Bir gün sana, seni ilk ne zaman başka türlü görmeye başladığımı anlatırım belki...

Hangi cümlenin bende gereğinden uzun kaldığını, hangi gülüşünü eve kadar taşıdığımı, kalabalığın içinde söylediğin sıradan bir “Nasılsın?”ın neden o gün duyduğum diğer bütün cümlelerden daha fazla aklımda kaldığını…

Belki sen bunların hiçbirini hatırlamayacaksın. Çünkü insanın hayatında sıradan olan bir an, başka birinin içinde yıllarca yaşayabiliyor. Aynı dakikanın iki insan için birbirinden ne kadar farklı anlamlara gelebileceğini düşününce zaman bile biraz haksız geliyor insana.

Bir gün sana, telefonumda adını gördüğümde neden istemsizce gülümsediğimi de anlatırım.

Bazen ne yazdığının bile önemli olmadığını… Çünkü insan bazı zamanlarda bir mesaj beklemiyor aslında; hatırlanmayı bekliyor. Gününün herhangi bir yerinde, gördüğün küçücük bir şeyin sana onu hatırlatmasını istiyor.

“Acaba şimdi ne yapıyordur?” diye birkaç saniyeliğine bile olsa birinin zihninden geçebilmek…

Belki sevilmenin en sessiz biçimlerinden biri budur. Kimsenin bilmediği, hatta bazen karşı tarafın bile farkında olmadığı küçücük bir yer edinmek.

Sana anlatmadığım zamanlar da oldu. Yazmak isteyip yazmadığım, bir bahaneyle konuşabilecekken sustuğum, kendi kendime: “Bu kez bırak, bakalım o da seni merak edecek mi?” dediğim günler…

O günlerde öğrendim ki beklemek, saatleri geçirmek değilmiş. Beklemek, insanın kendi içinde binlerce ihtimalle aynı masaya oturmasıymış.

“Belki yoğundur,” diyorsun.

“Belki aklına gelmedim.”

Sonra kalbin başka bir ihtimal buluyor, aklın onu susturmaya çalışıyor. İnsan en çok da cevabını bilmediği şeyleri düşündükçe yoruluyor.

Belki bir gün sana, seni ne kadar çok istediğimi değil, seni isterken kendimle ne kadar çok mücadele ettiğimi anlatırım. Çünkü birinin hayatına girmek istemekle, onun hayatında kendine yer aramak arasında ince bir çizgi var. İnsan sevince o çizgiyi kolayca kaybedebiliyor. Biraz daha konuşmak, biraz daha yanında olmak, gününün içinde küçük de olsa bir yer edinmek istiyor. Sonra bir yerde durup kendine şunu sorması gerekiyor: 

"Ben gerçekten onun hayatına davet ediliyor muyum, yoksa kapının önünde kendime bir yer mi yapmaya çalışıyorum?"

İşte insanın kalbiyle gururu değil, sevgisiyle saygısı tam orada sınanıyor.

Bir gün sana, senden hiçbir zaman büyük şeyler istemediğimi de anlatırım.

Belki yalnızca biraz karşılık...

Bir adım...

Sebepsizce gelen bir mesaj...

Ben sormadan anlatmak istediğin bir şey... Kalabalığın içinde gözlerinin beni araması kadar küçük, benim içinse dünyalar kadar büyük şeyler…

Çünkü insan sevdiği kişiden her zaman:

“Ben de seni seviyorum” cümlesini beklemiyor. Bazen yalnızca tek taraflı yürümediğini bilmek istiyor.

Ama bütün bunları şimdi anlatamam.

Belki henüz zamanı değil.

Belki bazı duygular söylenmeden önce biraz insanın içinde büyümeli, ne olduğunu kendisine anlatmalı.

Çünkü söylenen her şey artık iki kişiye ait oluyor; oysa insan bazen bir duyguyu önce kendi içinde, kimse dokunmadan saklamak istiyor. Henüz adı konmamış hâlini, kirlenmemiş ihtimallerini, cevap istemeyen o saf tarafını…

Belki yıllar sonra sana bunları anlatırken güleriz.

Sen: “Bunların hepsini gerçekten düşünmüş müydün?” dersin.

Ben de bazı cümleleri söylerken utanırım, bazılarını eksik bırakırım. Belki o gün hiç gelmez.

Belki sen başka bir hayatın içinde yürürsün, ben de bu cümleleri kimseye anlatmadan yanımda taşırım.

Ama bu, yaşanmadıkları anlamına gelmez. İnsan bazen kimsenin bilmediği duygularla da koca bir hikâye yaşayabiliyor.

O yüzden şimdilik içimde kalsın.

Sana söyleyemediklerim, söylemek istemediklerimden değil.

Belki tam tersine, çok fazla şey söylemek istediğimden susuyorum.

Bir gün sana anlatırım.

Belki o gün, bütün bu suskunluğun aslında ne kadar çok şey söylediğini sen de anlarsın.

Hayat, insanın önüne öyle çok şey koyuyor ki; bazen acısını düşünmeye bile vakit kalmıyor.

Sabah evden çıkarken içindeki eksikliği de yanına alıyorsun ama onu cebinde taşıdığın bir anahtar gibi unutuyorsun. Orada olduğunu biliyorsun; yalnızca elini uzatıp dokunmuyorsun. Sonra gece oluyor. Sesler azalıyor, sokaklar boşalıyor, telefonun ekranı daha az yanıyor. Kimsenin senden bir şey istemediği, hiçbir yere yetişmek zorunda olmadığın o saatlerde insanın kendinden kaçacak yeri de kalmıyor. Gündüz susturduğun ne varsa gelip yatağının kenarına oturuyor.

Ben bu yüzden sevenlerin biraz da gece öldüğünü düşünüyorum. Elbette bildiğimiz anlamda bir ölümden söz etmiyorum. İnsan bazen nefes almaya devam ederken de içinde bir yerini kaybedebiliyor. Birinin artık hayatında olmadığını gündüz kabullenmiş gibi davranıyorsun; gece olunca onunla yaptığın son konuşmayı yeniden hatırlıyorsun.

Aklına bir cümle geliyor, sonra başka bir cümle. Bir bakış, bir koku, birlikte yürüdüğünüz bir sokak, belki yıllardır dinlemediğin bir şarkı…

Ve sen, çoktan geçtiğini sandığın bir yerden yeniden geçiyorsun.

Gece hafızanın en acımasız hâli galiba. Çünkü unuttum dediğin şeyleri bile nerede sakladığını biliyor. Gün içinde adını anmadığın birini saat üçte karşına çıkarabiliyor, uzun zamandır düşünmediğin bir vedayı sanki birkaç saat önce yaşanmış gibi taze tutabiliyor.

İnsan bazen geçmişi hatırlamaz; geçmiş gelip insanı bulur. Seven insanın en büyük yanılgısı da belki burada başlıyor. Birinin hayatından çıkmasını, kalbinden de çıkması sanıyor. Oysa bazı insanlar kapıyı kapatıp giderken içeride kendilerinden küçük şeyler bırakıyorlar.

Bir alışkanlık, bir cümle, bir şarkı, bir şehir, bir kahve fincanı…

Sonra bir gün hiç beklemediğin anda o küçücük şeylerden biri karşına çıkıyor ve bütün oda onunla doluyor. Ne kadar zaman geçtiğinin hiçbir önemi kalmıyor.

Bazen kendi kendime şunu soruyorum: "İnsan gerçekten birini mi özlüyor, yoksa onun yanındayken olduğu kişiyi mi?" 

Çünkü bazı insanlarla birlikte yalnızca onları kaybetmiyoruz; kendimizin bir hâlini de geride bırakıyoruz. Daha çok gülen, daha kolay inanan, geleceğe dair daha güzel şeyler düşünen bir hâlimizi…

Belki bu yüzden ayrılıklardan yıllar sonra bile insanın içinde bir yer sızlıyor. Özlediği kişi çoktan değişmiş olabilir ama hafızasındaki kendisi hâlâ orada duruyordur. Gece olunca insan biraz da onu arıyor ve fark etmeden kendine şu soruyu soruyor: “Ben ne zaman böyle oldum?”

Bazen bir sevgiden geriye kalan en ağır şey, yarım kalan hikâye değildir. Yaşanabilecekken yaşanmayanlardır.

Birlikte gidilmeyen yerler, söylenmeyen sözler, gerçekleşmeyen ihtimaller…

Çünkü bitmiş bir şeyin yasını tutmak mümkündür; ama hiç gerçekleşmemiş bir ihtimalin mezarı yoktur.

İnsan onu nereye bırakacağını bilemez. Belki sevenlerin geceleri yorulmasının sebebi budur. Gündüz gerçeklerle yaşıyoruz, gece ihtimallerle... 

“Başka türlü olabilir miydi?”

“Biraz daha kalsaydım?”,

“O cümleyi söylemeseydim?”

“Beni gerçekten sevmiş miydi?”

İnsan zihni geçmişe karşı tuhaf bir hâkimdir; dava çoktan kapanmıştır ama her gece yeni bir delil bulur.

Oysa zaman geçiyor. İlk günkü kadar acımıyor hiçbir şey. Bir süre sonra bir ismi duyunca için eskisi gibi ürpermiyor. Fotoğraflara bakabiliyor, birlikte geçtiğiniz sokaktan yeniden geçebiliyor, hatta bir gün onunla ilgili bir anıyı anlatırken güldüğünü fark ediyorsun. İnsan tam o anda iyileştiğini sanıyor.

Belki de iyileşmek zaten budur; unutmak değil, hatırladığında eskisi kadar canının yanmaması. Ama bazı geceler bütün ilerlemeni tek bir düşünce bozabiliyor. Yatağa uzanmış tavana bakarken birden: “Acaba o da beni hatırlıyor mu?” diye geçiriyorsun içinden.

İşte sevmenin gurura en ağır geldiği yer burası. Birinin seni çoktan unutmuş olabileceğini düşünürken, senin hâlâ onu bir cümlenin içinde taşıyor olman.

İnsan bunu kimseye anlatmak istemiyor. Çünkü gündüz başka birisin. Gülüyorsun, çalışıyorsun, insanlarla konuşuyorsun. Hatta belki hayatına başka insanlar giriyor. Dünya dışarıdan bakıldığında olması gerektiği gibi devam ediyor. Ama kalbin takvim kullanmıyor. Bazı vedaların üzerinden yıllar geçiyor, içindeki bir odada hâlâ dün gibi duruyorlar.

