​İçimden avaz avaz ağlamak gelse bile gözlerimin kurutulmuşluğuyla ve o gözyaşlarının yetersizliğiyle mücadele etmek zorunda kalıyorum. Ağlamak isterken göz pınarlarında donup kalan o bitmişlikle savaşmak, taşınması ne kadar ağır bir duygu... Bir güzelin gözyaşı gibi duru ama ancak zorlayınca, sıkılınca sızıyor bazı damlalar. Belki de yaşadığım bunca zorluğun, içimde biriken yüklerin adını bu şekilde koyuyorum. Uzun zamandır böyle değildim. Bedenimi saran bu yeni ruh hali, alıştığım her şeyin ötesinde, son derece sıra dışı... Sanki göz pınarlarımda bekleyen ama bir türlü yanağımdan süzülmeyen o son damla gibi bir eşikteyim. Bazen insanın içindeki fırtına, dışarı süzülen birkaç damla yaştan çok daha büyük olur. Ağlamak istedikçe kuruyan gözler, acının hafiflediğini değil; aksine ruhun kabuk bağladığını gösterir. İnsan kabuk bağlarken canı yanar ama en çok da o kabuğun altındaki yabancı hissiyata alışmaya çalışırken bocalar. İyileşmenin yeni halidir bu aslında. Zihnimin odalarında dolaşan ilham, tam da bu çelişkiden besleniyor belki de. Kelimeler kâğıda dökülürken ruhum kendi sessiz dökümünü yapıyor. Her cümle, akamayan bir gözyaşının kâğıttaki gölgesi gibi... Eskiden beni ben yapan hislerin yerini alan bu yeni hal; ne tamamen bir teslimiyet ne de tam anlamıyla bir direniş.

​Bedenim bu yabancı ritme ayak uydurmaya çalışırken ben kalemimle o sarsıntıyı sabitlemeye çalışıyorum. Şimdilerde gözlerimden akamayan ne varsa hepsi parmak uçlarımdan kâğıda sızıyor. Belki de bu yüzden sabahın ilk ışıklarıyla gelen o ilham dolu saatler bana gözyaşı değil; hiç susmayacak bir anlatı armağan ediyor. Değiştim, ağladım, kabuk bağladım, iyileştim; işte bu satırlar da o değişimin ilk tanığı.

​Bir güzelin gözyaşları kadar sulu…

Çalışmanın, çabalamanın ve ayakta kalma mücadelesinin ortasında, adaletli davranmamız gereken ilk kişi belki de kendimiziz. Ağlamak bile bir haktır bu mevsimde; içimizde biriken koşturmacanın, "yetemiyorum" kaygısının en insani dökülüşüdür. Hayat bazen zorluğuyla üzerimize yüklenir ve iç sesimiz bir feryat gibi yükselir.

Ama sonra, başımızı kaldırıp en yakındaki  bir ağaca, gökyüzünün sonsuzluğuna bakarız. Doğa, bağırmadan, zorlamadan teslim olur değişime. Şimdilik sadece derin bir nefes al. Çünkü o nefeste, içindeki fırtınayı dindirecek kocaman bir sessizlik ve şifa var.

Kalemim bu aralar halka açık bir seyir vardiyasında. Kahverengi mevsimin tam ortasında, yorgunluğumun içinden süzülürken yaşamak, içsel bir direnişe bürünüyor. Bu sıralar beni yavaşlayan sabahların içine demli bir çayın kokusu uyandırıyor. İçimdeki o seyir vardiyası kendi yolunda sakince süzülürken zihnim kaygılardan arınıyor; tıpkı bir yağmur sonrası gibi demleniyorum.

Peki, görüldüğümüzde, gerçekten anlaşıldığımızda ve sevildiğimizi hissettiğimizde, o buz tutan kalplerin en beklenmedik yerlerinden bile rengârenk çiçekler açıyorsa, bunca tahammülsüzlük, bunca sınırı aşan kırgınlık neden?

Her şeyi öğrendik, kurulan tüm düzenlere uyduk, gücümüzün yettiği, katlanabildiğimiz yere kadar yaşadık... Hatta vefasızlıkları bile nezaketimizden ve saygımızdan ödün vermeden karşıladık. Ama çok basit bir şeyi unuttuk; insanca, arkadaşça, kardeşçe yaşamayı.

Şükretmenin her gün ruhu iyileştiren, zihnin nöroplastik yapısını tazeleyen ve insanı dönüştüren bir gücü varken, insanlığımıza neden bunca tamahkârlık, açgözlülük ve tahammülsüzlük eklendi? Yeni neslin dijital bağımlılıklarının yanı sıra davranışsal bağımlılıklar da hayatımıza girdi. Tahammül sınırlarımızı zorlayan, gösterdiğimiz vefayı ve saygıyı suistimal eden bu çağda, kendi içindeki ebeveynliği hâlâ geliştirmeye çalışan yetişkinler olarak, ancak anlaşıldığımızda, görüldüğümüzde ve sevildiğimizi hissettiğimizde yeniden çiçek açmaya çalışıyoruz.

​İşte bu yüzden her yağmur yağdığında içimde bir şeyler yeniden filizlenir. O dingin mola uzun bir koridor gibidir... Damlaları toprağa düştükçe kuraklık, yerini yeşeren fikirlere ve iyileşen duygulara bırakır. Yağmur toprağı nasıl beslerse o dingin anlar da yazarı öyle besler. Sanat, tam da bu buluşmada başlar: içimizdeki kökleri beslemek, durmak, hissetmek ve zamanı geldiğinde o iç sesin kâğıda dökülmesine izin vermek.

​İşte biz yazarların bir yağmur damlasına gizlenmiş küçük bir ilham molası…

​İnsanın kendi kabuğunu sessizce kırışı, hayatı yeniden ve kendi kurallarıyla sevmeye başlaması; insanın kendi yolunu bulma çabasının o sakin ama güçlü tarafı.

​Belki de birilerinin kalbinde koşulsuz bir şekilde beklediğini bilmek... Hayat bir yandan kendi akışında koştururken fırtınanın ortasından sakince sıyrılıp kendi denizine yelken açışın gibi. Ve en çok da o yelkeni tek başına açabilecek kadar güçlüysen ama yine de rüzgârı birinin varlığıyla paylaşmayı seçtiysen anlam kazanıyor her şey. Sorular, geleceğe dair o ufak tefek kaygılar... Hepsi birer dalga gibi gelip çarpıyor ama kıyıya vurup çekiliyor sonunda. Çünkü biliyorsun ki ne kadar koşturursan koştur, gün bittiğinde kendi kabuğunda yakaladığın o iç huzur sana ait.

​Hayat aktığı gibi, biz de olduğumuz gibi güzeliz...

Sevmek, özlemek, görüşemediğin anlara rağmen tamamlanmakmış.

O derinlikte çoğalmakmış.

Her sokak lambası, uzaklığın ritmine ayak uyduran bir çizgi.

Gözlerini kapatınca o beliren imgeyi öğrenmekmiş.

Sevmek; gürültülü cümleler kurmak değil,

Bir sayfanın kenarına düşülmüş özel bir not gibi..

Zihnimin koridorlarında adımlarını duymak gibi..

Aynı incelikle karşıma çıkan o bölünmez bütünlüğün tamamlanışı.

Öylece, o taş döşeli yolda duruyor. Belki ıslanmış belki de sahibi onu oracıkta bırakıp gitmiş... Ama o; tüm o renksizliğe kafa tutan, canlılığı ve direnişi simgeleyen bir fırça darbesi gibi.

Bu fotoğrafı görünce hayatın bize sunduğu tüm tekdüzeliğe, tüm zorluklara bir parça cesaretle, bir parça umutla bakabileceğimizi; o kırmızı şemsiyeyi elimize alıp kendi rengimizi hayata yansıtabileceğimizi anlıyorum.

Sanki bu şemsiye "Sen parlamaya devam et! Senin rengin, tüm zorlukları yok etmeye yetecek." diyor.

