ARLO'NUN SIRRI

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Arlo, kasabadaki insanların sırlarını isimsiz mektuplarla gazeteye taşıyarak hem para kazanır hem de çevresindekileri birbirine düşürür. Ancak kendi sırrının sonsuza kadar gizli kalacağını sanırken Emma'nın şüphelenmesiyle Arlo'nun karanlık dünyası ve malikanesinde sakladığı korkunç gerçek gün yüzüne çıkacaktır.

14 Kasım 2026 - 08:10
14 Kasım 2026 - 08:10 ⏱ 13 dk Okuma Süresi
 0  27
ARLO'NUN SIRRI

ARLO'NUN SIRRI

Gökyüzü gri, hava yağmurluydu. Arlo, malikanesine doğru koşar adımlarla yürüyordu. Islanmamak için pelerinini başına geçirmiş, sağanaktan korunmak için çaba harcıyordu ama çizmeleri ve pantolonu sırılsıklam olmuş, çamura bulanmıştı. Eve gider gitmez kapıda hizmetçileri karşıladı. Ona bir çift çizme ve bir takım elbise getirmişlerdi. Arlo, kapının yanındaki paravanın arkasına geçip hızla üzerini değiştirdi. Duş almakla vakit kaybetmek istemiyordu. Hemen çalışmaya başlamalıydı. Yeni bir olay öğrenmişti ve hemen o olayı yazıp gazeteye göndermeliydi.

Bunu hobi olarak yapıyordu. Kasabada öğrendiği garip olayları ve dedikoduları yazıp isimsiz bir mektupla gazeteye gönderiyor, karşılığında yüklü miktarda para alıyordu. Bu paraya ihtiyacı yoktu. O zaten büyük bir servete sahipti. Sadece insanların özel hayatlarını ve sırlarını başkalarına yaymayı seviyordu ama bunu yaparken kendi itibarını da korumalıydı. Bu yüzden gazeteye isimsiz mektuplar göndermek daha mantıklıydı. Oradan aldığı parayı da birikim hesabına aktarıyor, böylece servetine servet katıyordu.

Kasaba halkı son iki yıldır Arlo yüzünden büyük sıkıntılar yaşıyordu. Kim kimi aldatmış, kim kime ne kötülük yapmış, kim kimi dolandırmış, herkes her şeyi ayrıntısıyla öğreniyordu. Arlo'nun bu malzemeleri elde etmesi çok kolaydı çünkü o, kasabanın saygın ailesinin bir ferdiydi. Ayrıca ailenin son ferdiydi çünkü tüm aile üyeleri hayatlarını kaybetmiş, geriye bir tek o kalmıştı. O da yalnız kaldığı için tüm gününü kasaba meydanlarında ve iş yerlerinde geçiriyor, insanlarla sohbet ediyor, bilgi topluyor ve topladıklarını aynı gün içinde kâğıda döküyordu.

Öyle ki herkes onun yüzünden birbirinden şüphelenmeye başlamıştı. En sıkı dostluklar, akrabalıklar sona ermiş, arkadaşlıklar bozulmuştu ama Arlo'nun arası herkesle çok iyiydi. Ondan asla şüphelenmiyorlardı ve Arlo'nun sırrını kimse bilmiyordu. Herkesin sırları ortaya dökülecekti ama Arlo'nun sırrı asla.

Hemen kâğıt kalem aldı ve mektubunu yazmaya başladı.

Sevgili editör,

Geçtiğimiz hafta Lucas'ın tarlası yanmış ve tüm mahsulleri yok olmuştu, hatırladın mı? Hatta yangının tarlaya atılan bir cam şişeden çıktığı söylenmişti. Sonbaharın ortasında, buz gibi havada cam şişeden nasıl yangın çıkacaksa artık! Bunu kimse düşünmedi. İnandılar ve üstünü kapattılar. Zavallı Lucas, gerçeği göremeyecek ve malının peşine düşemeyecek kadar saf bir adam. Belki deli olabilir ama sonuçta o da bir insan ve onun da mala mülke ihtiyacı var.

Her neyse, sana ilginç bir haberim var. Buna çok şaşıracaksın. O yangın bir kaza eseri çıkmadı. Tarlayı yeğeni Emma yaktı. Nasıl haber ama! Bunu bir giyim mağazasına gittiğimde Clara ile konuşurlarken duydum. İkisi de soyunma kabinlerinde fısır fısır konuşuyorlardı. Ben onları görüp içeri girdim ve onları kabinlere kadar takip ettim. Onlar beni görmedi. Mağazada bizden ve çalışanlardan başka kimse olmadığından dolayı çok rahat bir şekilde konuşuyorlardı.