Ben sevgiyi hiçbir zaman yalnızca güzel şeylerden ibaret göremedim. Sevmek biraz da kaybetme ihtimalini göze almak galiba. Çünkü birine gerçekten yaklaştığın anda ona seni incitebilecek bir yer de gösteriyorsun. Kimseye açmadığın kapıları açıyor, kimseye anlatmadığın şeyleri anlatıyorsun. Sonra o insan giderse yalnızca kendisini götürmüyor; senin ona emanet ettiğin parçalarınla birlikte gidiyor. İşte insan geceleri biraz da o parçalarını arıyor.

Belki bu yüzden sevenler gece ölür... Kimsenin görmediği küçük ölümlerdir bunlar.

Bir mesaj yazıp göndermemek, eski bir fotoğrafın üzerinde birkaç saniye fazla kalmak, yıllar önce söylenmiş bir cümleyi yeniden hatırlamak, bir şarkıyı yarıda kapatmak, bir ismi telefon rehberinde görüp hiçbir şey yapmadan ekrana bakmak… Sonra sabah oluyor. Perdeden içeri biraz ışık giriyor, alarm çalıyor, hayat yine senden bir şeyler istiyor. Kalkıyor, yüzünü yıkıyor, üstünü giyiniyorsun. Ve kimse bilmiyor. Gece hangi anıyı gömdüğünü, hangi ihtimali yeniden yaşadığını, hangi insanla içinden sessizce vedalaştığını kimse bilmiyor.

İnsan sabahları kendini yeniden topluyor. Belki sevenlerin en büyük gücü de burada saklı. Her gece biraz eksiliyorlar ama her sabah yine hayata karışıyorlar. Ben artık bazı gecelerin geçmesini beklemiyorum.

Çünkü biliyorum ki; insan ne kadar kaçarsa kaçsın, kalbinin içinde yarım bıraktığı yere bir gün dönüyor. Belki yapılması gereken unutmaya çalışmak değil; hatırladığında kendinden bir şey kaybetmemeyi öğrenmek.

Sevdiğimiz herkes bizimle kalmayacak, biz de herkesin hayatında kalmayacağız.

Bazı hikâyelerin mutlu sonu olmayacak.

Bazı insanlar yalnızca bir dönemin içinde var olacak ve sonra hayatın başka taraflarına savrulacaklar.

Ama yine de insan sevdiği için pişman olmamalı diye düşünüyorum. Çünkü kaybetmek, yaşananı değersizleştirmiyor. Belki bazı insanlar bize kalmak için gelmiyor; bize hâlâ hissedebildiğimizi, hâlâ birine inanabildiğimizi, hâlâ bir kalbin içinde kendimize yer açabildiğimizi hatırlatıp gidiyorlar.

Geride ise gece kalıyor, insan kalıyor ve kimsenin bilmediği o sessiz hesaplaşma kalıyor.

Belki sevenler gerçekten gece ölür.

Ama sabah olduğunda, kalbinin bir yerinde küçücük de olsa hâlâ bir Ümit taşıyanlar yeniden doğar.

Ama hayat böyle işlemiyor. Bize hiçbir zaman “İyi bak, bunu bir daha yaşamayacaksın.” demiyor. Belki de en ağır vedalar bu yüzden sessiz oluyor. Bir gün bir şey oluyor ve sen onun sıradan olduğunu sanıyorsun. Aynı sokaktan geçiyor, aynı insanlarla konuşuyor, aynı sandalyeye oturuyor, aynı şarkıyı dinliyorsun. Her şey yarın da devam edecekmiş gibi geliyor. Çünkü insan, alıştığı şeylerin sonsuza kadar orada kalacağına inanmak konusunda tuhaf bir rahatlığa sahip.

Sonra zaman geçiyor. Bir gün o sokağın önünden yeniden geçiyor ve yıllar önce orada bıraktığın kendini hatırlıyorsun. Yanında artık olmayan insanları, bir daha hiç oturmadığın masaları, sesini unutmaya başladığın birini… Ve ancak o zaman fark ediyorsun: O gün, son gündü.

Çocukken bunu hiç düşünmezdim. Yaz tatilleri bitmez sanırdım mesela. Akşam olduğunda eve dönmek zorundaydık ama ertesi gün yine çıkacaktık. Arkadaşlarımız hep aynı sokakta yaşayacak, annemiz aynı pencereden seslenecek, babamız aynı saatte eve gelecek sanırdık. Hayatın değişmesi diye bir şey yoktu bizim için. Çünkü çocukken zaman ileriye doğru gitmez; sanki etrafımızda dönüp durur.

Sonra büyüyoruz ve büyümek biraz da tekrar etmeyeceğini öğrendiğimiz şeylerin sayısının artması oluyor. Bir gün son kez okuldan çıkıyoruz ama bunun önemini o gün anlamıyoruz. Bir arkadaşımızla son kez aynı masada oturuyoruz. Birinin numarası telefonumuzda yıllarca duruyor ama bir daha hiç aramıyoruz. Bir zamanlar her gün geçtiğimiz sokak, bir gün hayatımızın tamamen dışında kalıyor.

İnsan bazı yerlerden giderken oraya bir daha dönmeyeceğini bilmiyor. Bazı insanlardan ayrılırken de… Belki asıl tuhaf olan bu. Vedaların çoğu veda gibi görünmüyor. Bir “Görüşürüz.” ile bitiyor mesela; sonra görüşemiyorsun.

Bazen hayatımızdan çıkan insanlarla büyük kavgalar yaşamıyoruz. Kapılar çarpılmıyor, ağır cümleler söylenmiyor. Sadece konuşmalar azalıyor, mesajlar seyrekleşiyor. Sonra bir gün fark ediyorsun ki eskiden hayatının içinde olan biri artık yalnızca hafızanın içinde yaşıyor. Ne zaman olduğunu bilmiyorsun. Son konuşmanızın hangi gün olduğunu bile hatırlamıyorsun. Belki de insanın içini en çok acıtan şeylerden biri bu: Birinin hayatındaki son sahnesini, o sahnenin içindeyken fark edememek.

Düşünüyorum da, kaç defa bir şeyi son kez yaşadım ve bunun farkında olmadım? Kaç kez birinin yüzüne son kez baktım, bir masadan kalkarken o sandalyeye bir daha oturmayacağımı bilmedim? Kaç kez “Sonra yaparım.” dediğim bir şeyin aslında sonrasının olmadığını çok geç öğrendim?

İnsan hayatı boyunca büyük anları hatırlayacağını sanıyor. Oysa yıllar geçtikçe zihinde kalanlar çoğu zaman küçücük şeyler oluyor. Bir mutfaktan gelen çay kokusu, birinin gülerken gözlerini kısması, arabada çalan eski bir şarkı, bir yaz akşamında açık pencereden giren rüzgâr… Babanın koltuğunda uyuyakalması ya da annenin evden çıkarken “Üstüne bir şey al.” demesi. O anlarda bunların hiçbirini önemli bulmuyoruz. Belki zaten güzellikleri de burada. Hatıralar, yaşanırken hatıra olduklarını bilmiyorlar.

Ama insan bunu fark ettikten sonra başka bir korkuyla yaşamaya başlıyor. Ya bugün de ileride özleyeceğim bir günse? Ya şu an sıradan bulduğum şeylerden biri, yıllar sonra geri dönmek isteyeceğim bir an olacaksa?

Bazen etrafıma bu düşünceyle bakıyorum. Bir odada otururken karşımdaki insanları, seslerini, konuşmalarını, küçük alışkanlıklarını izliyorum. Ve içimden tuhaf bir şey geçiyor: “Bir gün bunların hepsini özleyebilirim.” İşte o zaman zaman biraz yavaşlıyor sanki.

Belki insan her anın kıymetini bilerek yaşayamaz. Böyle bir şey mümkün değil. Her vedayı son vedaymış gibi yaşamak da hayatı çekilmez hâle getirirdi. Sürekli kaybetme ihtimalini düşünerek sevmek, sevginin kendisine haksızlık olurdu. Ama yine de bazı şeyleri fazla ertelediğimizi düşünüyorum; söylemek istediğimiz sözleri, özürleri, teşekkürleri, sarılmaları, birlikte içilecek bir kahveyi, “Bir ara görüşelim.” dediğimiz insanları…

Çünkü zamanın en büyük yanılgısı, bize hep bir “sonra” varmış gibi hissettirmesi. Oysa bazen yok. Belki bir gün telefonunda duran bir numarayı aramak isteyeceksin ve artık çok geç olacak. Belki yıllarca önünden geçtiğin bir evin kapısı kapanmış olacak. Belki bir gün çocukluğunun geçtiği sokağa döneceksin ama orada seni hatırlayan kimse kalmayacak.

Hayatın böyle bir huyu var. Giderken ses çıkarmıyor, bir şeyleri elimizden alırken çoğu zaman fark ettirmiyor. Sonra bir gün eski bir fotoğrafın karşısında duruyorsun. Oradaki insanların yüzlerine bakıyor, o fotoğraf çekilirken ne düşündüğünü hatırlamaya çalışıyorsun. Kimsenin ileride neler olacağını bilmediğini fark ediyorsun.

Belki de bu yüzden eski fotoğraflara bakmak insana biraz ağır geliyor. Çünkü fotoğraftaki herkes hâlâ o anın içinde. Sen ise sonrasını biliyorsun; kimin gittiğini, kimin değiştiğini, hangi ilişkinin bittiğini, hangi evin boşaldığını, hangi gülüşün artık yalnızca bir görüntüde kaldığını…

Zamanın bizden farkı da bu galiba. Biz yaşarken bilmiyoruz; o biliyor.

Belki de hayatın bütün meselesi, her şeyi kaybetmemeye çalışmak değildir. Çünkü ne yaparsak yapalım bazı insanlar gidecek, bazı dönemler bitecek, bazı kapılar kapanacak. İnsan bunun önüne geçemiyor. Ama belki bir şeyi yapabiliriz: Yaşarken biraz daha farkında olabiliriz. Bir sofradan kalkarken yüzlere biraz daha dikkatli bakabilir, bizi arayan birini hemen geçiştirmeyebilir, sevdiğimiz insanlara onları sevdiğimizi söylemek için kusursuz zamanı beklemeyebiliriz. Çünkü kusursuz zaman diye bir şey olmayabilir.

Bazen yıllar sonra insanın içinde en çok kalan cümle, söylemediği cümle oluyor.

Ben artık geçmişe baktığımda yalnızca kaybettiklerimi düşünmüyorum. Bazen bana fark etmeden ne kadar çok şey verdiğini de düşünüyorum. Çünkü bazı şeylerin bittiğini bilmek, hâlâ devam edenlerin değerini biraz daha görünür kılıyor.

Belki bugün sıradan bir gün. Belki yıllar sonra adını bile hatırlamayacağım. Ama belki de değil. Belki bugün birini son kez görüyorum ve bundan haberim yok. Belki son kez aynı masaya oturuyor, son kez aynı yoldan geçiyorum. Bilmiyorum. Hayatın en tuhaf tarafı da bu zaten; neyin başlangıç, neyin son olduğunu çoğu zaman yaşarken anlayamıyoruz.