Ve o Eyfel Kulesi, uzakta, tüm heybetiyle o sisli havanın içinde, tüm asaletiyle duruyor. O bir umut sembolü; ama o kırmızı şemsiye tam burada, tam anın içinde. Bize anı yaşamamızı, anı renklendirmemizi, o küçük ama etkili adımı atmamızı söylüyor.

Şimdi şehirlere yağmur zamanı... Kırmızı şemsiyelerimizi elimize alıp kendi rengimizi hayata yansıtalım. Bir parça renk, tüm asaletiyle o şehre çok yakışacak…

“Yazarınız kırmızı şemsiyeli kadınlar akımı başlatmak ister..!”

Meram Bağları deyince herkesin aklına serin gölgeler, Tavus Baba’nın huzur veren atmosferi ve asırlık çınarlar gelir. Benim içinse bunlardan çok daha fazlası; geçmişin, çocukluğumun ve en çok da ailemin izlerini taşıyan bir hafıza mekânıdır burası.

Tavus Baba civarında mağrur bir duruşla zamana direnen o Taş Konak vardır... Her önünden geçtiğimde içimde hem tatlı bir tebessüm hem de bir burukluk belirir. Henüz annem için, babam hayattayken, en büyük hayallerinden biriydi o konağı almak, kiralamak; bizim yuvamız kılmaktı. Anneme verebileceği en güzel hediyeydi belki de. Kaderin akışı başka yollar çizdi, yıllar geçti ve o Taş Konak bugün belediyeye tahsis edilmiş tarihî bir değer olarak varlığını sürdürüyor.

Yine de duvarlarına her baktığımda, orada yaşanabilecek mutlu günlerin fısıltısını duyar gibiyim. Mülkiyeti kimde olursa olsun, o konak zihnimi ve ruhumu her zaman annemle babamın o güzel sevdasına, çocukluğumun Meram Bağları'ndaki huzuruna götürmeye devam edecek. Çünkü bazı mekânlar tapuyla değil, kalple sahiplenilir.

Cevabım tereddütsüz evet.

İletişim dediğimiz kavram, sözlükteki kelimelerin bir araya gelmesinden çok daha fazlası. Bir ilişkinin derinliğini belirleyen şey, kelimelerin kendisi değil; o kelimelerin arasına gizlenen mimikler, doğru zamanlama, sesin tonlaması ve belki de en önemlisi "sessizliği paylaşabilme" becerimizdir.

Empati, iletişim penceresini açan en güçlü anahtardır. Ancak asıl mesele şurada başlar: Siz o anahtarları kime teslim ediyorsunuz?Son zamanlarda dilimize yerleşen ve sıkça duyduğumuz bir his var: "Bu an bana çok safe hissettiriyor." İşte dijitale yansımayan, filtrelerin arkasında kalan, kadrajın dışında tutulan o anlar... Üzerimizde hiçbir rolün, hiçbir beklentinin ya da mutlak değer kaygısının kalmadığı, tamamen dürüst ve şeffaf olduğumuz o saniyeler. Gerçek mükemmellik, kusursuzca kurgulanmış fotoğraflarda değil; kendimizi hiç zorlanmadan, zorbalanmadan, olduğumuz gibi açabildiğimiz o "güvenli" alanlardadır.

Peki sizin hayatınızda anahtarı gözünüz kapalı teslim ettiğiniz o 'safe' insan kim?"

Sen biliyordun,

Ben ise bilmiyordum.

​Çünkü sen giderken

Ben pelit ağacındaki böceklerle oynamışım.

Kâğıttan uçaklar yapıp

O evin penceresinden uçurmayı da çok sevmişim.

​Canımın yarısı sızlarken

İçimi donduran sadece soğuk değilmiş;

Canımın ta kendisi yanıyormuş.

​Şimdi anlıyorum ki

Cennet de cehennem de bu dünyadaymış.

Ve o güzel insan,

O güzel atına binip gitmiş...

​Hoşça kal baba,

Biz de o evden taşındık.

Bazı hikâyeler, daha en başında kulağımıza tatlı ama bir o kadar da gerçekçi bir cümle fısıldar.

Hayat da böyledir aslında; mükemmel planlar, pürüzsüz yollar yoktur. Angelina'nın yolculuğu da kusursuz bir masal değil, duygu dünyasındaki küçük kırıkları kendi elleriyle onarma çabasıdır. Çünkü İyiler ve Kötüler Okulu bize, her çocuğun ve her yetişkinin içsel gücünü keşfedebilmesi için önce kendi içindeki evi inşa etmesi gerektiğini hatırlatır.

Peki, bir çocuk babasının yokluğunu ya da köklerinde hissettiği o ilk soğukluğu nasıl ısıtır? Angelina bunu, bir nesneye yüklediği anlamla ve en çok da içindeki koşulsuz sevgiyle başarır. Dışarıdan bakan birinin ona söylediği gibi:

"Kalbinin ne kadar iyilikle dolu olduğunu görüyorum."

İşte hikâyenin can damarı tam da burasıdır. Angelina, aradığı sıcaklığı ve aidiyet duygusunu dış dünyada değil, kendi kalbinin derinliklerinde bulur. Kurduğu bağ, aslında kendisiyle kurduğu bağın bir yansımasıdır. İçindeki soğukta kalmış yanını şefkatle sarıp sarmalar.

Aidiyet arayışı, duygu düzenleme ve içsel rehberlik ekseninde ilerleyen bu hikâye, okura önemli bir gerçeği hatırlatır:

İçimizdeki iyilik, doğduğumuz odanın soğukluğunu unutturacak kadar güçlüdür.

İnsan bedeni kusursuz bir dengeyle çalışıyor. Duygularımız ise bu dengenin en güçlü pusulası. Ne var ki çoğu zaman hissettiklerimizi gerçekten tanımıyor, duygu sandığımız birçok şeyin aslında yıllar içinde oluşmuş kök inançlarımızın bir yansıması olduğunu fark etmiyoruz. İşte tam da bu noktada, kendimize koyduğumuz görünmez engeller ortaya çıkıyor. Öğrendiğim en etkileyici cümlelerden biri şuydu: “Dikkat bir büyüteçtir; odaklandığımız her şey zihnimizde büyür.” Bu nedenle zihinsel farkındalığımızı geliştirmek, dikkatimizi bizi besleyen düşüncelere yöneltebilmek büyük önem taşıyor. Çünkü beden, zaman zaman kendini sabote eden davranışlara eğilim gösterebilir ancak farkındalık bu döngüyü değiştirebilir. Oksitosin üzerine yapılan çalışmalar ise bana bir gerçeği yeniden hatırlattı. İnsan sosyal bir varlıktır. Birine değerli olduğunu hissettirmek, güvenle kurulan bir bağ oluşturmak ve samimi ilişkiler geliştirmek yalnızca ruhumuza değil, biyolojimize de iyi gelir. Güven, aidiyet ve sevgi yalnızca duygusal kavramlar değildir, bedenimizin de ihtiyaç duyduğu güçlü birer kaynaktır. Belki de çözüm, sihirli reçeteler aramak değil kendi iç sesimizi dinleyebilmekte saklıdır. Geçmiş deneyimlerimizin oluşturduğu kök inançları fark etmek, onları araştırmak hatta küçük “keşif günlükleri” tutarak kendimizi gözlemlemek… Çünkü her zor deneyim, doğru okunduğunda bizi kendimize biraz daha yaklaştırır.

Bu yolculuk bana bir kez daha gösterdi ki, insanın en büyük keşfi dış dünyada değil kendi zihninde, kendi duygularında ve kendisiyle kurduğu bağda başlıyor.

Toprağa düşen ama toprağı hâlâ diri olan bir tohum. İnsan bazen kırıklarını saklamaya çalışıyor. Bazen de onları tek tek topluyor. Eskiden bunu çıplak ellerimle yapardım; cam parçaları avuçlarımı keser, ben yine de hepsini bir araya getirmeye çalışırdım. Şimdi ise öğrendim. Kırıkları toplamanın da bir inceliği varmış. Kendini yeniden yaralamadan da onarmak mümkünmüş. Belki de bu yüzden yalnızca yaralı bir kalp, başka bir yaralı kalbin dilini anlıyor.

