiç kimse okumadan kumların arasında kaybolur ama olsun. Ben yine de yazdım. Çünkü bazı sözler sahibine ulaşmasa da söylenmeyi hak eder.

Sen benim sana söyleyemediğim bütün sözleri hak ediyorsun Kays’ım.

Sana son bir şey söyleyeceğim. Eğer bir gün çöllerde yürürken rüzgâr yüzüne dokunursa, gözlerini kapat. Belki o rüzgârın içinde benim nefesim vardır. Eğer bir gece yıldızlardan biri diğerlerinden daha parlak görünürse, başını kaldırıp ona bak. Belki ben de aynı yıldızı seyrediyorumdur. Eğer bir gün içindeki fırtına diner de kalbin sana sessizce huzur verirse, bil ki ben o gün seni düşünürken gülümsüyorumdur.

Beni her yerde arama sevdiğim. Bazen insan en çok aradığı yerde değil, en çok hissettiği yerde bulunur.

Ben senin çöllerinde yürüyemem belki ama sen benim kalbimde her zaman yürüyebilirsin. Sana sarılamam belki ama adını her andığımda içimde sana yer açabilirim. Bir gün kavuşur muyuz, bilmiyorum. Fakat bu dünyada kavuşmak kadar gerçek bir şey daha varsa, o da insanın birini bütün imkânsızlıklara rağmen sevmeye devam etmesidir.

Ben seni seviyorum Kays’ım.

Adın Kays iken de…

Sana Mecnun dediklerinde de…

Çöllerde kaybolduğunda da…

Dünya seni benden uzaklaştırdığında da…

Ben seni, bana ait olamadığın hâlde içimde senden başka kimseye yer bırakmayacak kadar seviyorum.

Eğer bir gün bu mektubu okursan, senden tek bir ricam olacak: Kendine iyi bak sevdiğim.

Çöllerin ortasında bile olsan kendini unutma. Benim adımı anarken kendi adını da hatırla. Beni severken kendini de sev. Çünkü ben senin yalnızca aşkınla değil, varlığınla da kıymet bulmanı isterdim. Senin bir kayanın dibinde gözyaşı dökmene değil, başını göğe kaldırıp yaşamaya devam etmene razıyım.

Benim için değilse bile bir zamanlar birbirimize sunduğumuz o güzel hayaller için yaşa.

Ve bil ki bir kadın, kendisini seven bir adamın adını yüreğinde taşıyorsa, aralarına ne kadar mesafe girerse girsin o adam bütünüyle yalnız değildir.

Sen yalnız değilsin Kays’ım.

Senin Leyla’n var.

Her gece senin için dua eden, her sabah adını içinde uyandıran, seni kimsenin anlayamadığı kadar anlayan bir Leyla’n… 

Gözlerim yine doldu. Bu kâğıda daha fazla gözyaşı düşürürsem kelimelerim silinecek. Oysa ben istiyorum ki sana olan sevgim, yıllar sonra bile okunabilsin.

Belki bir gün birileri bu mektubu bulur. Belki birileri okurken ağlar. Belki bir âşık, sevdiğinin elini biraz daha sıkı tutar. Belki bir kadın, kalbinde sakladığı adamın adını ilk kez yüksek sesle söyler. Belki o zaman, bizim yaşanmamış ömrümüz başka birilerinin mutluluğuna dokunur. İşte o vakit, bütün acılarımıza rağmen, hikâyemizin boşa yaşanmadığını düşünürüm.

Sana son kez sesleniyorum:

Kays’ım…

Eğer bir gün çöllerin biterse, eğer bir gün yolun denize çıkarsa, eğer bir gün başını kaldırıp ufka bakarsan, beni hatırla. Ben senin için çöllere düşemeyen ama sensiz de bir türlü kendi yolunu bulamayan Leyla…

Ben seni uzaktan seven değil, sana yakın olamadığı için her gün biraz daha uzaklaşan Leyla…

Ben dünyanın gözünde yalnızca bir isim, senin gözünde bir ömür olmak isteyen Leyla…

Sana kavuşamadım diye seni sevmekten vazgeçmedim.

Sana ulaşamadım diye sana yazmaktan vazgeçmedim.

Sana söyleyemediğim bütün sözleri şimdi şu son cümleye sığdırıyorum:

Ey benim çöllere düşen sevgilim; eğer aşkından Mecnun olduysan, bil ki ben de sana kavuşamamanın adıyla Leyla oldum.

Sen çöllerde beni ararken, ben içimde seni aradım. Sen benim adımla dünyadan vazgeçtin, ben senin hatıranla dünyaya tutundum. Belki bu ömür bizi birbirimize vermedi ama kalbim, senden başkasına ait olmayı hiçbir zaman öğrenmedi.

Sana kavuşamadığım her gecenin sabahında,

Seni özlediğim her nefesin ardında,

Adını kimseye duyuramadığım her duanın içinde…

Seni seven,

Leyla’n.

​Mecnun etti aşkın beni!

​Bir zamanlar adımla çağrılan biriydim ben. Annemin sesinde Kays’tım, babamın gözünde evlat, insanların arasında sıradan bir insandım. Sonra sen çıktın karşıma. Bir bakışınla içime öyle bir dünya kurdun ki o dünyanın içinde senden başka kimseye yer kalmadı. Adımı unuttum Leyla’m, yüzümü unuttum, kim olduğumu unuttum. İnsanlar bana Mecnun demeye başladı. Oysa hiçbiri bilmedi ki ben delirmedim; ben yalnızca seni sevmekten aklımın sınırlarını aştım.

​Mecnun etti aşkın beni, Leyla’m!

​Şimdi çöllerdeyim. Başımın üzerinde kavurucu bir güneş, ayaklarımın altında kızgın kumlar var. Geceleri yıldızlarla konuşuyor, gündüzleri rüzgâra seni soruyorum. Bir kervan geçiyor önümden, içlerinden birinin yüzünde sana benzer bir ifade arıyorum. Bir kuş kanat çırpıyor gökyüzünde, kanadına bir mektup bağlayıp sana göndermek istiyorum. Bir ceylan gözlerimin içine bakıyor; senin gözlerini hatırlatıyor bana. Sarılıyorum ona, sanki sana sarılmışım gibi…

​Ah Leyla’m!

​Şu çölde bir tek sen yoksun. Her şey senden bir iz taşıyor da sen hiçbir yerde yoksun. Kumlar ayak izlerimi saklıyor, rüzgâr sesimi alıp götürüyor, geceler gözyaşlarımı karanlığına gömüyor. Ben ise her sabah yeniden doğuyorum, belki bugün seni görürüm diye. Her akşam biraz daha ölüyorum, yine sana kavuşamadan güneş battığı için.

​Söyle bana Leyla’m, insan birini bu kadar sever de nasıl yaşar onsuz?

​Ben yaşamıyorum ki! Ben yalnızca nefes alıyorum. Yaşamak dediğin, sevdiğinin sesini duymak değil midir? Bir çift gözde huzur bulmak, bir çift sözle dünyayı unutmak değil midir? Senin adını duymadan geçen her gün, ömrümden eksilen bir yaprak gibi düşüyor toprağa. Seninle konuşamadığım her gece, içimde binlerce cümle boğuluyor.

​Ben sana söyleyemediklerimi yıldızlara anlatıyorum.

​Bak, bu gece yine gökyüzü dolu. Her yıldız bir hatıramız gibi parlıyor. Şu en parlak olanı hatırlıyor musun? Çocukken gecenin karanlığında birbirimize baktığımız günleri… Belki o zamanlar aşkın ne olduğunu bilmiyorduk. Belki yalnızca yan yana durmanın, aynı gökyüzünün altında nefes almanın güzelliğini seviyorduk. Meğer insanın ömrü boyunca arayacağı cennet, bazen çocukluğunda bir başkasının gözlerine saklanırmış.

​Ben o cenneti sende buldum, Leyla’m.

​Sonra dünya girdi aramıza. İnsanların sözleri, ailelerin korkuları, geleneklerin duvarları örüldü önümüze. Biz birbirimize gönül vermişken başkaları gönlümüzün hesabını tutmaya kalktı. Sanki sevgi bir suçmuş gibi başımızı eğmemizi istediler. Sanki iki kalbin birbirini seçmesi, dünyanın düzenini bozacakmış gibi bizi birbirimizden ayırdılar.

​Oysa ben senden servet istemedim, Leyla’m. Bir saray, bir taht, bir ömürlük saltanat istemedim. Ben yalnızca bir kez elini tutmak, gözlerinin içine bakarak adını söylemek istedim. Bir akşam başımı dizlerine koyup bütün dünyanın gürültüsünden uzaklaşmak istedim. Sen saçlarımı okşarken uykuya dalmak, sabah gözlerimi açtığımda ilk seni görmek istedim.

​Benim bütün zenginliğim sendin.

