KÖŞE YAZISI

BİR MİLLETİN KALBİNDE SAAT HÂLÂ 09.05

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Saatler 09.05'i gösterdiğinde bir millet susar, yüreğinde aynı özlem yeniden uyanır. Aradan 88 yıl geçse de Atatürk'ün yokluğu bir hüzün, bıraktığı miras bir emanettir. Çünkü bazı vedalar zamana yenilmez; bazı insanlar bir milletin kalbinden hiç gitmez.

Dilek Paltun

10 Kasım 2026 - 09:05

10 Kasım 2026 - 09:05 ⏱ 3 dk Okuma Süresi

0 10

BİR MİLLETİN KALBİNDE SAAT HÂLÂ 09.05

Bazı vedalar vardır; üzerinden yıllar geçse de hiçbir zaman tamamlanmaz.

10 Kasım 1938…

Saat 09.05'te Dolmabahçe Sarayı'nda bir ömür sona erdi. Bir millet, yalnızca kurucusunu değil, en zor günlerinde önüne düşen liderini, bağımsızlık mücadelesinin başkomutanını ve geleceğe umutla bakmasını sağlayan büyük devlet adamını kaybetti.

O sabah sirenler çaldığında hayat bir anlığına durdu. Sokaklarda adımlar yavaşladı, gözler doldu, başlar öne eğildi. Herkes aynı acıyı taşıyordu: Bir devrin mimarı, bir milletin kaderini değiştiren Mustafa Kemal Atatürk artık aralarında değildi.

Aradan yıllar geçti ama senin bıraktığın miras zamana yenilmedi Atam…

Sen, bir milletin kendi kaderini değiştirebileceğini gösterdin. Umutsuzluğun içinden bağımsız bir ülke çıkardın. Karanlığa karşı aklı, bilimi ve eğitimi savundun. Bize yalnızca bir vatan bırakmadın; onu korumanın, geliştirmenin ve gelecek kuşaklara taşımanın sorumluluğunu da emanet ettin.

Aradan 88 yıl geçti. Takvimler değişti, kuşaklar birbirini izledi. Seni hiç görmemiş çocuklar büyüdü; adını kitaplardan öğrendi, fikirlerinle tanıştı. Fotoğraflarına baktı, konuşmalarını dinledi. Belki de içlerinden aynı soruyu geçirdi:

Bir insan, aradan bunca yıl geçmesine rağmen nasıl hâlâ bu kadar çok insanın hayatında yer bulabilir?

Çünkü bazı insanlar yaşadıkları yıllarla değil, geride bıraktıkları eserlerle ve değiştirdikleri hayatlarla yaşar.

Saatler 09.05'i gösterdiğinde yine susacağız. Yine saygıyla eğeceğiz başımızı. Fakat seni anmak, birkaç dakikalık sessizlikten çok daha fazlasını gerektiriyor. Düşüncelerini anlamak, aklın ve bilimin ışığında yürümek, Cumhuriyet'e ve bize emanet ettiğin değerlere sahip çıkmak…

Sen aramızdan ayrıldın Atam; ama fikirlerin bu topraklarda yaşamaya, yolumuzu aydınlatmaya devam ediyor.

Rahat uyu.

Minnetle, özlemle ve saygıyla…

10 Kasım 1938 – Sonsuza dek…

Etiketler:

Önceki Makale

GİRİŞİM

Sonraki Makale

İÇİMDEKİ KIYAMET BÖLÜM 7 – KAPIYI ÇALAN GÖLGE

Tepkiniz Nedir?

Beğendim

Harika!

Sevdim

Eğlenceli

Kızdım

Üzgün

Wow

Dilek Paltun Bazı hikâyelerde suç, görünen yerde başlamaz. Ben de hikâyelerimi çoğu zaman bir cinayetten, kaybolan bir izden ya da cevabı olmayan bir sorudan yola çıkarak kuruyorum. Polisiye ve gerilim yazıyorum; karakterlerin sakladıklarını, geçmişin bugüne bıraktığı izleri ve gerçeğin ortaya çıkmadan önce geçtiği yolları anlatmayı seviyorum. Bazen bir ayrıntı bütün hikâyeyi değiştirir. Bazen en sessiz karakter, en çok şeyi bilir. Arada gündelik hayata ve gündeme dair yazılar da yazıyorum. Ama burada çoğunlukla suçun gölgesinde dolaşan hikâyeler var. Kapıyı araladım. İçeride ne olduğunu öğrenmek için ilk sayfayı çevirmeniz yeterli.