ANAHTARI BUL

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bir hazine bulma umuduyla ormanın derinliklerine giren Alice, karşısına çıkan gizemli anahtarla birlikte hiç beklemediği bir gerçekle yüzleşir. Aradığı hazinenin bedeli, kendi geçmişinde saklıdır.

21 Kasım 2026 - 14:24
21 Kasım 2026 - 14:24 ⏱ 10 dk Okuma Süresi
 0  11
ANAHTARI BUL

Alice tüm hazırlıklarını tamamlamış, Freya ile Roze'yi bekliyordu. Kendisine küçük bir sırt çantası hazırlamıştı. Çantasının içine biraz su, kuru yiyecek ve soğuk olursa diye kalın bir kazak koymuştu. Ayrıca bir de yağmurluk almıştı. Arkadaşlarını da yanlarına erzak ve kalın giysiler almaları için tembihlemişti.

Bu gece bir hazine avına çıkacaklardı. Var olup olmadığı bile meçhul bir define... Alice dün okuduğu gazetede bir ilan görmüştü. Gazeteye ulaşan isimsiz bir mektupta, kuzeydeki ormanda bir anahtar olduğu ve o anahtarın çok büyük bir hazineyi açtığı, onu bulan kişi ya da kişilere kendisinin bizzat ulaşacağı, isimlerini gizli tutacağı ve o hazineden büyük bir pay vereceği yazılmıştı.

Alice her türlü zorluğu düşünüyordu. Kim bilir, o mektubu kaç kişi okumuştu ve bu gece kaç kişi ormanda olacaktı? Mektubun sahibi, anahtarın bu gece ormanda bir yerde ortaya çıkacağını söylemişti. Bu yüzden Alice hazırlıklarını ona göre yapmıştı. Tabii başkaları onlardan önce bulmazlarsa...

Oraya yalnız gitmekten biraz korkuyordu. Sonuçta ormandı ama kalabalık olacağını bildiğinden korkuyu fazla hissetmiyordu. O, çocukluk arkadaşlarıyla beraber zengin olmak istiyordu. Onları bu yüzden bu geceye ikna etmişti. Roze hemen kabul etmişti. O da zengin olmak istiyordu ama Freya sürekli "Canımı sokakta bulmadım." diyerek mırın kırın ettiğinden onu ikna etmek çok zor olmuştu.

Alice, kızlarla buluşacağı pastanenin sundurmasının altında onları beklemeye başladı. Biraz sonra Roze göründü. Alice'yi görünce heyecanla el sallayarak ona doğru koştu. Sarıldılar ve sonra Freya'yı beklemeye başladılar ama hava kararmasına rağmen Freya hâlâ gelmemişti.

"Bence gidelim artık." dedi Roze.

Alice biraz daha beklemek istedi. O sırada uzakta Freya'nın erkek kardeşi göründü. Hızlı adımlarla onlara doğru yaklaşıyordu. İkisi de merakla gencin yanlarına gelmesini beklediler.

"Ne oldu, ablan nerede?" diye sordu Alice.

"Ablam hazırlandı ama tam evden çıkacakken vazgeçti. Gelmeyeceğini söylemek için beni gönderdi."

"İyi de neden?"

"Bilmem, içinde büyük bir sıkıntı varmış. Size de gitmemenizi öneriyormuş ama yine de siz bilirsiniz."

Roze ve Alice önce birbirlerine, sonra tekrar gence baktılar.

"İyi de bu gece bütün kasaba o ormanda olacak. Başımıza ne gelebilir ki?"

"Bilmem." dedi genç ve onlara el sallayarak oradan uzaklaştı. "Kendinize dikkat edin."

Roze ve Alice sıkıntıyla iç çektiler ve oradan uzaklaşıp ormana doğru yürüdüler. Alice ormana yaklaştıkça o gencin bahsettiği hisse benzer bir şeyler hissetmeye başladı. İçi sıkılıyor, nefesi daralıyordu ama Roze'ye bir şey belli etmemeye çalışıyordu. Sonuçta onu buraya gelmeye teşvik eden kişi kendisiydi. Bu yüzden ona kötü şeyler söylemek ya da buradan uzaklaştırmak istemiyordu.

Ormana girdiler. Roze fenerini çıkarıp yaktı ve önden yürümeye başladı. Alice de onun hemen arkasındaydı çünkü o, el feneri almayı akıl edememişti. Bu yüzden Roze'nin fenerinin ışığından faydalanacaktı. Ağır adımlarla yürürken bir yandan zemindeki taşlara dikkat etmeye, bir yandan da yüzlerini çizen dallardan korunmaya çalışıyorlardı.