​Bunu kimse anlamadı.

​Bana deli dediler. Aklını yitirmiş, kendini kaybetmiş, çöllerde boş yere dolaşan bir adam dediler. Beni görenler acıdı, arkamdan konuşanlar güldü. Bir zamanlar adımı bilenler şimdi hikâyemi anlatır oldu. Ama hiçbiri dönüp de sormadı: “Ey Kays, senin kalbinde ne koptu da bu hâle geldin?”

​Sorsalardı onlara seni anlatırdım.

​Derdi ki kalbim: “Bir insanın başka bir insanda kendini bulmasıdır aşk.” Ben sende kendimi buldum, sonra seni kaybedince kendimi de kaybettim. Şimdi bu çöllerde aradığım sen misin, yoksa senin yanında bıraktığım eski Kays mı, bilmiyorum.

​Belki de ben seni aramıyorum artık, Leyla’m. Belki seninle tamamlanan yanımı arıyorum.

​Ama ne zaman adını ansam içimde bir şey ayağa kalkıyor. Yorgunluğum susuyor, açlığım unutuluyor, yaralarım sızlamayı bırakıyor. Bir anlığına bütün çöl çiçek açıyor. Sanki sen uzaktan bana sesleniyorsun da ben o sese doğru koşuyorum.

​Sonra gerçek geliyor karşıma.

​Bir avuç kum, bir parça gökyüzü, bir de sensizliğin bitmeyen sessizliği…

​Ah Leyla’m, keşke bilseydin seni nasıl sevdiğimi!

​Seni yalnızca güzelliğin için sevmedim. Güzellik dediğin zamanın elinde solan bir çiçek, gençlik dediğin bir gün geride kalan hatıradır. Ben seni, adını duyduğumda içimde kopan fırtına için sevdim. Seninle konuşurken dünyanın susması, sen yanımdayken kalbimin evine dönmesi için sevdim. Bir bakışınla içimdeki bütün karanlıkların aydınlanması için sevdim.

​Ben seni, sen olduğun için sevdim.

​Hatta öyle ki artık seni anlatırken kelimelerim yetmiyor. Şairler şiirlerinde seni arıyor, ben şiirlerin arasında kayboluyorum. Onlar Leyla’yı anlatıyor, ben kendi Leyla’ma ulaşamamanın acısını yaşıyorum. Onlar aşkı birkaç mısraya sığdırıyor, benim içimdeki aşk koca bir çöle sığmıyor.

​Bazen düşünüyorum da belki de bu yüzden adımı Mecnun koydular. Çünkü benim aşkım, insanların bildiği ölçülere sığmadı. Onlar sevmeyi kavuşmak sandılar, ben seni göremediğim günlerde bile sevmeyi öğrendim. Onlar sevdiğinin yanında olmayı mutluluk bildiler, ben yokluğunda bile seninle konuşmanın yolunu buldum.

​Sen uzaktasın ama kalbime benden yakınsın.

​İşte bu yüzden sana kızamıyorum, Leyla’m. Bazen kaderime isyan ediyorum, bazen gecelere, bazen beni senden ayıran insanlara… Fakat sana kızmaya gelince dilim tutuluyor. Çünkü seni suçlamak, kalbimin en güzel yerine taş atmak gibi geliyor bana. Sen de bu dünyanın içinde kendi sınırlarına mahkûm edilmiş olabilirsin. Belki sen de geceleri başını yastığa koyduğunda gözyaşlarını kimseye göstermeden ağlıyorsun. Belki sen de benim adımı anıyor, sonra kendi kendine susuyorsun.

​Bilmiyorum.

​Bilmediğim tek şey, senin de beni benim seni sevdiğim kadar sevip sevmediğin değil. Ben senin kalbinde ne taşıdığını hiçbir zaman tam olarak bilemedim. Bilsem de seni sevmekten vazgeçmezdim. Benim sana olan sevgim bir karşılık beklemekten çoktan çıktı. Ben seni sevdim, Leyla’m. Bu sevginin karşılığını dünya vermese de kalbim senden vazgeçmeyi öğrenemedi.

​Bazen kendime soruyorum: “Kays, bir gün Leyla karşına çıksa ne söylersin?”

​İnan, hiçbir şey söyleyemem.

​Bütün bu yıllar boyunca biriktirdiğim kelimeler, seni gördüğüm an dudaklarımda birbirine karışır. Sana yazdığım mektupları, geceler boyunca kurduğum cümleleri, rüzgâra emanet ettiğim şiirleri unuturum. Yalnızca gözlerine bakarım. Çünkü insan bazı sevdalarını anlatamaz; sadece bakar ve bütün ömrünü o bakışın içine bırakır.

​Belki sana şöyle derim:

​“Leyla, bak, geldim. Senin uğruna çöllere düşen, adını sayıkladığı için aklını yitirmiş sanılan Kays geldi. Saçlarına bir tek tel değdiremeden ömrünü tüketen, sana kavuşamadan seni sevmeyi öğrenen adam geldi. Bir zamanlar seninle aynı gökyüzüne bakmayı mutluluk bilen çocuk geldi. Beni tanıdın mı, Leyla’m? Yoksa herkes gibi sen de bana Mecnun mu diyeceksin?”

​Sonra susarım.

​Çünkü senin gözlerinde bir damla yaş görsem bütün çölleri denize çevirecek kadar ağlayabilirim. Bir tebessümünle yıllardır taşıdığım acıları unutabilirim. Bir kez olsun “Kays” diye seslensen belki de adımı yeniden hatırlarım.

​Ah, adımı senden duymayı ne çok isterdim!

​Herkes bana Mecnun diyor. Bazen kendi adımı ben bile unutuyorum. Ama sen bir kez “Kays” desen içimde yıllardır uyuyan o çocuk uyanacak. Belki üzerimdeki çöl tozlarını silkeleyip doğrulacağım. Belki yeniden insanlara karışmayı, yeniden gülmeyi öğreneceğim. Belki aşkın beni delirtmediğini, yalnızca senden uzak kalmanın beni böyle bir yalnızlığa sürüklediğini anlayacağım.

​Yine de senden bir şey istemiyorum.

​Ne bana dönmeni ne beni bulmanı ne de benimle aynı acıyı taşımanı… Eğer mutluluğun başka bir yerdeyse, kalbin başka bir hayatın kapısında huzur buluyorsa ben senin mutluluğuna düşman olamam. Çünkü benim sevgim seni kendime hapsetmek değil, senin iyi olduğunu bilerek uzaktan da olsa dua edebilmektir.

​Ama bil ki Leyla’m, ben bu çöllerde yürürken her adımımda senin adını taşıyorum. Kumlar ayaklarımı yakarken içimde senin hatıran serin bir gölge oluyor. Gecenin soğuğu kemiklerime işlerken çocukluğumuzun sıcaklığı sarıyor beni. Ve ben her defasında yeniden anlıyorum: İnsan bazen birini kaybedince değil, onu bulduğu hâlde ona ulaşamayınca tükeniyor.

​Mecnun etti aşkın beni!

​Bir zamanlar gözlerinle başlayan hikâyemiz, şimdi çöllerin ortasında yazılmaya devam ediyor. Ben her gece bir satırını gökyüzüne, bir satırını kumlara, bir satırını da kalbimin en derin yerine yazıyorum. Belki bir gün biri bu satırları bulur, okur ve benim ne yaşadığımı anlamaya çalışır. Belki adımı hatırlamazlar, yüzümü bilmezler. Ama senin adını gördüklerinde kalplerinde bir sızı duyarlarsa işte o zaman bilirim ki aşkımız büsbütün kaybolmamış.

​Çünkü bazı aşklar iki insanın arasında kalmaz, zamanın hikâyesine dönüşür.

​Benim hikâyem de seninle başladı, Leyla’m.

​Ve ben bu hikâyenin hangi sayfasında olursam olayım, kalemim senin adını yazmaktan vazgeçmeyecek.

​Şimdi mektubumu bitirmem gerekiyor. Güneş yavaş yavaş çölün ardına çekiliyor. Birazdan gece olacak. Yine yıldızlarla konuşacağım, yine rüzgâra seni soracağım. Belki bu gece bir yıldız kayar gökyüzünden. Dilek tutanlar olacak. Ben dilek tutmayacağım. Çünkü benim dileğim yıllar önce senin gözlerinde gerçekleşmişti. Ben yalnızca o dileğin neden yarım kaldığını anlamaya çalışıyorum.

​Son bir şey söylemek istiyorum sana…

​Eğer bir gün yolun bu çöllere düşerse ve kumların üzerinde tek başına dolaşan bir adam görürsen sakın korkma. O adam sana zarar vermez. Belki sana bakar, belki gözlerinden iki damla yaş süzülür, belki dudakları kıpırdar da kimse ne söylediğini anlamaz.