Bu yüzden artık bazı anlardan hemen çıkmak istemiyorum. Bazen biraz daha kalıyorum, bir yüzü biraz daha uzun izliyorum, bir konuşma bittiğinde telefonu hemen kapatmıyorum. Çünkü öğrendiğim bir şey varsa, o da şu: İnsan, bazı şeyleri kaybettiğinde değil; onları son kez yaşadığını çok sonra anladığında üzülüyor.

Ve belki de hayat biraz da budur: Bir şeyin son kez olduğunu bilmeden yaşamak, yıllar sonra hatırladığında ise o ana zihninin içinden sessizce geri dönmek.

Bunun ne zaman başladığını bilmiyorum. Belki insanların birer birer hayatlarını kurmaya başladığı zamanlarda… Birilerinin evlendiğini, birilerinin başka şehirlere taşındığını, birilerinin yıllardır kurduğu hayallere ulaştığını gördükçe içimde sessizce büyüyen o tuhaf duyguyla başladı. İnsan bir noktadan sonra kendi hayatını yaşamaktan çok, başkalarının hayatlarına bakmaya başlıyor. Kim nerede, kim ne yaptı, kim neyi başardı, kim hayatını ne zaman kurdu diye düşünürken fark etmeden kendi hayatını onlarınkiyle ölçüyor. Sonra da her ölçümün sonunda kendine biraz daha eksik bakıyor.

Ben de yaptım bunu. Hatta bazen kendime, kimseye söylemeyeceğim kadar acımasız sorular sordum. “Şimdiye kadar burada olmam gerekmiyor muydu?”, “Daha fazlasını yapmış olmam gerekmiyor muydu?”, “Bunca zaman geçti, elimde ne kaldı?” gibi soruların etrafında dolaştım. İnsanın kendisine sorduğu bazı soruların aslında cevabını aramadığını zamanla anlıyor. Çünkü bazen bir cevap bulmak için değil, kendini yargılamak için soruyor insan.

Belki de geç kalma korkusu tam burada başlıyor. Bir şeylere geç kaldığımızı düşünürken, aslında neye yetişmeye çalıştığımızı unutuyoruz. Çocukken büyümek için acele ediyorduk. Bir an önce kendi kararlarımızı vermek, kendi hayatımızı kurmak istiyorduk. Büyüyünce ise bu kez gençliğimizi özlemeye başladık. Bir zamanlar sahip olmak için sabırsızlandığımız hayatın içinde, şimdi geçmişte bıraktığımız bazı şeylerin peşinden koşuyoruz. Ne garip… İnsan bazen ulaşmak istediği yere vardığında, oraya giderken kaybettiklerini düşünüyor.

Belki de hayatın en büyük yanılgılarından biri, herkesin aynı zamanda yaşlanması gerektiğini sanmak. Oysa insanın yaşı ilerliyor diye hayatı da aynı hızda ilerlemiyor. Kimi insan yirmisinde kendini buluyor, kimi kırkında. Kimi ise yıllarca kendisine ait olmayan bir hayatı yaşadıktan sonra bir sabah uyanıp ilk kez kendi sesini duyuyor. Buna geç kalmak denir mi, bilmiyorum. Belki de bazı insanların yolu sadece daha uzun.

Ben uzun yolları biraz fazla iyi tanıyorum. Bazı şeylere erken sahip oldum, bazılarını geç öğrendim. Bazı insanları hayatımın en doğru yerinde tanıdım, bazılarını ise yanlış zamanda. Bazı hayallerimi büyüttüm, bazılarını sessizce toprağa bıraktım. Bir zamanlar gerçekleşeceğine inandığım şeylerin bazılarından vazgeçtim, bazılarını ise hâlâ içimde taşımaya devam ediyorum. Ve bütün bunların arasında zaman geçti.

Zamanın en acı tarafı da bu zaten. Hiçbir şey sormadan geçiyor. Hazır olup olmadığını sormuyor, bir şeyleri geride bırakabilecek misin diye beklemiyor. Son kez baktığın bir yüzün, son bakışın olduğunu söylemiyor. Bir günün diğerinden farkı yokmuş gibi ilerliyor, sonra dönüp baktığında aradan yılların geçtiğini fark ediyorsun.

O zaman geçmişteki kendini görüyorsun. Daha az yorulmuş, daha çok inanan, bazı şeylere hâlâ şaşırabilen ve belki biraz daha saf bir hâlini… İçinden, kimseye söylemeden “Nereye gittin?” diye soruyorsun. Çünkü insan yalnızca geçmişte bıraktığı insanları özlemiyor; bazen geçmişte bıraktığı kendisini de özlüyor.

Belki de insanın en büyük geç kalmışlığı kendisine oluyor. Kendi sesine, kendi hayallerine, kendi istediği hayata… Başkalarının ne beklediğini düşünmekten, kendimizin ne istediğini unutuyoruz. Birileri “Artık zamanı geldi.” diyor, birileri “Bunu çoktan yapmış olmalıydın.” diyor. Birileri yaşımızı hesaplıyor, birileri başarılarımızı. Ama hiç kimse geceleri yatağa girdiğimizde içimizde neyin eksik kaldığını bilmiyor. Kimse bir hayalin insanın içinde kaç yıl boyunca sessizce bekleyebileceğini, bazı yaraların iyileşmek için takvimdeki doğru günü beklemediğini bilmiyor.

Bu yüzden artık kendime “Geç kaldım mı?” diye sormak yerine başka bir şey soruyorum: Ben gerçekten nereye yetişmeye çalışıyorum?

Çünkü belki de mesele geç kalmak değildir. Belki mesele, başkalarının saatine bakarak yaşamaktır.

Herkesin bir zamanı var. Birinin baharı erken gelir, diğerinin biraz geç. Birinin yolu düz olur, diğerinin yolu sürekli virajlıdır. Birisi kalabalıklarla yürür, birisi uzun süre yalnız kalır. Kimi insan hayatının ilk yıllarında ne istediğini bilir, kimi ise yıllar boyunca aradıktan sonra bulur. Ama sonunda herkes kendi hayatının içinden geçer. Kimsenin yolu diğerinin ölçüsü değildir.

Ben artık bunu anlamaya çalışıyorum.

Belki bazı şeyler benim için geç olacak. Belki bazı kapılar hiç açılmayacak. Belki yıllardır beklediğim bazı şeylerin aslında bana ait olmadığını anlayacağım. Ama yine de geç kalmış sayılmam. Çünkü hayatın bana verdiği zamanı, başkasının hayatına yetişmek için harcamak istemiyorum artık. Kendime yetişmek istiyorum; yıllardır susturduğum tarafıma, yarım bıraktığım cümlelere, bir kenarda beklettiğim hayallere ve belki de çocukluğumdan beri içimde taşıdığım o küçük çocuğa…

Belki ona hâlâ söylemem gereken birkaç şey vardır. Mesela, “Merak etme. Her şey istediğimiz gibi olmadı ama hâlâ buradayız.” Bazen hayatın bütün cevabı bu kadar basit geliyor bana. Hâlâ buradayız. Hâlâ bazı şeyleri hissedebiliyoruz. Hâlâ bir şarkı içimizi burkabiliyor, bir insanın sesi uzun zamandır unuttuğumuzu sandığımız bir duyguyu yeniden hatırlatabiliyor, bir cümle yazarken içimizde bir şey kıpırdayabiliyor.

Demek ki tamamen geç kalmış değiliz.

Belki sadece biraz yorulduk. Belki biraz durduk. Belki yolumuzu başkalarının yollarıyla karıştırdık. Ama hayatın hâlâ devam ediyor olması, bana bazen ikinci bir şans gibi geliyor. Çünkü insanın elinden alınan her şeyin yerine yenisinin geleceğine inanmıyorum artık. Bazı şeyler gerçekten gider ve bir daha dönmez. Fakat hayatın güzelliği de biraz burada saklı galiba. Her şeyi geri getirmese bile, insanın önüne başka bir yol çıkarabiliyor.

Bu yüzden artık nereye yetişeceğimi düşünmekten çok, nerede olduğuma bakıyorum. Çünkü belki de hayat bir yarış değildir. Belki bazı yollar, acele etmeden yürünsün diye uzundur. Belki bazı gecikmeler, bizi yanlış bir yere varmaktan korur. Belki insanın kendisine varması, ulaşabileceği bütün yerlerden daha önemlidir.

Hâlâ bazı geceler geç kaldığımı düşünüyorum. Hâlâ önümde ne kadar zaman olduğunu bilmiyorum. Bazen yılların benden bir şeyler aldığını hissediyorum. Bazen de geriye dönüp baktığımda, bütün o kayıpların beni bugün olduğum yere getirdiğini fark ediyorum. Hangisinin doğru olduğunu bilmiyorum. Belki ikisi de doğrudur.

Ama artık en azından şunu biliyorum: Herkes bir yerlere yetişmeye çalışırken, insanın bazen durup kendisine bakması gerekiyor. Çünkü koşarken insan yalnızca yolunu değil, neden koştuğunu da unutabiliyor.

Belki cevabı bulduğum gün, geç kalma korkum da bitecek.

Belki o gün anlayacağım ki ben hiçbir yere geç kalmamışım.

Sadece kendi zamanıma gelmemişim.

Çünkü çocukluk, bize onların hiç gitmeyeceğini öğretiyor. Eve her döndüğümüzde aynı sesle karşılanacağımızı, aynı sofraya oturacağımızı, aynı nasihatları yine biraz sıkılarak dinleyeceğimizi düşünüyoruz. Oysa hayat, en büyük gerçeğini hep sessizce saklıyor.

Anne ve baba da fanidir.
Bir gün o kapı açılmayacak.
Bir gün o ses duyulmayacak.
Ve bir gün, "Sonra söylerim." dediğin her cümle, içinde ağır bir pişmanlığa dönüşecek.
Bazen en büyük haksızlığı, bizi en çok seven insanlara yapıyoruz. Günün yorgunluğunu onların üzerine bırakıyor, sesimizi en çok onlara yükseltiyor, nasıl olsa bizi affederler diye düşünüyoruz. Çünkü onların sevgisi öyle büyük ki, kırılsa bile yine bizi sarıp sarmalıyor.
Belki de bu yüzden kıymetini en geç anlıyoruz.
Oysa hiçbirimiz bilmiyoruz; hangi sarılış son olacak, hangi telefon konuşması bir daha tekrarlanmayacak, hangi "Kendine dikkat et." cümlesini son kez duyacağız.
Hayatın en ağır yükü, kaybetmek değildir.
Kaybettikten sonra hatırlamaktır.
Bir zamanlar yüzüne bakmadan geçtiğin o elleri…
Sana yemek hazırlarken yorulan o bedeni…
Gece sen uyuyana kadar dua eden o yüreği…
İnsan bazen mezar taşına değil, söyleyemediği sözlere ağlıyor.
Bu yüzden bugün hâlâ fırsatın varken sesini yumuşat.
Bir teşekkürü erteleme.
Bir sarılmayı yarına bırakma.
Çünkü ölüm, sadece bir insanı bizden almaz; onunla birlikte söyleyemediğimiz bütün cümleleri de götürür.

