ÇOCUK EDEBİYATI

HAZÎNE-İ ZÂT İÇİNDE

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Efnan, köylülerin kuraklık yüzünden haksız yere suçladığı, sessiz ve doğayı dinleyen bir çocuktur. Ancak dağdaki tıkalı su yolunu açarak köyü kurtarır ve insanlara kimseyi dış görünüşüne göre yargılamamaları gerektiğini gösterir. Başlığında geçen Hazîne-i Zât kavramında olduğu gibi, her insanın içinde keşfedilmeyi bekleyen eşsiz bir değer ve hakikat saklıdır.

Umran Tezcan

11 Kasım 2026 - 08:57

11 Kasım 2026 - 08:57 ⏱ 3 dk Okuma Süresi

0 8

Dağın sarp yamacında doğanın sessizliğini dinleyen Efnan, dış görünüşe aldanarak ön yargıyla yaklaşan köylülerin kuruyan topraklarına yeniden hayat verir. Bu dokunaklı hikâye, başlığının da müjdelediği gibi, her insanın özünde keşfedilmeyi bekleyen eşsiz bir içsel hazine barındırdığını gözler önüne serer.

Hazîne-i Zât İçinde

Köyün en üst başında, rüzgârın hiç dinmediği yamaçta, ninesinin küçük evinde yaşardı Efnan. Kimse onun neden hep dağa baktığını, çiçekleri neden bu kadar dikkatle seyrettiğini anlamazdı. Köylüler için o, yalnızca kendi dünyasında yaşayan sessiz bir çocuktu. Bir çocuğun içindeki zenginliği fark etmeden onu yargılamak, köyün alışkanlığı hâline gelmişti.

Bir yaz günü, köyün geçim kaynağı olan ekinler kurumaya başladı. Toprak susuzluktan çatladı, dereler kurudu, ağaçlar boynunu büktü. Köyde büyük bir korku yayıldı. İnsanlar çaresizlik içinde bir suçlu ararken yine gözlerini Efnan’a çevirdiler. “Dağda ne arıyor, bu kuraklığı o getirmiş olmalı.” diyerek onu haksız yere suçladılar. Efnan ise bu suçlamalar karşısında sessiz kalıyor, yalnızca doğanın derdini anlamaya çalışıyordu.

Efnan, günlerdir dağın yükseklerinde önemli bir şeyin farkındaydı. Tepedeki kar sularının yolu, bir toprak kaymasıyla tıkanmıştı ve su, köyün tarlalarına ulaşamıyordu. Bir sabah köy meydanına inip “Sular yukarıda hapsoldu, dağın nefesi kesildi, tarlalar bu yüzden yanıyor.” dedi. Başta kimse ona inanmadı. “Sen çocuksun, ne bilirsin?” diyerek onu yine geçiştirdiler.

Efnan, ninesinin desteğiyle köylüleri dağın eteklerine çıkardı. En zorlu noktaya vardıklarında suyun dev bir kaya yığını altında kaldığını kendi gözleriyle gördüler. Köylüler büyük bir şaşkınlık ve derin bir utançla o kayaları kaldırdılar. Çok geçmeden suyun serin sesi köyün kurumuş topraklarına ulaştı.

O gün köylüler, bir çocuğun sessizliğinde saklı olan büyük değeri anladılar. Bazen bir insanı anlamak için yalnızca dış görünüşüne bakmak yetmez; içindeki cevheri görmek gerekir. Efnan kimseyi suçlamadı, yalnızca doğanın dengesine sadık kaldı.

Artık köyde kimse Efnan’a önyargıyla yaklaşmıyordu. Çünkü herkes şunu öğrenmişti: Her insanın içinde, dünyayı iyileştirebilecek kadar kıymetli bir hazine vardı. Önemli olan, o hazineye değer vermeyi bilmekti. Efnan ise yine yamacına çıktı, rüzgârın ve kuşların sesini dinledi. Çünkü o, gerçek değerin dışarıda değil, insanın kendi içinde saklı olduğunu çok iyi biliyordu.

Etiketler:

#Hazîne-iZâtİçinde #Efnan #ÇocukEdebiyatı #Önyargı #DoğaVeİnsan #ÇocukHikayeleri #DeğerlerEğitimi #İçselKeşif

Önceki Makale

Uzun Gaga Ve Benim Sınavım

Sonraki Makale

Ey Şair

Tepkiniz Nedir?

Beğendim

Harika!

Sevdim

Eğlenceli

Kızdım

Üzgün

Wow

Umran Tezcan Ümran Tezcan:Yazar ve öğretmen .2020 yılında Uşak Üniversitesi-Fen Edebiyat Fakültesi-Matematik bölümünü bitirdi.Şuan öğretmenlik yapıyor. Çocukluğundan beri yazmayı seviyor.Cocuk kitapları öyküler romanlar her yaş grubundan yazmaya çalışıyor.Çocuk romani ,roman ,öykü ,hikaye yazmaya devam ediyor.