AY IŞIĞI ALTINDA

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Ay ışığı altında tüm acılar parlar.

4 Mayıs 2026 - 10:06
 1  30
AY IŞIĞI ALTINDA

AY IŞIĞI ALTINDA

   Gecenin aydınlığı vururken acımın üstüne ses etmez olmuştum. Donuk, sıkıntısız ama vefasız bir rüya gibiydi içinde bulunduğum durum. Bir damla güneş içsem de her şey aydınlansa diye düşünmeden duramıyordum. Fakat bu andan sonra benim için bir ışık var mıydı? Doğal ya da yapay farketmezdi. Kafamı kumun içinden ışığa doğru çıkarmaya gücüm yetecek miydi yoksa benim vücudumu baskılayan o duygular galip mi gelecekti? Kumun altında nefes almayı mı yoksa nefessiz kalmayı mı öğrenecektim? 

     Gece bana çok şey düşündürüyordu. Karanlıkta gördüğüm bir yudum aydınlık ay ışığıydı ve bu beni daha fazla boğuyordu. Ay bizim şahidimizdi eskiden. İyi, kötü ve sıkıcı her anımızda oradaydı ve biz onunla daima yan yana ay ışığından kuvvet alarak duruyorduk. Gülüşü, saçlarının rüzgarda karışması beni bambaşka bir dünyanın kapısına gitmeye zorluyordu. O kapı beni çağırıyordu. Ve ben sonunda o kapıdan girdiğimde, o çoktan başka bir kapıdan geçmişti. Güzel gülüşlü o kadın var diye girdiğim dünya şimdi benim hapishanemdi. Hissettiğimiz bütün güzel ve kötü duygular oradaydı ve benim onlarla baş etmeye gücüm kalmamıştı. Her biri bambaşka zamanlarda zihnimi yokladığında, her defasında başka bir yerden parçalanıyor ve kan revan içinde bir çıkış yolu bulmak için sürükleniyordum. 

    İnsanın bedeniyle değil de zihniyle ve yüreğiyle parçalanıp gitmesi ne tuhaf şeydi. Dışarıdan tek ve bütün iken, gel gör ki zihninde birçok düşünce dans ediyordu. Üstelik bu dans acemice ve beceriksizceydi. Ayağını veyahut kolunu nereye atacağını, hangi yöne döneceğini bilemeyen bir dansçı gibi her türden düşünce bu beyin selinde oradan oraya geçiyordu. Hepsi de acımı unutmama engel olmaktan başka işime yaramıyordu. Yüreğim ise yıllar sonra birine güvenmenin zararını ağır bir bedelle görüyordu. Boş kalmalıydı, söküp onu atmalıydı. Ama direniyor ve asla buna izin vermiyordu. İçeriden kapatmıştı kendini ve ne olursa olsun üzgün bir halde olacakları sessizce bekliyordu. Umudu var mıydı bilinmez. Saklanıyordu.

      Bu gece her şeyin kötüye gittiği ve darmadağın bir kalple kalakalmayı tattığım gecelerden sadece biriydi. Acı yine beni bir dalga gibi sağa sola savuruyor, kendimi kurtardığımı sandığım anda denizin sularıyla yıkanmış bir hale dönüşüyordum. Kanıyordu bu yara. Hem de durmadan. Merhemini bulamazdım. Çünkü o gülüş benim yanımı çoktan terketmişti. 

    Derdim çoktu da derman neredeydi? Bir gün onun acısı da dinecek miydi yoksa her zaman beni yoklamaya devam mı edecekti? Hiçbir şey bilmiyor ve soğuktan uyuşmuş halde kumsalda uzanıyordum. Yıldızlarla konuşuyordum ve yüreğime yalanlar söylüyordum. Geçerdi elbet. Çabucak geçerdi. 

   Acı beni sarıp sarmalıyor ve rüzgar beni alıp götürüyordu. Şaşkındım, ürkek ve yalnızdım. Aşk beni bulmuştu da o kadın beni kandırmıştı. Aşka değil de ona kızıyordum. Ve sonunda gece kendini güne bırakırken ben, zihnim ve yüreğim kumun altında karşılıyorduk onu. Güneşe tahammülüm şu an yoktu. Belki aylar sonra olurdu. Kim bilir? Şimdi ben kendi karanlık ve ucu görünmeyen tünelimde ayaklarım çıplak, ellerimde çiçeğimin dikenleri düşe kalka yürüyecektim. Ta ki düşmemeyi öğrenene dek. O zaman geldiğinde her şey berrak bir hal alacaktı. Zihnindeki düşünceler sıralarına geçecek, kalbim benim iyiliğimi seçecek ve gözlerim güneşe hazır olacaktı. 

   Şimdilik dışım uyuyor, içim ise uzun ve zorlu bir savaşa giriyordu. Tünelin sonundaki aydınlığı bulursa kazanacaktı. Yeniden kendi yaktığı yangının küllerinden doğacaktı. Doğmalıydı. Çünkü hayat her zaman bir yerlerde bir çiçek açardı. Bir ışık bulurdu ektiğiniz tohum. Öyle umut ediyordum kendim bile kendimden bu sırrı saklayarak. Bilmeden aydınlığa göz kırpıyordum.

Derya BALLI 

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Derya BALLI Psikolog / Yazar Kalbimin Son Notası / Siyah ve Beyaz: Mısra'nın Yolculuğu kitaplarının yazarı.