Unutma…
Annene, babana bağırma.
Gün gelir toprağını öpersin.
İşte o zaman, en çok da söyleyemediklerin canını yakar.

Can dedim, canımdan bir parça verdim.                                                                                                                     
Kırıldım, ses etmedim, sustum, eridim.
Bir avuç umudu kalbimde derdim,
Kaybettim kendimi tükenmeden.

Geceyi tanırım, dostum gibidir.
Sessizlik, içime çöken bir şehirdir.
İnsan en çok da kendine yenilir.
Kimseye görünmez bu yenilgim.

Sorarsan hâlâ bir ümit var,
Küller de bilir ki ateşten doğar.
Belki yarın gelir beklenen bahar,
Bugün yalnızca biraz yorgunum.

Ama her şeyden önce, seçilmeyi ister.
Öyle yorgun bir kalbin son sığınağı olmak değil… En başından beri varılmak istenen yer olmak ister.
Belki de bu yüzden bazı kapıları kapatmak, vazgeçmek değildir. Kendine duyduğun saygıyı korumaktır.
Çünkü sevgi, sıra bekleyenlerin ödülü değildir.
Bir kalp, herkesi dolaştıktan sonra sana geliyorsa, sana sevgisini değil; yorgunluğunu getiriyordur. Oysa insan, bir başkasının eksik bıraktığını tamamlamak için değil, olduğu gibi sevilmek için vardır.
Ben, bana gelmeden önce herkese uğrayan bir sevgiyi istemiyorum.
Çünkü sevgi, denene denene bulunacak bir ihtimal değil; ilk adımda hissedilen bir yöneliştir.
Belki yalnız kalırım.
Belki uzun süre beklerim.
Ama beklemek, yanlış bir hikâyenin son cümlesi olmaktan daha hafiftir.

Bu yüzden...
Herkese giden, bize gelmesin.
Çünkü bazı kalpler, yalnızca gerçekten ait olduğu yere açılır.

Çünkü bu yorgunluk uykusuzluktan değildir. Bir gün dinlenince geçmez, bir hafta tatil yapınca da… Adını koyamadığın bir ağırlık çöker içine. Sabah gözlerini açarsın ama sanki ruhun hâlâ dünün içinde kalmıştır.
İşte o günlerde insan, kendini hayatın fazlası gibi hissetmeye başlar.
Kimsenin eksikliğini fark etmeyeceği, olsa da olmasa da bir şey değişmeyecekmiş gibi…

En acısı da budur aslında. Kendini gereksiz hissetmek.
Çünkü insan, yalnız kalmaya dayanabilir. Sessizliğe de alışabilir. Ama bir gün kendi varlığını sorgulamaya başladığında, içindeki bütün sesler birbirine karışır. Aynaya bakarsın; yüzün tanıdıktır ama gözlerindeki ışık eskisi kadar sana ait değildir.
Sonra hayat devam eder.
İnsanlar güler.
Sokaklar dolar.
Mesajlar gelir.
Takvim yaprakları değişir.
Ama sen, sanki bütün bunların biraz dışında kalmışsındır. Kimse seni dışlamamıştır belki. Sen sadece uzun zamandır hiçbir yere ait hissedememişsindir.
Oysa insanı ayakta tutan şey, yalnızca nefes almak değildir. Bazen tek bir cümledir. Birinin içtenlikle "İyi ki varsın." demesi… Bir omuz… Bir ses… Ya da sabah uyandığında seni bekleyen küçücük bir umut.
Hayatın en sessiz kırılmaları işte tam burada başlar. Kimsenin görmediği, kimsenin duymadığı yerlerde…
Fakat zaman bana bir şey öğretti.
İnsan, kendini en değersiz hissettiği günlerde bile aslında yalnızca yorgundur. Kalbi, uzun zamandır taşıdığı yükü biraz olsun bırakmak istiyordur. Çünkü umut bazen kaybolmaz; sadece sessizleşir.
Belki bugün içimde eksik olan şey mutluluk değildir.
Belki de sadece, yeniden inanacak küçük bir sebep arıyorum.
Ve belki de insanı hayata bağlayan büyük mucizeler değil; tam da o küçük sebeplerdir.

Boş odalarda…

Issız sokaklarda…

Kimsenin aramadığı akşamlarda…

Oysa yalnızlık, çoğu zaman bunların hiçbiri değildir.

Çünkü insan bazen kalabalık bir masada otururken de yapayalnız hisseder kendini. Kahkahaların yükseldiği bir ortamda, herkes konuşurken sessizce kendi içine çekilir. Kimse fark etmez. Gülümser, başını sallar, konuşmalara eşlik eder. Ama içinden geçen tek bir cümleyi bile kimseye söyleyemez.

Belki de yalnızlık, anlatacak çok şeyin olduğu hâlde anlatacak bir kalbin kalmamasıdır.

İnsan zamanla öğreniyor bunu. Her tanıdığını dost, her dostunu sırdaş sanmamayı… Çünkü bazı insanlar sesini duyar ama seni dinlemez. Bazıları gözlerinin içine bakar ama içindeki kırgınlığı göremez. En acısı da budur; görünür olup görülmemek.

Yalnızlık, bir odada tek başına oturmak değildir. Asıl yalnızlık, seni gerçekten anlayacak bir çift göz ararken kalabalıkların içinde kaybolmaktır. Birinin "Nasılsın?" diye sorması değil, cevabını gerçekten merak etmesidir insanın özlediği.

Belki de bu yüzden bazı insanlar konuşarak hafifler, bazıları ise susarak ağırlaşır.

Ben hep ikinci grupta oldum.

Söyleyemediğim ne varsa kelimelere bıraktım. Çünkü bazen insan, sesiyle anlatamadığını bir cümlenin omuzlarına yükler. Yazmak biraz da bu yüzden sığınaktır; anlaşılma ihtimalinin hâlâ var olduğuna dair sessiz bir inançtır.

Yıllar geçtikçe şunu fark ettim: İnsan, hayatındaki kişi sayısı azaldığı için yalnızlaşmıyor. Kendisi olabildiği insanların sayısı azaldığı için yalnızlaşıyor.

Çünkü herkesle konuşabilirsin.

Ama herkese içini açamazsın.

Herkes seni tanıyabilir.

Ama çok az insan seni gerçekten görebilir.

Belki de yalnızlık, kimsenin olmaması değildir.

Yalnızlık, seni olduğun gibi anlayan birinin eksikliğidir.

Bir Tesadüf, işte bu düşünceden doğdu.

Romanı kaleme alırken yalnızca bir aşk hikâyesi anlatmak istemedim. Asıl amacım; güveni kırılmış, geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan iki insanın, birbirlerine yaklaşırken aslında kendi içlerine yaptıkları yolculuğu anlatabilmekti. Elif ve İbrahim'in yolları yağmurlu bir sabah kesişiyor. Ancak onların hikâyesi, birbirlerini tanımaya başlamalarından çok önce, taşıdıkları sessizliklerde başlıyor.

Roman boyunca beni en çok düşündüren mesele, insanın geçmişiyle kurduğu ilişkiydi. Yaşadığımız acılar gerçekten geride kalabilir mi? Yoksa farkında olmadan attığımız her adımda bizimle yürümeye devam mı eder? Elif ve İbrahim'in yaşadıkları tam da bu sorunun etrafında şekillendi. Çünkü bazen insanı değiştiren şey yaşadığı olaylar değil, o olaylardan sonra sessizce içine gömdüğü duygulardır.

Bu yüzden Bir Tesadüf, benim için yalnızca tesadüfleri anlatan bir roman değildir. Aynı zamanda güvenin yeniden inşa edilmesini, insanın kendi korkularıyla yüzleşmesini ve hayatın en beklenmedik anlarında bile umudun yeniden filizlenebileceğini anlatan bir hikâyedir.

Yazım süreci boyunca karakterlerime kesin doğrular vermekten özellikle kaçındım. Onları kusurlarıyla, çelişkileriyle ve kararlarının ağırlığıyla baş başa bıraktım. Çünkü gerçek hayatta olduğu gibi bu romanda da insanlar tamamen iyi ya da tamamen kötü değildir. Her karakter, kendi geçmişinin ve seçimlerinin izlerini taşır.

Romanın sonunda okurun yalnızca yaşananları değil, kendi vicdanını da sorgulamasını istedim. Cevaplardan çok soruların peşinden gitmesini, karakterleri yargılamadan önce onları anlamaya çalışmasını önemsedim. Benim için edebiyat, kesin hükümler vermekten çok insan ruhunun gri bölgelerini görünür kılabilme sanatıdır.

Sonuç olarak Bir Tesadüf, yalnızca iki insanın yollarının kesişmesini anlatan bir roman değil; güvenin, sessizliğin, pişmanlığın ve ikinci bir başlangıcın mümkün olup olmadığını sorgulayan bir iç yolculuktur.

Çünkü bazen hayatı değiştiren şey büyük mucizeler değildir.

Bazen yalnızca... bir tesadüftür.

Oysa en derin yaralar, adını güven koyduğumuz yerlerden geliyor.

Bir yabancının ihaneti can yakar ama geçer. Çünkü ondan zaten bir şey beklememişizdir.
Asıl yıkan, omzuna başını koyabildiğin birinin sessizce omzunun altından zemini çekmesidir.
İhanetin en ağır tarafı da budur. İnsan, kaybettiği kişiye değil; ona duyduğu güvene yas tutar.

Hayatım boyunca bunu defalarca öğrendim.

İlk kez çocukluk yıllarımda, kalbimin cesaret edemediği bir duyguyu en yakın bildiğim insana emanet ettiğimde...
Söylenmesi gereken birkaç kelime, hiç söylenmedi.
Yerine söylenen tek bir yalan ise yıllarca taşıyacağım bir ihtimali benden aldı.
O gün anladım ki bazen insanın kaderini büyük felaketler değil, küçük ihanetler değiştiriyor.