Bunu neden yaptığını da biliyorum. Emma, Lucas'ın akıl sağlığının bozukluğundan yararlanarak onun tüm malını almak için ona bir belge imzalatmaya çalışmış ama Lucas, neyse ki bunu yapamayacak kadar akıllı olduğundan imzalamayı reddetmiş. Avukatı ona ne olursa olsun hiçbir yere imza atmamasını söylemiş, o da bunu uygulamış.

Bence o kadının yaptığının cezasını çekmesi gerek. Sence de öyle değil mi? Bu haberi hemen yayımlamalısın. Yayımla ki herkes cezasını çeksin ve o açgözlü kadın Lucas'a tazminat ödesin.

Başka haberlerde görüşmek dileğiyle, hoşça kal.

Arlo mektubu zarfa koydu ve zarfın kapağını yalayarak yapıştırdı. Sonra üzerine gazetenin adresini yazdı ve hizmetçilerinden birine seslendi. Genç kız hemen odaya girdi ve ellerini önünde birleştirerek bekledi.

"Al bunu şoföre ver, her zamanki posta kutusuna koysun."

Genç kız mektubu alırken çekinerek sordu:

"Efendim, bugün kasabaya gitmek istiyorum."

Arlo şaşkınlıkla ona baktı.

"Bu da nereden çıktı şimdi?"

"Efendim, biraz insan içine karışmak istiyorum. Neredeyse bir yıldır buradan başka hiçbir yer görmüyorum. Buradaki insanlar ve sizin dışınızda hiç kimseyi görmüyorum."

"Görüp ne yapacaksın ki? Hadi, işine bak."

Arlo masasına döndüğü sırada genç kız çekinerek devam etti:

"Efendim, ben artık buradan sıkıldım. Ablam da abim de, bütün akrabalarım da sıkıldı. Artık insan içine karışmak istiyoruz."

"Bu mümkün değil!" diye bağırdı Arlo. Tekrar ona döndü ve öfkeli bir hâlde baktı. "Bu asla olmayacak. Bunu konuşmuştuk. Sizi buraya getirirken tüm kuralları söyledim. Siz de kabul ettiniz. Her şeyi kabul ettiniz, öyle değil mi? Bu bir sözleşmedir ve sen şu an sözleşme kurallarına karşı geliyorsun. Sen de akrabaların da hiçbir yere gidemezsiniz."

Genç kız derin bir iç çekti ve başını öne eğerek odadan çıktı. Arlo ona hak veriyordu ama kendisi de haklıydı. Onu ve tüm ailesini, bütün sülalesini buraya getirirken onlara kuralları anlatmıştı ve akraba olan otuz iki kişi bir yıldır buradan hiçbir yere ayrılmıyordu. Gidebildikleri en uzak yer malikanenin bahçesiydi. Bu onların sorunuydu, kabul etmeselerdi diye düşünüyordu.

Arlo, kâğıt ve kalemlerini topladıktan sonra akşam yemeği için salona indi. Sofraya oturdu ve yemeğini yemeye başladı. Masanın etrafında ise hizmetçileri bekliyordu. Her an emir almaya hazır bir hâldeydiler. Arlo, yemekten sonra şarabını içmek için şöminenin başına geçti. Okumak için bir kitap aldı. O sırada yaşlı şoförü karşısında belirdi.

"Efendim, mektubunuzu bıraktım, her zamanki yere."

"Alan oldu mu, gördün mü?"

"Saat sekizde toplanıyor efendim. Yarım saat sonra gazetede olur."

"Tamam, başka bir şey var mı?"

"Aslında var efendim."

Arlo göz ucuyla ona baktı ve şarabından bir yudum aldı. Sonra umursamaz bir tavırla sordu:

"Nedir?"

"Bahçenin dışında birini gördüm. Durmuş, buraya bakıyordu."

Arlo hemen tedirgin oldu.

"Seni gördü mü?"

"Hayır efendim, hemen saklandım ama az kalsın bahçeye girecekti."

"Kimdi o, tanıyor musun?"

"Sanırım o Emma'ydı efendim. Ona çok benziyordu."

Arlo şarap kadehini ve kitabını sehpanın üzerine bıraktı. Kaşlarını çattı ve düşünceli bir hâlde söylendi:

"Burada ne işi vardı ki acaba? Beni onları dinlerken gördü mü?"

"Bilemiyorum efendim ama bundan sonra daha dikkatli olmanızı öneririm."

Arlo ona baktı ve elini savurdu.

"Tamam, beni yalnız bırak. Herkese söyle, sakın dışarı çıkmasınlar. Perdeleri kapatın, camlarda bile görünmeyin."

"Emredersiniz efendim."

Arlo'nun keyfi kaçmıştı. Yarın ilk iş olarak malikanenin etrafındaki çitlere dikenli teller yaptırmak olacaktı. Bu evin bahçesine kimse adımını atamazdı.