​Ama sen anlarsın, Leyla’m.

​Çünkü o adamın dilinde yıllardır aynı isim vardır:

​Leyla… Leyla… Leyla…

​Ve eğer bir gün çölün ortasında rüzgâr sana bir ses getirirse kulak ver. Belki bir kum tanesinin içinden, belki bir gecenin sessizliğinden, belki de uzaklarda unutulmuş bir hatıradan duyarsın sesimi.

​Sana diyeceğim ki:

​“Ben hâlâ buradayım, Leyla’m. Adımı unuttum, yurdumu unuttum, kendimi unuttum. Ama seni unutmadım. Çünkü sen benim yalnızca sevdiğim kadın değil, kalbimin bir zamanlar evim dediği yer oldun. Şimdi ben o evden uzakta, kapısına bir daha varamayacağımı bile bile ömrümün sonuna kadar senin yolunu gözlüyorum.”

​Mecnun etti aşkın beni, Leyla’m…

​Ama bil ki ben bu deliliğe pişman değilim. Dünyada herkesin bir hikâyesi varsa benim hikâyemin en güzel yanı senin adını taşımasıdır. Belki kavuşamadık, belki bir ömrü yan yana geçiremedik, belki ellerimiz birbirine hiç değmedi.

​Ama ben seni sevdim.

​Hem de bir insanın kalbine sığabilecek bütün kelimelerden daha derin, bütün gecelerden daha uzun, bütün çöllerden daha uçsuz bucaksız sevdim.

​Ve şimdi, bu mektubun sonuna adımı yazarken bile kendimi senden ayrı düşünemiyorum.

​Senin Kays’ın mı desem?

​Yoksa herkesin Mecnun dediği o biçare mi?

​Ne fark eder ki, Leyla’m…

​Ben senin adınla yaşayan, senin yokluğunla sınanan, senin aşkınla Mecnun olan Kays’ım.

​Ve bu çölün ortasında, gökyüzünün şahitliğinde, kalbimin son atışına kadar seni seveceğim.

​Bir gün ölüm gelip de gözlerimi kapatırsa son nefesimde yine senin adını söyleyeceğim. Belki o zaman bu dünyada kavuşamadığımız ellerimiz, başka bir âlemde birbirini bulur. Belki orada kimse aşkımızı yargılamaz, kimse aramıza duvarlar örmez, kimse bizi birbirimizden ayırmaya kalkmaz.

​Belki orada yalnızca biz oluruz.

​Sen, ben ve yarım kalan bütün cümlelerimiz…

​O güne kadar hoşça kal, Leyla’m.

​Ben yine çöllere düşüyorum. Rüzgâr çağırıyor, yıldızlar bekliyor. Bir de içimde hiç dinmeyen o ses var. Her gece aynı şeyi söylüyor bana:

​“Yürü Kays… Belki bu gece rüzgâr, Leyla’nın kokusunu getirir.”

​Ben de yürüyorum.

​Çünkü insan bazen kavuşacağını bildiği için değil, sevmekten başka bir yol bilmediği için yürür.

​Seni bir ömürlük ömre sığdıramayan, bir çölün sessizliğine sığdıramayan, bir mektubun satırlarına sığdıramayan Kays…

​Namıdiğer Mecnun.

Biri gündüz olur, biri gece…

Aynı göğün altında yaşarlar da,

Birbirine değmez elleri.

Şems, Kamer'i arar kızıl akşamında,

Kamer, Şems'i bekler gecenin koynunda.

Biri giderken öteki gelir,

Kavuşmak yazılmamış sanki kaderin satırında.

Her zaman gül ile bülbüle yazdınız şiirleri,

Oysa ayrılık da şiir ister bazen.

Bir gülün dikeni kadar acı,

Bir bülbülün susuşu kadar derin…

Şems der ki:

“Ben seni beklerken doğdum her sabah.”

Kamer cevap verir:

“Ben seni beklerken sustum her gece.”

Aynı gökyüzü,

Aynı sonsuzluk,

Aynı özlem…

Ama aralarında koca bir zaman.

Belki de bazı aşklar

Kavuşmak için değil,

Özlemek için yaratılmıştır.

Belki bazı gönüller

Yan yana gelmeden de birbirine aittir.

Ama yine de sorarım göğe,

Yıldızlara, geceye, sabaha:

Şems ve Kamer kavuşabilir mi bir gün?

Güneş, Ay'a dokunabilir mi?

Yoksa onların aşkı da

Sadece gökyüzünde yazılı bir ayrılık mıdır?

Belki bir gün…

Şems doğmayı unutursa,

Kamer geceden vazgeçerse,

Zaman durur da kader susarsa…

Belki o gün

Güneş Ay'a sarılır,

Gece gündüze karışır,

Ve gökyüzü ilk kez

İki ayrı yalnızlığın kavuşmasına şahit olur.

Ama o güne kadar…

Şems doğacak,

Kamer susacak.

Biri gidecek, biri gelecek.

Ve ikisi de birbirini

Hiç kavuşmadan sevmeye devam edecek.

​Mihriban, bir aşkın adı değildir yalnızca. Mihriban; söylenememiş sözlerin, içine gömülmüş hasretin, gururla susulmuş bir sevdanın türküsüdür. “Lambada titreyen alev üşüyor” dizesi, ateşin bile üşüdüğü bir yalnızlığı anlatır. Seven vardır ama söyleyemez, yanan vardır ama belli edemez. İşte Mihriban’ın asaleti buradadır: Aşkını bağırarak değil, susarak yaşar.

​Musa Eroğlu’nun sesi bu türküyü sadece söylemez, yaşar. Bozkırın rüzgârı gibi yalın, dağlar kadar vakur bir yorumdur bu. Ne bir fazlalık vardır ne de bir eksiklik. Her hece yerli yerinde, her nefes kader kadar ağırdır. Eroğlu’nun sesi, Anadolu’nun hafızası gibidir; neyi anlattığını bilir, neyi sakladığını da…

​Mihriban, geçici heveslerin değil, ömürlük sevdaların türküsüdür. Gururu olan bir aşkın, edebi olan bir bekleyişin sesidir. Bugün hâlâ ilk günkü gibi dinleniyorsa, hâlâ yüreği titretiyorsa bunun sebebi samimiyetidir. Çünkü Mihriban, halktan kopmamış, halkın kalbinden doğmuştur.

​Bu türkü, Anadolu’nun yüz akıdır. Musa Eroğlu ise bu toprakların sesi, vicdanı ve onurudur. Mihriban’ı dinlerken insan şunu anlar: Bazı aşklar kavuşmak için değil, insanı insan yapmak için yaşanır.

​KIRIK ZAMANLAR GÜNLÜĞÜ, Sayfa 190

Zeynep Kıvanç

​Oysa hayat, insanın planlarına aldırmadan geçip gidiyor. Bir sabah uyanıyoruz; çocukluğumuz biraz daha uzaklarda kalmış oluyor. Aynaya bakıyoruz, yüzümüzde dün olmayan bir çizgi görüyoruz. Bir zamanlar bize uzun gelen yılların, şimdi nasıl da kısaldığını fark ediyoruz.

​Meğer hayat, büyük olaylarla değil; küçük ayrılıklarla eksiliyormuş. Bir daha uğramadığımız sokaklar, aramadığımız insanlar, ertelediğimiz ziyaretler, "sonra konuşuruz" deyip bir daha konuşamadıklarımız… Hepsi hayatın sessizce bizden aldığı şeyler. Bazı insanlar hayatımızdan çıkıp gidiyor. Bazıları ise yanımızda kalıyor ama biz yine de onlara yetişemiyoruz. Çünkü insan bazen sevdiklerinin yanında yaşarken bile onlarla geçireceği zamanın sınırlı olduğunu unutuyor. Bir annenin sesini, bir babanın nasihatini, bir çocuğun küçücük ellerini, bir dostun içten gülüşünü sıradan sanıyor.

​Sonra bir gün anlıyor ki hiçbir şey sıradan değilmiş. Bugün elimizde olan, yarın hatıra olabilir. Bu yüzden hayatı sürekli "bir gün"lere bırakmamak gerekiyor.

​Bir gün giderim. Bir gün ararım. Bir gün söylerim. Bir gün affederim. Bir gün severim. Bir gün kendime de vakit ayırırım... O "bir gün"lerin çoğu, hayatın takviminde hiç yazılı değil.

​Belki de yaşlanmak, yalnızca saçların beyazlaması değildir. Yaşlanmak; "keşke"lerin çoğalmasıdır biraz da. Keşke daha az kırılmış olsaydım. Keşke başkalarının ne düşündüğünü bu kadar önemsemeseydim. Keşke kendimi ertelemek yerine biraz da kendim için yaşasaydım.

