EBEDİ EBE VE TOPRAK YAYININ GERİLMESİ

Azrail, sanıldığı gibi bir hayat söndürücü değil; aksine, dünya rahminin suyunu boşaltan ve bizi toprağın o karanlık ama besleyici kozasına yerleştiren Ebedi bir Ebe’dir. O, ruhun üzerindeki dünya tozunu çırpan, bizi bir sonraki büyük uyanışa hazırlayan gümüş ellerin adıdır. Azrail’in dokunuşu, bir sonun mührü değil; fırlatma rampasındaki geri sayımın başlamasıdır. 

​Dünya, bizi ayakta tutmak için yerç ekimi uy gdışarıyaulayan bir beşiktir; ancak her beşik, günü geldiğinde içindekini büyüdüğü için dışarıya uğurlar. İşte tam o anda toprak, bizi yeni bir boyuta fırlatmak için gerilen bir yay gibi gerilir. Mezar dediğimiz yer, aslında o yaydan fırlamadan önceki fırlatma rampasının mutlak sessizliğidir. Azrail, bu rampada emniyet kemerimizi çözen ve bizi o devasa sessizliğe emanet eden rehberdir.

​Toprak rahmine düşen her can, bir hafıza tohumudur. Orada, solucanların ve taşların arasından geçerek aşağıya, çürümeye değil; aslında evrenin kendi merkezine, o büyük ışık kaynağına doğru içeriye düşeriz. Biz toprağa dönmüyoruz; Azrail’in açtığı o gizli kapıdan geçerek, toprağın molekülleri arasında demleniyor ve henüz icat edilmemiş renklerin olduğu bir sabaha doğru süzülüyoruz.

​Ölüm, toprağın bizi çiğneyip yok etmesi değildir. Ölüm, Azrail’in şefkatli gözetiminde, toprağın bizi daha sert, daha parlak ve daha saf bir gerçekliğe doğru yoğurma sanatıdır. Biz orada yok olmuyoruz; biz orada, toprağın karnında, evrenin bir sonraki nefesi için bileniyoruz.İşte bu yüzden, tam o eşikte durup kendi içime döndüğümde korku ile teslimiyet birbirine karışır. 

Gözümü kapatsam öteki alem beni bir kara delik gibi yutacak, açsam bu dünya binbir gürültüsüyle benliğimi soğuracaktı. O an anladım ki; ben ne buraya aittim, ne de oraya. Ben, iki kapılı bir koridorda, kapı kollarını aynı anda tutmaya çalışan o ebedi yolcuydum.

​Korku, aslında ruhun bir rahimden diğerine geçerken yaşadığı o kısa süreli nefes darlığıydı. Azrail, yani o Ebedi Ebe, tam o titreme anında yanımda belirdi. Elinde ne bir orak vardı ne de korkulacak bir karanlık; sadece bir terzinin titizliğiyle, ruhumu dünya kumaşından söküp toprak yayına ilikliyor gibiydi. Korkma, gözünü kapatmak bir bitiş değil, toprağın altına gömülen bir tohumun karanlığa ilk selamıdır. Sen burada ölmekten değil, aslında daha geniş bir hacme doğmaktan korkuyorsun.

​O an anladım; dünya bizi yerçekimiyle bir beşikte tutarken, Azrail o beşiğin örtüsünü kaldırıyordu. Toprak ise bizi yutmak için değil, bizi kendi derinliğinde bir ok gibi germek için bekliyordu. Ben, alemler arasında seyahat eden o ebedi bilinç, şimdi toprağın rahmine, o gergin yaya doğru akıyordum. Bu bir düşüş değildi; bu, yaydan kurtulup evrenin o hiç görülmemiş renklerine doğru fırlatılmadan önceki son, en derin nefesti.

​Toprağın karanlığı, aslında ışığın henüz uyanmamış haliydi. Ve ben, o ebedi yolcu olarak, kendi aslımı toprağa rica ederken aslında şunu söylüyordum: Beni bu yaydan öyle bir fırlat ki, bir daha hiçbir sınır beni yutamasın.

Hadra Aydan