Yaşarken Ölmek

İnsan bazen yaşarken tükenir, nefes alırken yorulur, gülümserken kendi içinde sessizce ağlar. Kimsenin görmediği, duymadığı, anlamaya yanaşmadığı yaralar taşır yüreğinde. Öyle acılar vardır ki anlatmaya kelimeler kifayetsiz kalır; sustukça büyür, unutmaya çalıştıkça insanın ruhunda kök salar. Tek bir söz, bazen yarım kalmış bir bakış, insanın içini paramparça etmeye yeter.

Üstelik en derin yaraları çoğu zaman yabancılar değil, kalbimizin en güzel köşesine yerleştirdiklerimiz açar. Yabancının incittiği yeri zamanla unutabilir insan fakat kalbine dokunan birinin bıraktığı izi öyle kolay silemez. Çünkü bazı acılar teninde değil, ruhunun en kuytu yerinde kanar.

Hisseden bir kalp, dünyayı herkesten biraz daha derinden yaşar. Bir sesin tonundaki değişikliği fark eder, bir suskunluğun ardında saklanan anlamı çözmeye çalışır. Küçük bir ilgiyi günlerce yüreğinde taşırken ufak bir kırgınlığı geceler boyunca içinde büyütür. Başkalarının sıradan saydığı şeyler, onun içinde fırtınalara dönüşür.

Dışarıdan bakıldığında her şey yolundaymış gibi görünür. Oysa kimsenin bilmediği bir yerde, içinde binlerce kez vedalaşmış, defalarca kırılmış, her defasında dağılan parçalarını kimseye belli etmeden yeniden bir araya getirmeye çalışmıştır.

Peki, en acısı nedir biliyor musun? Huzur bulduğun bir yerde kendini yabancı hissetmek, varlığıyla dünyanın bütün yükünü hafifleten birinin yokluğuna alışmaya çalışmak... Söyleyecek binlerce sözün varken susmak, paramparça olmuşken dudaklarından bir tek “İyiyim.” kelimesinin dökülmesi... En çok da hayatında bir zamanlar her şey olan birine artık hiçbir şey anlatamayacak kadar uzaklaşmak.

İnsan, verdiği emeğin karşılığını göremediğinde, sevgisinin kıymetini anlatmak zorunda kaldığında, anlaşılabilmek için kendini defalarca ifade etmeye mecbur bırakıldığında yoruluyor. Gerçek yorgunluk bedende değil, ruhun derinliklerinde birikiyor. Gece başını yastığa koyduğunda zihnine üşüşen hatıralarda, değiştiremeyeceğini bildiği bir geçmişin karşısında çaresizce fısıldadığı keşkelerde kalıyor insan. Her şeyi içine gömmeyi öğreniyor işte.

Eskisi gibi anlatmaz, her kırıldığında kendini savunmaz, her suskunluğun ardına bir anlam yükleyip peşinden koşmaz. Herkese yetişmeye, herkesi anlamaya, herkesin gönlünü hoş tutmaya çalışmazsın ya... Zamanla anlarsın ki bazı insanlara ne söylersen söyle, kendini anlatamazsın. Yaralar saklandıkça iyileşmez; bazı vedalar ise kapı kapandıktan sonra bile insanın içinde sürüp gider.

Bir gün susmayı seçer insan. Bu sessizlik, söyleyecek sözünün kalmadığından değil, artık anlaşılmak uğruna kendinden bir parça daha eksiltmeye gücünün yetmediğindendir. Susmak, insanın kendine verdiği son sözdür.

Ama unutulmamalıdır ki bir kalbin kırılması, onun değersiz olduğu anlamına gelmez. Çok sevmek bir kusur, incinmek bir zayıflık değildir. Yaşanmışlıklara rağmen güzel kalabilmek, acıların içinden geçerken merhametini yitirmemek, insanın kendine sakladığı en büyük güçtür.

İnsanlar sana hak ettiğin değeri vermedi, bazı şeyler hayal ettiğin gibi sonlanmadı, bekleyişlerin karşılıksız kaldı, hayallerin daha gerçekleşemeden yarım bırakıldı. Hiçbiri senin sevilmeye, anlaşılmaya, değer görmeye ve huzur bulmaya layık olmadığın anlamına gelmez.

İnsan, hayatın en ağır derslerinden birini de burada öğrenir: Herkesi kalbinin en güzel yerine koymamak gerekir. Herkes orada durmayı hak etmez. Kalbinin de bir sınırı, sabrının da bir sonu, ruhunun da dinlenmeye ihtiyacı var. Kendini tüketene kadar sevmek, sevginin büyüklüğünü değil, insanın kendini ne kadar ihmal ettiğini gösterir.

Büyümek, belki de herkesi affetmek değil, bir daha kimsenin seni aynı yerden incitmesine izin vermemeyi öğrenmektir. İyileşmek, hiçbir şey yaşanmamış gibi devam etmek değildir; yaşananların seni kim olduğundan uzaklaştırmasına müsaade etmemektir.

Derinden hisseden insanlar için çok ağır acılar vardır. İnsanlar ölmeden de eksilir, bazı vedalar gerçekleşmeden de yaşanır. Bazı yaralar kapanmış gibi görünse de insanın içinde kanamaya devam eder.

İnsanın en büyük mücadelesi, kendisini incitenlere rağmen yeniden sevebilmek değil mi? Bütün o acılara rağmen kendisini sevmekten vazgeçmemek...

Nurhan Habibe Yaldızcı