RUHUMUZUN İSKANSIZ MÜŞTEREKLERİ

“Bugün bu odada duran Mehmet Bey kim?”

Hep böyle çarpıcı sorularla başlar Özlem Hanım seanslara. Haklı tabii, iskânsız müştereklerimi tanımak istiyor.

“Kendi kendimi zihnimin tek maliki ve mutlak yöneticisi sanma gafletiyle yaşadım ben yıllarca, Özlem Hanım. Beyaz yakamı hep temiz tuttum. Ajandalarımı doldurdum, hedefler koydum, duygusal bütçemi planladım ve hayatımın ‘kontrol altında’ olduğunu gösteren o kusursuz panoları astım sosyal medya duvarlarıma. Personamı en üst kata yerleştirdim, itibarımı pencerelere astım ve hayatımın ‘mükemmel bir denge’ içinde olduğunu ilan ettim durmaksızın herkese. Afişler saldım penceremden upuzun… Ama meğer persona dediğimiz şey, zihnin en lüks dairesine yerleşmiş, kirasını da benim özgünlüğümden kesen pişkin bir kiracıdan başkası değilmiş.

Ama işte Özlem Hanım, binanın taşıyıcı kolonlarında gezinmeye başladığımda acı gerçekle karşılaştım.”

“Neydi karşı karşıya kaldıklarınız, Mehmet Bey?”

“Gündüzleri egonun tahakkümü altında tıkır tıkır çalışan o kusursuz kimliğim, gün boyu bastırdığım o ‘gölge’ yanlarım, gece zihnimin tavan arasında tepinmeye başlıyor. Kilitli karanlık odamın tavan arasında matkapla duvarımı deliyor! Benim bastırdığım her duyguyu duvarlara sprey boyayla çiziyor. Ben onları kovmaya çalıştıkça binanın kolonlarını sırtlanıyorlar. Biliyorum, Özlem Hanım, biliyorum; onları tahliye etmek, kendimi yıkmak demek!

Daha da kötüsü, Özlem Hanım, biz modern denilen insanlar hayatımızı bir tapu kadastro memuru titizliğiyle yönetiyoruz, değil mi? Ruhumuzun metrekaresini hesaplıyor, pencerelerine panjurlar indiriyor, dışarıdan hiçbir yabancı ses sızmasın diye çift camlı konfor alanları inşa ediyoruz. Zannediyoruz ki o binanın tek hâkimi biziz.

İçimizde her daim kontratsız oturan, kira gününü şaşmaz bir istikrarla unutarak hayatımızın ortasına sedir kurmuş kiracılar varken ruh dediğimiz yapı ne zaman tam anlamıyla bizim mülkümüz olur, Özlem Hanım?

Onları ne tahliye edebiliriz ne de kapıya koyabiliriz, değil mi? Peki ya Özlem Hanım, tapu senedine onların imzalarını sadece ben mi attırdım?

Yıllarca ruhumun müstakil evinden kiracıları tahliye edemedim. Onların çıkardığı gürültülerle uyumaya çalıştım. Ah, bir görseniz, anısı olan eşyaları nasıl da zihnimin parkelerini çizdire çizdire çektiler… Delmemeleri için uyardığım duvarlarıma astıkları soluk fotoğraflar ve odalarıma sindirdikleri o ağır, kasvetli kokular hele… Dahası, ben o evden her sabah kiralık kostümlerle çıktım. ‘İyi öğretmen’, ‘sorumlu vatandaş’, ‘mükemmel ebeveyn’, ‘uzlaşmacı meslektaş’… Akşamdan hazır etmeye çalıştığım kombinlerin sabah bana hiç yakışmadığını gördüm aynalarda. Ama çıktım dışarı ve üstümde taşıdım yıllarca!

“Mehmet Bey, belki de asıl ev sahipliği, kendi içindeki o tuhaf kiracılarla merdivenin aynı koridorunda karşılaşınca başımızla selam verip yolumuza devam edebilmektir. Ne dersiniz?”

“Tabii, demek istediğim alışmak değil, Mehmet Bey; onları yeniden konumlandırmak diyelim. Çözüm Odaklı Terapide biz ‘problemin tarihine’ değil, ‘istisna anlarına’ ve ‘gelecekteki işleyişe’ bakarız. Yani gölge dediğiniz o alt kattaki kiracı, tavan arasındaki kiracı ve diğerleri aslında ne istiyor? Belki de gündüzleri giydiğiniz o kusursuz persona kostümünün altında nefes alamaz hâle gelen o özgün, sahici tarafınızın çığlığıdır bunlar. Onu ‘tehlikeli bir işgalci’ olarak kodladığınız sürece kapıyı yumruklamaya devam edeceklerdir.

O odaya bir pencere açarsak ya da o karanlık enerjiyi bastırmak yerine hayatınıza katacağınız yaratıcı bir üretkenliğe dönüştürürseniz, içinizdeki mülksüzleştirilmiş odalarda daha keyifle oturmak mümkün olabilecektir.

Gündüzleri giydiğimiz o kiralık persona kostümleriyle övünmek ya da rahatsızlık duymak veya bodrum katındaki gölgeyi karanlığa mahkûm edip tırnak sesleriyle irkilmek yerine o gürültülü odalara birer pencere açabilmek, giriş için kapılarının anahtarlarını çoğaltabilmektir marifet.” dedi Özlem Hanım…

Yine ne kadar da güzel değiştirdi odadaki havanın rengini…

Derin bir nefes aldım. Camın buğusuna düşen siluetime baktım. Beyaz yakalı ‘Mehmet Bey’ ile tavan arasında sprey boyayla duvarları boyayan o asi çocuk arasındaki mesafe biraz daha kısaldı sanki görüntüde.

“Bu akşam tavan arasındaki kiracılarımı salona davet edip kahve içmekle başlayacağız haftalık ev ödevlerimize yani.” dedim.

Gülümsedi.

“Evet, evet… Anahtarlar artık kapıları kilitlemek için değil, içeriye ışığı doldurmak için dönecek yani. Kolaylıklar diliyorum size, iyi oturmalar ve sohbetler Mehmet Bey…” dedi.

Kostümlerimi askıda bırakacaktım, anahtarları kapıların üzerinde. Bir sonraki seansa kadar içimdeki o kiralık ve ev sahibi tüm seslere aynı salonda demlenen sıcak bir kahve borcum var şimdi.

                                                                             Özlem YEDİPARMAK