SİZİN AĞACINIZ

Umut küçük bir tohumu bir ağaca çevirebilir ama onu sizin ağacınız yapmaz. 

Minik bir tohum tanesini hayal edin. Güçsüz, kırılgan, hatta daha önce birkaç kez incitilmiş...

Çokça kez incitilmiş bu tohum tanesini yanınıza alıyorsunuz. Onu yaka cebinize koyup, her daim mutlu olacağınızı düşündüğünüz o tohumu kilometrelerce peşinizden sürüklüyorsunuz. Sizinle geliyor. Hiç de itiraz etmiyor size.

Zannediyorsunuz ki; sizi çok sevdi.

Koca bir ağaç oluşunu görmenizi istiyor.

"Ah," diyorsunuz.

"Sonunda yaşam kaynağım beni buldu..." Dağlar ardınızda kalıyor. Yalnızca ikinizin... Sakin suların üzerine kurulmuş köprülerin üzerinden yürüyorsunuz birlikte...

"Suyu dinle," diyor size. Sizi seviyor, size huzur veriyor. Sizde ona sevginizi veriyorsunuz. 

İstiyor mu?

Söylesenize. Size hiç sizinle büyümek istediğini söylemiş miydi?

Ardından bakıyorsunuz ki tohumunuz koca bir ağaç olmuş. 

İşte umut küçük bir tohumu bir ağaca çevirebilir. Ama onu sizin ağacınız yapmaz. Ağacınız sizi artık sevmiyor. Yaka cebinizde taşıdığınız tohumunuz sizi sevdiğine inandırmış sizi. Ancak artık o ağacın gölgesinin altında kalamazsın.

Çünkü güneş ne kadar yakıcı olursa olsun, teninizi hiçbir zaman bir yalanın yakacağı kadar yakamaz. Ağacınız sizi hiç sevmemiş. Kavurucu güneşin altına çıkmak zorunda olmanız sizi yapayalnız biri mi yapar sahiden? Üstelik ardınızda koca bir orman varken... 

Biliyorum dostum. Sahiden biliyorum. Hiçbiri senin büyüttüğün ağaç kadar değerli ve şefkat dolu hissettirmeyecek. 

Peki şimdi ne yapacaksın?

Bir köşede acıdan ölecek misin?

Bağırmalı mısın yoksa ağaca?

Beni neden sevmedin diye köklerine vurmalısındır belki de.

Söylesene, o zaman seni sevecek mi? 

"Hayır." 

Bu kelimelerin arkasında acı dolu bir melodi yatmıyor dostum. Sende biliyorsun...

Hayal kırıklığı öylesine sessizdir ki, onu yalnızca sen duyabilirsin. Ağacın senden hiç özür dilemeyecek. İstersen ardından asırlarca ağla. Hadi durma, ağla. Toprağın üzerinde günlerce gözyaşı dök...

Bir zamanlar üzerinde nehri seyrettiğiniz köprüye çık ve akan suyun sesini dinle... Gözlerini açıp etrafına baktığında ağacını orada göremeyeceksin. Çünkü aslında senin değildi. 

Yerde yatıp gözyaşları dökerken yaşlarınız toprağa karışacak. Belki de ağacınız sandığınız ağacın köklerine kadar ulaşacak. Ardından parmaklarınızın altında minik bir baskı hissedecek ve acıyan gözlerinizi aralayacaksınız. 

İşte minik bir tohum. Bu kez sizinle birlikte büyümüş. Üstelik sizi sahiden de seviyor. Başınızı kaldırıp altında sizi sevmesi için yalvardığınız ağaca bakacaksınız. Ancak avcunuzun içindeki tohum o değil. 

İşte sizin ağacınız.