Can kırıklıklarımız, güven kırıklıklarımız, hayal kırıklıklarımız…

Hepsi aynı gökyüzünün altında farklı isimler taşısa da, onları iyileştiren şey çoğu zaman kusursuz insanlar değil; kendi yaralarından geçerek içindeki şefkati öğrenmiş insanlar oluyor. Yaralı şifacılar… Kendilerinden eksilerek değil, yaşadıklarından güç alarak başkasına umut olabilen insanlar. Çünkü artık öğrendiğim en kıymetli şey; ilişkiler, tek kişinin omuzlarında taşınacak yükler değil.

Farkındalık; umudunun bittiğini sandığın yerde değil; vazgeçtiğin yerin hemen yanı başında filizlenirmiş.

“Hayatın en şaşırtıcı tarafı da bu sanırım.”

“Hayat bambaşka bir pusula bırakıyor eline.”

Yolunu değiştirmiyor belki ama yönünü hatırlatıyor. İşte asıl mucize de burada başlıyor. Her yeni başlangıca, tertemiz bir sayfa açmanın cesaretiyle bakmayı öğrenmelisin. Çünkü teslim olmanın ne demek olduğunu bilirsin; yeniden başlamak için cesarete zaten sahipsin.

Tevekkülün, insanın omuzlarından görünmez yükleri nasıl usulca aldığını hissetmelisin.

Sanki uzun zamandır fırtınalarla boğuşan bir tekne gibi sonunda sakin bir koy bulduğunu...

Evet, dalgalar hâlâ olabilir. Deniz yine deniz ama içindeki rüzgarlar artık sert değil…

Ve sanırım, huzur tam da böyle bir şey.

Sessiz…Yumuşak…Gösterişsiz…

Kalbini saracak kadar güçlü. Bazen en güzel onarımlar en beklenmedik karşılaşmaların içinde saklı. Gizli bir koy gibi..

Bir bakış…Bir cümle…

Bir kahkaha…Bir tebessüm…

Başkasının yarasına da şefkatle dokunabilmeyi, öğrenmeyi, hissetmeyi ve ömrümüze özümüze kök salan insanlar olmasını dilerim…

Bir süredir yazmıyordum. Çünkü bazı zamanlarda insan anlatmak yerine yaşar, cevap vermek yerine gözlemler. Hayatın içinde bazı taşların yer değiştirdiği dönemlerde kelimeler biraz bekler. Son zamanlarda bir şeyi daha iyi anladım. Bir iş sadece maaştan, unvandan ya da  bulunduğun yerden ibaret değildir. İnsan kendini değerli hissettiği, emeğinin görüldüğü, iletişimin ve saygının olduğu ortamlarda daha güçlü üretir. Çünkü iyi bir insan ilişkilisi anlayışla ve liderlikle oluşur.

Bazen bir yerde kalmak değil, kendini kaybetmeden yoluna devam etmektir.Hayat her deneyim bir sonuç değil, bir öğretici nitelik taşır. Bize uymayan yerler bile bize ne istediğimizi, neye değer verdiğimizi ve hangi yolda yürümek istediğimizi gösterir ki, bu değer senin için çok kıymetlidir. 

Ve bazen aniden hayatı başka bir yön  değiştirir. Ama bazı bağlar doğru zamanda yeniden anlam kazanır yeniden bağlanır…

Önemli olan geçmişe takılı kalmak değil; yaşananlardan güç alarak bugünün kararlarını daha bilinçli verebilmektir. Yeni bir sayfanın eşiğindeyim. Yeni bir yol, yeni bir başlangıç… Biliyorum ki hayat her zaman bizim çizdiğimiz plana göre ilerlemez. Ama bazen en doğru kararlar, hiç hesaplamadığımız hiç düşünmediğiniz dönemeçlerden geçer…

Çünkü insanın kendine, hayallerine ve gerçek ihtiyaçlarına yeniden yaklaşması gerekiyor…

Belki de en güzel başlangıçlar, içindeki sesi duyduğun yerde yeniden başlar… 

O an, bir şair, bir yazar başka ne ister ki?

İnsan bazen terapiyi dört duvar arasında zanneder, değil; sisin içinde kaybolmuş bir patika rüzgârın saçlarına dokunduğu bir yamaç. “Dağ lalesine rastlamak nasip olur mu?” diye düşünürken, adını bilmediğim onlarca çiçek çıktı karşıma. Kimsenin tanımadığı ama orada, kendi sessiz hayatını yaşayan çiçekler… Hâlâ oradalar. Yağmurla, bulutla, rüzgârla arkadaş onlar. Gelen misafirlerini de bütün güzellikleriyle kucaklıyorlar…

Artık zirvesine göz diktiğimiz bir dağımız yok belki. Ama yamaçlarında hâlâ karlar var. Başları dumanlı, biraz yorgun, biraz suskun… Ve daha sakin…Dertli değiller. Çünkü biliyorum; biraz mücadele, biraz sabır ve güneşle birlikte o karlar da, o kararsızlıklar da çözülecek. Sular olup akacak…Dışarıdan bakınca her şey kolay görünüyordur mutlaka. Aşılabilir, katlanırım, unutulabilirim sanılıyor. Ama insan bazen içinden geçtiği yolları ne kadar zor keskin olduğunu yalnızca kendisi bilir.

Allah hiçbirinizin emeğini zayi etmesin.

“Umarım bir gün anlaşılmak için göğsünüzü yarıp içinizi göstermek zorunda kalmazsınız. Umarım hakkınız bahar bahçesiyken kapınıza fırtınalar dikilmez. Ve umarım herkes, kendi mayısına bir gün mutlaka kavuşur.”

Çünkü bu çağda görünmek kolay anlaşılmak zor oldu. Herkes seni izler ama çok azı gerçekten görür, çok azı seni bilir, çok azı bir avuç mutluluğun olur...

Ve bir noktadan sonra şunu seçeriz; kendim gibi olayım, biraz eksik görünüp huzurlu kalayım. Hangisi daha çok rahatına geliyor? Bence en zor ikisinin ortasını bulmak...

Ama işin acı tarafı şu: insan kendini koruyayım derken, yavaş yavaş kendinden uzaklaşır. Kendin gibi ol, kendi özünü bil, kendi ruhunu kaybettiğin yeri bul. Kendinle derinleşki başkasının derinliklerinde kayboldugunda anlam bulacak hayat.

Kaç Kişiyiz Kendini Savunmadan Yaşayan?

Belki şu an bomboş gibi hisseder için. Ama belki de bu boşluk, yeniden dolabilmem için gerekli, eğer böyle düşünürsen hissetmezsin acıyı beklemeyi belirsizliği, kaygıyı. Şimdilik sadece dur, Kendine  yaslan. Dağ gibi. Ve geçeceğini bil! 

Zaman her şeyi göstermiş olsa bile, hayat bazen susarak anlaman gereken bir derstir. “Olgunlaştım” deseniz bile, aslında hayat sizi döngülerin içinde yenilmeyi ve öğrenmeyi sürdüren bir yolculuğa çıkarır. Şanslıysanız, bir avuç insan kalır yanınızda,onlarla paylaşacak anılarınız, sessiz ve derinden süren akademik çabanız, dengede tutmaya çalıştığınız yaşamınız olur. Ama unutmayın, mental sağlığınızı korumaya çalışmak bile saçlarınıza aklar düşürebilir…

Ve belki de en büyük ders budur: Hayat, kazanılan zaferlerle değil, aşkla ve sabırla taşınan yüklerle anlam bulur.

