DÖNENCE

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Burçak Sorhun

3 Mayıs 2026 - 10:14

3 Mayıs 2026 - 10:14 ⏱ 2 dk Okuma Süresi

6 34

Dönence, dünyanın kendine çizdiği görünmez bir sınırdır. Güneşin en tepeye çıkabildiği, ışığın dik düştüğü yerler… Ne tam merkezdir ne de kenar; ama her şeyin en yakıcı, en çıplak haliyle yaşandığı bir eşik. Dönence, yeryüzünün kendine koyduğu sessiz bir işarettir. Ne bir duvar ne de bir kapı; sadece “dur buradan sonrası başka” diyen ince bir çizgi.

Orada mevsimler kararsızdır. Günler uzar, geceler kısalır. Zaman sanki acele etmez; ama insanın içi durmaz. Dönence, fazla yaklaşınca yakar, uzaklaşınca soğutur. Bu yüzden orada kalıcı olmak zordur. Hep bir geçiş hissi vardır: ya ileri gidersin ya da geri dönersin. Yakınlık arttıkça mesafe ihtiyacı doğar; mesafe arttıkça yeniden yaklaşma arzusu.

Dönence bize şunu fısıldar: Her bağ, her duygu, her karşılaşma bir denge arar. Ne tamamen uzak ne de fazlasıyla yakın. Yanmakla donmak arasındaki o ince çizgi… Asıl yolculuk da orada başlar.

Barış Manço’nun şarkısında olduğu gibi, biraz kaybolmuşluk, biraz arayış taşır. Sanki pusula çalışır ama yön söylemez. Herkes kendi kuzeyini kendi içinde bulmak zorundadır. Dönence bu yüzden öğreticidir; hazır cevaplar sunmaz, soruları derinleştirir. Geri çekilmek de ilerlemek kadar zordur. Çünkü çizgiyi geçmenin bir bedeli vardır; geçmemek de öyle. Dönence bunu hatırlatır.

Bu yüzden dönenceler haritalarda sabit dursa da, insanın içinde yer değiştirir. Kimi zaman çok yakına gelir, nefesini hissettirir; kimi zaman uzaklaşır, sadece bir hatıra gibi kalır. Ama ne olursa olsun, bir kez fark edildi mi artık yok sayılmaz.

Haritalarda dönenceler sabittir. Ama asıl izleri, gidenlerde kalır. Ve insan fark etmese bile, en çok da o çizgiden uzak düştüğünde anlar: Bazı sıcaklıklar yakıcıdır, evet… ama yoklukları daha çok üşütür. Ne tamamen içinde yaşanabilir ne de bütünüyle dışında kalınabilir. O çizgi, bir kez geçildikten sonra, hep hissedilir. Bir çizgiden kaçmak mümkündür; onun bıraktığı izden değil.