"Bu orman ne kadar sıkmış böyle! Buraya hiç gelmemiştim. Sen gelmiş miydin?" diye sordu Roze.

"Hayır, ben de ilk kez geliyorum. Gerçekten çok sıkmış. Her yer ot, bitki, ağaç... Adım atacak yer yok, baksana." diye karşılık verdi Alice.

Roze bir çığlık attı ve olduğu yerde hareketsiz kaldı.

"Ne oldu, ne oldu?" diye bağırdı Alice.

"Üstümde böcek var! İçime girdi, içime girdi! Kocaman bir böcek!" diye söylendi Roze ve ağlamaya başladı.

"Dur, hareket etme. Alıyorum, dur."

Alice, Roze'nin sırtındaki böceği eliyle yakaladı ve iğrenmiş bir hâlde bağırarak fırlattı.

"Attım, attım onu! İğrenç!" diye söylendi aynı anda.

Alice daha da daralmaya başladı ama yine de bir şey söylemiyordu. Roze fenerini etrafa tuttu ve fısıldayarak sordu:

"Alice, baksana."

"Ne, ne var orada?"

"Bir şey yok."

"Ee, ne oldu?"

"Şurada bu." dedi Roze ve fenerini Alice'nin yüzüne tuttu. "Ormanda bizden başka kimse yok. İkimiz yalnızız. Neden kimse gelmemiş?"

"Acaba yanlış zamanda mı geldik?"

"Hayır, mektubu ben de okudum. Bu geceden bahsediyordu. Birilerinin olması gerekiyordu ama kimse yok."

"Belki de zengin olmak isteyen kimse yoktur."

Roze gözlerini devirdi.

"Kim zengin olmak istemez ki? Bence herkes korkudan gelemedi. Tek cesur biziz, baksana! Sadece ikimiz varız."

"Hadi yürü de şu anahtarı bulalım, sonra evimize gidelim." diye söylendi Alice ve yürümeye devam etti.

"Ne o, sen de mi korkmaya başladın yoksa?" diyerek söylendi Roze alaycı bir tavırla.

Ormanda yürümeye başladılar. Yürürken yer değiştirmişlerdi. Bu kez Roze, Alice'nin arkasından geliyordu. Fenerin ışığı Alice'nin önüne ve etrafa yansıyordu. Her yere bakıyorlardı; çalıların arasına, taşların altına, kayaların üzerine ama hiçbir yerde bir anahtar yoktu.

Alice durdu. Düşünceli bir hâlde kısa bir süre bekledi. Başını kaldırıp gökyüzüne baktı ama ağaçların dallarından ve yapraklarından dolayı hiçbir şey görünmüyordu. Sonra kendi kendine söylendi:

"Roze, bence bu saçmalık. Belli ki o mektubu gönderen kişi bir akıl hastası falan. Gece vakti bir ormanın içinde bir anahtarı nasıl bulacağız ki? Bence gelmeyenler akıllı oldukları için gelmemişler."

Alice Roze'den bir cevap alamayınca arkasını döndü. O sırada Roze'nin elindeki el feneri aniden yere düştü. Alice kısa bir an donup kaldı, sonra hemen yerdeki feneri alıp tedirgin bir hâlde etrafa tuttu ve aynı anda bağırmaya başladı:

"Roze! Roze, neredesin? Bu hiç komik değil!"

Kendi etrafında bir tur attı ama Roze'yi hiçbir yerde görmedi. Sonra yüzüne aniden sert bir rüzgâr çarptı. Alice tozlardan korunmak için gözlerini sıkıca kapattı ve bekledi ama rüzgâr dinmedi. Saçları uçuşuyor, giysileri üzerine yapışıyordu. Alice üşüdüğünü hissetmeye başladı. Bu da neydi şimdi? Bu sert rüzgâr bu sık ağaçların arasından nasıl geçiyordu? Nereden geliyordu?

Alice hemen çantasını yere koyup kazağını çıkardı ve üzerine giyindi ama yüzünü koruyacak bir şey yoktu. Çantasını tekrar omzuna alıp etrafa son kez göz attıktan sonra ormandan çıkmak için geldiği yöne doğru tekrar yürümeye başladı. Aynı anda söyleniyordu:

"Roze, sen de beni terk ettin hem de buraya kadar gelmişken, öyle mi? Ben size ne yapacağımı biliyorum, ikinize de!"

