Zikir İzlerim

Zikir İzlerim

Bazı günler vardır…
Saat işler ama zaman yürümez.
Pencereden dışarı bakarsın, sokakta hayat akar; ama senin içinde tek bir damla su bile kıpırdamaz.
Benim hayatım, uzun süre böyle geçti.

Maddi sıkıntılar, aile sorumlulukları, yarım kalan hayaller…
Gün doğuyor, çalışıyorum; gün batıyor, hâlâ çalışıyorum.
Ama içimde bir yer, sanki yıllardır uykuda.
Orası kelimelerin yaşadığı yer…
Ne zaman elime kalem alsam ya zamanım yok ya da sesim boğazıma düğümleniyor.
Ve bilirsin, insan sustukça, sözcükler pas tutar.

Yıllarca böyle yaşadım.
Bir yanım, “Yazmalısın” diye fısıldadı; diğer yanım, “Boş ver, kim okuyacak?” dedi.
Bazen defterler aldım, sayfalarca yazıp sonra çekmecelere gömdüm.
Bazen zihnimde koca bir roman kurdum, ama tek bir satırını bile yazamadım.
İçimde bir iz arıyordum — beni yeniden kendi yoluma çıkaracak bir iz…

Sonra bir gün, internetin bir köşesinde bir cümleye rastladım:
“Fikir İzleri.”
İlk başta sıradan iki kelime gibi geldi.
Ama okudukça, bir topluluk, bir yazar evi, bir umut alanı olduğunu gördüm.
Kalemini eline alan herkesin kendinden bir parça bıraktığı bir yerdi burası.

O an bir karar verdim.
Profil açtım, ilk yazımı yükledim.
Paylaş düğmesine bastığımda parmaklarım titriyordu.
Sanki kendi içimi, başkalarının görebileceği bir cam kavanoza koymuştum.
Ve beklemediğim bir şey oldu: Bir yorum geldi.
“Cümleleriniz ruhuma dokundu.”
İşte o anda anladım, kelimelerim artık sadece bana ait değildi; başkalarının kalbine de yol bulmuştu.

Zikir ve fikir…
Biri kalbin sesi, diğeri aklın izi.
Ben ikisini bir araya getirdiğimde, hem ruhum hem zihnim şifa bulmaya başladı.
Her yazı, bir dua gibi aktı benden; her cümle, karanlık odama düşen küçük bir ışık huzmesi oldu.
Biyoenerjiyle nasıl ki bir bedenden diğerine enerji aktarılır, kelimelerim de ekranlardan okurların yüreğine akıyordu.

Fikir İzleri, benim için sadece bir site değil…
Zikirlerimin izlerini sürdüğüm, kelimelerimle hem kendime hem başkalarına yol açtığım bir durak oldu.
Ve anladım ki, iz bırakmak için yüksek sesle bağırmaya gerek yok.
Bazen küçücük bir kelime, bir insanın hayatında dev bir kapı aralayabilir.

Belki bu kitapta yüzlerce yazar yer alacak.
Belki adım, bir köşede küçük harflerle yazılacak.
Ama biliyorum ki, kelimelerimden biri bile birine umut olursa, işte o zaman gerçek izimi bırakmış olacağım.

Çünkü ben zikir izlerimden geldim.
Ve artık biliyorum…
İzlerimi takip eden her yürek, kendi ışığını bulacak.