YAMALI KAPI

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Çocukluk evinin mutfağının yanındaki kapıda açılan küçük bir gedik ve ruhun ilk durağı... En derin yaralar en yakın ellerden açılır; izi silinse de sızısı, adaleti arayan bir pusulaya dönüşür.

11 Kasım 2026 - 06:40
11 Kasım 2026 - 06:40 ⏱ 2 dk Okuma Süresi
 0  8
YAMALI KAPI

Çocukluğumun geçtiği evin her köşesi ayrı bir yara izi taşır; ama mutfağın hemen yanındaki odanın kapısı, hafızamda en derin sessizlikle sıvalı olanıdır. Yıllar geçmiş, boyalar yenilenmiş, nice tamiratlar görmüş olsa da annemin oklavasıyla açılan ve sonradan kaba bir macunla kapatılan o küçük gediğin izi zihnimden asla silinmedi.

Ortaokul yıllarımın toy direnişlerinden biriydi sanırım... Haksızlığa karşı yükselen çocuksu bir itirazın, bir hak arama çabasının ağır bedeliydi o gedik. Kendimi odaya kilitleyip dış dünyadan soyutladığımda, kontrplak kapıya inen her oklava darbesi aslında ahşaba değil, doğrudan kalbime iniyordu. En sarsıcı olanı ise fiziksel acı değildi; bir umutla araladığım o kapıdan içeri süzülürken tepeme inen oklavanın yarattığı derin "ihanet" hissiydi. Başımda duyduğum sızıdan çok, sarsılmaz güven kalesinin yerle bir oluşu canımı yakmıştı.

Şimdi aradan geçen onca yıldan sonra, ne zaman yamalı kapıya baksam içten içe bir buruklukla gülümserim. Rahmetli annem gelir aklıma... Ailedeki herkesin anlattığına göre, bu şiddet coğrafyasında ben yine de en şanslı olanıydım; ablamın oklava sesleriyle örülmüş gölgeli anıları benden çok daha derindi. Yine de bilirim ki annemin sevgisi de öfkesi de sadece kendine özgü o sert iklimin bir parçasıydı. O kapıdaki yama, benim ruhumun engebeli yollarındaki ilk gerçek duraktı.

En derin yaralar en yakın ellerden açılır; izi silinse de sızısı adaleti arayan bir pusulaya dönüşür.

İlkim M. K.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

İlkim MK Mısralarda huzur, hikâyelerde hakikat arayan; kalemini vicdanın ve özlemin emrine vermiş bir yazar. Geçmişin izlerini geleceğin satırlarına taşıma gayretinde bir edebiyatsever.