Yıllar sonra aynı ders, bu kez daha ağır bir yüzle karşıma çıktı.
"Kardeşim" dediğim bir insanın, arkamı döndüğüm anda bana değil,
sevdiğim kadına yaklaşmaya çalıştığını öğrendiğimde yalnızca bir dostluğu kaybetmedim.
Bir kelimenin anlamını da kaybettim. O günden sonra "kardeşim" demek kolay olmadı.
Çünkü bazı insanlar, yalnızca güveninizi değil; kelimelerin içini de boşaltıyor.

Zamanla şunu fark ettim: İhanet, gürültülü bir yıkım değildir.
Kapılar çarpılmaz, gökyüzü kararmaz, şehirler susmaz.
Her şey olduğu gibi görünmeye devam eder. Ama insanın içinde bir şey sessizce yerinden sökülür.
O saatten sonra aynı gözlerle bakamaz, aynı rahatlıkla inanamaz, aynı saflıkla güvenemez.

Belki de ihanetin gerçek anatomisi burada saklıdır.
O, bir ilişkiyi bitirmez sadece; insanın dünyayı algılayış biçimini değiştirir.
Bir süre sonra herkese mesafeli durmaya, her güzel sözün ardında bir ihtimal aramaya başlarsın.
Çünkü kırılan şey kalbin değil, güven duygundur.

Yine de bütün bunlara rağmen yazmaya devam ettim.

Çünkü sustuğum yerde içimde büyüyen sessizliği ancak kelimeler taşıyabiliyordu.
Yazmak benim için yaşananları unutturmadı ama onların beni tanımlamasına da izin vermedi.
Her cümle, içimde yıkılan bir duvarın yerine ördüğüm yeni bir tuğla oldu.

Bugün geriye dönüp baktığımda, bana en büyük acıyı yaşatan insanların adlarını tek tek hatırlamıyorum belki.
Ama onların bana öğrettiği şeyi hiç unutmuyorum:

İnsan bazen en büyük ihaneti başkasından değil, güvenin sonsuza kadar süreceğine inanmasından görür.

Ve belki de bu yüzden, ihanetin sesi hiç çıkmaz.

Çünkü onun yankısı, yalnızca insanın içinde duyulur.

Çünkü insan bazen geçmişe dönmek istemez.
Sadece bir daha o kadar saf inanabildiği güne dönmek ister.
Bir daha kırılmadan sevebildiği güne...
Bir daha yarınlardan korkmadığı o çocuğa...

Yıllar geçti.
İnsanlar değişti.
Hayatlar dağıldı.
Ama içimde bir yerde, hâlâ geleceği güzel sanan bir çocuk oturuyor.

Bazen geceleri sessizlik çöktüğünde sesini duyuyorum.
Bana hiçbir şey sormuyor.
Hiç hesap da sormuyor.
Sadece bakıyor.

Ve o bakışın içinde tek bir soru var:
"Ne oldu bize?"

Çocukluğumuzdan itibaren bize anlatılan hikâyeler de böyledir. Bir kahraman vardır, onun dostları vardır, düşmanları vardır ve hikâye onun etrafında şekillenir. Belki bu yüzden kendi hayatımıza da aynı gözle bakarız. Başımıza gelen her olayın merkezinde olduğumuzu, bizi etkileyen insanların ise yalnızca belirli kişilerden ibaret olduğunu sanırız.

Oysa yıllar geçtikçe farklı bir gerçeği fark ederiz.

Hayatımızı değiştiren insanlar her zaman başrolde olanlar değildir.

Bazen bir öğretmendir. Belki yalnızca bir dönem boyunca hayatımızda kalmıştır ama söylediği tek bir cümle yıllarca bizimle yaşamaya devam eder.

Bazen bir dosttur. Çok uzun sürmeyen bir arkadaşlık kurmuşuzdur. Bugün nerede olduğunu bile bilmiyor olabiliriz. Ama onunla yaptığımız bir konuşma, verdiğimiz bir kararın başlangıcı olmuştur.

Bazen de adını bile hatırlamadığımız bir yabancıdır. Bir otobüs yolculuğunda, bir hastane koridorunda ya da kalabalık bir caddenin ortasında karşılaştığımız biri... O an önemsiz görünen bir karşılaşma, yıllar sonra dönüp baktığımızda hayatımızın yönünü değiştiren bir dönemece dönüşebilir.

İnsan yaş aldıkça şunu anlıyor: Hayat yalnızca büyük olaylardan oluşmuyor. Bizi biz yapan şeylerin önemli bir kısmı, o sırada farkına bile varmadığımız küçük temaslarda saklı.

Belki de bu yüzden bazı insanları yıllarca unutamazken, bazılarını neden hatırladığımızı açıklayamayız. Çünkü hafıza her zaman en uzun kalanları değil, en derin iz bırakanları saklar.

Dönüp geçmişe baktığımda, hayatımda kısa süre kalmış ama bende uzun süre yaşamış insanlar olduğunu görüyorum. Belki onlar kendi hikâyelerinde yollarına devam ettiler. Belki bugün beni hatırlamıyorlar bile. Ama benim hikâyemde hâlâ bir yerleri var.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bir iz bırakmak için gelir.

Ve çoğu zaman bunu geldikleri anda anlayamayız.

Yıllar sonra fark ederiz ki, bir zamanlar önemsiz sandığımız o yan karakterler, aslında hikâyemizin sessiz mimarlarıymış.

Belki de hayatın en ilginç tarafı budur.

Bazı insanlar başrol gibi girer hayatımıza ve sessizce kaybolur.

Bazıları ise yalnızca birkaç sayfa görünür.

Ama kitabı değiştiren onlar olur.

Belki de bu yüzden bazı hayallerin mezarı yoktur. Çünkü onları toprağa veremeyiz.

Bir insanı kaybettiğimizde vedalaşabiliriz. Bir şehri terk ettiğimizde arkamıza bakmadan yürüyebiliriz. Ama bir hayal yarım kaldığında, onu nereye bırakacağımızı bilemeyiz. İçimizde yaşamaya devam eder. Bazen eski bir fotoğrafın arasında çıkar karşımıza. Bazen yıllardır dinlemediğimiz bir şarkının içinde. Bazen de hiç beklemediğimiz bir anda, kalabalığın ortasında durup geçmişi düşünürken... O zaman anlarız. Bazı şeyler gerçekleşmediği hâlde bitmiyor.

Çünkü insan yalnızca yaşadıklarından değil, yaşayamadıklarından da oluşuyor. Kim olduğumuz kadar, kim olamadığımız da bizim bir parçamız.

Belki gitmek istediğimiz şehirler... Belki tutamadığımız eller... Belki de bir gün mutlaka olur diye inandığımız o güzel ihtimaller... Hepsi içimizde yaşamaya devam ediyor. Zaman onları küçültmüyor. Sadece sessizleştiriyor. Bu yüzden yıllar sonra bile aynı sızıyla hatırlayabiliyoruz bazı şeyleri. Çünkü kalp, gerçekleşenlerden çok yarım kalanları saklıyor.

Yine de bunun bir yenilgi olduğunu düşünmüyorum. Bazı hayaller gerçekleşmese de insana yön verir. Bazen varacak bir liman olamazlar ama yürüdüğümüz yolu değiştirirler. Belki sahip olamadığımız şeylerdir bizi bugün olduğumuz insana dönüştüren.

Belki de hayatın en garip tarafı budur: Her hayalin bir sonu vardır sanırız. Oysa bazılarının sadece sessizliği vardır. Ve insan, yıllar sonra bile içinde yaşayan o eski hayallerle karşılaştığında şunu anlar:

Bazı hayaller gerçekleşmeden ölür. Ama bazı hayallerin gerçekten mezarı yoktur.

Bu, bir pişmanlık ya da çaresiz bir isyan değil; sadece zamanın bizi nasıl sessizce dönüştürdüğünün buruk bir itirafı. Çocukken hayatın bitmeyecek bir yaz mevsimi olduğunu sanırdık. Koştuğumuz sokaklar daha geniş, inandığımız masallar daha gerçekti. Dünyanın yalan dolanından, maskeli yüzlerinden ve en güvendiğimiz kalplerden alacağımız o ilk keskin darbelerden henüz haberimiz yoktu. Gençlik, biraz da o hesapsız cesaretin ve kırılmayacakmış gibi duran o heveslerin adıdır.

Sonra hayat konuşmaya başladı. İnsanları tanıdık, vedaları öğrendik; yarım kalan cümlelerin, uykusuz gecelerde gözlerin hatırladığı o loş sahnelerin yükünü omuzlarımıza aldık. Bir günde değişmedik elbet. Yavaş yavaş, kimse fark etmeden içimizdeki o neşeli çocuğun valizini toplayıp gidişini izledik. İşte o çocuk gittiğinde, geriye kalan o hesapsız gençlik de ağır bir olgunluğun yükü altında sessizce ihtiyarladı.

Bugün binaların koridorlarında yürürken, rutin mesaileri tamamlarken ya da kalabalık bir caddede tek başımıza otururken fark ediyoruz bunu. Yaşımız otuz olabilir ama ruhumuzun iç cebinde taşıdığımız o hayaller çok daha eski bir yüzyıldan kalma gibi yorgun duruyor. Kalp sustukça, dildeki feryat azaldıkça anlıyor insan; meğer büyümek, içindeki o deli kanın usulca durulmasını izlemekmiş.

Yine de bu yaşlı gençlikle yaşamayı öğreniyoruz. Küllerimizden her defasında yeniden doğmayı, eksilen yanlarımıza rağmen yola devam etmeyi biliyoruz. Çünkü hafıza zamanla birçok şeyi silip götürse de, gençliğimizin bıraktığı izler içimizde yaşamaya devam ediyor. Belki de büyümek, gençliğini kaybetmek değil; onun hatırasını incitmeden yanında taşımayı öğrenmektir.

Aynı masada paylaşılan o hesapsız yıllar,
Bir gecede yabancı bir iklime bürünür.
Yüzüne gülenlerin ardında örülen duvar,
Maskeler düşünce apaçık önünde görünür.

İnsan bir kez kırıldı mı en ince yerinden,
Ne sitem kâr eder artık ne eski bir dostluk.
Bir veda havası sızar zihnin derininden,
Yarından kesilen umut, kalpte bir sarhoşluk.

Varsın dökülsün yapraklar, bitsin bu mevsim,
Yazmak, bu sinsiliğe çekilen en dik setmiş.
Aynada kendine bakan o mağrur resim,
Küllerinden doğup her şeyi geride terk etmiş.

Adım adım örülen o kusursuz planda,
Maskeler birer birer dökülürken meydanda,
Kendini arıyorsun devrilen o aynada,
Gözlerinde yabancı, dilinde söz kalmıştır.