Odasına çıkıp üzerini değiştirdi ve yatağına girdi. Ertesi sabah uyanır uyanmaz, kahvesini bile içmeden hazırlanıp evden ayrıldı ve kasabaya gitti. Herkes şaşkın gözlerle gazetelerin ön sayfalarına bakıyor, birbirleriyle konuşuyordu. Bir esnaf onu görünce hemen atıldı:

"Efendim, gazetede yazanları gördünüz mü?"

Arlo, her şeyden habersizmiş gibi davranmaya çalışarak ona doğru yaklaştı.

"Ne olmuş?"

"Şu gizemli dedikoducu yine gazeteye bir mektup göndermiş. Lucas'ın tarlasını Emma'nın yaktığını söylemiş."

"Öyle mi? Gerçekten o mu yapmış?"

"Dedikoducu, bunu Emma'yı başka bir kadınla konuşurken duyduğunu yazmış."

Arlo yutkundu ve derin bir nefes aldı. Kendisi hakkında dedikoducu olarak bahsedilmesi hiç hoşuna gitmiyordu. Onun yaptığı araştırmacılıktı, hepsi bu. Ama bundan rahatsız olduğunu belli etmemeye çalışıyordu.

"Zavallı Lucas, o bunu öğrendi mi peki?"

"Söylemişlerdir efendim. Polisler Emma'yı evinden almış, şu an gözaltında. Hapse girebilir."

Arlo böbürlenmeden edemedi. Herkes işlediği suçun cezasını çekmeliydi. Ona acımıyordu, kimseye acımıyordu. Ne diye acıyacaktı ki?

"Eden bulur. Benim gitmem gerek, hoşça kal."

Arlo oradan uzaklaşacağı sırada adam onu durdurdu.

"Efendim, sizce bunu kim yapıyor?"

"Neyi?" diye sordu Arlo, yine anlamamazlıktan gelerek.

"Bunu işte! Bu dedikoducu her kim ise kasabada ispiyonlamadığı bir tek siz kaldınız. Herkesin tüm sırları ortada ama size dokunamıyor. Sizden korkuyor. Kimliği bilinmiyor. Sonuçta her şeyi gizliyor. Sizi de ispiyonlayabilir ama yapmıyor."

"Ne demeye çalışıyorsun sen?" diye sordu Arlo öfkeli bir hâlde.

"Yani demek istiyorum ki belki bu kişi sizi çok seven, size saygı duyan birisidir ki sizin hakkınızda hiçbir şey yapmıyor. Onu bu şekilde bulabiliriz bence."

"Ne yani, sen bana saygı duymuyor musun?"

"Elbette duyuyorum efendim. Benim demek istediğim..."

"Sen hiçbir şey söyleme. Kim olduğunu ben nereden bileyim? Bu kasabada herkes beni sever ve saygı duyar. Bunu yapan herkes olabilir, sen bile."

Adam yutkundu, söyleyecek söz bulamadı. Arlo arkasını dönüp oradan uzaklaşırken bir yandan da düşüncelere dalmıştı. Acaba birileri ondan şüphelenmeye mi başlamıştı? Acaba yakayı ele mi verecekti? Bu felaket olurdu. İtibarı ve saygınlığı söz konusuydu.

Evine gitmeden önce kasaba mezarlığına uğradı ama içeri girmedi. Kapının dışında durup mezarlığa baktı. Tüm mezar taşları, geceden kalma yağmur sularından parlıyordu. Tertemizdi ama sağanak, mezarların üzerindeki toprakları tahrip etmişti. Her yer çamura dönmüştü. Buraya girmek ve içeride yürümek zor olurdu. Zaten ailesini birkaç gün önce ziyaret etmişti. Ailesi için geldiğinde diğer kasabalıların mezarlarını da ziyaret ediyor, yanlarından geçiyordu. Tabii onlar için dua etme zahmetine gitmiyordu.

Eve gidip bütün günü dört duvar arasında geçirdi. Akşam da erkenden yatıp uyumaya çalıştı. Hizmetçiler hâlâ evin içinde dolaşıyor, evin işlerini yapıyordu. Arlo gürültüden rahatsız olduğundan dolayı başını yastığın altına soktu ve uykuya daldı.

Sabah olduğunda gözlerini büyük bir gürültüyle açtı. Odasına birkaç hizmetçisi girmiş, korku dolu gözlerle ona bakıyordu.

"Neler oluyor?" diye sordu Arlo öfkeyle. "Odama nasıl bu şekilde dalıyorsunuz? Uyuyorum, görmüyor musunuz?"

Genç hizmetçi hemen atıldı.

"Efendim, eve polisler girdi. Etrafa dağıldılar. Ne yapalım?"

Arlo hemen yataktan fırladı.

