İÇİMDEKİ KIYAMET BÖLÜM 7 – KAPIYI ÇALAN GÖLGE

BÖLÜM 7 – KAPIYI ÇALAN GÖLGE

Deniz mesajı bir kez daha okudu. Telefonun ekranındaki cümle değişmiyordu. Her kelime, Zeynep’in az önce duyduğu boğuk sesle birleşiyor, odadaki sessizliği daha da ağırlaştırıyordu.

“Bunu bekletemeyiz,” dedi Deniz. “Polisi şimdi arayacağız.”

Zeynep koltuğun kenarına oturmuş, ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmişti.

“Ya bizi izlemeye devam ediyorsa?”

“Bilmiyorum. Ama burada oturup beklemek de çözüm değil.”

Deniz telefonunu çıkardı ve 112’yi aradı. Selim Karadağ’ın öldürülmesiyle ilgili soruşturmada ifade veren Zeynep’e bilinmeyen bir numaradan tehdit telefonu geldiğini, aynı numaradan mesaj gönderildiğini ve evin karşısında siyah montlu bir adam gördüklerini anlattı.

Görevli, adreslerini ve olayın ne zaman gerçekleştiğini sordu. Deniz soruları yanıtladıktan sonra telefonu kapattı.

“Ekip göndereceklerini söylediler.”

Zeynep pencereye baktı.

“Adam gerçekten bizi mi izliyordu?”

“Pencereye baktığını ikimiz de gördük. Ama kim olduğunu bilmiyoruz.”

Deniz telefonu Zeynep’e uzattı.

“Mesajı silme. Arama kaydına da dokunma.”

Zeynep başını salladı. Telefonu masaya bıraktı. Birkaç dakika sonra kapı zili çaldı.

Gelen iki polis memuru önce Zeynep’le, ardından Deniz’le konuştu. Olayı ayrı ayrı dinlediler. Telefonun ekranındaki mesajı incelediler, aramanın saatini ve ekranda görünen numarayı tutanağa kaydettiler.

“Arayan kişinin sesini tanıdınız mı?” diye sordu memurlardan biri.

Zeynep başını iki yana salladı.

“Hayır. Sesi boğuktu. Bilerek değiştirmiş de olabilir.”

“Konuşma sırasında televizyon, araç ya da müzik sesi gibi başka bir ses duydunuz mu?”

Zeynep biraz düşündü.

“Hayır. Yalnızca nefes sesini duydum.”

Deniz de siyah montlu adamı gördükleri anı anlattı. Adamın karşı kaldırımda durduğunu, doğrudan pencereye baktığını ve birkaç saniye sonra köşeyi dönerek uzaklaştığını söyledi.

“Yüzünü görebildiniz mi?” diye sordu polis memuru.

“Hayır. Mesafeden dolayı seçemedim. Zaten fazla uzun süre durmadı.”

Memur notlarını tamamladı.

“Telefonunuzdaki mesajı ve arama kaydını silmeyin. Bilgileri ilgili birime aktaracağız. Yakın çevrede kamera olup olmadığını da araştıracağız.”

Kapıya yöneldiklerinde Zeynep bir an duraksadı.

“Bizi koruyabilir misiniz?”

Polis memuru soruya hemen cevap vermedi.

“Tehdidi kayda geçirdik. Yeni bir arama, mesaj ya da şüpheli bir durum olursa vakit kaybetmeden 112’yi arayın. Bu gece yalnız kalmamanız da iyi olur.”

Polisler ayrıldıktan sonra Deniz kapıyı kilitledi. Zeynep salona döndü. Telefon hâlâ sehpanın üzerindeydi.

“Beni susturmak istiyorlar,” dedi.

Deniz karşısındaki koltuğa oturdu.

“Evet. Ama nedenini henüz bilmiyoruz.”

“Çantayı soruyor. Selim’in çantasını bulmamı mı istiyor, yoksa bende olduğunu mu sanıyor?”

“Bunu anlamak için önce çantanın kimde olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.”

Zeynep telefonu eline aldı. Mesajı yeniden açtı. Birkaç dakika önce okuduğu cümle şimdi daha da ağır geliyordu.

“Ya o adam Selim’i öldüren kişiyse?”

Deniz bir süre sustu.