Alice, geldiği yöne doğru epeyce ilerlemiş, hatta ormanın içine girdiği mesafeyi de aşmıştı. Ama hâlâ ormanın içindeydi. Hâlâ oradan çıkamamıştı. Yolu bir türlü bulamıyordu. Ormanda kaybolmuştu, yapayalnızdı. Demek buraya gelirken hissettiği o sıkıntının sebebi buydu. Hisleri ona buraya gelmemesi için işaret vermiş, onu uyarmıştı ama hislerini değil, aklını dinlemiş ve bu hataya düşmüştü.

Feneri etrafa tutarak derin derin nefes alıp veriyor, bir çıkış yolu arıyordu. O sırada bir şey dikkatini çekti. Durdu ve o şeye dikkatle baktı. Sonra o tarafa doğru yürümeye başladı.

Bulmuştu! Anahtarı bulmuştu!

Anahtar, iki ağacın arasına sarmaşıklarla donanmış ahşap bir anahtardı. Sanki iki ağacın birleşiminden ortaya çıkmış bir sanat eseri gibi orada asılı duruyordu. Ayrıca yaklaşık bir metre boyundaydı. Bu devasa anahtarın açacağı hazineyi hayal etmeye çalıştı ama başaramadı.

Alice hemen anahtara doğru koştu. Bir eliyle feneri tutarken diğer eliyle anahtarı tutup çekmeye çalıştı ama onu oradan koparmak neredeyse imkânsızdı. Feneri anahtara gelecek şekilde bir taşın üzerine yerleştirdi ve iki eliyle anahtara asılıp tüm gücüyle çekti.

O sırada biraz öncekinden daha sert bir rüzgâr esti. Rüzgâr o kadar şiddetliydi ki Alice anahtarla beraber savruldu. Anahtarı bırakırsa rüzgârın etkisiyle daha uzağa savrulacağını düşünerek anahtara sıkı sıkı tutundu ve rüzgârın dinmesini bekledi ama bu rüzgâr hiç de dinecek gibi değildi. Rüzgâr şiddetini giderek artırdı ve sonunda azaldı. Bir süre sonra da tamamen kesildi.

Alice anahtarı bırakıp etrafına bakındı. Ne feneri ortadaydı ne de sırt çantası. Alice korku dolu gözlerle etrafa bakınarak bir yön seçti ve koşmaya başladı. Uzun bir süre koştuktan sonra nihayet çıkışı buldu. Çıkışı bulduğunda sevinçten havalara uçtu.

Kasabanın olduğu yöne baktı ama hiçbir ışık göremiyordu. Yine de koşmaya başladı. Sonuçta kasabanın yerini biliyordu. Koştukça koşuyordu ama ortada hâlâ bir ev göremiyordu.

Sonunda durdu. Nefes nefese kalmıştı. Yorgunluktan neredeyse olduğu yerde bayılıp kalacaktı. Kendi etrafında dönerek bir insan, bir ev, bir canlı aradı. Yoktu, hiçbir şey yoktu. Görebildiği tek şey gökyüzündeki dolunaydı.

Biraz sonra zemindeki toprak ağır ağır çekilmeye başladı. Alice korkuyla zemine bakarak geri geri yürümeye başladı. Toprak açıldıkça altından tuhaf bir şeyler çıkıyordu. Sanki yerin altından başka bir kasaba yükseliyordu. Bu da neydi şimdi?

Alice zemin açıldıkça oradan daha da uzaklaşmaya çalışıyordu. Şaşkınlıkla ortaya çıkan kasabaya bakarken omzuna bir el dokundu. Alice hızla arkasını döndü. Arkasında beyaz bir elbise giymiş, yüzü ışıl ışıl parlayan bir kadın vardı.

"Yeni evine hoş geldin. Hazineyi sen buldun, artık bizimlesin." dedi kadın incecik sesiyle.

"Ne? Sen de kimsin? Ne demek istiyorsun?" diye sordu Alice dehşet içinde.

"O hazineyi buldun, anahtarı buldun ve bizi yok edip üzerimize yeni hayatlar kuran herkesi fırtınayla yok ettin. Bizi kurtardın. İşte hazinen!" dedi kadın ve ona yeni kasabayı gösterdi.

Alice şaşkınlıkla karşısındaki manzaraya bakıyordu. Her şey, onun yaşadığı ve kendi elleriyle yok ettiği kasabadan çok daha güzel, çok daha ihtişamlıydı. Alice kendi kendine gülümsedi. Aradığı gerçek hazineyi bulmuştu. Ancak bu hazineye ulaşmanın bedeli, kendi ailesinin, arkadaşlarının ve kasaba halkının yok olmasıydı. Tıpkı onların bu halkı yok ettikleri gibi... Onlar da yok olmuşlardı.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Semina Coşkun ROMAN ve HİKÂYE YAZARI - SENARİST - BESTECİ