"Ne? Sen ne diyorsun? Diğerleri nerede?"

"Hepsi bodruma saklandı. Biz size haber vermek istedik."

"Siz de saklanın hemen! Çabuk, gidin ve saklanın!"

Hizmetçiler koşarak odadan çıktıklarında Arlo da hızla üzerini değiştirmeye çalıştı. Biraz sonra odasına iki polis girdi ve onun üzerine atıldılar. Arlo ne olduğunu anlayamadan polisler onun ellerini arkadan kelepçeledi.

"Neler oluyor? Ne yapıyorsunuz siz? Benim kim olduğumu biliyor musunuz? Bana bu şekilde davranamazsınız! Ben ne yaptım?" diye bağırıyordu.

Bir memur onun karşısına geçti ve gözlerini onun üzerine dikti.

"Seni tutukluyoruz."

"Ne? Neden? Ne için tutukluyorsunuz?"

"Öğrenirsin."

Memurlar onu sürükleyerek evden çıkarıp araca bindirdiler. Arlo oradan ayrılırken aklında sadece hizmetçileri vardı. Onlara ne olacaktı şimdi? Memurlar aracı karakola sürmek yerine kasaba meydanına sürüyorlardı. Arlo daha da şaşırdı. Kesin gizli dedikoducunun o olduğunu öğrenmişlerdi ve hapse girmeden önce onu meydanda herkese rezil edeceklerdi.

Meydana vardıklarında tüm kasaba halkının orada olduğunu gördü. Müthiş bir kalabalık vardı. Arlo bu manzara karşısında dehşete düştü. Herkese rezil olacaktı. Araçtan inip kalabalığın arasına doğru ilerlerken herkes ona kınayıcı gözlerle bakıyordu. Artık bu öfkeli kasaba halkının içinde yaşamaktansa hapse girmenin daha güvenli olacağını anlamıştı.

Arlo polislere direnmeye çalışıyordu ama memurlar onu kürsüye çıkardılar. Arlo şaşkınlıktan donup kalmıştı. Bir adam eline megafon aldı ve herkesi susturdu. Sonra elindeki kâğıtta yazanları okumaya başladı.

"Değerli kasaba sakinleri, bu gördüğünüz adam kasabadaki tüm ölülerimize büyü yaparak bizim ölülerimizin ruhlarını bu dünyaya hapsetmiş, onları kendi evine almış ve orada hizmetçi olarak kullanmıştır. Bunu bir yıldır sürdürmektedir. Tüm büyüleri evin bodrumunda bulduk. Her şey kanıtlı, ispatlı. Eğer gazeteye o isimsiz mektup gitmemiş olsaydı bunu asla öğrenemeyecektik ve ölülerimiz bu adamın evinde hizmetçi olarak kalmaya devam edecekti. Hepinizin de bildiği gibi büyücülüğün cezası itibarsızlaştırmak ve ömür boyu hapis cezası vermektir. Arlo'yu büyücülükten ve ölüye saygısızlıktan dolayı ömür boyu hapis cezasına çarptırıyoruz. Mahkeme hakkı bulunmamakla birlikte Bay Arlo'dan son sözlerini istiyoruz."

Adam Arlo'ya döndü.

"Son sözlerini alalım, Bay Arlo."

Arlo donup kalmıştı. İsimsiz mektup, yaptığı büyüler, çaldığı ruhlar... Evet, kasabanın tüm ölülerinin ruhlarını çalmış ve onları büyü yoluyla tekrar bu dünyaya getirip evine hapsetmiş, onları hizmetçi olarak kullanmıştı. Başka ne yapacaktı ki? Yalnız mı ölecekti? Etrafında onu gerçekten seven kimse yoktu. Herkes ailesinin kasabaya saldığı korkudan dolayı saygı gösteriyordu. Arlo da bu yüzden onlar öldüğünden beri yapayalnızdı.

Başka ne yapacaktı? Ölüler bu dünyaya geri gelmek için onun tüm şartlarını kabul etmiş, ona itaat etmiş, her istediğini yapmışlardı. Onlarla sohbet bile edebiliyordu. Anlayamadığı tek şey, bu sırrının nasıl ortaya çıktığıydı. Bunu kimin öğrendiği, gazeteye kimin anlattığıydı. Bildiği tek bir şey vardı: Yıllarca herkesin sırrını ortaya dökerek yaşamış, bundan hem zevk almış hem de para kazanmıştı. Şimdi tüm bu yaptıklarının cezasını tek seferde çekecekti. Hem de hiç ummadığı bir şekilde. Gitmeden önce söyleyeceği tek bir şey vardı:

"Onlar kendileri istediler, kabul ettiler. Ben de yaptım."

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Semina Coşkun ROMAN ve HİKÂYE YAZARI - SENARİST - BESTECİ