“Olabilir. Ama elimizde bunu söylememizi sağlayacak bir kanıt yok. Siyah montlu adamı gördük, telefondaki sesi duyduk. İkisinin aynı kişiye ait olduğunu bile bilmiyoruz.”

Zeynep başını eğdi. O gece Deniz’in evden ayrılmasını istemedi. Deniz de sahafa dönmekten vazgeçti. Salondaki koltukta kalmaya karar verdi.

---

Sabah saatlerinde Başkomiser Tarık Sezgin, masasına bırakılan ihbar tutanağını inceledi. Gece Zeynep Evren’in evine giden ekip, tehdit telefonunu ve ardından gelen mesajı kayda geçirmişti. Tutanakta, karşı kaldırımda görülen siyah montlu bir adamdan da söz ediliyordu.

Tarık mesajın içeriğini yeniden okudu:

“Polise anlattıklarını unut. Yoksa sıradaki ceset sen olursun.”

Dosyayı kapatıp Murat Yalçın’ı odasına çağırdı.

Murat içeri girdiğinde Tarık tutanağı ona uzattı.

“Zeynep Evren’e dün gece tehdit gelmiş. Arayan kişi Selim’in çantasını sormuş.”

Murat mesajı okudu.

“Çantanın kendisinde olduğunu mu düşünüyorlar?”

“Bilmiyoruz. Belki çantanın nerede olduğunu öğrenmeye çalışıyorlar. Belki de Zeynep’in çantayla ilgili bildiklerinden rahatsızlar.”

“Ekranda görünen numara için inceleme başlatıldı mı?”

“Gece ekibi bilgileri kaydetmiş. Teknik inceleme için ilgili birime iletilmesini sağlayın. Ayrıca Zeynep’in evinin çevresindeki kamera noktalarını belirleyin. Kayıtların silinmesini bekleyemeyiz.”

Murat not aldı.

“Peki, siyah montlu adam?”

“Onu da araştırın. Ancak görüntülerde birini bulursak hemen tehdit eden kişi olduğunu varsaymayacağız. Önce kimliğini ve o saatlerde orada bulunma nedenini belirlememiz gerekiyor.”

Murat başını salladı.

Tarık dosyadan Selim’in iş yerinde çekilmiş fotoğrafını çıkardı.

“Bir de Mert Kıran’la yeniden görüşün. İlk ifadesinde Selim’in harici belleğe dosya aktardığını ve siyah çantayla ayrıldığını söylemişti. O gün ajansa gelen ziyaretçileri ve Selim’in yaptığı telefon görüşmelerini ayrıntılı öğrenmemiz gerekiyor.”

“Telefon görüşmesiyle ilgili bir bilgi mi var?”

“Henüz yok. Ama Selim’in ölümünden önceki günlerde bir sorun yaşayıp yaşamadığını netleştirelim. İlk görüşmede hatırlamadığı bir ayrıntı olabilir.”

Murat dosyayı aldı.

“Görüşüp size bilgi veririm.”

Tarık yeniden önündeki evraklara döndü. Tehdit mesajı soruşturmanın seyrini değiştirebilirdi. Ancak bunun nasıl bir sonuca varacağını henüz kestiremiyordu.

---

Öğleye doğru Murat, Pusula Yayın ve İçerik Ajansı’na gitti. Mert Kıran onu kapıda karşıladı. Önceki görüşmelerinde olduğu gibi gergindi. Masasının üzerindeki dosyaları toparladı, Murat’a oturacağı yeri gösterdi.

“Yine Selim’le ilgili mi?” diye sordu.

“Evet. İlk görüşmemizde bazı ayrıntıları konuşmuştuk. Birkaç noktayı yeniden netleştirmemiz gerekiyor.”

Mert sandalyesine oturdu.

“Tabii.”

“Selim’in olay günü iş yerine geldiğini, bilgisayarındaki dosyaları harici belleğe aktardığını söylemiştiniz.”

“Evet.”

“Bu işlem sırasında yanında mıydınız?”

“Bir süre yanındaydım. Sonra kendi masama geçtim. İşim vardı.”

“Belleğe aktardığı dosyaların adlarını gördünüz mü?”

Mert başını iki yana salladı.

“Hayır. Ekranını incelemedim. Zaten özel dosyalarıydı.”