​Hayat bize ikinci bir prova vermiyor. Geçen gün geri gelmiyor. Çocukluk geri gelmiyor. Bazı insanlar geri gelmiyor. Bazı fırsatlar, bazı bakışlar, bazı vedalar bir daha yaşanmıyor. İnsan, bütün bunları fark ettiğinde hayatın aslında ne kadar kısa olduğunu değil, ne kadar kıymetli olduğunu anlıyor.

​Belki de mesele uzun yaşamak değildir. Mesele, bize verilen zamanı gerçekten yaşamaktır. Bir fincan çayı acele etmeden içmek… Sevdiğimiz birinin sesini biraz daha uzun dinlemek… Bir çocuğun sorusuna sabırla cevap vermek… Kırdığımız birinden özür dilemek… Ve bütün bunları yarına bırakmamak... Çünkü hayat, biz daha hazır olduğumuzu düşünmeden geçiyor. Dün elimizden kaydı. Yarın henüz elimizde değil. Bize kalan yalnızca bugün. Belki de hayatın en büyük sırrı burada saklı: Geçip giden zamana üzülmek yerine, hâlâ elimizde olan zamana hakkını vermek.

​Bir gün geriye dönüp baktığımızda, hayatın ne kadar hızlı geçtiğini değil; o hayatın içinde gerçekten ne kadar var olduğumuzu hatırlayacağız. Keşke dememek için, bugünü biraz daha dikkatli yaşamak gerek. Hayat biz daha adını koyamadan, sessizce geçip gidiyor.

Gül olurdu…

Kokusu değdiği yüreğin ömrüne sinerdi.

​Sevgisini verse

Bir evin duvarları değil,

Yuvası olurdu insanın.

Bir bakışıyla kışı bahara,

Bir tebessümüyle geceyi sabaha çevirirdi.

​Kadın verirse

Yüreğini verirdi önce…

Sonra sabrını, şefkatini, duasını, gecelerini, uykularını, kimsenin görmediği gözyaşlarını verirdi.

​Kadın verirse

Ömründen eksiltip ömür katardı.

Kendi payına düşen güneşi

Çocuklarının yüzüne bırakırdı.

​Kadın bir çiçek olsaydı

Kökünü toprağa değil,

Sevdiğinin kalbine salardı.

Fırtına kopsa eğilir

Ama kökünden sökülmezdi.

​Kadın verirse anne olurdu;

Bir çocuğun alnında

Dünyanın bütün korkularını sustururdu.

​Kadın verirse eş olurdu;

Adamın yorgunluğunu

Söz söylemeden anlayan

Sessiz bir liman olurdu.

​Kadın verirse sevgili olurdu;

Bir ömrün en güzel tesadüfü,

Bir adamın kalbine yazılmış

Silinmez bir şiir olurdu.

​Kadın verirse

Ev olurdu, yuva olurdu, ocak olurdu.

Bir sofraya yemek değil,

Bereket koyardı.

​Kadın verirse

Gözyaşını saklar,

Gülüşünü çoğaltırdı.

Kendi yarasını saramadan

Başkasının yarasına merhem olurdu.

​Kadın bir çiçek olsaydı

Yaprağına dokunanı değil,

Köküne sahip çıkanı severdi.

Çünkü çiçek,

Koparılıp vazoya konulmak değil;

Toprağında sevilip

Orada büyümek isterdi.

​Kadın verirse

Bahar olurdu.

Kuru dallarda umut,

Sessiz evlerde hayat,

Yorgun kalplerde yeniden yaşama sevinci olurdu.

​Kadın verirse gül olurdu,

Gülistan olurdu,

Dua olurdu.

​Ama kadın severse…

Sadece bir adamı sevmezdi.

Onun yarınlarını, ailesini, hayallerini, çocuklarını, hatta bazen onun söyleyemediği

Cümleleri bile severdi.

​Kadın gerçekten sevilirse

Çiçek olmaktan vazgeçip

Bahçeye dönüşürdü.

Çünkü kadın bir çiçekse

Adam onun dalı değil; kökü olmalıydı.

Kökü sağlam olan çiçek

Fırtınadan korkmazdı.

​Kadın bir çiçekse

Erkek bahçıvan değil,

Yanında büyüyen başka bir hayat olmalıydı.

Çünkü gerçek sevgi,

Birinin diğerini yaşatması değil;

İki insanın birbirine hayat olmasıydı.

​Kadın verirse ana olur, yar olur.

Kadın verirse bir ev değil,

Bir dünya kurar.

​Kadın bir çiçekse…

Onu koparıp sevdiğini söyleyen değil,

Köklerine su verip bir ömür yanında duran adam gerçekten adamdır.

Kimsenin görmediği bir gecede.

Bir damla gözyaşıyla sulandı kökleri,

Bir ömrün suskunluğuyla büyüdü sessizce.

Rüzgâr vurdu, eğildi ama kırılmadı,

Gece üşüttü, yine de solmadı.

Her dikeninde saklıydı bir hatıra,

Her yaprağında yarım kalmış bir sevda.

Ben seni karanlıkta sevdim,

Güneşe çıkmadan, adını söylemeden…

Kalbimin en kuytu yerinde büyüttüm,

Kimse bilmeden, kendime bile belli etmeden.

Belki de bazı aşklar böyledir;

Gün ışığına çıkamaz,

Bir ömür gölgelerde yaşar.

Ama insan bilir…

En güzel güller,

Bazen kimsenin bakmadığı gecelerde açar.

Sen benim karanlıkta açan gülümsün.

Kokunu içime çekmeye bile korktuğum,

Dokunsam dikenine kanayacağım,

Uzak dursam özleminden yanacağım

O güzel yaramsın.

​İnsanın konuşmak isterken susabilmesidir, isyan etmek isterken secdeye kapanabilmesidir. Çünkü bilir ki Allah, kulunun kalbinden geçenleri duyar ve zamanı gelince karşılığını eksiksiz verir.

​Perde arkasında işleyen bir hikmet vardır. Geciken her şey reddedilmiş değildir; bazen korunmuştur, bazen daha hayırlısı için ertelenmiştir. Kul acele eder, Rab ise terbiye eder. Sabır, işte bu terbiyeye razı olmanın adıdır.

​Sabreden kalp yalnız değildir. Her gözyaşı kayıt altındadır, her “Ya Rabbi” göğe yükselir. Ve sabırla bekleyenler bilir ki Allah, sabrın içine umudu gizler.

​O yüzden sabır…

​Yine sabır…

​İlle sabır.

​Çünkü sonunda ya istenen verilir ya da ondan daha hayırlısı.

Ama ıslanan kaldırımlar değil yalnızca;

Ruhumun en sessiz yerleri de damla damla ıslanıyor.

Bir yağmur düşüyor içime, adı sensizlik, kokusu eski günler…

Her damlasında yarım kalmış bir cümle,

Söylenememiş bir veda, geri dönmeyen bir ses var.

Penceremin camında yağmur izlerini seyrediyorum.

Her damla aşağı süzülürken bir anı da peşinden götürüyor sanki.

Ben ise hiçbirini bırakmak istemiyorum.

İnsan bazı acılarını bile sever;

onlar, kaybettiklerinden geriye kalan son hatıradır.

Ruhuma düşen yağmur öyle sessiz yağıyor ki…

Kimse duymuyor.

Ne odamın duvarları, ne gecenin karanlığı,

Ne de başucumda duran saat…

Bir tek ben biliyorum içimde kaç mevsimin sustuğunu.

Bazen gökyüzü de insana benziyor.

O da dayanamayınca ağlıyor.

Belki bu yüzden yağmurları seviyorum.

Yağmur yağarken kimse “Neden ağlıyorsun?” diye sormuyor.

Gökyüzü ağlıyor, ben susuyorum.

İkimiz de kimseye anlatamadığımızı damlalarla söylüyoruz.

Sonra bir dua düşüyor dudaklarımdan:

“Allah’ım…

Ruhuma düşen bu yağmur beni boğmasın.

Beni temizlesin.”

Belki bazı yağmurlar yıkmak için değil,

İçimizde biriken tozları yıkamak için yağar.

Belki her gözyaşı bir son değil,

Yeniden başlamanın sessiz işaretidir.

Bu gece yağmur yağıyor…

İlk defa kaçmıyorum ıslanmaktan.

Bırak yağıp geçsin.

Bırak ruhum biraz sussun, biraz ağlasın, biraz da yeniden yeşersin.

Yağmurun ardından her zaman güneş çıkmaz belki…

Ama toprağın altında mutlaka bir umut uyanır.

​Oysa eski fenomenler başka türlüydü. Onlar bir fotoğraf paylaşırdı, millet üç gün onu konuşurdu. Şimdi biri kahvaltıda yumurtanın sarısını fazla pişirse hemen: “Bunu neden yaptığımı birazdan anlatacağım.” diye 17 bölümlük hikâye başlatıyor.

