SERVET

Alina, yeni taşındığı evine yerleşmeye başlamıştı. Yeni evinde yaşayacak olmanın heyecanıyla eli ayağına dolaşıyor, sürekli sakarlık yapıyordu. Temizliği bitirdikten sonra kamyonla gelen büyük eşyalarını yerleştirdi. Büyük eşyaların yerleştirilmesinin ardından sıra kolilere gelmişti. Kolileri tek tek boşaltıyor, temizlenmesi gereken eşyaların tozlarını alıyor ve yerlerine koyuyordu.

Şimdilik iki odaya yerleşmişti. Geriye evin diğer alanları kalıyordu. Bu evde dikkatini çeken tek şey, salonun yanında bulunan odanın tamamen ahşap kitaplıklarla kaplı olmasıydı. Ancak kitaplıkların içlerinde hiç kitap yoktu. Hepsi tamamen boştu.

Bu evi iki kardeşten satın almıştı. Ev onlara da babalarından kalmıştı. Muhtemelen kitaplıklar babalarına aitti ve evden ayrılmadan önce bütün kitapları almışlardı. Bir serveti neden yeni ev sahibine bıraksınlardı ki? Alina, o servete sahip olmayı çok isterdi. Kim bilir, içlerinde ne kadar değerli kitaplar vardı?

Evde dikkatini çeken bir diğer şey ise bodrum kapısıydı. Kapı kilitliydi ve eski ev sahipleri ona anahtarın kaybolduğunu, zaten bodrumun da boş olduğunu ve orada görecek bir şey bulunmadığını söylemişlerdi. Ama Alina yine de meraktan çatlıyordu.

Kapıda bir asma kilit vardı. Eski, paslanmış bir kilitti. Kilidi açamaz ya da kıramazdı ama kapıyı kırabilirdi. Merakına yenik düşerek bunu yapmaya karar verdi. Alet çantasından bir çekiç aldı ve kapıyı kırmaya başladı. Ortalığı daha sonra temizleyecek, yeni bir kapı taktıracaktı. Şimdi önemli olan oraya girmekti.

Alina, kapıyı parçalayarak açtıktan sonra cep telefonunun fenerini açtı ve ağır adımlarla merdivenlerden aşağı indi. Korkmuyor değildi; çok korkuyordu. Zemine ulaştığında karşılaştığı manzara karşısında şaşkına döndü. Bodrumun içi tıka basa valizlerle doluydu.

Bunların belki de eski ev sahiplerinin eşyaları olabileceğini düşündü ama her eşya valizlere sığmazdı. Ayrıca neden onca eşyayı koymak için bu kadar valize ihtiyaç duymuşlardı ki? Koli ya da torba kullanabilirlerdi.

Alina telefonunu bir kenara bıraktı ve valizlere yaklaştı. Ne kadar tereddüt etse de valizlerden birini açmaya karar verdi. Birinin fermuarını açıp içine baktı. Bu kez daha da çok şaşırdı. Valizin içi kitap doluydu.

Başka bir valizi açtı; kitap.

Bir başkasını açtı; yine kitap.

Tüm valizler kitaplarla doluydu.

Alina heyecandan gülüyor, kendi kendine söyleniyordu. Bunlar, salonun yanındaki odada bulunan boş kitaplıklarda yer alması gereken kitaplar olmalıydı. Eski ev sahipleri onları almamıştı. Hepsi buradaydı. Zaten onlara bir daha ulaşamayacaklarını söylemişlerdi.

Kısacası, buradaki tüm kitaplar artık Alina'ya aitti.

Daha ilk günden kocaman bir servete sahip olmuştu.