Çınar Mahallesi – Bölüm 9: Sırdaş Terzi Safiye

Çınar Mahallesi – Bölüm 9: Sırdaş Terzi Safiye

Çınar Mahallesi’nin eski ahşap dükkânlarının arasında küçük bir terzi dükkânı vardı. Dükkândan gün boyunca dikiş makinesinin sesi yükselirdi. Bu dükkânın sahibi Safiye Teyze, yıllardır mahallelinin sökülen kıyafetlerini onarır, yıpranan giysilere yeniden hayat verirdi. Ancak onu mahallede tanınır kılan yalnızca terziliği değildi. İnsanları dikkatle dinler, kendisine anlatılanları başkalarıyla paylaşmazdı. Bu yüzden herkes ona Sırdaş Terzi derdi.

Sonbaharın serin bir öğleden sonrasında Melike, elinde sökülmüş bir ceketle dükkâna geldi. Yüzünden üzgün olduğu anlaşılıyordu. Ceketi tezgâhın üzerine bıraktıktan sonra bir süre sessizce bekledi. Safiye Teyze, genç kızın hâlini fark edince dikişini bıraktı.

“Hoş geldin Melike. Bir şey mi oldu kızım? Bugün biraz üzgün görünüyorsun.”

Melike başını önüne eğdi.

“Bir süredir canımı sıkan şeyler var, Safiye Teyze. Kimseye anlatamıyorum. Bazen ne yapacağımı bilemiyorum.”

Safiye Teyze yanındaki sandalyeyi gösterdi.

“Gel, otur. İstersen anlatabilirsin. Seni dinliyorum.”

Melike, bir süredir yaşadığı sıkıntıları anlatmaya başladı. Safiye Teyze sözünü kesmeden onu dinledi. Genç kız konuşmasını bitirdiğinde yüzündeki gerginlik biraz olsun azalmıştı.

Safiye Teyze, ceketin sökülen yerini dikkatle inceledi. İğnesine iplik geçirdi ve kumaşı onarmaya başladı.

“Bak Melike, bazen bir kıyafetin dikişi sökülür. Onu hemen atmayız. Önce nereden yıprandığına bakar, sonra sabırla onarırız. İnsanlar da zor zamanlar geçirebilir. Önemli olan, yaşadığımız sıkıntılar karşısında kendimize zaman tanımak ve çözüm aramaktan vazgeçmemektir.”

Melike, Safiye Teyze’nin sözlerini düşünerek başını salladı.

“Seninle konuşunca biraz rahatladım. Beni dinlediğin için teşekkür ederim.”

Safiye Teyze gülümsedi.

“Ne zaman konuşmak istersen gelebilirsin kızım. Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, kendisini yargılamadan dinleyen birinin yanında oturmaktır.”

Bir süre sonra ceketini alan Melike, dükkândan daha sakin bir şekilde ayrıldı. Safiye Teyze ise yeniden dikiş makinesinin başına geçti. Mahallede pek çok insan onun dükkânına yalnızca kıyafetlerini onartmak için gelmezdi. Kimi zaman konuşmak, kimi zaman da içini dökmek için kapısını çalardı.

Safiye Teyze, her insanın anlatacak bir hikâyesi olduğunu bilirdi. Bu nedenle dükkânına gelen herkesi dikkatle dinler, kendisine duyulan güveni korurdu. Çınar Mahallesi’nde onun küçük terzi dükkânı, zamanla insanların rahatça konuşabildiği sıcak bir buluşma yeri hâline gelmişti.