​Eskiden fenomenin takipçisi olurdu, şimdi fenomenin fenomeni var. Biri çıkıyor: “Bana çok sordunuz…” Kim sordu? Kimse. Ama ısrarla “Çok sordunuz.” diyor. İnsan merak ediyor: Kim sordu kardeşim, Nüfus Müdürlüğü mü?

​Eski fenomenler ürün tanıtırdı: “Arkadaşlar bunu aldım, çok memnunum.” Bitti. Şimdi ürün tanıtımı yapılacağı zaman önce üç saat gizem yaratılıyor: “Bir süredir hayatımda çok büyük bir değişiklik var…”, “Bunu paylaşmaya hazır değildim…”, “Bazı şeyleri artık saklayamıyorum…” Sonra kamera dönüyor: Çamaşır deterjanı! Allah’ım; insan bir an boşanma, miras, mafya, aile kavgası bekliyor; karşısına 3 litrelik deterjan çıkıyor.

​Bir de eski fenomenlerin dramı vardı, gerçek dram… Şimdi fenomenin morali bozuluyor: “Bugün kendimi hiç iyi hissetmiyorum.” Altında 14 tane marka etiketli hikâye. İnsan düşünüyor: Bu kadar kötüysen neden ışığın ring light’tan geliyor kardeşim?

​Eskiden fenomenler doğal görünürdü. Şimdi doğallık için bile ekip kuruluyor: Makyaj sanatçısı, fotoğrafçı, ışıkçı, video editörü, sosyal medya uzmanı… Sonra: “Ben çok doğal bir insanım.” Tabii canım, doğallığın yanında altı kişilik prodüksiyon ekibi var.

​Bir de eski fenomenlerin meşhur sözü vardı: “Ben takipçilerimi ailem gibi görüyorum.” Sonra takipçi sayısı artınca aile büyüdü… Ama mirastan kimseye pay çıkmadı.

​Şimdiki fenomenlik ise ayrı bir sanat dalı. Sabah kahve, öğlen kahve, akşam kahve. Gece: “Bugün çok yoğundum.” Ne yaptın? Kahve içtin. Ama öyle sıradan kahve değil; kahvenin yanında mermer masa, keten peçete, orkide ve hayatın anlamını sorgulayan bir mum var.

​Eskiden fenomenler takipçi kazanırdı. Şimdi “Takipçi nasıl kazanılır?” diye fenomenler birbirine kurs satıyor: “Ben 30 günde 500 bin takipçi yaptım.” E nasıl? “Bunun eğitimini hazırladım.” Yani takipçi kazanmanın sırrı: Takipçi kazanmayı öğreterek para kazanmak! Bu işin sonunda kim fenomen, kim öğrenci, kim müşteri belli değil.

​Ama bir gerçek var… Eski fenomenlerin tadı başkaydı çünkü onlar daha samimiydi. Bir fotoğraf çekilir, paylaşır, hayatına devam ederdi. Şimdi insan bir hikâye atıyor, ardından basın toplantısı düzenliyor: “Bu hikâyem yanlış anlaşıldı.” Ardından açıklama: “Kimseyi hedef almadım.” Ardından özür: “Üzülenlerden özür dilerim.” Ardından yeni hikâye: “Bazı insanların gerçek yüzünü görmüş oldum.” Ardından canlı yayın… Sonra kitap… Sonra podcast… Sonra belgesel… Yahu sen sadece dün kahve paylaşmıştın!

​Nerede o eski fenomenler? Bilmiyorum. Belki hâlâ bir yerlerde filtresiz bir fotoğraf çekip paylaşmayı bekliyorlardır. Belki de onlar çoktan emekli oldu. Çünkü bugünün fenomenlik şartlarını görünce: “Bizim zamanımızda bir insan ünlü olurdu, şimdi ünlülük insanı buluyor.” deyip telefonu kapatmışlardır.

​Ve bence en güzeli de şu: Eski fenomenler fenomen olmak için uğraşmazdı. Biz onları severdik, onlar fenomen olurdu. Şimdi herkes fenomen olmaya çalışıyor… Biz de oturup kimin gerçekten insan kaldığını anlamaya çalışıyoruz.

​Velhasıl… Nerede o eski fenomenler? Muhtemelen onlar da bizi izliyordur. Ama merak etmeyin… Henüz “Beni çok sordunuz, neden ortadan kayboldum?” diye hikâye atmadılar. Atarlarsa da bilin ki… Eski fenomen geri dönmüştür.

      “Çay söyle, çay iki olsun. Benimki orta demli, şeker alma, kenarına da koydurma... Benim çayıma dokunma, dursun karşıda...” diyordu bir yerinde

      Bir insanın çayını nasıl istediğini anlatmasından çok daha fazlasıydı bu. Sanki bir insanın hayatına nasıl dokunulacağını anlatıyordu.

      Kahveye kırk yıl hatır biçmişler. Çaya ise kaç yıl biçilir, bilmiyorum. Belki bir çayın hatırı, içildiği fincanda değil; karşısında oturan insanın gözlerinde saklıdır.

      Bazı insanlar vardır; hayatımıza büyük cümlelerle girmezler. Bir şiirin arasından çıkar gelirler. Bir bardak çayın buğusunda yüzlerini gösterirler. Sonra fark edersin ki sen aslında bir şiir okumamışsın; bir insanın kalbine açılan kapının eşiğinde durmuşsun.

      Şair ruhlu adamları hep çok uzaklarda sanırdım. Bir kitabın sayfalarında, eski bir şiirin mısralarında, ulaşılması zor hikâyelerin içinde yaşarlar zannederdim.

      Meğer bir tanesini tanıyormuşum.

      Belki de insanın şair ruhlu olduğunu anlaması için şiir yazmasına gerek yokmuş. Bir çayın nasıl içileceğini bilmesi, bir insanın sessizliğine saygı duyması, söylenmeyen bir cümlenin anlamını anlayabilmesi yetermiş.

      Çünkü bazı adamlar kadının tenine değil, canına dokunur.

      Öyle bir dokunuştur ki bu; eli değmeden hissedersin. Yanında olmadan özlersin. Konuşmadan anlarsın. Bir kelimesi gününün bütün rengini değiştirir.

      Ve insan bazen birinin kendisine dokunduğunu, elini üzerinde hissettiğinde değil; kalbinin hiç bilmediği bir yerinde ince bir sızı bıraktığında anlar.

      Belki de sevgi tam olarak budur.

      Birinin sana “Çayını nasıl içersin?” diye sorması değil yalnızca... Sen söylemeden nasıl içtiğini bilmesidir.

      Şeker istemediğini hatırlamasıdır. Çayın orta demli olması gerektiğini bilmesidir. Ve en önemlisi...

      Senin çayına dokunmadan, kendi çayını içerken bile seni düşünmesidir.

      Bazı insanlar hayatımıza gelmez. İçimize gelir. Ve bazı şiirler okunup geçilmez. İnsanın içinde bir kapı açar.

      Ben o gün bir şiir okudum. Sonra anladım ki bazı insanlar şiir yazmaz... Kendileri şiir gibi yaşarlar.

      Ve insan, böyle birine rastladığında artık çayın hatırını değil, bir insanın kalbinde bıraktığı izi saymaya başlar.

İnsan, çoğu zaman hakikati kelimelerde arar. Oysa hayatın en derin cevapları, söylenmeyen cümlelerin arasında saklıdır. Bir annenin evladına sessizce dokunuşu, yıllarca süren bir dostluğun göz göze geldiğinde kurduğu bağ, bir vedanın ardından geriye kalan suskunluk… Hepsi, uzun uzun anlatılan sözlerden daha güçlüdür.

Sessizlik, her zaman boşluk değildir. Bazen bir kırgınlığın en ağır yüküdür, bazen de sevginin en sade hâlidir. Çünkü bazı duygular vardır ki, dile döküldüğünde eksilir; sessiz kaldığında ise bütün ağırlığıyla hissedilir. İnsan, gerçekten sevdiğini her zaman söyleyemez ama bakışlarıyla, bekleyişiyle ve susuşuyla anlatabilir.

Hayatın en önemli kararları da çoğu zaman sessizlikte verilir. Gürültünün içinde kaybolan düşünceler, insan yalnız kaldığında berraklaşır. Kalbin sesi, ancak dünyanın sesi sustuğunda duyulur. Bu yüzden sessizlik, bazen en doğru öğretmendir. Aceleyle söylenen sözlerin pişmanlığı olur; fakat yerinde susmanın çoğu zaman huzuru vardır.

Ne var ki her sessizlik aynı anlamı taşımaz. Kimi zaman kabulleniştir, kimi zaman vazgeçiş… Bazen sabırdır, bazen de insanın artık anlatacak gücü kalmadığının işaretidir. En acı sessizlik ise, konuşmaya değer gördüğün insanların seni duymamayı tercih ettiği andır.