Sokaklar pembeye bürünmüş, dallar ince ince çiçeklenirken… Bahar kendini bütün naifliğiyle göstermişken, biz neden hâlâ içimizde bir kış uykusunu sürdürür gibi hissediyoruz ? Belki de bu uyumsuzluk, insanın kendi iç dengeleriyle ilgilidir. Hayatın o görünmez terazisinde; alma ve verme, kalma ve gitme, yapma ve erteleme arasında kuramadığımız denge, ruhumuzun mevsimlerin gerisinde bırakıyor olabilir. Bazen insan, yaptıklarından çok yapamadıklarının ağırlığını taşıyor. Kararsız kaldığı, ertelediği, elinin ucundan kayıp giden zamanın ardından bakarken; aslında kaçırdığı şeyin sadece anlar değil, kendisi olduğunu fark eder. İşte o yüzden, dışarıda bahar varken içeride kış kalır. Çünkü ruh, hâlâ geçmişin ayazında bekler. Ve geçmişin ayazında, tutuncak dallar arayan elleri bahar ayında hep üşüyecek...

Ama bu bir umutsuzluk mutsuzluk değil. Tam aksine, içinde ince bir umut taşır geleceğe dair. Çünkü kış, ne kadar sert olursa olsun, içinde mutlaka baharın ihtimalini saklanır. Belki de biz, bize uzatılan o zarif daveti görmezden geliriz. Oysa hayat, her baharda yeniden “başla” der. Yeter ki o çağrıyı reddetmeyelim.

Baharın gelişi sadece doğanın değil, insanın da kararlarıyla ilgilidir biraz. Mantıklı, sağlam, kendine dürüst kararlar… Çünkü her mevsim bir hazırlıktır aslında. Bahar kısa bir geçiştir; ama en önemli geçiştir. Her tohum bu mevsimde ekilir. Yazın açacak çiçeklerin, kışın dayanıklı köklerin temeli burada atılır.

Unutmamak gerekir: Dışarıdaki bahar, içimizdeki baharı hatırlatmak için var. Ve hiçbir kış, sonsuza kadar sürmez.

Yazmak iyileştirir insanı. Nerede olursan ol, o seni asla bırakmaz. Yeter ki bir kere o etki alanına gir; sonra kelimeler, sihirli sözler gibi içinde taşar, dökülmek ister.Ansızın yazarım mesela… Bir söz, bir kelime, o an bana iyi gelen bir şey… Bir şarkı, bir sanatçı… Bazen çok eskiden, bazen yepyeni… Hiç belli olmaz. Ama bir anda ilham olur bana.Ve o kelimeler ansızın sıkıştırır beni içimde. Bazen kalbim bile ruhumun içinde sıkışıp kalmış gibi hisseder. Taşmak istercesine bir duygu yoklar beni. Ben bile anlayamam o anı. Zamanla kafamda bir şeyler sakinleşir. Bazen kızarım, öfkem sığmaz kendime. Bazen üzüntüm, akan iki damla yaş gibi yoklar beni geceleri. Yıkık düşünceler arasında, halledilmesi gerekenler takılır aklıma. Ama hep bir orta yol bulmaya çalışırım onunla.

“İçim dışım bir” derken, karakterlerin değişmediği bir dünyada sen kalabilmek, ben kalabilmek… Aslında en büyük savaşımdı. Ama bunu da hallettim. Artık sihirli değnekli laflara inanmam. İnsan, yeni şeyler gördükçe gözü açılırmış derler ya… Keşke açılmasaymış. Duyduklarım, gördüklerim, öğrendiklerim beni sadece yorgun bir bilge yaptı. Ama hayat devam ediyor… Hep arkasına sığınılan o basit cümle.Şimdi ne halletmem gereken bir şey var içimde, ne de uğruna koşarken ayağıma batacak dikenler. Ne üzerime giyecek bir zırhım var, ne de beni soğuktan koruyacak bir dostun postuna ihtiyaç duyuyorum. Hani demişler ya, “postumu giyerim, dostumu bulurum” diye… Artık o dosta da gerek kalmadı.

Bir şekilde, sıkışan o cümleleri de kendi içimde çözdüm ve susturdum.

sesini kimse duymaz

bazen parça parça

bazen tümüyle.

Zaten bu şehir

sessiz acıları sever.

Güneş doğar yine içinde 

her yağmurdan sonra olduğu gibi 

bazen damla damla 

bazen sağanak.

İnsan en çok zihnini dinlerken yoruluyor aslında

zaten sen en çok sessizliği seversin. 

Gökyüzü sakinken

birazda vaktim varken

ben gidiyorum

sen kalıyorsun.

zaten bu şehir 

yavaş yavaş eksilenleri sever. 

21 Mart Dünya Şiir Günü Kutlu Olsun 

Tüm şair ve yazarlara sonsuz saygılarımla. 

Dışardaki ıssızlıkda 
Caddeler konuşur 
Sokak lambaları konuşur 
Ben sadece dinlerim…

Zaman hızlıca akar bu saatlerde, 
Sessizliğimde saklı 
Bir huzur.

Herşey unutuluyor 
Herşey geçiyor 
Hayatın getirdikleri ve götürdükleri…
Ben ve Biz 
Sadece var olduk.

İşte tam böyle anlarda zorlukların tam ortasında, küçük de olsa ilham verici anlar çıkartır hayat karşınıza. Bu bazen yağan bir karın sessizliği, doğanın mükemmel işleyişi ve döngüsü veya günlük yaşamdaki basit nimet dediğimiz ritüellerimiz. Bunlar, insanın ümidini korumasına, dayanmasına ve yeniden güç bulmasına yardımcı olurken,içimizdeki ümit kıvılcımını canlı tutmak ve hayatı akışına bırakmayı ve ritminde  birlikte ısınmayı sürdürmek, yeniden güç bulmamıza yardımcı olur. 

Belki de bu dönem bana şunu öğretiyor. Her kayıp, insanın kendine biraz daha yaklaşmasıdır. Her hayal kırıklığı, kiminle yürünmeyeceğini öğretir.Ve umudum,Yorulsa bile tamamen terk etmedi beni,

Çünkü umut, dışarıdan değil,insanın kendi içindeki temiz yerden doğar...

"Ben hâlâ o yeri korumaya çalışıyorum"

İçimdeki renkler yerini bulsada,duygularım hala dağınık.Belkide güçlü görünmenin arkasındaki sessiz kırgınlık.Özlemek mi bilmiyorum; duygusal olarak iyileşmenin ve ayakta kalmanın tek yolu sanat. 
Sor uykusuz gecelere, uyku düzenin bile gelgit olduğu zamanlara… Yazmanın, sanatın o sessiz ama derinden çalıştıran iyileştirici gücüne. Bazen insan konuşarak değil, boyayarak toparlar kendini. Kelimelerle değil, renklerle nefes alır. Çünkü bazı duyguların dili yoktur, sadece izi vardır.Bazen diyorum, her şeyden uzak bir sahil kasabasında uyandığımda iyileşeceğim tam olarak. Pencereyi açınca yüzüme tuzlu rüzgârlar  vuracak, kimse bir şey beklemeyecek benden, kimse güçlü olmamı istemeyecek. Sadece deniz olacak. Ve içimdeki gürültü, dışımdaki dalgaların sesine karışıp susacak herşey...

“Son kasımpatılardan sonra iyileştim” derken, daha çok yaralayıcı izleri kalan bir yas sürecine girdim. Sebepsiz işte.Sebepsiz duygu,sebepsizlik muğlak olur derler ya.. Yas demek'de sadece birini kaybetmek değil!

Bir hayali kaybetmek.Bir ihtimali.Bir “belki”yi.

Ben bu aralar zamanı içimde yavaş yaşayanlardanım.Sindirmek zaman alsada zamanı yavaş yaşamak tanıdık bir tablo zaten.Yabancılık çekmeden yaşayabilecek kadar yumuşadım. 

İçimde kurmam gereken sessiz bir kıyı var şimdilerde,Pullarımı gömdüğüm bir deniz gibiyim...Gerekli gücü hep içimde buluyorum.

"Kim günün birinde kendi cennetini kurmuşsa gerekli gücü kendi cennetinde bulmuştur"

Oysa eksik olan kişi değil, ortam.

