SESSİZCE SEVDİĞİM - BÖLÜM 3

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Zehra, kendi hayatına dair kararları kendisi vermek isterken geçmişten gelen dostluğun ve ailesinin desteğinin değerini yeniden keşfeder. Vedat’ın sevgisine karşılık veremediğini bilen Zehra’nın kalbinde henüz tanımadığı birine ayrılmış bir yer vardır.

14 Kasım 2026 - 08:39
14 Kasım 2026 - 08:39 ⏱ 6 dk Okuma Süresi
 0  22
SESSİZCE SEVDİĞİM - BÖLÜM 3

Ertesi sabah Çınarlı yine aynı Çınarlı’ydı. Fırının önünde ekmek kuyruğu vardı. Balıkçı tekneleri kıyıya dönmüş, kasabanın erkekleri ağlarını toplamaya başlamıştı. Zehra ise sahile doğru yürüyordu. Denizin sesi ona iyi geliyordu. Bazen insan kalabalığın içinde kendi sesini duyamazdı. Zehra da son zamanlarda kendi içindeki sesi duymaya çalışıyordu. Ne istediğini bilmiyordu. Nasıl bir hayat istediğini de... Ama bir şeyden emindi: Hayatının geri kalanını başkalarının onun adına verdiği kararlarla geçirmek istemiyordu.

Sahildeki banka oturdu. Karşısında uçsuz bucaksız deniz vardı. Henüz bilmiyordu... Bir gün o denizin ötesinden Çınarlı’ya yabancı bir adam gelecekti. Ama Zehra’nın kalbine hiç de yabancı olmayacak biriydi bu. O gün geldiğinde Zehra, yıllar önce babasının söylediği bir cümlenin gerçek anlamını anlayacaktı:

“Zehra’nın gönlü nereye gidiyorsa biz de oraya bakarız.”

Bir süre denizi izledikten sonra yerinden kalktı. Rabia’yla sahilde buluşmak için sözleşmişlerdi. Birazdan yan yana yürüyecek, her zamanki gibi uzun uzun konuşacaklardı. Zehra, arkadaşının yanında kendisini anlatmak için doğru kelimeleri aramak zorunda kalmazdı.

Çınarlı’da bazı dostlukların başlangıcı hatırlanmazdı. Çünkü onlar bir gün başlamamıştı. Çocukluğun içine sessizce yerleşmiş, yıllar boyunca büyümüşlerdi. Rabia ile Zehra’nın dostluğu da böyleydi. Daha ilkokul sıralarında yan yana oturmuşlardı. Birinin kalemi kaybolduğunda diğeri kendi kalemini paylaşmış, biri öğretmenden azar işittiğinde öteki teneffüste onun yanında durmuştu. Sonra okul yılları geçmişti. Çocukluk gençliğe dönüşmüş, oyunların yerini hayaller almıştı. Ama ikisi hiç değişmemişti. Hâlâ birbirlerinin en yakın sırdaşıydılar. Kasabada onları görenler çoğu zaman:

“Bunlar kardeş mi?” diye sorardı.

Rabia da her defasında gülerek:

“Değiliz ama kardeşten farkımız yok.” derdi.

Zehra ise onun koluna girer, sessizce gülümserdi. Çünkü Rabia gerçekten de onun kardeşi gibiydi. Hatta bazı şeyleri ailesinden önce Rabia bilirdi. Zehra’nın neye üzüldüğünü, neye kızdığını, hangi şarkıyı dinlerken dalıp gittiğini... Ve en önemlisi, kalbinin kimden uzak durduğunu.

O gün ikisi sahilde yürüyordu. Hava açıktı. Denizin üzerinde hafif bir rüzgâr vardı. Rabia elindeki dondurmayı yerken birden Zehra’ya baktı.

“Annen sana bir şey söyledi mi?”

Zehra kaşlarını çattı.

“Ne söyleyecek?”

“Bilmiyorum.”

Rabia sırıttı.

“Belki de evlilik meselesi.”

Zehra durdu.

“Sen nereden biliyorsun?”

“Çınarlı’da bir şey gizli kalır mı?”

Zehra gözlerini devirdi.

“Allah aşkına Rabia, daha dün konuştuk.”

“Ne konuştunuz?”

“Bir şey konuşmadık.”

“Yani?”

“Yani annem üstü kapalı konuştu.”

Rabia güldü.

“Tam Nermin teyzelik hareket.”

Zehra da gülümsedi.

“Babam daha farklı.”

“Hasan amca ne dedi?”

Zehra birkaç saniye sustu. Sonra babasının sözünü hatırladı.

“‘Zehra’nın gönlü nereye gidiyorsa biz de oraya bakarız.’ dedi.”

Rabia’nın yüzündeki gülümseme bir anda değişti.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Biliyor musun Zehra...”

“Ne?”

“Bence çok güzel bir baba sözü bu.”

Zehra denize baktı.

“Ben de öyle düşündüm.”