Bu yüzden bir insanın sustuğunu gördüğünüzde, onu hemen yargılamayın. Belki de anlatmaya çalıştığı her şeyi daha önce defalarca söylemiş, fakat anlaşılmamıştır. Belki de kelimelerin ulaşamadığı yere artık sessizliği göndermiştir.

Unutmayalım ki, ses yükseldikçe hakikat büyümez. Bazen tek bir sessiz an, bin cümleden daha doğruyu anlatır; çünkü gönülden gelen en samimi sözler, çoğu zaman dudaklardan değil, yürekten yükselen sessizlikte saklıdır.

Gitmek istiyorum...

Kimsenin beni tanımadığı, geçmişimin peşimden gelmediği bir yere. İçimde susturamadığım sesleri, gökyüzüne bırakabileceğim kadar uzaklara...

Öyle bir yer olsun ki, müzik en derin yaralarıma karışsın. Sesini sonuna kadar açıp kimseyi rahatsız etme kaygısı taşımadan, sadece kalbimin ritmini dinleyeyim. Sonra ayakkabılarımı çıkarıp toprağa, taşa, deniz kıyısına basayım. Belki canım acısın ama ruhum hafiflesin.

Bir süre hiçbir şey anlatmak istemiyorum. Ne neden yorulduğumu ne de neden sustuğumu... Sadece yürümek, rüzgârın saçlarıma dokunmasına izin vermek ve içimde yıllardır biriken yükleri ardımda bırakmak istiyorum.

Belki insan bazen yeni bir şehre değil, yeniden kendine gitmek ister. Benim de özlediğim tam olarak bu; kaybettiğim huzuru bulabileceğim, derin bir nefes alıp "İyiyim." diyebileceğim bir yere gitmek istiyorum.

Güven kırıldı, kalp kırıldı, söz kırıldı. Ama biz suçu hep taşlara attık. Oysa en büyük put; dokunulmaz sandığımız egolarımızdı. Kırılmak insanın fıtratında var. Âdem’den beri var. İlk hata, ilk pişmanlık, ilk gözyaşı… Hepsi kırılmanın tarihidir.

Put dediğin şey; bazen bir insanı gözünde büyütmektir, bazen kendini hatasız sanmaktır, bazen de vazgeçemediğin gururundur.

Kırılmak eskidir. Çünkü insan acıyla olgunlaşır. Çünkü kalp çatlamadan içinden ışık sızmaz. Çünkü her secde, biraz kırılmışlığın itirafıdır. Asıl mesele kırılmamak değil; kırıldıktan sonra neye dönüştüğündür.

Taşa mı?

Yoksa toprağa mı?

Taş sertleşir.

Toprak ise yağmuru kabul eder.

Unutma… Putları yıkmak kolaydır. Ama içindeki gururu yıkmak cesaret ister. Belki de en büyük özgürlük, kırıldığını inkâr etmeden ayağa kalkabilmektir.

Yusuf Aleyhisselâm da bir kuyuya atıldı. Kardeşlerinin kıskançlığına, dünyanın hırsına, insanın zalimliğine düştü. Ama o kuyuda kin büyütmedi. İsyan etmedi. Rabbine sığındı. Sabretti. Çünkü biliyordu ki, kuyular insanı karartmaz; insan kuyuda kararmayı seçerse kararır.

Kuyu; yalnızlıktır.

Kuyu; anlaşılmamaktır.

Kuyu; “Neden ben?” sorusudur.

Fakat sabır, kuyunun içindeki merdivendir. Kur'an-ı Kerim bize sabrın sonunda izzet olduğunu öğretir. Yusuf kuyudan saraya bir gecede çıkmadı. Zindanı da gördü. İftirayı da tattı. Ama her imtihanda vakarını korudu. Ve sonunda Mısır’ın kapıları ona açıldı. Çünkü Allah sabredenleri yarı yolda bırakmaz.

Belki senin kuyun; bir kayıp, bir ihanet, bir hastalık, bir yalnızlık… Belki gecelerin çok uzun, belki gözyaşların çok sessiz… Ama unutma, kuyular Allah’ın terk ettiği yerler değildir. En çok da orada yakındır insana.

Sabret. Çünkü sabır pasif bir bekleyiş değil, kalbin Rabbine yaslanışıdır. Sabır, “Ben anlamasam da Sen biliyorsun” diyebilmektir.

Bir kapı açılacak.

Belki hiç beklemediğin bir yerden…

Belki hiç hayal etmediğin bir zamanda…

Ve o gün dönüp kuyuna bakacaksın. “İyi ki düşmüşüm” diyeceksin. Çünkü seni sultan yapan şey, kuyuda gösterdiğin sabır olacak. Yeter ki kuyuda Yusuf olmayı seç. Kapıyı açacak olan zaten O’dur.

Kır çiçekleri, kimsenin özel olarak ekip büyütmediği, kimsenin üzerine titremediği çiçeklerdir. Onlar, yağmurun bereketiyle, toprağın sabrıyla ve güneşin sıcaklığıyla kendiliğinden filizlenirler. Bir bahçenin en gözde köşesinde değil, bazen taşların arasında, bazen kurak bir yamaçta, bazen de kimsenin uğramadığı bir patikanın kenarında açarlar. Kimse onları alkışlamaz, kimse fotoğraflarını çekmez, kimse onlar için şiirler yazmaz. Ama onlar yine de açarlar. Çünkü var olmanın güzelliğini bilirler.

İnsanlar da biraz kır çiçeklerine benzer aslında. Hayatın kalabalığında sessizce yaşayan, kimsenin fark etmediği nice güzel yürek vardır. Bir annenin evlatları için verdiği görünmez emek, yaşlı bir adamın kapısının önüne bıraktığı bir tas su, bir öğretmenin öğrencisine kattığı umut ya da bir dostun zor zamanda uzattığı el... Bunların hiçbiri manşetlere çıkmaz. Ancak dünyayı güzelleştiren şeyler tam da bunlardır.

Günümüzde değer ölçüsü çoğu zaman görünür olmakla eş tutuluyor. Daha çok konuşanlar, daha çok gösterenler, daha çok dikkat çekenler öne çıkıyor. Oysa sessiz güzelliklerin de bir dili vardır. Kır çiçekleri bağırarak değil, var olarak güzeldir. Onların güzelliği, gösterişlerinde değil, sadeliklerindedir.

Belki de bu yüzden hayatın en kıymetli insanları, en çok alkış alanlar değil; en çok iyilik yapanlardır. Bir köşede sessizce yaşayan, kimsenin bilmediği fedakârlıklar gösteren insanlar, tıpkı kır çiçekleri gibi dünyayı fark edilmeden güzelleştirirler. Onlar, hayatın görünmeyen kahramanlarıdır.

Bazen bir kır çiçeğinin önünde durup düşünmek gerekir. O küçücük çiçek, bütün zorluklara rağmen toprağı yarıp gün yüzüne çıkmıştır. Rüzgâra direnmiş, yağmura dayanmış, güneşe uzanmıştır. Belki birkaç gün sonra solacaktır ama açtığı süre boyunca bulunduğu yere güzellik katacaktır. İnsan da böyledir. Ömrü sınırlıdır ama yaşadığı müddetçe çevresine bıraktığı iyilikler ve güzelliklerle anlam kazanır.

Hayatın koşuşturması içinde gözümüzü biraz yavaşlatabilirsek, çevremizde açan kır çiçeklerini görebiliriz. Belki bir çocuğun masum gülüşünde, belki yaşlı bir çiftin yıllara meydan okuyan sevgisinde, belki de sessizce iyilik yapan bir insanın yüreğinde...

Çünkü gerçek güzellik, her zaman göz önünde olan değildir. Bazen en güzel şeyler, fark edilmeyi beklemeden varlığını sürdürenlerdir. Tıpkı kır çiçekleri gibi... Sessiz, mütevazı ve bir o kadar da eşsiz.

Öyle bir an gelir ki insan, yaşadıklarının ağırlığını omuzlarında değil, ruhunun en derin yerlerinde hisseder. Sabahın ışığı pencereye vurur ama içindeki karanlığı aydınlatamaz. Kalabalıklar arasında yürürsün, sesler duyarsın, yüzler görürsün ama kendini herkesten ve her şeyden uzak hissedersin.

Hiç hayata küstünüz mü? Ben küstüm.

Beklentilerim kırıldığında, emeklerim karşılıksız kaldığında, en çok da güvendiklerim yabancılaştığında küstüm. Her şeyin düzeleceğine inanırken biraz daha yoruldukça, her yeni günün eski yaraları hatırlattığını gördükçe küstüm.

Ama hayata küsmek, yaşamaktan vazgeçmek değildir. Bazen insanın içindeki kırgınlığın sessizce dile gelişidir. Kimseye anlatamadığı yorgunluğun, gözyaşına dönüşemeyen hüznün adıdır. İçinden gelen bir sitemdir belki de; zamana, insanlara ve biraz da kendine...