Vefasızlık en çok bunu yapıyor,İnsanı kendi değerinden şüphe ediyor.. Halbuki bazı gidişler kayıp değil, elemedir. Hayat bazen bizi yalnızlaştırarak değil, yanlış kalabalıklardan ayıklayarak koruyor. 

Farkındalıklarımızla ve Vefasızlıklarla var oluşumuzun içinde.. 

Herkes bir yere aitmiş gibi duruyor ama kimse tam olarak orada değil. Bir yanda yeni tanışılan insanların hayatlarına taşan yükleri… İnsanın kendine sormaktan kaçamadığı o tanıdık tereddüt.Bu bir arkadaşlık mı, yoksa adı konmamış bir beklenti mi? Öte yanda,Bitmiş olması gereken bir hikâyenin hâlâ arada kapıyı bi'tıklatması.Artık bir bağ yokken, bu konuşmaların ne anlama geldiğini sorguluyorum. Belki de asıl zor olan, bitmiş bir enerjinin kopuşunu kabullenmek. Sonunu bilmek istemediğim kararsızlıklar var içimde. Çünkü bilmek, bazen vedayı da zorunlu kılıyor.Çünkü bilmek yeni tanışacağın keşif noktalarını durduruyor,bildim demeyeceğin herşeyde  yeni bir arayüz açılıyor bu sanırım hayatın bir güncellemesi gibi birşey,Buzdağından başka hayatları ve görünmeyen hayatları bilmeye yolculuk.

Aynı anda başka bir kapı daha aralanıyor zihnimde.Eski bir yer, tanıdık mekânlar ama bambaşka ihtimaller uyanıyor içimde.

Ve yıllar… Emek verilmiş bir güven ilişkisi. Bir anda çizilen keskin sınırlar ile,İnsan unutacağını sanıyor ama bazı tavırlar, bazı son tepkiler hafızaya cam kırıkları gibi saplanıyor; temizledikçe daha çok kanatan, iz bırakan türden.Maskeler düşüyor, huylu huyundan vazgeçmiyor. Görmezden gelinemeyecek ciddiyette işaretler bırakıyor geride. Aslında bunu ilk yıllarda hissetmiştim. Ama burası, iyi olanların değil; iyi oynayanların dünyası. O ilk hissedişim, hiçbir zaman geçmedi demekki doğru olan o ilk an o ilk his. Belki de cevaplarda değil mesele. Belki de bu sorular, yorgun bir zihnin dinlenme ihtiyacıdır. Her şeyin netleşmesini beklemek yerine, belirsizlikle bir süre oturmayı öğrenmekde gerekiyormuş.Çünkü bazı dönemler çözüm değil, sadece durup nefes almak ister.

Hayatı anlamdırmanın amacı da burada saklı!

Hikayem daha bitmedi. Hadi hepimiz deniz havası alalım iyi gelecek...

Bir ömrün içinde yaptıklarımız, belki de yapamadıklarımız…Zamanın içinde akıp giderken, zamana biraz zaman tanıyanların yarasında saklı kadınların iç sesiyim.Biraz da kendine geç kalanların.Mağdur edilenlerin gölgesinde, boyun eğmeye mecbur bırakılan kadınların sesi bu.

Sarı bezli kadınların da iç sesiyim.

Bu bir feminizm manifestosu değil; her şeyin dengede olduğuna inanan bir yerden konuşuyorum.İnancımın ilham verdiği yerde yıkılmadım; “ayaktayım” klişelerine sığınmadan, sessiz bir direniş olarak duruyorum burada.Akademik bir hayatı olsun ya da olmasın,akşam eve gelip yorgunluktan yemek yapacak hâli kalmamış kadınların iç sesiyim.Yorgunlukların üzerimize sindiği, bulaşıcı duyguların birbirimize geçtiği,gün sonlarının kronik yorgunluklara dönüştüğü bu çağdan yazıyorum.

Hedonist çağın parlak perdesinin ardındakiler gibi olamayacağıma söz verdiğim yerdeyim.Görünür olmanın değil, gerçek kalmanın bedelini bilenlerin tarafındayım.Hayatı hep başkalarına yetişerek geçirmiş, kendini en sona bırakmış kadınların.

"Belki kendime geç kaldım, ama kendimden vazgeçmedim."

Bu yazı bir hesaplaşma değil,bir fark ediş.Yaşadıklarımızı inkâr etmeden, yaralarımızı yarıştırmadan,aynı yorgunlukta birbirini anlayabilen kadınların yan yana durabilme hâli.

"Kimseye örnek olmak zorunda değilim,ama kendime dürüst kalabilirim."

Ve biliyorum:
Bir kadın kendine geç kalsa bile,kendine iç sesine döndüğü an,her şey yeniden mümkün olur.

2025 bana şunu öğretti,
Bazı yollar sevilerek değil,dayanılarak yürünüyor.Sevdiğimi sandığım yerlerde kendimden eksildim,susmam gereken yerde sustum,konuşmam gereken yerde sesim titredi.İşin yükü ağırdı, mücadele yorucuydu,ama her şeye rağmen ayakta kaldım.

Kırıldım, evet.
Ama kırıldığım yerlerden güç sızdı.Yoruldum, ama vazgeçmedim.Bazen yalnızdım,ama yalnızlık bana herseferinde kim olduğumu hatırlattı.Bu yıl bana şunu bıraktı,Kimsenin yükünü taşımak zorunda olmadığımı,
kendimi seçmenin bencillik değil iyileşme olduğunu
ve kalbimin hala atıyorsa,henüz hiçbir şeyin bitmediğini.

2025…
Kolay değildin.
Ama beni ben yapan her şey sende kaldı.2026’ya aceleyle girmiyorum.Bu kez sessiz, derin ve kendimden emin geliyorum.Kalbimi herkese açmak gibi bir borcum yok.Geldiği gibi gitmeyi bilmeyene,kapımı açmıyorum.
Bu yıl huzuru seçiyorum.Netliği, sadeliği ve içime sineni.Beni yoranı değil,beni büyüteni hayatıma alıyorum.

2026…
 
Benden hızlı olmanı istemiyorum.
Sadece gerçek ol ,net ol ,sağlam ol.
Ve bana,
hak ettiğim kadar nazik davran.

Yönetsel gücün net çizgilerle tanımlanmadığı, belirsizliğin hâkim olduğu kaotik ortamlarda, olan çoğu zaman en fazla sorumluluk alanlara olur. Çünkü bu tür yapılarda haklı olmak değil, görünmez kalabilmek korunur. İyi niyet, güçle desteklenmediğinde; yük, hatta tehdit olarak algılanır. Ve sistem, kendisini rahatsız eden sesi dışarıda bırakmayı tercih eder.

Bu tür bir dışlanmada,İnsan, kendini kullanılmış, yüzüstü bırakılmış ve değersizleştirilmiş hisseder. Asıl acı olan ise, yaşananın açık bir haksızlık olarak adlandırılmaması; bunun yerine sürecin olağan bir sonuç gibi sunulmasıdır. Böylece birey, yalnızca işini değil; inandığı değerleri de sorgulamaya başlar.

Bu noktada ister istemez şu soru belirir:

Neden iyi insanlar, hâlâ güç ve ego savaşlarının ortasında kalmaya devam ediyor?

Neden bedel, çoğu zaman etik duruşu olanlara ödettiriliyor?

Bunun cevabı basittir ama acıdır: Çünkü özel sektörde güç, çoğu zaman değerle değil; kontrol edilebilirlikle ölçülür. Vicdan, kısa vadede sistem için risk olarak görülür.

Yaşanan bu acı; Bir kayıptan çok bir eşik değişimini işaret eder.Bu, karanlıkta kalmış bir son değil; bilinçli bir uyanışın başlangıcıdır. İnsan bazen tam da güvendiği yerden yara alarak, güveni nereye ve kime vermesi gerektiğini çok iyi öğrenir. Bu, masumiyetin değil; farkındalığın bedelidir.