Rabia bir süre arkadaşını izledi. Sonra sordu:

“Peki senin gönlün nereye gidiyor?”

Zehra cevap vermedi. Rabia gülmeye başladı.

“Bak, sustun.”

“Ne söylememi bekliyorsun?”

“Hiç.”

Rabia onun omzuna hafifçe dokundu.

“Ben sadece merak ettim.”

Zehra başını salladı.

“Benim gönlüm bir yere gitmiyor.”

Rabia bu kez ciddi bir ifadeyle baktı.

“Vedat’a da gitmiyor.”

Zehra derin bir nefes aldı.

“Bunu zaten biliyorsun.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse niye söylüyorsun?”

“Çünkü herkes bilmiyor.”

Vedat, Çınarlı’nın sevilen gençlerinden biriydi. Çalışkandı. Babasıyla birlikte balıkçılık yapıyor, boş kaldığı zamanlarda da kasabanın işlerine yardım ediyordu. Yaşlıların alışveriş poşetlerini taşıdığı, ihtiyacı olanın kapısını çaldığı çok görülmüştü. Kimse onun hakkında kötü bir şey söylemezdi. Zaten Rabia da Vedat’ı kötü biri olarak görmüyordu. Tam tersine...

“Vedat iyi çocuk.” derdi.

“İyi insan.”

Ama sonra mutlaka eklerdi:

“Fakat senin için doğru insan değil.”

Zehra da aynı şeyi düşünüyordu.

Vedat uzun zamandır Zehra’dan hoşlanıyordu. Bunu artık bütün kasaba biliyordu. Zehra ise hiçbir zaman ona umut vermemişti. Ne onu kırmak istemiş ne de kendisini bir sevginin içinde bulmuş gibi davranmıştı. Bir insan iyi diye sevilmek zorunda değildi. Zehra bunu biliyordu. Rabia da biliyordu.

“Bazen,” dedi Rabia, “insanın karşısındaki iyi biridir ama kalbi yine de kıpırdamaz.”

Zehra ona baktı.

“Ben de tam olarak bunu hissediyorum.”

“Vedat sana bir şey söyledi mi?”

“Geçen hafta yine konuşmak istedi.”

“Sen ne dedin?”

“Bir şey demedim.”

“Niye?”

“Çünkü ne söylesem onu kıracağım.”

Rabia başını iki yana salladı.

“Bazen susmak daha çok kırar.”

Zehra yere baktı.

“Biliyorum.”

“Öyleyse?”

“Bilmiyorum Rabia.”

Bir süre ikisi de sustu. Dalgaların sesi konuşmalarının yerini doldurdu. Rabia birden durdu.

“Zehra.”

“Efendim?”

“Bir gün gerçekten âşık olursan bana söyle.”

Zehra gülümsedi.

“İlk sana söylerim.”

“Yemin et.”

“Ne gerek var?”

“Yemin et.”

Zehra güldü.

“Tamam. Yemin ederim.”

Rabia elini uzattı.

“Anlaştık.”

İki arkadaş ellerini birbirine kenetledi. İkisinin de bilmediği bir şey vardı. Zehra’nın hayatına girecek adam henüz Çınarlı’da değildi. Hatta Zehra’nın onu tanımasına daha zaman vardı. Ama bazı insanlar hayatımıza girmeden önce bile kaderimizde yerlerini almış olurlar. Henüz adı yoktu. Henüz yüzü bilinmiyordu. Henüz Zehra’nın kalbinde tek bir iz bile bırakmamıştı. Ama zamanı geldiğinde Zehra’nın yıllardır kimseye açmadığı kalbinin kapısını çalacaktı. Rabia, o gün arkadaşının gözlerine baktığında her şeyi anlayan ilk kişi olacaktı. Çünkü bazı aşklar anlatılmazdı. Bazı aşklar... Sessizce sevilirdi.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Zeynep Kıvanç Gür Zeynep Kıvanç Gür, 1986 Bartın Amasra doğumlu yazar ve şairdir. 3 çocuk annesi olan yazar, İstanbul'da yaşamaktadır. Geçmişte elinden alınan eğitim haklarını açık öğretimden geri almak için mücadele etmekte ve eğitimi için elinden gelenin en iyisini yapmaktadır. Yazarın çeşitli sitelerde birçok edebi yazısı yayınlanmakta ve edebiyat dünyasını zenginleştirmektedir. Edebiyat dünyasına kattığı şiirleri ve yazıları ile Fikir İzleri'ne katılım sağlamaktadır. 3 adet yayınevinden çıkan eseri bulunmaktadır. Birbirinden farklı ve güzel konularla kalemini zenginleştiren yazar, edebiyata duyduğu derin tutkusuyla yaşamını sürdürmektedir. Basılı olan eserleri; Mavi Elbiseli Gazze, Dört Duvar Arasındaki Beşinci Adım ve Kırık Zamanlar Günlüğü'dür