Karadelik Ekspresi

KARADELİK EKSPRESİ

Hayat dediğin, istasyonları önceden belli olmayan, soluk soluğa bir demir yolu yolculuğu. Her yaşımız, o devasa trenin arkasına eklenen yeni bir vagon. Kimi vagon bahar bahçesi; çocuk gülüşleriyle, annemizin sıcak çorba kokusuyla dolu. Kimi vagon ise yokuş yukarı tırmanırken nefesimizin kesildiği, acemiliklerin, kırık kalplerin ve hayal kırıklıklarının ağırlığıyla gıcırdayan demirlerden oluşuyor.

İşin aslı şu ki insan kalemi eline alıp kendi hikâyesini yazmaya başladığında raylar sadece çelikten ibaret kalmıyor. Kimi zaman o raylar, başkalarının attığı çamurlarla örülüyor. Üzerimize sıçratılan o kirli niyetler, “Yapamazsın, başaramazsın, senin ne haddine!” diyen küçümseyen bakışlar... Yola çıktığın o ilk günlerde o çamurların ayaklarına dolandığını, adımlarını ağırlaştırdığını sanıyorsun. Oysa insan yazmaya, üretmeye ve kendi sesini bulmaya başladıkça fark ediyor ki o çamur, ancak sen durursan seni kirletir. Eğer hareket hâlindeki bir trendeysen o çamur sadece camlara çarpar ve rüzgârla birlikte akıp gider.

İşte tam da bu yüzden o negatifliği hayatımızda beslemeye gerek yok. Hayatın ve kalemin bana öğrettiği en güzel şey şu. Emeğine ortak olmak yerine gölge etmeye çalışan ne kadar karanlık ruh varsa hepsine hak ettikleri bileti kesmek elinde.

Bugün o gün. Bütün o eleştirileri, yargıları, kıskançlıkları ve çamurdan yapılmış ne kadar ağırlık varsa topluyorum. Trenin en arka vagonuna, Karadelik Ekspresi'ne dolduruyorum hepsini. Biletler tek yön. Dönüşü yok.

Lokomotif dumanını savururken raylar gıcırdayarak hareket ediyor. Arkalarından bakıp tek bir damla gözyaşı ya da öfke dökmeyeceğim çünkü nefrete ya da küçümsemeye verilecek en büyük cevap, kendi ışığında parlamaya devam etmektir. Onlar o sonsuz karanlıkta, kendi ürettikleri çamurun içinde kaybolup giderken benim trenim temiz rayların üzerinde yepyeni bir ufka doğru süzülüyor.

Tren uzaklaşıyor. Karadelik onları yutuyor.

Ve ben bomboş kalan o vagonların ardından derin bir nefes alıp masama dönüyorum. Önümde bembeyaz, tertemiz bir sayfa duruyor. Elimde kalemim... Şimdi gerçek yolculuk başlıyor.

Hadra Aydan