Bugün geriye dönüp baktığımda şunu söyleyebiliyorum:

Bazı kapılar vardır size hiç kapanmaz, Ve bazen bu dışarıda kalışınız, içeride kaybolmaktan çok daha hayırlıdır. Yaşanan adaletsizlik, insanı küçültmez; aksine onu, kendi değerini yeniden tanımlamaya açılan kapılar içinde yeniden farkeder. 

Belki de bu yüzden, karanlıktan sonra gelen güneş her zaman daha yakıcıdır. Çünkü artık insan, ışığı başkalarının onayında değil; kendi sınırlarının ardında bulur,Ve ona görünmez bir tevekkül inancının güneşini sunar.

Selam olsun Erdemli ve Tevekkül inancında,kalabilenlere...

Ama insan, hayatın başka yerlerinden daha derin acılar tadınca, bazı yaraların aslında ruhun yönünü göstermek için açıldığını anlıyor.

Ben de öyle anladım.

Bir insanı sevdiğinde, bütün duygularını, bütün güzelliğini, bütün inanmışlığını ortaya koyarsın.

Ama bazen karşındaki insan hazır değildir.

Bazen aklı yorgundur, bazen kalbi yaralıdır, bazen senin taşıdığın kadar taşıyamaz seni…

Ve bazen, sevgi sandığın şey yalnızca onun eksikliğinin sesi olur.

Benim hikâyemde de öyleydi. Pişmanlıklar, gecikmiş cümleler, söylenmemiş sözler…Ama bugün fark ediyorum ki, bunların hiçbiri benim eksikliğim değildi.Bunlar karşımdaki insanın tamamlanmamışlığıydı.İnsan büyüdükçe şunu öğreniyor:Herkes kalbinin derinliği kadar sever…Ve herkes aklının olgunluğu kadar kalır.Ben kalbimi derin yaşadım, o yüzeyde kaldı.Ben emek verdim, o kaçtı.Ben konuştum, o sustu.Ben dürüst oldum, o sakladı.Ama şunu da öğrendim:İyilerin kalbi yorulur ama asla eksilmez.Ve Allah, iyilerin yolunu en doğru yerden açar.Bugün geriye dönüp baktığımda, içimde hem bir yorgunluk var, hem bir ferahlık…

Sanki kalbimin içinde bir yol ayrımı duruyor.Bir taraf geçmişin gölgesi, diğer taraf geleceğin ışığı.

Gölge artık beni korkutmuyor.Işık henüz tam görünmüyor ama varlığını biliyorum.Bazen yalnızlık gelip omuzuma dokunuyor.Gökteki yıldızlar gibi, içimdeki boşluk benimle alay ediyor sandığım anlar oluyor.
Ama sonra fark ediyorum:

Yalnızlık alay etmez.

Yalnızlık çağırır.

Kendine dön, der.

Kendini bul, der.

Olduğun kişiyi sev, der.

Ve ben kendime dönmeyi öğrendim.

Bu hikâyede çok yoruldum, evet…

Ama bütün bu yorgunluk beni daha güçlü bir gerçekliğe taşıdı.Artık biliyorum:Ben ardımda bıraktığım sevgi izlerinin peşinden koşmayacağım.Ben, kendime doğru yürümeye devam edeceğim.Çünkü kader, bazen bir insanla kapanmaz.Bazen kader, insanın kendisiyle barışmasında başlar.Ve ben…

Kırıldım, yoruldum ama hâlâ ayaktayım.

Hâlâ seviyorum,kendimi, hayatı, geleceği.

Hâlâ inanıyorum,doğru olanı olanla bana gelene.

Yoruldum ama yürüdüm.

Yaralandım ama büyüdüm.

Kaybettim ama kendimi buldum.

Geriye dönüp ağıt yakmıyorum artık.

Çünkü biliyorum

Benim hakkımda yazılan hikâyenin en güzel sayfaları daha hiç açılmadı...! 

Ve tuhaf Ve garip  olan şu ki… En çok yıprandığımız dönemlerde bile bir tebessümün iyileştirici gücüne, bir bakışın şifasına, bir kelimenin insanın omzuna konan bir el gibi destek oluşuna muhtacız. Çünkü insan, ne yaşarsa yaşasın, kalbine iyi geleni fark ettiği anda tanıyor.

"Kalp kalbin yansımasıdır".

 Bir huzur halinde, bir cümlede, bir bakışta… O iyi gelen şey bazen bir kişi, bazen bir mekândır, bazen de bir hatıradır. Bazen beraber dinlediğiniz bir şarkıdır.Ve onu kaybetmemek için içimizden bir şey fısıldar:

“Tut onu, hayat nadiren böyle iyileştirir.”

Çünkü. Hayat Açık Bir Pencere.! 

Ben hep şuna inandım;

Bir insanın kalbine değmek, bir merhemin de bir yara bulması gibidir. İkisi de birbirini tamamlar, birbirini onarır. Ama bazen insanlar kendi yaralarından korkar, kendi boşluklarına çekilir, kendini iyileştirmeye çalışır. Oysa bilmezler ki birlikte iyileşmek, ayrı ayrı iyileşmeye çalışmaktan çok daha güç bir yolculuktur.

Hayat bize bunu defalarca, farklı şekillerde anlatır.

Bazen bir sessizlikte …

Bazen bir dokunuşta…

Bazen de yanımızdan geçip giden bir tesadüfte…

Ve biz her gün, işe giderken attığımız adımlarda bile aslında görünmez bir güç mücadele veriyoruz. Ama ne olursa olsun, bir fincan çay buharında bile bir nefeslik  huzur bulabiliyorsak,Belki de hayatın gerçek mucizesi, tam da bu küçük anların içine saklı kalmıştır:

Bir kahkahanın ucuna, bir selamın samimiyetine, bir sohbetin sıcaklığına…Sakladım kendimi. 

Çünkü insanı hayatta tutan şey büyük olaylar değil, küçük iyiliklerin biriktiği o anlar mücizesi olur.

Bazen sadece beş dakikalık bir nefes…Bazen beş dakikalık bir göz göze geliş…Bazen de “Buradayım.” diyen küçücük bir ses…

Belki de biz, tüm yorgunluğumuza rağmen hâlâ iyileşmeye çalışıyoruz , içimizdeki o güçlü yan hiç ölmediği içindir. Ve ben inanıyorum ki, kalbimize iyi gelen şey her nerdeyse, o zaten bir şekilde bizi bulmanın yolunu bilir yolunu bulur gelir,

Yeter ki biz, kapımızı aralık bırakmayı unutmayalım.

Bir nefes tüm mucizelerin anahtarıdır,

Kapınız Hep Aralık'lı  kalsın ..

Bu söz bana çok tanıdık… Belki de bizzat bana ait olduğu için. İçimde derin ve etkili izler bırakan bir cümle bu. Çünkü bazen, bu çağın hızına kapılıp ekosistemin içinde takılı kaldığımı hissediyorum. Bazen hayatın yok oluşlarında, bazen döngülerinin karmaşasında bir yerlerde var olmaya çalışıyorum. Hep bir yerlerde kendi kendime yetmeye, kendimi tamamlamaya gayret ediyorum.

Mesele sadece yazmak değil; mesele yalnızca anlatmak ya da içimdeki sesi dışarı dökmek de değil. Bazen birilerine uzaktan bir şey duyurabilmek, bir dokunuşu kelimelerle sağlayabilmek, fiziki ya da dijital temas olmadan kalplere ulaşabilmek… Asıl mesele belki de budur. Çünkü bazen, gerçekten sınandığımız noktadan tekrar tekrar dönüp geliyoruz. Bildiğimiz şeyler, bildiğimiz şekilde defalarca karşımıza çıkıyor. Fakat inanıyorum ki her döngünün mutlaka bir kırılma noktası vardır. Nasıl ki evrende her yedi senede bir döngü kırılıyorsa, bizlerin hayatında da her yedi senede bir güzelliklerin filizleneceğine inanmak istiyorum.

Bu yazıda biraz umut besledim, biraz da motivasyon aradım. İnsanların bize dışarıdan yüklediği algıları bir kenara bırakmak zorundayız. Çünkü kimi zaman olasılıklar bile bizi yanıltabilir. Ama hayatın içinde var olmaya devam ettikçe, hayallerimize kavuşmanın umudu da var olmaya devam eder. O kırılma noktalarının bir gün mutlaka yaşanacağına inanıyorum.