“Peki, siyah deri çantasını aldıktan sonra ne yaptı?”

“Odadan çıktı. Bir süre sonra da binadan ayrıldığını gördüm.”

“Yanında biri var mıydı?”

“Gördüğüm kadarıyla yoktu.”

Murat notlarına baktı.

“O gün ajansa başka ziyaretçiler geldi mi?”

Mert kısa bir süre düşündü.

“Birkaç kişi geldi. Rutin görüşmelerdi. Tam saatlerini hatırlamıyorum.”

“Selim’in odasına giren biri oldu mu?”

“Oldu mu, emin değilim. Ben kendi işlerimle ilgileniyordum.”

Murat kalemini bıraktı.

“Selim’in son zamanlarda bir sorun yaşadığını fark ettiniz mi?”

Mert’in yüzü değişti.

“Ne tür bir sorun?”

“İşle ilgili bir anlaşmazlık, tehdit, tartışma… Aklınıza gelen herhangi bir şey.”

Mert ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

“Selim son zamanlarda gergindi. Onunla herkesin arasında mesafe vardı. Özel hayatına karışmazdık.”

“Birinden söz etti mi?”

“Hayır. En azından benim yanımda.”

Murat bir süre bekledi.

“Selim’in ölümünden önceki günlerde iş yerinde olağan dışı bir durum yaşandı mı?”

Mert gözlerini kaçırdı.

“Bir telefon görüşmesi sırasında sesini yükselttiğini duymuştum. Ama kiminle konuştuğunu bilmiyorum.”

“Ne zaman?”

“Tam olarak hatırlamıyorum. Ölümünden birkaç gün önce olabilir.”

“Ne söyledi?”

“Yalnızca ‘Bunu burada konuşmayacağım.’ dediğini duydum. Sonra odasının kapısını kapattı.”

Murat bu bilgiyi not etti.

“Bu konuşmayı ilk görüşmemizde neden anlatmadınız?”

Mert huzursuzca kıpırdandı.

“Önemli olduğunu düşünmedim. Kiminle konuştuğunu da bilmiyordum.”

“Görüşmenin devamını duymadınız mı?”

“Hayır. Kapıyı kapattıktan sonra ne konuştuğunu bilmiyorum.”

Murat notlarını tamamladı.

“Bu görüşmenin yaklaşık tarihini ve o gün ajansta kimlerin bulunduğunu hatırlamaya çalışın. Daha sonra yeniden konuşabiliriz.”

Mert başını salladı.

Murat ayağa kalktı.

“Şimdilik bu kadar. Yeni bir ayrıntı hatırlarsanız bizimle iletişime geçin.”

Ajansın kapısından çıktığında telefonunu çıkarıp Tarık’ı aradı. Mert’in anlattıklarını aktardı. Tarık, telefon görüşmesinin tarihinin ve o gün ajansa gelen kişilerin belirlenmesini istedi. Görüşmenin içeriği bilinmeden bu ayrıntıdan sonuç çıkarılmaması gerektiğini de özellikle belirtti.

---

Aynı saatlerde Zeynep, evdeki telefonun başında oturuyordu. Gece gelen mesajı silmemiş, arama kaydına dokunmamıştı. Deniz mutfakta çay hazırlıyordu. İkisi de sabah boyunca fazla konuşmamıştı.

“Polisten haber var mı?” diye sordu Deniz.

“Henüz yok.”

“Ararlarsa ne söyleyeceğini biliyorsun. Gördüğünü, duyduğunu anlatacaksın. Emin olmadığın bir şeyi de kesinmiş gibi söylemeyeceksin.”

Zeynep başını salladı.

“Ya tekrar gelirlerse?”

Deniz çaydanlığı ocaktan aldı.

“Bu kez polisi ararız. Kendimiz peşlerine düşmeyeceğiz.”

Zeynep pencereye baktı. Perde kapalıydı. Bir süredir dışarı çıkmayı düşünüyordu ama kapının önünde biriyle karşılaşma ihtimali onu durduruyordu.

“Selim’in çantası yüzünden bunların yaşandığını düşünüyorum,” dedi.

“Çantayla ilgili bir şey biliyor olabilirler. Ama bunun nedenini henüz bilmiyoruz.”