Yarından umut kesmek bir gecede başlarmış,
İnsan en güvendiği kalbi taşa tutarmış.
Zaman her yarayı değil, sitemi gömermiş,
Küllerinden doğacak o mağrur yüz kalmıştır.

Şimdi kalkıp yeniden "dönelim" desen bile,
Giden her yolcu gibi sitem düşer bu dile.
Gözlerin hatırladığı o karanlık geceyle,
Söylenecek ne varsa, bir derin iz kalmıştır.

Herkesin hayatında böyle bir gece vardır sanırım. Bir şeylerin değiştiği, eskisi gibi devam etmediği, sabah olduğunda aynı insan olarak uyanmadığı bir gece... Dışarıdan bakıldığında sıradan görünür belki. Şehir yine uyur, sokak lambaları yine yanar, saatler her zamanki gibi ilerler. Ama insan bilir. İçinde bir şeylerin yer değiştirdiğini hisseder.

Ben artık o geceyi bütün ayrıntılarıyla hatırlamıyorum. Hangi cümlelerin kurulduğunu, hangi şarkının çaldığını ya da saatin kaç olduğunu bilmiyorum. Çünkü zaman, detayları silip götürüyor. Ama hissettirdiklerini hâlâ taşıyorum. İnsan bazen bir anıyı değil, o anının içinde bıraktığı duyguyu hatırlıyor.

Belki de bu yüzden bazı geceler yıllar sonra bile karşımıza çıkabiliyor. Eski bir fotoğrafta, tanıdık bir kokuda ya da hiç beklemediğimiz bir şarkının arasında... Bir anda geçmişten bir kapı aralanıyor ve gözlerimiz bizi çoktan geride bıraktığımızı sandığımız bir ana götürüyor.

O zaman anlıyoruz ki bazı geceler aslında hiç bitmiyor. Sadece sessizleşiyor. Ve biz onları unutmayı değil, onlarla yaşamayı öğreniyoruz. Çünkü hafıza zamanla eksilir belki ama gözler bazı şeyleri kalpten daha uzun süre saklar.

Bu kitabı yazarken amacım bir edebiyat gösterisi yapmak değildi. Kusursuz cümleler kurmak, etkileyici görünmek ya da okurun karşısına örnek bir hayat hikâyesi çıkarmak gibi bir niyetim de olmadı. Aksine, yıllar boyunca içimde birikenleri olduğu gibi anlatmak istedim. Bazen kırgınlıklarımı, bazen özlemlerimi, bazen de hayata tutunmamı sağlayan küçük umut kırıntılarını...

Bir Ümit, Adana'nın sokaklarında başlayan bir hikâyeyi anlatıyor. Çocukluğun o saf ve hesapsız günlerinden, hayatın insanı erken büyüten yüzüne uzanan bir yolculuk bu. İnsan bazen yıllar geçse de çocukluğuna dönmek ister. Çünkü en gerçek hâlini orada bırakmıştır. Ben de ne zaman kendimi kaybettiğimi hissetsem, zihnim beni yine o toprak kokan sokaklara götürüyor.

Kitabın en önemli dönemeçlerinden biri ise lösemiyle verdiğim mücadele. Genç yaşta ölüm fikriyle yüzleşmek, insanın dünyaya bakışını tamamen değiştiriyor. Hastane odalarında geçen günler, kaybedilen kilolar, belirsizlikler ve doktorların dudaklarından dökülen ağır cümleler... Bunların her biri hayatın aslında ne kadar kırılgan olduğunu öğretiyor. O günlerden geriye dönüp baktığımda, hayatta olmanın bile başlı başına bir mucize olduğunu düşünüyorum.

Elbette insanı yalnızca hastalıklar değil, insanlar da değiştiriyor. Kitap boyunca aşkın farklı yüzleriyle karşılaşıyoruz. İlk gençlik heyecanları, yarım kalan hikâyeler, unutulamayan insanlar ve zamanla yerini sessizliğe bırakan duygular... Ancak en derin izleri çoğu zaman sevdiğimiz insanların açtığını fark ediyoruz. Dost bildiklerimizden gelen ihanetler, bazen yabancıların verebileceği her zarardan daha ağır olabiliyor. Bir Ümit, biraz da güvenin kırılışını ve yeniden inşa edilmeye çalışılışını anlatıyor.

Peki kitabın adı neden Bir Ümit?

Bu soru benim için kitabın merkezindeki sorulardan biri. Çünkü "Ümit" yalnızca ismim değil; aynı zamanda hayata karşı geliştirdiğim bir duruşu temsil ediyor. En karanlık anlarda bile tamamen vazgeçememek, düştükten sonra yeniden kalkmaya çalışmak ve her şeye rağmen yarına inanmak... Belki de insanı ayakta tutan şey tam olarak budur.

Bugün geriye dönüp baktığımda, bu kitabın hastalıkları, aşkları ya da hayal kırıklıklarını anlatan bir yaşam öyküsünden daha fazlası olduğunu görüyorum. Bir Ümit, insanın ne kadar yara alırsa alsın içindeki ışığı koruyabilme çabasının hikâyesidir. Çünkü bazen hayat bize çok şey kaybettirir; fakat yine de içimizde küçük bir ses, gerçek sevginin, dostluğun ve umudun hâlâ bir yerlerde yaşadığını fısıldamaya devam eder.

Belki bu kitabın okura anlatmak istediği en önemli şey de budur: Her şeye rağmen, umut etmeye değer.

Belki de bir kalbe dokunmanın ilk şartı budur:
Karşındaki insanı değiştirmeye çalışmamak.
Çünkü sevgi çoğu zaman düzeltmeye çalıştığında değil, kabul ettiğinde büyür.
Bir insanı olduğu gibi görebilmek...
Kusurlarını da sevebilmek...
Kırılmış yerlerine zarar vermemek...
İşte gerçek dokunuş biraz da budur.
Günümüzde insanlar sevgiyi göstermeye çok zaman ayırıyor.
Ama hissettirmeye daha az...
Oysa bazen tek bir içten cümle, yüzlerce gösterişli sözden daha değerlidir.
Bazen sessizce dinlemek, uzun konuşmalardan daha çok iyileştirir.
Bazen de hiçbir şey yapmadan sadece yanında olmak yeter.
Çünkü bazı insanlar söylediklerimizi unutur.
Bazıları yaptıklarımızı da...
Ama onlara nasıl hissettirdiğimizi kolay kolay unutmazlar.
Belki de bu yüzden bir kalbe dokunmak, büyük şeyler yapmak değildir.
Bir insanın hayatına sevgiyle yaklaşmak...
Onun yükünü biraz hafifletmek...
Ve yanında kendisi olabileceği bir yer bırakmaktır.
Çünkü insan bu dünyada en çok anlaşıldığı, değer gördüğü
ve incinmekten korkmadığı kalpleri hatırlar.
Ve bir kalbe gerçekten dokunabilenler,
çoğu zaman en güzel sözleri söyleyenler değil;
en doğru zamanda yanında kalanlardır.

Kelimeler sığınaktır gürültülü dünyaya,
Yazarak sustum dersin, biter kelam.
Düşerken kalpteki o kırık ayna,
Geceye dökülür sessiz bir selam.

Bir Ümit saklanır her yıkıntının altında,
Bir tesadüf değildir ruhun bu sızısı.
Mühendis titizliğiyle çizilen o çizgide,
Küllerinden doğar o mağrur alın yazısı.

Sustukça ahenkle dökülür mısralar,
Şarkı sözü tadında, hüzünlü ve derin.
İhanetin sesi çıkmaz ama izi kalır,
Yazmak, en kutsal ilacıdır bu kederin.

Ne kapılar çarpılır ardına, ne uzun vedalar edilir. Kimse gitmez, kimse kalmaz. Hayat aynı yerden devam ediyormuş gibi görünür. Sabah yine olur, telefon yine çalar, insanlar yine güler. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey değişmemiştir.
Ama insan bilir.
İçinde bir şeylerin eskisi gibi olmadığını ilk o fark eder.
Ben de öyle fark ettim.
Bir gün değil, bir anda değil. Yavaş yavaş...
Sanki içimde yıllardır çiçek açan bir mevsim sessizce valizini toplamış da kimseye haber vermeden gitmişti.
Ne zaman olduğunu bilmiyorum.
Belki son kez heyecanla beklediğim günlerden birinde.
Belki bir hayalimin gerçekleşmeyeceğini kabul ettiğim gece.
Belki de sevdiğim insanların yavaş yavaş yabancıya dönüşmesini izlerken...
Hatırlamıyorum.
Çünkü bazı kayıpların tarihi olmuyor.
İnsan en çok böyle şeyleri kaybediyor zaten.
Bir sabah uyanıp çocukluğunu özlediğini fark ediyorsun.
Sonra bir gün eski fotoğraflara daha uzun bakmaya başlıyorsun.
Eskiden seni mutlu eden şeyler artık aynı yere dokunmuyor.
Aynı şarkılar çalıyor ama başka bir insan dinliyormuş gibi hissediyorsun.
İşte o zaman anlıyorsun.
Mevsim değişmiş.
Hem de çok önce.
Ama kimse fark etmemiş.
Ben bile...
Çünkü insan kendi içindeki eksilişi hemen göremiyor.
Önce yorgunluk sanıyor.
Sonra zamana bağlıyor.
Bir süre daha dayanırsa her şeyin eski hâline döneceğine inanıyor.
Dönmüyor.
Bazı mevsimler geri gelmiyor.
Bazı insanlar da...
Ve insan galiba en çok burada büyüyor.
Kaybettiği şeyin ne olduğunu tam olarak bilmeden özlemeyi öğrenirken.
Bazen bir insanı değil, onun yanında hissettiği hâlini özlüyor.
Bazen bir evi değil, o evdeki çocuğu...
Bazen geçmişi değil, geçmişteki kendisini...
Belki de bu yüzden bazı akşamlar sebepsiz yere içimiz daralıyor.
Bir eksiklik dolaşıyor içimizde ama adını koyamıyoruz.
Çünkü aslında özlediğimiz şey bir kişi değil.
Bir zaman.
Bir his.
Bir mevsim...
Kimse fark etmedi.
Ama içimde bir mevsim bitti.
Ve ardından gelen sonbaharı en uzun ben yaşadım.

Oysa şimdilerde her şeyi çok hızlı tüketiyoruz. Kelimeleri, bakışları, yan yana geçen zamanları... Eskiden bir fincan kahvenin demlenmesini bekler gibi beklerdi insan sevdiğini. Soğumasına izin vermeden, o sıcaklığın kıymetini bilerek. Şimdi ise her duygu, bir sonraki ana yetişme telaşıyla harcanıp gidiyor. Birinin elini tutarken bile zihnimiz hep bir sonraki istasyonda, hep bir adım sonrasında kalıyor.

