Kalbin Çiçekleri

Ruhumuza gerçekten iyi bakıyor muyuz? Ya da baktığımıza emin miyiz?

Günde kaç kere kendine "iyi ki varsın" diyorsun, kaç kere ağzından "çok güçlüsün" lafı çıkıyor?

Şimdi öncelikle, kahveni aldın mı? Almadıysan yapıp gel, seni bekliyorum. Alt paragrafa geçme sakın almadan!

Aldın mı? Afiyet olsun. Şimdi başlayabiliriz.

Nasılsın, hayır ciddi soruyorum nasılsın?

Çoğu zaman kendimizle ilgilenemiyoruz hatta başkalarını iyileştirmek için kendimizi daha çok yıpratıyoruz, bu bir doğru. 

Peki kendine hiç aynaya bakıp "Seni Seviyorum." dedin mi?

Kısa bir şey yazsam, okur musun? Cevabın evet ise alta bıraktım:

Bir limanda otururken bir çocuk yanıma geldi. Saçları benimkine çok benziyordu, göz rengi bir tık daha açıktı ve ruhu capcanlıydı.
Hevesle bana baktığında “İyi misin?” diye sordu, tebessüm ederek “iyiyim.” dedim, “sende kimsin, ilk defa görüyorum seni.” derin bir nefes verdi önce, sonrasında ise heyecanla “Ben senim” dedi saçlarını göstererek, “görmüyor musun her şeyimiz aynı!” gözlerim dolduğunda “ne oldu sana” dedi, “ne oldu da bizi bu kadar yıprattın, ne yaptın da bu kadar yorgunuz…”

Bu örneği verme sebebim; Başkalarını iyileştirirken kendini unutmaman için, ne yaşadın bilmiyorum ama ben gönülden inanıyorum ki bir gün iyileşeceksin, her anlamda.

Yanındayım, yazılarımla.