Soyağacı ve Kök Enerjiler

Soyağacı ve kök enerjiler

İnsan hayatı yalnızca kendi hikâyesinden ibaret değildir. Her insan bir soy ağacının devamıdır. Genlerimizle birlikte alışkanlıklar, korkular, travmalar ve davranış kalıpları da kuşaktan kuşağa aktarılabilir. Sosyoloji ve psikolojide buna kuşak aktarımı veya atalardan gelen psikolojik miras denir. Bazen kişi farkında olmadan dedesinin korkusunu, anneannesinin kaygısını ya da ailesindeki eski bir travmanın gölgesini taşır.

Bu yüzden bazı insanlar “atalarla bağ kesme” gibi ritüellerden söz eder. Burada önemli bir noktayı net söylemek gerekir: Gerçek anlamda atalarla bağ kesmek mümkün değildir çünkü biyolojik ve kültürel olarak zaten onların devamıyız. Ancak yapılabilecek şey atalardan gelen olumsuz yükleri sembolik olarak bırakmaktır. Ritüellerin gücü de burada ortaya çıkar. İnsan zihni sembollerle çalışır. Bir davranış veya tören, zihnin eski bir sayfayı kapatmasına yardımcı olabilir.

Şimdi sana hem psikolojik hem sembolik anlamı olan sade bir bağ bırakma ritüeli anlatayım.

Önce sakin bir ortam seçilir. Sessiz bir oda, doğa, bir ağaç altı ya da deniz kenarı olabilir. İnsan zihni doğadayken daha berrak çalışır. Bir kağıt ve kalem alınır. Kağıda kişinin ailesinden kendisine geldiğini düşündüğü yükler yazılır. Örneğin; “korkular”, “yoksulluk bilinci”, “öfke”, “aile içi kırgınlıklar”, “kendimi değersiz hissetme” gibi.

Sonra kişi gözlerini birkaç dakika kapatır ve şunu düşünür:

“Ben atalarımın iyi taraflarını kabul ediyorum. Onların bana verdiği hayat için teşekkür ediyorum. Ama bana ait olmayan yükleri artık bırakıyorum.”

Bu cümle çok önemli çünkü insan psikolojisi reddedildiğinde direnç oluşturur, fakat kabul edilip bırakıldığında rahatlar.

Daha sonra yazılan kağıt iki farklı şekilde sembolik olarak bırakılabilir.

Birinci yöntem: Kağıt yırtılır ve toprağa gömülür. Bu, geçmişin toprağa verilmesini simgeler.

İkinci yöntem: Kağıt güvenli bir şekilde yakılır. Ateş eski yüklerin dönüşümünü temsil eder.

Bu sırada kişi içinden şu niyeti tekrar edebilir:

“Bana kadar gelen yükleri sevgiyle bırakıyorum.

Atalarımdan gelen bilgelik benimle kalsın,

ama korkular ve kırgınlıklar burada son bulsun.

Yeni bir sayfa açıyorum.”

Ritüelin son kısmı çok önemlidir. İnsan yalnızca bırakmakla kalmaz, yeni bir niyet koyar. Çünkü doğa boşluk sevmez. Eski yükler bırakıldığında yerine yeni bir düşünce eklemek gerekir.

Bu yüzden ritüelin sonunda kişi şu cümleyi söyleyebilir:

“Ben kendi yolumu sevgi, bilinç ve özgürlükle kuruyorum.”

Buradaki mesele mistik bir işlem yapmak değil; zihne güçlü bir mesaj verSoyağacı ve kök enerji 

İnsan hayatı yalnızca kendi hikâyesinden ibaret değildir. Her insan bir soy ağacının devamıdır. Genlerimizle birlikte alışkanlıklar, korkular, travmalar ve davranış kalıpları da kuşaktan kuşağa aktarılabilir. Sosyoloji ve psikolojide buna kuşak aktarımı veya atalardan gelen psikolojik miras denir. Bazen kişi farkında olmadan dedesinin korkusunu, anneannesinin kaygısını ya da ailesindeki eski bir travmanın gölgesini taşır.