Sahi, en son ne zaman sadece durup birinin sesindeki o ince kıvrımları dinlediniz? Haklı çıkmaya çalışmadan, bir şeyi kanıtlamaya ya da dünyayı kurtarmaya yeltenmeden, sadece orada, o anın içinde eksilmeyi göze alabildiniz mi? Yoksa sevmeyi de mi bir başarı grafiği, bir tamamlanma projesi haline getirdik?

Büyük gürültüler koparan, sahneler kuran o gösterişli duygular aşkın kendisi değil, sadece yankısıdır. Gerçek duygu, vitrinlerde sergilenen o kusursuz fotoğraflarda değil; sessizce katlanıp çekmeceye konmuş eski bir kâğıt parçasında, direksiyon başında sustuğunuz o upuzun yolda ya da kimsenin görmediği bir kırılma anında gizlidir. Sevmek, birini dünyadan kurtarmak değil; onunla birlikte dünyanın gürültüsüne karşı aynı sessizlikte durabilmektir.

Çünkü günün sonunda, bütün kalabalıklar çekildiğinde ve odanın ışıkları söndüğünde elimizde kalan tek şey, birinin zihninde bıraktığımız o sakin izdir. Diğer her şey, zamanın hızla esip geçtiği boş birer caddeden ibaret.

Ben bunu çok geç öğrendim.

Çünkü çocukken hayatın herkese eşit davrandığını sanıyordum. İyilerin kazandığına, sevginin her yarayı iyileştirdiğine, insanların verdikleri sözleri tutacağına inanıyordum. O zamanlar gökyüzü daha mavi değildi belki ama insanın içi daha aydınlıktı.

Sonra hayat yavaş yavaş konuşmaya başladı.
Önce sevdiğin insanlar değişti.
Sonra güvendiğin insanlar.
Sonra da sen...

Bir gün aynaya baktığında yüzünün değil, kalbinin yorulduğunu fark ettin.
İşte insan en çok burada büyüyor.
Kimsenin görmediği savaşların içinde.
Kimsenin duymadığı çığlıkların arasında.
Sessizce...

Ben yazarken bunu fark ettim.
Her cümlede biraz geçmişime rastladım.
Her satırda yarım kalmış bir vedaya.
Her hikâyede, bir zamanlar olduğum ama artık geri dönemediğim o çocuğa...
Belki de bu yüzden kusursuz insanları hiç anlatamadım.
Çünkü hayat bana kusursuzluğu değil, kırılmayı öğretti.

Ben daha çok; geceleri kimseye anlatamadığı şeylerle uyuyan insanları sevdim.
Kalabalığın ortasında yalnızlaşanları...
Bir mesajın ardından saatlerce susanları...
Ve gülümserken bile içinde bir şeylerin eksik olduğunu hissedenleri...

Çünkü insanın en derin yaraları dışarıdan görünmüyor.
Bazı acılar vardır; sesi çıkmaz.
Bazı kırgınlıklar vardır; adı konmaz.
Bazı yalnızlıklar vardır; insanın içinde yıllarca oturur.
Ben bunları kitaplarda anlatmaya çalıştım.

Bir Ümit'i yazarken de aslında bir insanın hayata tutunma çabasını anlattım.
Çünkü bazen insan yoğun bakım odalarında değil, hayatın tam ortasında nefessiz kalıyor.
Bazen bir ihanet çöküyor insanın içine.
Bazen bir vedanın ağırlığı.
Bazen de sadece anlaşılmamış olmak...
Ama yine de insan yaşıyor.
Kırılarak.
Eksilerek.
Yorularak.
Ve yine de yaşamaya devam ederek...
Belki umut tam olarak budur.
Her şey bittikten sonra bile içindeki küçücük ışığı kaybetmemek.

Ben yazarken bunu öğrendim.
Yazmak benim için hiçbir zaman bir meslek olmadı.
Daha çok, içimde biriken sessizliği taşıyabilmenin yolu oldu.
Çünkü bazı insanlar konuşarak hafifler.

Ben yazarak sustum.

Ve belki de bütün hikâyelerimin ortak noktası buydu:
Kaybolmuş insanların yeniden kendini araması.
Çünkü insan bazen birini kaybetmez.
Bir şehri kaybetmez.
Bir evi kaybetmez.
En çok da kendini kaybeder.
Sonra yıllarca kendi izlerini takip eder.
Belki bir kitabın satırında...
Belki eski bir fotoğrafta...
Belki çocukluğunun geçtiği bir sokakta...
Belki de gecenin bir vakti, kimseye anlatamadığı bir duygunun içinde...

Ve bir gün anlar:
Büyümek, güçlü olmak değildir.
Büyümek;
içindeki kırılmış parçalarla yaşamayı öğrenmektir.

Ve insan bazen en çok,
bir daha asla olamayacağı kişiyi özler.

Sen, göğüs kafesinde sakladığın o ürkek yabancıyı her şeyden, herkesten gizliyorsun. Kendine bakarken gözlerini kaçıran birinin, benim sana bakarken ne gördüğünü anlamasını beklemek beyhude bir umut. Bir insanı sevmek, onun sessizliğini bir hırka gibi sırtına geçirmektir, bunu öğrendim. Ama yetmiyor. Bir yerlerde eksik kalan, telaffuz edilmemiş, dilsiz bir hakikat var aramızda.

Şimdi soruyorum o kırık aynalara: İnsan, tanımadığı bir yaranın sızısını nasıl dindirebilir? Bendeki seni görebilmen için, önce senin de o yola çıkman, kendi uçurumunun kenarına gelip aşağıya bakman gerekir. Benim kalbimde büyüttüğüm, o fırtınalı denizlerde bile batmayan yerini fark etmenin başka hiçbir yolu yok. Sende sev. Korkmadan, hesapsızca, bizzat kendi varlığının o loş dehlizlerine inerek başla işe. Sende sev ki, bendeki seni bil. Bendeki o devasa, o sarsılmaz yerini ancak kendi kalbini iyileştirdiğinde idrak edebilirsin.

Çünkü sevgi, iki yalnızlığın birbirini avutması değil; iki aynanın birbirine bakıp tek bir gökyüzü, kesintisiz bir ufuk çizgisi yaratmasıdır. Sen o aynaya bakmaktan, o aynada kendi yüzünle karşılaşmaktan korktukça, ben hep yarım kalmış bir cümlenin noktası olarak bekleyeceğim seni.

Rüzgar dindi. Aynadaki o yabancı yerini sessizliğe bıraktı. Söz bitti; şimdi sıra senin o ürkek kalbinde.

Yazamadığım ilk hikaye, güvenmenin o amansız bedeliyle ilgilidir. İnsan gençken dünyayı ve insanları kendisi gibi sanıyor; kalbini, sırlarını, en saf ihtimallerini götürüp bir başkasının avucuna korkusuzca bırakabiliyor. Sonra bir gün, sırtını dayadığın o kalabalığın aslında koca bir yanılsama olduğunu, "kardeşim" dediğin insanların gölgesinde büyütülen o sinsi kıskançlıkları görüyorsun. En çok canını yakan şey, düşmanın attığı taş değil, dost bildiğinin arkandan fısıldadığı o zehirli yalanlar oluyor. Yıllar sonra gerçeğin o soğuk yüzüyle karşılaştığında anlıyorsun ki; hayatının en güzel ihtimalleri, en temiz duyguları sırf birilerinin hırsı yüzünden elinden kayıp gitmiş. İhanet, insanı sadece yalnızlaştırmıyor; içindeki o güvenli sığınağı, o çocuksu inancı da bir daha tamir edilmeyecek şekilde baltalıyor. İşte o an hissettiğin o buz gibi soğukluğu, hiçbir edebi kurgu tam olarak karşılayamıyor.

Ve ölümle burun buruna gelinen o beyaz odalar… Hayat seni daha çok gençken sessiz bir hastane koridoruna fırlatıp bıraktığında, kelimelerin ne kadar çaresiz kaldığını anlıyorsun. Mor damarlarına giren o yakıcı ilaçlarla yaşamla ölüm arasında bir sarkaç gibi sallanırken, tavanı izleyerek sabaha karşı tuttuğun o nefesin bir ağırlığı var. Doktorların sevdiklerinin yüzüne bakarak kurduğu o amansız cümleler, yoğun bakım kapılarındaki o çaresiz bekleyişler insanın ruhunda öyle bir iz bırakıyor ki, üzerinden yıllar geçse de o gölgeyi üstünden atamıyorsun. İstatistikleri bozup, ölümün o soğuk elini iterek hayatta kalıyorsun belki; beden iyileşiyor ama bazı yaralar var ki röntgende çıkmıyor. Gece yatağa uzandığında kulağında hâlâ o tıbbi cihazların soğuk sesleri çınlarken, dışarıya karşı "iyiyim" maskesi takmak zorunda kalmanın yorgunluğunu hangi kâğıt parçası taşıyabilir?

O odalardan sağ çıkıp hayata yeniden tutunmaya çalışırken, bu kez de yalnızlığın o en çıplak haliyle sınanıyorsun. Cebinde sadece bir gömlek ütületecek kadar parası kalmış bir gencin, dış dünyaya karşı dik durma çabasındaki o gururu yazmak mümkün mü? Ya da hayatına sakin bir deniz gibi giren, sana yeniden güvenmeyi öğreten insanlardan sonra gelen o büyük vedaları, bir arabanın içinde hıçkırıklarını direksiyona gömerek ağladığın o yapayalnız geceleri hangi kelime sıradanlaştırmadan anlatabilir? Hayat, tam iyileştim dediğin yerde seni en güvendiğin insandan gelen o son darbeyle bir kez daha sarstığında, dilindeki bütün kelimeler anlamını yitiriyor. Bazı ihanetlerin cümlesi yoktur; sadece ömür boyu göğsünde taşıyacağın donuk bir ağırlığı olur.

Bugün buradayım; daha yorgun, daha temkinli ama içindeki o küçük, inatçı kıvılcımı hâlâ söndürmemiş bir adam olarak. Yaşadığım her yıkım, sırtımdan yediğim her darbe beni biraz daha sessizleştirdi belki ama içimdeki o direniş biçimini yok edemedi. Biliyorum ki, bir yazarın kalemi ne kadar güçlü olursa olsun, insan dünyaya bıraktığı o parlak kitap kapaklarıyla değil; sadece kendi içine fısıldayabildiği, canı yanmasın diye üstünü örttüğü o hiç yazamadığı dürüst hikayeleriyle insandır. Ve bazen en büyük çığlık, mürekkebin kâğıda hiç değmediği o dürüst boşlukta yankılanır.