Atilla İlhan’ın çok sevdiğim bir sözü var:

“Her nerede olursak olalım, insan eninde sonunda evine dönmek istiyor.”

Ama “ev” neresidir, işte orası tartışılır… Bu söz bana hep iyi gelmiştir.

Bugün de bu sözden ilham alarak, köşe yazımda sizlere bunları aktarmak istedim. Uzanamadıklarıma, dokunamadıklarıma; dijital ya da fiziksel bir temas olmadan yalnızca kelimelerimle ulaşabilmek, bir şeyleri yumuşatabilmek, törpüleyebilmek benim için çok kıymetli.

Kalbinizin bir yerine dokunabildiysem ne mutlu bana.

Hepiniz sevgiyle, mutlulukla kalın.

Oysa hayatın hızına su gibi akıp geçip giden zamana bir gün hepimiz yenik düşeceğiz bir ömrün içinde yaptıklarımız yapamadıklarımız ardını perdeleyecek yapamadıklarımızın pişmanlığı sisler ardında kaybolacak,kaybolan bağları da yerine yenisi getiremeyeceğimizi anladığımız gün bizler çok yaşlanmış olacağız bir naçizane el tutacak son nefesimizde elimizi yanlız olmak yanlız kalmak çok güç kaliteli yanlızlık klişeleri de bize teselli olmayacak. 

Belki de bazı sessizlikler, en yüksek haykırışlarımızdır…

 iyilikte iyileştirir.İyilik iyidir...

Yağmur yağarken yıldızlar yere düşer sende onlara basa basa gidersin farkında olursan eğer yağmurların size vereceği ödüller olabilir,Hey pardon,Yıldızlarınız yere düşmüş Bir tanesini de size verebilirim,Benim var bir kaç tane,Lakin gece görünürüm  gökyüzünde,Ama ben sizler gibi onları satın almadım Zıpladım uzandım ama görüyorum’ki Gözlerinizden yansıyan Işık sizin değil o yıldızların,Aşklar bile tasarruflu cılız bir ışık gibi… Lodos yağmurlarının dilinden anlamazsan eğer,o zaman ne rüzgârın sesini duyarsın, ne de yağmurun kalbine dokunabilirsin. Çünkü yağmur sadece gökten düşen su değildir; bazen özlemek  bazen bir hatıranın yankısıdır özlediğimin sevdiğimin yansımasıdır.Yağmurun altında ıslanırken bazen kendi geçmişimle konuşurum, içimdeki sessizliği dinler. Belki de bu yüzden bazı insanlar yağmurda ıslanmayı sever; o an, dünya herkes için aynı renge bürünür.Şeffaf renksiz belkide bu renksiz dünyayı sevebilmenin cesaretini taşımak Islanan saçlarımı  akan makyajları ıslanan trençkotumu sererim yağmurlara...Hepsi birer özgürlük simgesi benim için..Ve sonra yağmur diner ohh derim nefes. Gök kubbe altında hepimiz kibir gururu egosu temizlenir, hava tazelenir, kalpler hafifler, buharlaşan sevgilerde geri gelir.Geriye yalnızca doğanın tazelenmiş kokusu kalır bilirim hiç gitmez burnumdan, o eşsiz, o derin, o çocukluğumdan kalma koku.İşte o an anlarım yine,dünya, bir yağmurla yeniden doğabiliyorsa, ve sen yeniden tazelebiliyorsan...

Ve sen de, o yağmurun içinden ve ben de yağmurun içinden süzülüyorum... Sonra birlikte yağmak istiyoruz konumuz tüm şehire yağmur olmak isteyince...

Bir an sessizlik oldu. Dalgaların sesi uzaktan kulağımıza kadar geldi, gökyüzüyle deniz birbirine karışmış gibiydi. Oan anladım bazı yolculuklar bazı yollar varılacak yer için değil, yolda hissedilenler içindir. Seni hissettiğim içindi,Belki de o gizli bahçe, o taş pencere, o kahve kokusu sadece bir zaman ve zamanın ötesine bir gelecek yolculuğunda saklı kalmıştı,iz bırakan bir an...sessizce gülümsedin sessizce gülümsedim,Güneş denize inerken, geride sadece rüzgârın hatırlayacağı bir anı bıraktık.Tekneleri ardımda captana emanet ettim,deniz yıldızı ve deniz atı sana emanetti... 

bazı zamanlar kalbimi yokluyorum,acaba eski acılar hala varmı? 
yok olmuş meğer hepsi,nasıl silindi hepsi en geçmez zannettiğimiz acılarda yok olup gitmiş işte...

şimdilerde yine aynı şeyleri hissediyorum ne garip,güçlü bir şekilde içimi kemirmeye başladı,birkaç hafta baş ederim dedim uyusam sırt üstü geçer dedim. Bu güçlü his bazı gecelerin sabahında uyandığımda hayatı sorgulatmaya başladı. 

Acının yön değiştirmiş halimi dedim başta,Bir rüzgara baksada o denizi 6 knotla geçemedim. yok değil,ne olduğunu tahmin edemedim...Hangi rüzgardı acaba?   ve yine sorguluyorum cevaplar içimde sesizce bekliyordum seyir halinde... 

Bir balıkçı kasabasına ulaşıyordum soluklandığım yerde...

Bazen bir insan gelir hayatına ve gider ama sesi kalır.Ne fotoğraflarda, ne hatıralarda… sadece içimizde yankılanan bir sessizlik olur aramızda sesizce beklediğim cevaplar içimde anlam buluyordu. Ne bir veda sözü ne bir açıklama Ama ardında sustuğum her kelimenin izini bırakıp...

Bende bıraktığın his, sıradan değildi..,

Ben suskun kaldım.Oysa susmak bazen “kabullenmek” değildir, sadece içte büyüyen bir dua haline geçiş yaptı bende...Hem sana hemde kendim için, her şeyin doğru zamanına kavuşması için dua ettim. 

Ve nasıl ki bazı acılarda dönüp geliyorsa Ve Yine de biliyorum, bazı suskunluklarda dönüp gelir.

Sınandığın yerden... 

Çünkü gerçek acılar gibi de Gerçek duygularda  unutulmaz, sadece zamanı bekler.Sadece vaktine esirdir. 

Ben artık beklemeyi biliyorum.

Susmayıda biliyorum bunların hepsini bilecek tecrübe ve farkındalıktayım.

Ne bir özür, ne bir açıklama için…

Ben artık çok daha güçlü sabır etmeyi biliyorum. 

Sadece kendi içimde onun kalbindeki eksik olanı tamamlayabilmek için.

Bak buradayım! Zeytin ağaçları arasında... 

By Willy Wonka
Sen, benim için bir şiir gibi…
Hayatıma dokunan bir filmden çok daha fazlasısın.
İnan ki her gittiğim köşede, yaptığım her yolculukta seni buluyorum karşımda.
Neden mi? Çünkü bu dünyada, acıdan geçmeyen bir durak yok.
En azından iyilerin dünyasında…

Eğer hâlâ birkaç iyi insan kaldıysa, bu dünyada otoritelere karşı savaşmak çok daha zor bir hal alıyor.
Ama zannetmesinler ki bu dünya kötülere kalacak!

