ALMANYA TRENİ 14.BÖLÜM – GEÇMİŞİN GÖLGELERİNDEN HUZURA

ALMANYA TRENİ
14.BÖLÜM – GEÇMİŞİN GÖLGELERİNDEN HUZURA
Akşam çökmüştü. Bağ evinin avlusunda günün son ışıkları yavaş yavaş çekiliyor, asmaların arasından esen serin rüzgâr yaprakları usulca sallıyordu. Yemekten sonra Fatma Ana küçük odaya çekilmiş, Yusuf Baba avludaki sedire oturmuş tespihini çekiyordu. İçeride yanan sobanın çıtırtısı duyuluyor, iki yıllık ayrılığın ardından aynı çatı altında toplanan aile, uzun zamandır özlemini duyduğu huzuru yaşıyordu.
Memduh, kucağında iki yaşına yaklaşan Gülfem’i tutuyordu. Küçük kız, babasının asker üniformasının düğmeleriyle oynuyor, ara sıra başını kaldırıp yüzüne bakıyor, sonra yeniden omzuna yaslanıyordu. Memduh gözlerini Şakire’ye çevirdi.
“Şimdi anlat…”
“Ben yokken neler yaşandı?”
Şakire derin bir nefes aldı. Aylarca içinde sakladığı ne varsa artık anlatmanın vakti gelmişti.
“Sen askere gideli daha birkaç ay olmuştu. Gülfem daha yeni doğmuştu. Bir gün Yusuf Baba’yla birlikte bağ evindeydik. Hayvanlara bakıyor, bağı suluyor, ağaçların bakımını yapıyorduk.”
Bir an sustu.
“Hatice’nin peşine bazı gençler düşmüştü. Önce önemsemedim. Ama bağda çalışırken konuştuklarını duydum. ‘Bu gece alır gideriz.’ Diyorlardı. ‘Evde kimse olmaz.’”
Memduh’un yüzü gerildi.
“Demek doğruymuş…”
Şakire başını salladı.
“Hemen Yusuf Baba’ya söyledim. Hatice’yi kimseye fark ettirmeden bağ evinden çıkardık. Ormanın içindeki patikadan yürüyerek köydeki eve götürdük. O yıllarda köyde elektrik yoktu. Gece olunca insan önünü bile göremezdi.”
Sobadaki odunlardan biri çıtırdayarak yandı.
“Sonra Yusuf Baba’yla birlikte yeniden bağ evine döndük. Çünkü geleceklerini biliyorduk.”
“Geldiler mi?” diye sordu Memduh.
“Dört kişilerdi. Karanlıktan faydalanıp sessizce kapıya yaklaştılar. Kapıyı zorladıkları anda Yusuf Baba dışarı çıktı. Kısa ama sert bir arbede yaşandı. Karanlıkta biri bacağından yaralanınca hepsi korkup kaçtı.”
Ev yeniden sessizliğe gömüldü.
Memduh başını öne eğdi. İki yıl boyunca ailesini düşünmüş ama onların böylesine büyük bir tehlike atlattığını hiç bilmiyordu.
Yavaşça Şakire’nin yanına geldi. Ellerini avuçlarının arasına aldı.
“Sen… benim yerime ailemi korumuşsun.”
Şakire mahcup bir gülümsemeyle başını eğdi.
“Ben sadece yapmam gerekeni yaptım. O gün korkacak vaktim yoktu. Gülfem beşikte uyuyordu. Hatice bana emanetti.”
Tam o sırada Hatice içeri girdi. Ağabeyini görünce utangaçça gülümsedi.
Memduh onu yanına çağırdı.
“Korktun mu o gün?”
Hatice gözlerini yere indirdi.
“Çok korktum abi.”
“Ama Şakire ablam hiç korkmadı.”
“Eğer o olmasaydı… bugün burada olmayabilirdim.”
Memduh kardeşine sarıldı. İçinden sessizce şükretti.
O gece uzun süre uyuyamadı. Şakire’nin anlattıkları gözünün önünden gitmiyordu. Sabah olduğunda kararını vermişti.
Hatice artık korkuyla değil, huzurla yaşayacağı bir yuvaya kavuşmalıydı.
Aklına asker ocağında en yakın arkadaşı Hasan geldi. Aynı koğuşta kalmış, aynı nöbetleri tutmuş, aynı ekmeği paylaşmışlardı. Hasan dürüst, çalışkan ve sözüne güvenilen bir delikanlıydı.
Ertesi gün Yusuf Baba’yla konuştu.
“Baba… Hatice için gönlümden geçen biri var.”
“Asker arkadaşım Hasan.”
“Onun namusuna da, karakterine de kefilim.”
Yusuf Baba oğluna baktı.
“Madem sen kefilsin oğlum…”
“Biz de tanışalım.”
Kısa süre sonra Hasan ve ailesine haber gönderildi. Hasan köye geldiğinde iki aile aynı sofrada buluştu. Büyükler konuşurken Hatice utangaç gözlerle Hasan’a baktı. Hasan ise saygısını bozmadan, ağırbaşlı tavrıyla cevap veriyordu.
Hatice’nin de gönlü vardı.
Birkaç hafta sonra hayırlı bir gün belirlendi.
Gösterişli bir düğün yapılmadı.
Yaşananlardan sonra aileler sade ve huzurlu bir yuva kurulmasını istemişti.
Evde mevlit okutuldu.
Köyün kadınları ilahiler okuyor, erkekler edilen dualara hep birlikte “Âmin.” Diyordu.
Büyük bakır kazanlarda yemekler pişirildi. Komşular tek tek gelip genç çifte hayır dualarında bulundu.
Nikâh kıyıldıktan sonra imam ellerini semaya açtı.
“Allah bu yuvaya huzur, bereket ve hayırlı evlatlar nasip etsin.”
Avludaki herkes aynı anda “Âmin.” Dedi.
Hatice gözyaşlarını tutamadı. Önce ağabeyi Memduh’un, sonra Şakire’nin ellerine sarıldı.
“Siz beni yalnız bırakmadınız.”
“Allah ikinizden de razı olsun.”
Hasan da Memduh’un yanına geldi.
“Kardeşini bana emanet ettin.”
“Allah’ın izniyle onu ömrüm boyunca üzmeyeceğim.”
Memduh dostunun omzuna dokundu.
“Hasan…”
“Artık sen yalnız asker arkadaşım değil…”
“Bu ailenin bir evladısın.”
Şakire o an sessizce etrafına baktı.
İki yıl boyunca yokluk, hasret, korku ve gözyaşı yaşamışlardı.
Şimdi ise aynı sofranın etrafında dua ediyor, geleceğe umutla bakıyorlardı.
Akşam güneşi bağ evinin üzerine son ışıklarını bırakırken Memduh derin bir nefes aldı.
Kardeşi güvenli bir yuvaya kavuşmuştu.
Şakire cesaretiyle bu aileyi ayakta tutmuştu.
Kucağındaki Gülfem ise babasının omzuna başını yaslamış, huzur içinde uyuyordu.
Memduh gökyüzüne baktı.
İçinden sessizce dua etti.
“Şükürler olsun Rabbim…”
“Bu evden huzuru eksik etme.”
Bağ evinin avlusunu dolduran sessizlik artık korkunun değil, huzurun sessizliğiydi.
Devam edecek…