SOSYAL ÇÖKÜŞ SESSİZ BAŞLAR

Bir toplum bir sabah uyandığında çökmez. Ne değerleri bir günde kaybolur ne de insanlığı bir gecede tükenir. Sosyal çöküş, çoğu zaman kimsenin fark etmediği küçük değişimlerle başlar. Önce selamlar azalır, sonra hâl hatır sormalar unutulur. Komşunun derdi kapımızı çalmaz, başkasının acısı yüreğimize dokunmaz. Zamanla vicdanın yerini çıkar, saygının yerini tahammülsüzlük, dayanışmanın yerini bireysel hesaplar alır.

Ve toplum, en büyük kaybını yaşarken bunu çoğu zaman ilerleme zanneder.

Asıl tehlike, kötülüğün artması kadar iyiliğin sessizleşmesidir.

Bugün çevremize baktığımızda düşündürücü bir tabloyla karşı karşıyayız. İnsanlar birbirini dinlemek yerine yargılıyor, anlamak yerine suçluyor. Farklı düşüncelere tahammül giderek azalıyor. Trafikte sabırsızlık, günlük hayatta nezaketsizlik, sosyal medyada ölçüsüzlük sıradanlaşıyor.

Oysa medeniyet yalnızca yolların, binaların ve teknolojinin gelişmesiyle ölçülmez. Medeniyet; insanın insana nasıl davrandığında, güçsüzü nasıl koruduğunda, farklı olana nasıl yaklaştığında kendini gösterir.

Peki, çocuklarımıza hangi toplumu bırakıyoruz?

Saygının zayıfladığı, emeğin yeterince değer görmediği, dürüstlüğün zaman zaman kaybettiği, insanların birbirine güvenmekte zorlandığı bir ortamda geleceğe güvenle bakmak mümkün müdür?

Sosyal çöküşün en tehlikeli aşaması, yanlışların normalleşmesidir. Haksızlık karşısında susmak, başkasının mağduriyetini görmezden gelmek, sorumluluğu sürekli başkalarına yüklemek… Bunlar yalnızca bireysel davranışlar değildir; toplumsal yapıyı içeriden aşındıran ciddi işaretlerdir.

Elbette her şeyin kötüye gittiğini söylemek doğru değildir. Bu ülkede hâlâ iyilik için mücadele eden, emeğiyle yaşayan, komşusunun kapısını çalan, ihtiyaç sahibine el uzatan, çocuklara umut aşılayan milyonlarca insan var. İşte toplumun gerçek gücü de bu insanlarda saklıdır.

Ancak artık kendimize şu soruyu sormak zorundayız:

Biz nasıl bir toplum olmak istiyoruz?

Daha fazla tüketen ama daha az paylaşan mı? Daha fazla konuşan ama daha az dinleyen mi? Birbirini tanımayan, birbirine güvenmeyen, yalnızca kendi çıkarını düşünen bireylerden oluşan bir toplum mu?

Yoksa sevgiyi, saygıyı, adaleti, merhameti ve dayanışmayı yeniden hayatın merkezine koyan bir toplum mu?

Çözüm, büyük sözler söylemekten değil, küçük ama samimi adımlar atmaktan geçiyor. Bir çocuğu dinlemek, yaşlı bir komşunun hâlini sormak, haksızlığa karşı ses çıkarmak, emeğe saygı göstermek ve insan olmanın sorumluluğunu unutmamak…

Çünkü toplumları ayakta tutan yalnızca kanunlar ve kurumlar değil, vicdanlı insanlardır.

Sosyal çöküş sessiz başlar; fakat sonuçları bütün bir toplumu etkiler. Bir toplumun gerçek kaybı ekonomik zorluklardan ibaret değildir. Asıl kayıp, insanın insana olan güvenini, sevgisini ve saygısını yitirmesidir.

Unutmayalım: Binalar yükselirken değerlerimiz çöküyorsa buna gelişme diyemeyiz.

Bir toplumun geleceği, sahip olduğu imkânlarla değil, koruyabildiği insanlık değerleriyle ölçülür.

Mehmet GÖKSELLİ

Editör – Yazar – Yayın Kurulu Üyesi – Denetmen