Evet, bazen iyilerin şansı yaver gitmez. Çünkü onların yolunu kesen, arkalarından işler çeviren kötü otoriteler vardır.
Ama şunu unutmasınlar: İyilerin hayallerini ve yüce ideallerini gerçekleştirmesinde görünmez bir el, sihirli bir değnek ya da bir pelerin hep yanlarında olur.
O güç, yüce hayallerinizi gerçekleştirirken, gerçek ideallerinizi insanlara sunarken hep sizinle birlikte hareket eder.
Ve işte o an, yanınızda hissettiğiniz o kişi kimse…

Ben, o kişiye istisnasız Babam diyorum.
Willy Wonka ise ona Annesi diyor…

Tasarruflu cılız bir ışık var küçük bir pencereden bakıyorum ona aradaki çam ağacının kamufle olmuş yerinden.Geri sayım yapmaya başlamadan önce,kendimi bekliyorum kendimi dinliyorum en kuytu karatma gecelerde…Varlığın olsa acaba nasıl bir etki olurdu aleme diye sormaktan alıkoyamıyorum kendimi,Acıının yıllar yılı bumerang etkisinde olabilceğini kabul etmezken öldürmeyen ama süründüren düşüncelerin tam karşısında senin odanın yanan ışıklarından gözlerimi alıkoyamıyorum,bir nefes tazeliyorum derken yarım kalıyor şansım varsa da eğer ciğerlerime çekiyorum senden sonra kalan duman tazeliğinde son yanlızlığı, sonrasında tutunmaya başlıyorum senden sonra bu dünyaya… Acıtıyor avutuyor gönlümün dipsiz derinliklerinde senin yanlızlığın,Teslimiyet derken akışa bıraktım derken klişe sözler kesmiyor canımın can kenarında soluksuz kalan auralı aurasız migren boşlukları.Hayat boşlukları affetmiyor Hayat boşlukları dolduruyor kimilerine nefesi yettiği kadar kimilerine vitrinlik bakışların keskin can kenarlarında…

Her yıl, 7ağustos'u beklerken…
Ölümün acı sesiziliği yakalıyor kalbimi her yıl yenisi eklensede içime gerçek değişmiyor bükülüyor içimde evrim değiştiriyor acının yeni hali,kırıklık var tam ortasında kalbimin kırık notalarında.Dolu kadehi ters tutarcasına bir isyan var içimde gitme kal diye bağırıyor ciğerlerimdeki kurulu orkestra… Bir ağıt dolanıyor dilime sonrasında: 
Hayat garip hayat ıssız hayat özlemek hayat yollarda geçen nefes ,Hayat devran … 

Bana yalan söylediler kaderden bahsetmediler.

Hafızamda ne var sadece anılarımız mı….Bir büyük boşluk sadece…Hastalığına rağmen direnişin… Belki bir pazar kahvaltısında bir arada olamadık ama fakülteden kalma kitaplarını annem bağış yapmış büyünce öğrendim,şimdi olsa kocaman bir kütüphane kurardım o eve senin adına.

Mersin’deki yazlığı senden sonra annem gözden çıkarmış.Babannem hiç götürmedi beni oraya baba! Belki bu konuda beni orada hiç yanlız bırakmadın hissettim çünki,Resimler asla yalan söylemez di mi ? 

Mahalleye gelirken ıslık çalarmışsın,Ben pelit ağacındaki böceklerle oynarmışım. Kâğıttan uçaklar yapıp o evin penceresinden uçurmayı da çok severmişim, annem öyle anlattı.Büyüdükçe daha bir anlam buluyor her hatıra.Ben hatırlamasam bile,öylesine daha bir anlamlı daha bir derinlerdeyim tahmin bile edemezler .Ama sen bil! Benim minicik ellerim varmış tutarmışsın severmişsin  gezdirirmişsin.Ben özledim evet ama o nasıl tarif edilebilen bir duygu bilmiyorum,öğretenim yok'ki bu duygu satılmıyor ki gidip alayım kime sorsam herkesin boynu bükülüyor...Öğret bana Baba hissettir!

Yıllar geçti , o eski evin temelleri hala duruyor ayakta ama hep birşey eksik , bende buruk bir tat ne zaman o binaya dışardan bakmaya gitsem aklıma eski bir evden kalan hatıralar geliyor . Ve gözyaşlarım teselli arıyor o anda...

Unutmam seni unutamam ben anlamam zaman falan arsızım uslu durmam konuşurum kokunla yürürüm yağmurla,her bahardan sonra kelebeklerle ölürüm... 

Uyku dikiyor yırtık kalbini… Anılarda yırtılır tutulur zamanın izbeli sokaklarında… 
Tanrı biliyor işini…

Yaşantımı Lizbon’daki sarı  tramvaylara benzetiyorum başı ve sonu aynı her saat başı aynı sokaktan insanları alan bırakan sızlatan sonuç değişmiyor,küçük mutluluklar durağı oluyor ara sıra fani dünyanın içinde yüzümde tebessüm,can kenarı bakışlarda biraz iyileşiyorum ama eksik kalıyorum o eksikliği çözemiyorum sarılıyorum zamanın ahtapot kollarına değirmen gibi öğütüyor beni zaman …

Afrodit Athena Demeter Apollon Asteria Yunan tanrıçaları ,Elbette yaşamın unsuru olduğu kadar gelecekteki tüm boyuta zamana güvenmek gerektiği söylüyorlar.

Tanrılar insanların yaptığı iyi işleri görür.. 

Birkaç yudum sonrası bar taburesinde kimse kalmamıştı,etrafımı izliyordum…Side’nin usul usul esen rüzgârını arkama alıp,bir fincan kahveyle baş başa kalmaya gelmiştim.Etrafımda hayat akıyor, insanlar konuşuyor, deniz uzaktan kendi ritminde dalgalanıyor ama ben… ben kendi iç sesime doğru sessiz bir yolculuğa çıkmıştım…Tek başıma içtiğim bu kahvede yalnızlık yok, aksine kendime eşlik eden en kıymetli ben varım. Her yudumda geçmişin tortularını geride bırakıp, bugünün kıymetini hissediyordum.İçimde biriken sabırla, yaşanmışlıkla, yaralarla ve tüm bunların üstüne serpilmiş bir tutam dirençle doluydu her yudum.

O fincana baktıkça, bir kadının en çok kendiyle barışınca güzelleştiğini gördüm. Hayat ne getirirse getirsin, içimdeki dengeyi yeniden kurabileceğimi bilmek huzur veriyordu. Acelem yok. Her şey olması gerektiği gibiydi.

Side’de Ben… ve  Her Neredeysem 
O gün kendime iyi gelmişliğimle ve şimdiki anın tadını çıkarıyor olacağım…  

öyle yüzsüz bir umudum var şairin dediği gibi,ölsem,de ölmüyor… kadere ağlamak üzüntüyü dahil bu mevsimde,saklamana gerek yok gözlerini bırak gitsin tak gözlüğünü çek trençkotunu bırak kendini yollara kimseye hesap vermeyişinin en sade hali ile en özgürlükçü ruhunun yansıtan kaliteli yanlızlığın tarafı..

Takılmış duygular eskimiş hisler zor geliyor yaşamla-ölüm arasındaki mücadele ama herşey daha önce çok temizdi kaç yağmur geçecek üzerimizden ıslanmaktan korkmayanların mevsimi başladıysa eğer yeniden başlamak isteyenlerin cesarete sahip olmak isteyenlerle birleşiverecek salıverecek gökyüzüne sağnak bir yağmura çiseleyecek üzerimize yüzümüze gözümüze…ve olasılılar silincek kibirimiz silinecek ve sen beni anlayacaksın ciğerime dolan oksijenle ,Başka çare olmadığını, alışmak gerektiğini görüyorüm.

Ve yıllar akıp giderken öğrendiklerim serin sabahlara yazılan bir çok kelime dökülüyor dudaklarımdan kalemime yapılanlarıda sineye çekmek söylenen sözlerin anlamsızlığı vuruyor yüzüme serin sabahlarda ve anlıyorum ki anlamsızlığın içinde hala kendimi aramaya devam ettiğimi mana alemin içinde hiç boşluğuna savrulan bir yaprak gibiyim şimdilerde..

Sevmenin milyonda bir ihtimal olduğu aşkların satılığa çıktı dönemde kadın ve erkek ilişkilerinde monolog bir oyuna dönüştüğü bir sonbahara evrildik.bulutsuzluk çağından durmaksızın yağmur çağına geçiş yaptığımız bu dönemin artık hep nöbetçisiyiz kaç kişi kaldıysak kaliteli yanlızlıklar içinde o kadarız işte…