ALMANYA TRENİ 16. CI BÖLÜM – KOMŞU KÖYDE YENİ HAYAT

ALMANYA TRENİ

16. Cİ BÖLÜM – KOMŞU KÖYDE YENİ HAYAT

Komşu köye taşınmalarının üzerinden birkaç ay geçmişti.

İlk günler hem Memduh hem de Şakire için yabancılık duygusuyla geçmişti. Alıştıkları köy geride kalmış, şimdi bambaşka insanların yaşadığı küçük bir yerleşimde yeni bir hayat kurmaya çalışıyorlardı.

Kiraladıkları ev, Memduh’un çalışacağı dükkânın hemen arkasındaydı. Kerpiçten yapılmış, iki odalı, küçük ama sıcak bir evdi. Penceresinin önünde yaşlı bir dut ağacı vardı. Yaz akşamları gölgesi avlunun yarısını kaplıyor, serinliği evin içine kadar ulaşıyordu.

Memduh her sabah ezandan önce uyanıyordu.

Sessizce hazırlanıyor, Şakire ile Gülfem’i uyandırmamaya özen göstererek evden çıkıyordu. Dükkânın tahta kepengini açıyor, çalışma tezgâhını temizliyor, aletlerini tek tek yerine diziyordu.

Çekiç…

Biz…

İğne…

Mumlu ip…

Deri parçaları…

Çocukluğundan beri elinin alışık olduğu her şey yeniden hayatının bir parçası olmuştu.

İlk günlerde dükkâna gelen pek olmuyordu.

Memduh kapının önüne küçük bir tabure çıkarıyor, geçen insanlara selam veriyor, sabırla müşteri bekliyordu.

Bir sabah yaşlı bir çiftçi elinde eski çizmeleriyle içeri girdi.

“Evlat,” dedi.

“Bunları atmaya kıyamadım.”

“Tamir olur mu?”

Memduh çizmeleri uzun uzun inceledi.

“Olur amca.”

“Allah’ın izniyle eskisinden sağlam olur.”

Yaşlı adam gülümsedi.

“O zaman sana emanet.”

Memduh çizmeleri büyük bir özenle söküp yeniden dikti. Derisini yağladı, tabanını sağlamlaştırdı.

Ertesi gün yaşlı adam çizmelerini görünce şaşkınlığını gizleyemedi.

“Ben yenisini aldın sandım.”

Dedi.

Memduh mahcup bir tebessüm etti.

“Mesleğimiz bu.”

O günden sonra köyde onun adı yavaş yavaş duyulmaya başladı.

“Memduh Usta iyi iş çıkarıyor.”

Diyenlerin sayısı arttıkça dükkânın kapısı daha sık çalınır oldu.

Şakire de yeni hayatına alışmaya çalışıyordu.

Sabah erkenden kalkıyor, evi toparlıyor, senit ve oklavasını çıkarıp yufka açıyor, sacın üzerinde ekmek pişiriyor, ardından küçük bahçedeki birkaç sebzeyi suluyordu.

Komşu kadınlar zamanla uğramaya başlamıştı.

Kimi bir tas yoğurt getiriyor, kimi yeni pişirdiği çöreği ikram ediyordu.

“Yabancılık çekme kızım.”

Diyorlardı.

“Burası da senin köyün artık.”

Bu sözler Şakire’nin içini biraz olsun rahatlatıyordu.

Akşamları Memduh dükkânı kapatıp eve geldiğinde yorgun oluyordu ama yüzünde huzurlu bir gülümseme eksik olmuyordu.

Bir akşam sofrada sessizce yemek yerlerken Şakire birden lokmasını bıraktı.

Elini ağzına götürdü.

Yüzü solmuştu.

Memduh telaşlandı.

“İyi misin?”

Şakire derin bir nefes aldı.

“İyiyim…”

“Birden midem bulandı.”

Memduh dikkatle eşine baktı.

Son günlerde sabahları da aynı hâli yaşıyordu.

Şakire birkaç lokmadan sonra sofradan kalkıyor, sonra yeniden dönüyordu.

Fatma Ana’nın yıllar önce söylediği söz aklına geldi.

“Kadınlar bazen böyle olur…”

“Yeni bir can haber verir.”

Memduh o gece uzun süre düşündü.

Ertesi gün köyün yaşlı ebesi eve uğradı.

Şakire’yi dikkatlice muayene etti.

Sonra yüzünde sıcak bir tebessüm belirdi.

“Hayırlı olsun.”

Dedi.

“Allah nasip ederse bu ev yine bebek sesi duyacak.”

Şakire utangaç bir gülümsemeyle başını eğdi.

Memduh ise bir an olduğu yerde kaldı.

Sonra sessizce ellerini yüzüne kapattı.

Şükür dolu gözlerle eşine baktı.

“Demek ailemiz büyüyor…”

Diye fısıldadı.

Şakire başını kaldırdı.

“İnşallah sağlıkla kucağımıza alırız.”

O akşam evin içi bambaşka bir sevinçle dolmuştu.

Memduh, küçük evlerinin kapısına çıkıp gökyüzüne baktı.

Ay, ince bir hilâl gibi gecenin karanlığında parlıyordu.

İçinden sessizce dua etti.

“Allah’ım…”

“Bana çalışacak güç ver.”

“Çocuklarımı kimseye muhtaç etme.”

Evlerinin içinden Şakire’nin sesi geldi.

“Memduh…”

“Çay hazır.”

Memduh gülümsedi.

İçeri girdi.

O küçük evde büyük hayaller kuruluyordu.

Henüz kimse bilmiyordu…

Hayat, onlara yeni bir evlat hazırlarken, aynı zamanda yıllar sonra verecekleri en büyük kararın da ilk adımlarını sessizce atıyordu.