HİKAYE/ÖYKÜ

VAGON

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bir tren yolculuğunda her vagonun kendine özgü bir hikâyesi vardır. Kimi anın tadını çıkarırken kimi geçmişin yüküyle, kimi de istemediği bir geleceğe doğru ilerler. Peki, aynı yolculukta herkes gerçekten aynı hayatı mı yaşar?

Neslihan köse

9 Kasım 2026 - 08:20

9 Kasım 2026 - 08:20 ⏱ 3 dk Okuma Süresi

0 8

VAGON

Hava hafiften kararmaya başlamıştı. Benim izlediğim manzarada güneş, ışıklarıyla veda ediyordu. Güneşin karşısındaki ay da doğan ışığıyla merhaba diyordu ya da ben öyle hissediyordum. Ayın doğuşu arkamda kalmıştı, nasıl göründüğünü göremiyordum. Aslında çok da üzülmüyordum çünkü güneşin batışını izlemek, bu dünyada güzel şeyler olduğunu hissettiriyordu.

Gün tamamen kararmamış olmasına rağmen ortam sessizdi. Sanki herkes şimdiden uyumuş gibiydi. Oturduğum yerde kimseyle göz göze gelmemek için biraz etrafı süzdüm. Herkesin oturduğu koltukların penceresinden manzarayı izlemeye daldığını fark ettim. Benim manzaram bana veda ederek gitmişti. O yüzden biraz vagonları gezmek istedim.

19. yüzyıldan kalma, uzun ve geniş bir trendi. Her bir köşesinde işlemeler, pencerelerinde işlemeli perdeler hâlâ duruyordu. Dışarıdaki manzara ne kadar güzelse trenin içi de onu aratmıyordu. Sessizce gezmeye başladım. Her vagonda birbirinden farklı hikâyeler vardı. Kimileri sarılarak beraber manzarayı izliyor, kimileri kitap okuyor ya da sohbet ediyordu. Uyumayı tercih eden yoktu. Böyle bir trende uyuyarak zaman harcamayı kimse istemiyordu sanki.

En son vagona ulaşmıştım. Diğer vagonlar gibi kalabalık değildi. Fark ettiğim bir diğer şey de diğer vagonlar gibi süslü olmamasıydı. Ayrıca kimsenin mutlu olmadığını fark ettim. Pencerelerinden manzarayı izlemiyorlardı. İzleseler bile kafalarını yoran düşünceleri vardı. Gidiyorlardı ama gittikleri yere gitmek istemiyor gibiydiler. Herkesin yanında yine yakınları vardı ama birbirlerine bakmıyor, sadece zamanın geçmesini bekliyor gibiydiler.

O vagonda biraz durup onları izlemeye daldım. Yanlarına gidip onları dinlemek istedim çünkü manzara güzeldi, tren güzeldi ama onlar bunu görmüyordu. Bütün cesaretimi toplayarak ileriye doğru bir adım attım ki sağ omzumda bir yük hissettim. Görevli, artık yerime geçmem gerektiğini ve varış noktasına geldiğimizi söylüyordu.

Sesimi çıkaramadım. Kendi vagonuma doğru giderken koridorda aklım onlarda kaldı. Her vagon anı yaşarken onlar sadece var olmak için yaşıyorlardı...

Neslihan KÖSE

Etiketler:

Önceki Makale

Ey Şair

Sonraki Makale

BABANIN SANA ANLATACAKLARI VAR …

Tepkiniz Nedir?

Beğendim

Harika!

Sevdim

Eğlenceli

Kızdım

Üzgün

Wow

Neslihan köse Merhaba ben neslihan köse 26 yaşındayım. 20 yaşımda yazarlığı keşfettim bir yılda iki kitap yazıp yayınladım. Yıllardır aradığım mesleğin yazarlık olduğunu fark ettim. Ve şimdi bu yolda ilerlemek için uğraşıyorum.