Bu yüzden bazı insanlar “atalarla bağ kesme” gibi ritüellerden söz eder. Burada önemli bir noktayı net söylemek gerekir: Gerçek anlamda atalarla bağ kesmek mümkün değildir çünkü biyolojik ve kültürel olarak zaten onların devamıyız. Ancak yapılabilecek şey atalardan gelen olumsuz yükleri sembolik olarak bırakmaktır. Ritüellerin gücü de burada ortaya çıkar. İnsan zihni sembollerle çalışır. Bir davranış veya tören, zihnin eski bir sayfayı kapatmasına yardımcı olabilir.

Şimdi sana hem psikolojik hem sembolik anlamı olan sade bir bağ bırakma ritüeli anlatayım.

Önce sakin bir ortam seçilir. Sessiz bir oda, doğa, bir ağaç altı ya da deniz kenarı olabilir. İnsan zihni doğadayken daha berrak çalışır. Bir kağıt ve kalem alınır. Kağıda kişinin ailesinden kendisine geldiğini düşündüğü yükler yazılır. Örneğin; “korkular”, “yoksulluk bilinci”, “öfke”, “aile içi kırgınlıklar”, “kendimi değersiz hissetme” gibi.

Sonra kişi gözlerini birkaç dakika kapatır ve şunu düşünür:

“Ben atalarımın iyi taraflarını kabul ediyorum. Onların bana verdiği hayat için teşekkür ediyorum. Ama bana ait olmayan yükleri artık bırakıyorum.”

Bu cümle çok önemli çünkü insan psikolojisi reddedildiğinde direnç oluşturur, fakat kabul edilip bırakıldığında rahatlar.

Daha sonra yazılan kağıt iki farklı şekilde sembolik olarak bırakılabilir.

Birinci yöntem: Kağıt yırtılır ve toprağa gömülür. Bu, geçmişin toprağa verilmesini simgeler.

İkinci yöntem: Kağıt güvenli bir şekilde yakılır. Ateş eski yüklerin dönüşümünü temsil eder.

Bu sırada kişi içinden şu niyeti tekrar edebilir:

“Bana kadar gelen yükleri sevgiyle bırakıyorum.

Atalarımdan gelen bilgelik benimle kalsın,

ama korkular ve kırgınlıklar burada son bulsun.

Yeni bir sayfa açıyorum.”

Ritüelin son kısmı çok önemlidir. İnsan yalnızca bırakmakla kalmaz, yeni bir niyet koyar. Çünkü doğa boşluk sevmez. Eski yükler bırakıldığında yerine yeni bir düşünce eklemek gerekir.

Bu yüzden ritüelin sonunda kişi şu cümleyi söyleyebilir:

“Ben kendi yolumu sevgi, bilinç ve özgürlükle kuruyorum.”

Buradaki mesele mistik bir işlem yapmak değil; zihne güçlü bir mesaj vermektir. Psikolojide buna sembolik kapanış denir. İnsan geçmişin etkisini böylece zihinsel olarak kapatabilir.

Bir de şunu hatırlamak gerekir: Atalar yalnızca yük değildir. Onların içinde direnç, mücadele, hayatta kalma gücü ve bilgelik de vardır. Bu yüzden yapılması gereken şey kökleri kesmek değil; köklerden gelen çamuru temizleyip ağacı sağlıklı büyütmektir.

İnsan bazen geçmişi bırakmadan geleceği kuramaz. Ama kökünü inkâr eden ağaç da yaşayamaz. Bilgelik tam ortada durur:

Köklerini kabul etmek, fakat gölgesinde kalmamak.mektir. Psikolojide buna sembolik kapanış denir. İnsan geçmişin etkisini böylece zihinsel olarak kapatabilir.

Bir de şunu hatırlamak gerekir: Atalar yalnızca yük değildir. Onların içinde direnç, mücadele, hayatta kalma gücü ve bilgelik de vardır. Bu yüzden yapılması gereken şey kökleri kesmek değil; köklerden gelen çamuru temizleyip ağacı sağlıklı büyütmektir.

İnsan bazen geçmişi bırakmadan geleceği kuramaz. Ama kökünü inkâr eden ağaç da yaşayamaz. Bilgelik tam ortada :

Köklerini kabul etmek, fakat gölgesinde kalmamak.