Yine de hayat gariptir. En umutsuz günlerde bile bir pencere aralığından sızan ışık gibi küçük sebepler bırakır önümüze. Bir dostun sözü, bir çocuğun gülüşü, eski bir şarkı ya da beklenmedik bir selam... İnsan bazen yeniden tutunacak gücü en ummadığı yerde bulur.

Evet, ben de hayata küstüm. Ama her küskünlük gibi bunun da içinde bir özlem vardı. Daha güzel günlere, daha samimi insanlara ve kaybettiğim umutlara duyulan bir özlem... Belki bu yüzden insan ne kadar kırılırsa kırılsın, içinde küçücük de olsa bir umut taşımaya devam eder.

Çünkü hayat bazen bizi yorar, bazen incitir, bazen de sessizce sınar. Ama bütün kırgınlıklara rağmen yaşamaya devam etmek, yeniden inanabilmek ve yeniden gülümseyebilmek en büyük direniştir.

Oysa insan susturduğu her hakikati içinde bir yere gömer. Üzerini bahanelerle örter, “zamanı değil” der, “şartlar böyle” der. Ama bastırılan hiçbir ses yok olmaz; sadece derine iner. Ve derine indikçe daha ağırlaşır.

Bir gün gelir o kalabalık dağılır. Alkışlar diner, destekler çekilir, bahaneler tükenir. İnsan kendiyle baş başa kalır. İşte o an bir zamanlar susturduğu o iç ses yankılanmaya başlar. Kaçacak yer yoktur, duymazdan gelecek gürültü yoktur.

İnsan en çok o zaman anlar: Susturduğu şey aslında kendisidir. Ertelediği yüzleşme, geciktirdiği özür, söylemediği hakikat… Hepsi bir özleme dönüşür. Çünkü vicdanın sesi susturuldukça kaybolmaz; sadece bir gün yeniden konuşmak için bekler.

Ve o gün geldiğinde, insan geçmişte kıstığı her cümleye, duymazdan geldiği her uyarıya hasret kalır.

Bu yüzden bazı sesleri bastırmak yerine dinlemek gerekir. Çünkü en güvenli liman, insanın kendi içindeki doğru sestir.

Bir zamanlar her şey sakindi. Günler birbirine benziyor, umutlar yarınlara emanet ediliyordu. Fakat hayatın kendine ait bir dili vardır. Kimi zaman bir kayıpla, kimi zaman bir hayal kırıklığıyla, kimi zaman da beklenmedik bir acıyla dokunur omzumuza. İşte o dokunuş, insanın iç dünyasında görünmeyen kapıları açar.

Düşeriz...

Kırılırız...

Susarız...

Ve çoğu zaman çevremizdekiler sadece sessizliğimizi görür. Oysa insanın içinde kopan fırtınaları kimse bilmez. Herkes yaralarımızın sonucunu görür ama o yaraların nasıl açıldığını, geceleri nasıl sızladığını, hangi dualarla sarılmaya çalışıldığını bilmez.

Fakat hayatın en büyük sırlarından biri şudur: İnsan bazen konuşarak değil, susarak büyür.

Sessizlik, her zaman yenilgi değildir. Bazen insanın kendini yeniden inşa ettiği en güçlü zamandır. Kalabalıklardan uzaklaştığında, yalnız kaldığında, kendi sesiyle baş başa kaldığında öğrenir bazı gerçekleri. Neyin önemli olduğunu, neyin sadece bir yük olduğunu, kimin yanında kaldığını, kimin ise ilk rüzgârda uzaklaştığını o zaman anlar.

Bir gün gelir ve insan aynaya baktığında başka bir yüz görür. Aynı gözlerdir belki ama bakışı değişmiştir. Dün korkuyla bakan gözler, bugün kararlılıkla bakıyordur. Çünkü acı, doğru yaşandığında insanı yıkmaz; olgunlaştırır. Karanlık, uzun sürdüğünde insanı korkutmaz; ona ışığın kıymetini öğretir.

İşte o zaman fark edilir ki hiçbir gece sonsuza kadar sürmez. En karanlık gecelerin ardından bile güneş doğar. En derin yaralar bile zamanla kabuk bağlar. Sabır, insanın elindeki en güçlü ilaçtır. Çünkü sabreden kişi sadece beklemez; aynı zamanda güçlenir, olgunlaşır ve yeniden ayağa kalkar.

Bugün yürüdüğümüz yol belki eskisi gibi değildir. Eskiden aynı yollara umutla bakarken şimdi tecrübeyle bakıyoruz. Eskiden insanların sözlerine inanırken şimdi karakterlerine bakıyoruz. Eskiden düştüğümüzde korkarken şimdi kalkabileceğimizi biliyoruz.

Çünkü artık daha bilinçliyiz...

Daha güçlüyüz...

Ve en önemlisi, kendimizi daha iyi tanıyoruz.

Hayatın gerçek zaferi hiç düşmemek değildir. Her düşüşten sonra yeniden ayağa kalkabilmektir. Her kırgınlığa rağmen sevgiyi kaybetmemektir. Her hayal kırıklığına rağmen umudu koruyabilmektir.

Bu yüzden bazı hikâyelerin sonu yoktur. Çünkü insan nefes aldığı sürece değişmeye, öğrenmeye ve büyümeye devam eder. Bir sayfa kapanır, başka bir sayfa açılır. Bir mevsim biter, yenisi başlar. Ve bazen "bitti" sandığımız yer, aslında Rabbimizin bizim için hazırladığı yeni başlangıçların ilk adadımıdır.

Eğer biri bir gün bu hikâyenin nasıl bittiğini sorarsa, verilecek en güzel cevap şudur:

Bitmedi...

Çünkü insan, umudu olduğu sürece yeniden doğabilir.

Ve bazı hikâyeler sonla değil, cesaretle başlar.

      Bazen düşünüyorum: Belki de göğe uzanan yüksek binalar sadece şehirleri değil, insanın içindeki kibri de yükseltiyor. Gökdelenler büyüdükçe, kalpler küçülüyor; pencereler çoğaldıkça, gözler görmez oluyor. Topraktan uzaklaşan her adım, insanı insana da uzaklaştırıyor sanki.

      Topraktan azade bir gönül… Acaba tevazuyu unutuyor mu? Belki de toprakla buluşmayan bir kalp, köksüz bir ağaç gibidir; rüzgârda sallanır, gürültünün içinde kaybolur ama bir türlü gerçek huzuru bulamaz.

      Oysa toprağa dokunanlar bilir: Yeryüzüne eğilmek, aslında insanın kendine gelmesidir. Toprak, öğretir… Ses etmeden, hükmetmeden, kibirlenmeden.

      Belki de bu yüzden, en dingin insanları hep toprağa yakın olanlarda buluruz. Çünkü onlar bilir ki; insanı insan yapan yükseklik değil, yere ne kadar yakın durabildiğidir.

Bu soru, bir kalbin en derin yerinden yükselen, hem sabrı hem özlemi hem de inancı aynı anda taşıyan bir fısıltıdır. Bazen insan, beklediğinin adını bile anamaz; sadece yüreğiyle sorar, Rabbine bırakır. Çünkü bilir ki vuslat, insanın kendi gücüyle değil, kaderin en ince ilmikleriyle dokunan bir vakittir.

Vuslat…

Kimi zaman bir insanadır, kimi zaman bir huzur hâline.

Kimi zaman bir kavuşmaya, kimi zaman içindeki kırıkların şifa bulduğu ana.

Ama hepsinin sahibi birdir: Rabbim…

Belki de vuslat; sandığımız gibi bir kapının açılması, bir elin tutulması, bir sözün söylenmesi değildir.

Kimi zaman vuslat; kalbimize çöken bir sükûnettir.

“Tamam… Artık oldu.” dedirten o görünmez dokunuştur.

Rabbim, vuslat ne zaman?

Bu soru aslında şunu da fısıldar:

“Ben hazırım. Gönlüm hazır. Yollarım temiz. Sadece Senin zamanını bekliyorum.”

Her kulun vuslat saati ayrıdır.

Kiminki sabrın sonunda gelir, kiminki dua yanaklara süzüldüğünde.

Kiminki bir kapı kapanırken, diğeri ansızın açıldığında…

Belki de vuslat dediğimiz şey; yıllarca sabredip, sonra bir anda hikmetin tecellisini izlemektir.

Bazen geceler çok uzun gelir, dualarımız sessizlikte kayboluyor sanırız.

Oysa Allah’ın takdiri ne gecikir, ne de erken gelir.

Her şey vaktinde, her şey yerinde tecelli eder.

Sen sor: “Rabbim vuslat ne zaman?”

O da kalbine şöyle fısıldasın:

“Vakti gelince… Hem de en güzel hâliyle.”