“Selim o belgeleri kime karşı kullanacaktı?”

“Bunu öğrenmeden çantanın içindekiler hakkında konuşamayız.”

Zeynep cevap vermedi. Deniz çayları masaya bıraktı. Tam oturacakları sırada telefon çaldı.

İkisi de ekrana baktı. Arayan numara kayıtlı değildi.

Zeynep telefonu açmadı.

“Polisten olabilir mi?” diye sordu.

“Olabilir. Ama numarayı tanımıyorsun. Önce aramanın ardından bir mesaj gelip gelmediğine bakalım.”

Telefon sustu. Birkaç dakika sonra yeniden çaldı. Bu kez ekranda farklı bir numara belirdi. Zeynep telefonu açtı.

“Zeynep Hanım, ben dün gece evinize gelen ekipteki polis memuruyum. Geceki ihbarla ilgili bazı ayrıntıları doğrulamamız gerekiyor. Bugün polis merkezine gelebilir misiniz?”

“Evet, gelebilirim.”

“Ne zaman uygun olursanız. Geldiğinizde görevli arkadaşlara adınızı söylemeniz yeterli.”

Zeynep teşekkür edip telefonu kapattı.

Deniz ona baktı.

“Ne dediler?”

“Geceki ihbarla ilgili ek bilgi almak istiyorlar. Polis merkezine gitmemi söylediler.”

“Yalnız gitme. İstersen ben de geleyim.”

Zeynep başını salladı.

“Seninle gelmek istiyorum.”

Deniz ceketini aldı. Zeynep telefonunu çantasına koyarken mesajı bir kez daha kontrol etti. Ekranda hâlâ aynı cümle duruyordu.

---

Öğleden sonra Tarık, Zeynep’in evinin bulunduğu sokaktaki kamera araştırmasıyla ilgili ilk bilgileri aldı. Murat’ın ekibi çevredeki iki iş yeriyle görüşmüş, bunlardan birinin dış kameralarının sokağın bir bölümünü gördüğünü belirlemişti. İş yeri sahibi, kayıtları incelemeleri için polise vermeyi kabul etmişti.

Tarık görüntülerin aktarıldığı bilgisayarın başına geçti. Kayıtlar önceki gecenin saatlerini kapsıyordu. Ekip, Zeynep’in bildirdiği zaman aralığını esas alarak görüntüleri ileri sardı.

Bir süre sonra Murat ekrana yaklaştı.

“Şurada.”

Görüntüde siyah montlu bir erkek karşı kaldırıma geliyordu. Bir süre durdu. Başını kaldırıp Zeynep’in dairesinin bulunduğu binaya baktı. Ardından sokaktan uzaklaştı.

Tarık görüntüyü durdurdu.

“Saati kontrol edin.”

Murat ekrandaki zaman bilgisine baktı.

“Zeynep’in verdiği saatle örtüşüyor.”

“Yüzü seçiliyor mu?”

“Hayır. Kamera karşıdan almıyor. Yalnızca yan profili görünüyor.”

Tarık görüntüyü yeniden oynattı. Adamın durduğu yeri, başını kaldırdığı anı ve uzaklaşırken izlediği yönü dikkatle inceledi.

“Görüntünün tamamını alın. Öncesini ve sonrasını da inceleyin. Aynı kişi başka bir kameraya takılmış olabilir.”

Murat başını salladı.

“Plaka ya da araç tespiti için çevredeki diğer kayıtları da isteyelim mi?”

“Evet. Ama önce bu kişinin geliş ve gidiş güzergâhını belirleyelim.”

Tarık görüntüyü yeniden durdurdu. Adamın yüzü hâlâ seçilemiyordu. Kim olduğunu bilmiyorlardı. Telefonu arayan kişi olup olmadığını da…

Ancak artık ellerinde Zeynep’in anlatımını destekleyen bir görüntü vardı.

Tarık dosyanın üzerine yeni bir not düştü:

Siyah montlu erkek – kimlik tespiti yapılacak.

Görüntüyü kapattıktan sonra masadaki Selim Karadağ dosyasına baktı. Bir yanda kayıp çanta, diğer yanda tehdit edilen bir tanık vardı.

İki olayın aynı noktada birleşip birleşmediğini bulmaları gerekiyordu.