Sessiz Vedalar ve Görünmez Eksilişler

“Yalnızlık bazen bir odada tek başına kalmak değildir. Bazen biri tam karşında otururken başlar. Sesini duyarsın… Ama seni duymuyordur. Yanındadır… Ama sana ait değildir artık.”

İnsan bunu hemen anlamıyor. Önce sustuklarını ‘yorgunluk’ sanıyor, sonra değişeni ‘zaman’ diye açıklıyor. Ama bir gün fark ediyor; bazı insanlar gitmeden önce de eksiliyor insanın hayatından.

Yavaş oluyor bu eksiliş. Bir anda değil… Önce eskisi kadar merak etmemeye başlıyor insan seni. Gününün nasıl geçtiğini soruyor belki, ama cevabını gerçekten dinlemiyor artık. Eskiden gözlerinin içine bakarak kurduğu cümleler, zamanla alışkanlığa dönüşüyor.

"Ve insan, sevginin bitişini büyük vedalarla bekliyor. Oysa bazı duygular sessiz ölür."

Bir bakarsın; eskiden yanında huzur bulduğun kişi, şimdi içini en çok yoran şeye dönüşmüş. İşte o an anlıyorsun… Yalnızlık, kimsenin olmaması değilmiş. Birine içini anlatamamakmış. Kırıldığında dönüp konuşacak bir kalp bulamamak… Sustuğunda fark edecek birinin kalmamasıymış.

İnsan en çok da burada yoruluyor zaten. Gitmekle kalmak arasında sıkışmış ilişkilerin içinde… Çünkü bazı insanlar hayatında kalmaya devam eder ama artık sana dokunmaz. Ne sesi iyi gelir, ne de varlığı tamamlar seni.

Ve bir süre sonra şunu fark edersin: İnsan bazen birini kaybetmez. Sadece, eskiden hissettirdiği şeyi kaybeder.

Belki de bu yüzden bazı ayrılıklar resmî değildir. Kimse gitmez. Kapılar kapanmaz. Son bir konuşma bile yaşanmaz. Ama yine de biter. Çünkü bazı insanlar fiziksel olarak yanında kalır… Ama ruhları çoktan senden uzaklaşmıştır.

Ve insan, en ağır yalnızlığı tam da burada öğrenir.

— Ümit Oklu

— Ümit Oklu

— Ümit Oklu

Çünkü insanın içinde biriken öyle duygular vardır ki; anlatılmadığında sahibini eksiltir, yazıldığında ise gider bir başkasının yarasına dokunur. Belki de bu yüzden yazmak benim için bir üretim değil, bir tür hayatta kalma biçimi.

Ben hiçbir zaman kusursuz hikâyelerin peşinden gitmedim. Daha çok, içinde bir şeyler eksik kalmış insanlar ilgimi çekti. Bir cümleyi yarım bırakıp gece boyunca düşünenler… Kalabalıkların içinde sessizleşenler… Ve en çok da, yanındayken bile yalnız hissettirenler…

Çünkü insan, en büyük kırgınlıklarını bağırarak yaşamıyor; sessizce eksiliyor.

İlk başta fark edilmiyor bu eksiliş. Her şey normalmiş gibi devam ediyor; mesajlar geliyor, konuşmalar sürüyor, aynı masalarda oturuluyor. Ama insan hissediyor; bir şeyler değişiyor. Eskiden içini ısıtan ne varsa, şimdi sadece birer alışkanlıktan ibaret kalıyor. Ve insan galiba en çok burada yoruluyor: Gitmekle kalmak arasında sıkışmış ilişkilerin gölgesinde...

Bazı insanlar hayatında kalmaya devam eder ama artık ruhuna dokunmaz. Ne sesi iyi gelir, ne de varlığı tamamlar seni. Bir bakarsın, eskiden saatlerce konuşabildiğin o insanla şimdi birkaç cümle bile ağır gelmeye başlamış.

İşte yalnızlık, tam da burada başlıyor. Kimsenin olmadığı ıssız yerlerde değil; kendini anlatacak bir kalbin kalmadığı o kalabalıkta. Çünkü bazıları fiziksel olarak yanında kalsa da, ruhen çoktan uzağa taşınmıştır.

İnsan bunu hemen kabullenemiyor. Önce sustuklarını yorgunluğa yoruyor, sonra değişenleri zamana bağlıyor. Ama bazı duygular zamanla değişmiyor; sadece azalıyor. Sessizce... Bir vedaya bile ihtiyaç duymadan.

Belki de bu yüzden bazı ayrılıklar canı daha çok yakıyor. Çünkü kimse gitmiyor aslında. Kapılar kapanmıyor, son konuşmalar yapılmıyor, büyük kavgalar edilmiyor. Ama yine de bitiyor. İnsan bazen birini kaybetmiyor; sadece, o insanın eskiden hissettirdiği o eşsiz duyguyu kaybediyor.

Ve sanırım insanı en çok bu hırpalıyor: Bir zamanlar ait hissettiği yerde bir yabancıya dönüşmek... Kalabalığın tam ortasında eksik hissetmek... Birinin gözlerinin içine bakarken bile anlaşılmadığını bilmek.

Bazı yalnızlıkların sesi yoktur. İnsan en derin kırgınlıklarını çoğu zaman sessizce taşır. Belki de bu yüzden yazıyorum; söyleyemediğim ne varsa cümlelerin omuzlarına bırakmak için.

Belki bir gün, hiç tanımadığım biri bu satırlara denk gelir de,
kendini bu dünyada yapayalnız hissetmez diye...”

Bazı insanlar vardır…
Onları herkes güçlü sanır. Kolay kolay yıkılmaz, kolay kolay dağılmaz gibi görünürler. Çünkü en zor zamanlarında bile sessiz kalmayı öğrenmişlerdir.

İnsanlar onların ağlamadığını zanneder mesela. Çünkü kimse, geceleri tek başına kalan bir insanın içinden geçenleri görmez.

Ben de çoğu zaman böyle biri gibi görünürüm dışarıdan.
Sakin, dirayetli, her şeyi kontrol edebilen biri gibi… Ama insanın dışarıdan nasıl göründüğüyle, içinde taşıdığı şeyler aynı olmuyor bazen.

"Bazı insanlar güçlü değildir. Sadece, dağıldığında kendisini toplayacak kimse olmadığı için dimdik duruyordur."

Çünkü bazı insanlar kırıldığını belli etmez. Bir süre sonra alışır buna. Canı yansa bile normal konuşmaya, yorulsa bile güçlü görünmeye devam eder. Ve zamanla herkes, o insanın gerçekten güçlü olduğuna inanmaya başlar.

Belki de bu yüzden en çok güçlü görünen insanlar yorulur.
Çünkü herkes onların ayakta kalabildiğini görür… ama kimse, ne kadar zamandır içten içe düştüklerini fark etmez.

— ÜMİT OKLU

Kalbimde büyür gider kırılmış cümleler,
Sessizce eksilir içimdeki hevesler,
Yorgun düşer bir bir bütün hayaller,
Ben hâlâ seni beklerim her gece.

Zaman geçse de dinmez içimde sızı,
Bir vedaya sığmadı bu kalbin yazgısı,
İnsan bazen özler eski bir bakışı,
Ben hâlâ seni ararım her gece.

Ama kimse şunu söylemez:
Zaman her şeyi çözmez.

Bazı şeylerin sadece sesini azaltır.

İnsan ilk başta geçmeyecek sanıyor.
Bir kırgınlığın,
bir özlemin
ya da yarım kalmış bir duygunun içinde sonsuza kadar yaşayacağını düşünüyor.

Sonra günler geçiyor.
Hayat devam ediyor.
İnsan gülmeye başlıyor yeniden.

Ama bu, tamamen iyileştiği anlamına gelmiyor.

Çünkü zaman bazen unutmak değildir.
Sadece insanın acısıyla yaşamayı öğrenmesidir.

Bazı yaralar kapanmaz mesela.
İnsan sadece canı yanmadan dokunmayı öğrenir.

Ve bir süre sonra anlıyorsun;
bazı insanlar geri dönmüyor,
bazı hisler tamamlanmıyor,
bazı vedalar açıklamasız kalıyor.

İşte o noktada insan,
kabullenmeyi öğreniyor.

Belki de zamana bırakmak tam olarak budur.

Unutmak değil…
İçinde hâlâ duran bir şeyle yaşamayı öğrenmek.

Birini ne kadar sevdiğini,
ona ne kadar alıştığını
ya da aslında hayatındaki yerini…

Bazen her şey bittikten sonra anlar.

Çünkü insan,
kaybetmeden bazı şeylerin kıymetini anlayamıyor.

Anne mesela…
Bazıları onun sesini sıradan sanıyor.
Her gün duyduğu için hep var olacak zannediyor.

Baba…
Sessizce yorulan,
çok konuşmadan seven insanların değeri de çoğu zaman geç anlaşılıyor.

Ve bir gün o evin içindeki bir ses eksiliyor.

İşte insan bazı duyguları tam o anda öğreniyor.

Bir daha duyamayacağı bir “kendine dikkat et” cümlesinin,
geçiştirilen bir sofranın,
ertelenmiş bir sarılmanın ağırlığını…

O yüzden bazı acılar sadece özlemek değildir.

Biraz suçluluk,
biraz pişmanlık,
biraz da geç kalmış sevgidir.

İnsan bazen en büyük sevgileri,
onları kaybettikten sonra fark ediyor.

Ve bazı duygular…
insanın içinde ömür boyu geç kalmış olarak kalıyor.

Sessiz gelirler hayatına.
Kendilerini anlatmak için fazla konuşmazlar.
Çünkü bazı insanların içinde kelimelerden daha ağır şeyler vardır.

Onları herkes anlayamaz.
Kalabalıkları sevmezler mesela.
Gürültünün içinde kaybolurlar ama sessizlikte kendileri olurlar.

Geceyi sevmeleri tesadüf değildir.

Çünkü gece, insanın maskelerini çıkarır.
Kimsenin görmediği kırgınlıklar,
susturulmuş düşünceler
ve yarım kalmış hisler hep gece ortaya çıkar.

Bazı insanlar da tam böyledir işte.

İçlerinde anlatamadıkları savaşlar vardır.
Güçlü görünürler…
ama en çok onlar yorulmuştur.

Birine “iyiyim” derken bile
biraz eksilirler içten içe.

Ve en garibi…
Kimse onların gerçekten ne hissettiğini anlamaz.

Çünkü bazı insanlar acılarını sessizlikle saklar.

Belki bu yüzden geceyi severler.
Çünkü gece kimseye hesap sormaz.
Kimseyi yargılamaz.
Sadece dinler.

Bazı insanlar gece gibidir…

Yanlarında ya huzuru bulursun,
ya da kendinle yüzleşirsin.

— Ümit Oklu