Bu yüzden beklemek bir yük değil, bir teslimiyettir.

Özlemek bir yara değil, vuslatın işaretidir.

Dua etmek bir rica değil, bir anahtardır.

Ve unutma:

Her vuslat, önce kulun içinde başlar.

Rabbim, gönlünü vuslata hazırlamaya başladığı gün, aslında kavuşma çoktan yola çıkmıştır.

Ne bu sessizlik, ne bu karanlık böyle?

Sanki birisi zamanın sesini kısmış gibi…

Sanki dünya, sensizliğe alışmam için üzerime ağır bir örtü sermiş gibi.

Sen gidince evin duvarları bile yaşlandı biliyor musun?

Koltukların dikişlerinde, perdelerin kıvrımlarında,

Mutfağın en sessiz köşesinde bile senin sesin dolanıp duruyor.

Ama dokunduğum her yerde boşluk var…

Sensizliğin bıraktığı o keskin, o sızlatan boşluk.

Anne…

İnsan büyüdükçe kalbi küçülüyormuş meğer,

Çünkü içine sığmayan bir özlem var artık.

Adını söylerken bile içim yanıyor;

Annem… Annem… Annem…

Her tekrarda daha çok arıyorum seni.

Bir bilsen, yorgunluğumu en çok akşamları fark ediyorum.

Çünkü bilirim ki, eskiden olsa

“Gel hele buraya, bir sarılayım da geçsin” derdin.

Şimdi hayat ne kadar vurursa vursun,

Sığınacak o sıcak omuz yok işte.

İşte o zaman anlıyorum:

En büyük yarayı yokluğun açmış.

Gözlerim bazen gökyüzüne dalıyor,

Sanki sen oralarda bir yerden bana bakıyorsun diye.

Bazen bir rüzgâr esiyor,

Saçlarımı okşarken senin elin sanıyorum.

Bir koku geliyor burnuma,

“Annemin kokusu bu…” deyip duruyorum,

Ama o koku bile artık hayalle gerçek arasında bir çizgide.

Anne…

Senin yokluğunda anladım ki,

Hayat dediğin şey, annen varsa sıcak bir yuva,

Yoksa koca bir yalnızlık.

Ne çok özledim biliyor musun?

Çocukluğumu, sesini, kokunu…

Bir de “Ben buradayım” diyen o güveni.

Dünyanın hiçbir yerinde o güven yok artık.

Kim kapattı ışıkları anne?

Belki de sensizliğin adıdır bu karanlık.

Ama bil ki, ben ne kadar büyürsem büyüyeyim,

Kalbimin en çocuk yerinde,

Hâlâ senin elini arıyorum.

© 2026 Zeynep Kıvanç 

Bu metnin tüm fikrî ve sınai hakları tarafıma aittir. 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında korunmaktadır.

İzinsiz kullanım hukuki ve cezai sorumluluk doğurur.

En çetin mevsimlerde bile boyun eğmeden yaşar. Toprağın sertleştiği, rüzgârın insanın içini üşüttüğü zamanlarda bile sessizce kök salar hayata. Kimse fark etmese de, içlerinde taşıdıkları o direnç onları ayakta tutar. Çünkü onlar gösterişli bahar çiçekleri gibi sadece güneşte açmayı bilmez; karın ortasında bile yaşamayı öğrenmiş kadınlardır.

Hayat onları çoğu zaman kolay sevmez. Erken büyürler mesela… Çocuk yaşta omuzlarına yüklenen sorumluluklarla tanışırlar. Bir evin sessiz yükünü taşırlar bazen, bazen kırılmış bir kalbin enkazını… Ama yine de kimseye ağırlık olmadan yürümeyi öğrenirler. İçleri paramparça olsa bile yüzlerinde ince bir tebessüm bırakmayı bilirler.

Bazı kadınların sesi yüksek çıkmaz. Onlar bağırarak değil, susarak anlatır acılarını. Bir bakışlarında yorgun yıllar gizlidir. Bir gülüşlerinde yarım kalmış hayaller… Ama yine de kimseyi karanlıklarına çekmezler. Kendi fırtınalarını içlerinde susturup başkalarına huzur olmaya çalışırlar.

Nergis gibi kadınlar kırılgandır aslında. Ama kırılgan olmak güçsüz olmak değildir. Çünkü en hassas ruhlar bazen en dayanıklı olanlardır. İncinirler, hayal kırıklığı yaşarlar, unutulurlar… Fakat her seferinde yeniden toparlanıp hayata tutunurlar. Kendilerini kimsenin alkışına ihtiyaç duymadan ayağa kaldırırlar.

Onlar sevgiyi de farklı yaşar. Birine gönül verdiklerinde yarım sevmezler. Bir çiçeği sular gibi emek verir, bir evi yuva yapar gibi özen gösterirler. Fakat en büyük kırgınlıkları da çoğu zaman buradan gelir; kıymetlerinin geç anlaşılmasından… Çünkü bazı insanlar bir nergisin ne kadar zor şartlarda açtığını bilmez, sadece çiçeğin güzelliğine bakar.

Ve belki de bu yüzden bazı kadınlar zamanla sessizleşir. Kalabalıkların içinde bile kendi içine çekilir. Ama o sessizliğin altında hâlâ dimdik duran bir ruh vardır. Yorulmuş ama yenilmemiş… Kırılmış ama eksilmemiş…

Çünkü bazı kadınlar gerçekten nergis gibidir. Soğuğun içinden geçerek güzelleşirler. Fırtınalara rağmen zarafetlerini kaybetmezler. Ve hayat onları ne kadar sınarsa sınasın, içlerindeki ışığı tamamen söndüremez.

Elinde tebeşir, yüreğinde umut… Bir çocuğun kalbine dokunmak için yıllarını veren bir insan… Ve bir gün, yetiştirmeye çalıştığı bir öğrencinin elinde hayata veda ediyor.

Bu nasıl bir kırılmadır? Bu hangi ara oldu?

Ne zaman sınıflar bilgi yuvası olmaktan çıkıp öfkenin, tahammülsüzlüğün, kopuşun mekânı hâline geldi?

Bir öğretmen, bir çocuğun geleceğine ışık olmak için vardır. Ama bugün bir öğretmenin, bir öğrencisinin öfkesine kurban gitmesi; sadece bir cinayet değildir. Bu, bir neslin alarmıdır.

Bu, “Kaybedilen Nesil” başlığının kanlı bir cümlesidir.

Bir genç nasıl olur da kalem tutması gereken eliyle bıçak tutar? Ne eksik kaldı? Sevgi mi? İlgi mi? Ahlâk mı? Merhamet mi? Yoksa hepsi mi?

Evlerimizde iletişim azaldı. Sofralarımızda ekranlar çoğaldı. Çocuklarımızı büyüttük ama ruhlarını besleyemedik. Başarıyı not sandık, terbiyeyi ikinci plana attık.

Oysa bir nesli ayakta tutan şey; yalnızca akademik başarı değil, vicdandır. Bir öğretmene el kaldırmayı aklından bile geçirmeyen bir iç denetimdir. Bir “hocam” derken gözleri dolan saygıdır.

Bugün sormalıyız: Gençler neden bu kadar öfkeli Neden bu kadar yalnız? Neden bu kadar kırılgan ve bir o kadar da patlamaya hazır?

Gençleri nasıl toparlayabiliriz?

Önce evden başlamalıyız. Anne-baba sadece maddi imkân sunan değil, karakter inşa eden rehber olmalı.

Okullarda değerler eğitimi göstermelik değil, sahici olmalı. Merhamet, sabır, saygı; sadece kitaplarda değil, davranışlarda öğretilmeli.

Öğretmen yalnız bırakılmamalı. Disiplin mekanizmaları net olmalı. Şiddete sıfır tolerans kararlılıkla uygulanmalı.

Gençler dinlenmeli. Yargılanmadan, etiketlenmeden, gerçekten dinlenmeli. Onlara güvenli alanlar açılmalı; sporla, sanatla, maneviyatla bağ kurabilecekleri ortamlar oluşturulmalı.

Ve en önemlisi… Toplum olarak dili yumuşatmalıyız. Ekranlarda öfke, sokakta şiddet, siyasette hakaret normalleşirse; çocuklar bunu model alır.

Bir öğretmenin kanı, sadece bir aileyi değil, bir toplumu yetim bırakır. Çünkü öğretmen; anne gibidir, baba gibidir, yol gibidir.

Bugün bir öğretmeni toprağa verdik. Ama asıl korkumuz; kaybettiğimiz öğretmen değil, kaybetmeye başladığımız vicdandır.

Rabbim o kıymetli öğretmenimize rahmet eylesin. Mekânı cennet, makamı âli olsun.

Geride kalanlara sabır, Bu millete ise kaybolan neslini yeniden inşa edecek feraset nasip etsin.