İNSAN NEDEN KENDİNİ GÖREMEZ

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...
2 Mayıs 2026 - 23:37
 1  20
İNSAN NEDEN KENDİNİ GÖREMEZ

İnsan Neden Kendini Göremez?

Geçen gün beş yaşındaki kızımla sohbet ediyorduk. Sıradan bir anne–kız anı gibi başlayan konuşma, bir anda beni durduran bir soruya dönüştü.

“Anne,” dedi, “insan neden kendini göremez?”

Ne demek istediğini tam anlamak için sordum:
“Nasıl yani kızım?”

“Şimdi ben sana bakıyorum ya,” dedi, “seni görebiliyorum gözlerimle. Ama kendimi neden seni gördüğüm gibi göremiyorum?”

O an cevap vermeden önce içime döndüm. Gerçekten döndüm.
Çünkü bu soru yalnızca ona ait değildi sanki. Bana sorulmuş gibiydi.

Kendi kendime şunu düşündüm:
Acaba kızımın bu soruyu sorması bana bir hatırlatma mıydı?

Ben çoğu zaman karşımdakinin ne hissettiğini düşünürüm. Ne istediğini, neye ihtiyacı olduğunu, ona nasıl destek olabileceğimi… İnsanları dinlerim, anlamaya çalışırım, yardımcı olmaya niyet ederim. Birinin yükü varsa hafifletmek isterim. Ama sıra kendime geldiğinde hep bir sonraya bırakırım. “Hallederim ya,” derim.
Oysa insan, başkalarını anlamaya bu kadar çabalarken kendini hep erteleyince, bir süre sonra kendini gerçekten göremez hâle geliyor. Çünkü durup kendine bakmıyor, kendini dinlemiyor.

Ve insan kendini sürekli ertelediğinde, bir süre sonra kendine yabancılaşıyor.

Bunlar içimden geçerken kızımın yüzüne baktım.
“Çok güzel bir soru sordun,” dedim. “Bir düşüneyim.”

Sonra ekledim:
“Aslında insan kendini de görebilir.”

Gözleri merakla parladı.
“Nasıl görebilir anne?”

Tam anlatmaya başlayacaktım ki, bu kez o söze girdi.
“Ben söyleyeyim mi?” dedi.

“Tabii,” dedim.

“Mesela,” dedi, “gölgesine bakabilir. Aynaya bakabilir. Sudaki yansımasına bakabilir.”

O an sustum. Çünkü farkında olmadan söylediği şey, insanın kendine bakmaya çalıştıkça kendinden uzaklaştığını hatırlatıyordu.

Biraz sonra ben de kendi cevabımı ekledim.

“Kızım,” dedim, “bunlar doğru. Ama insan kendini başka bir şekilde daha görebilir.”

“Nasıl?” dedi.

“Gönül gözüyle baktığında,” dedim. “Ruhunu dinlediğinde.”

Sonra ona şöyle anlattım:

“Bak,” dedim, “ben sana bakıyorum ama baktığımla gördüğüm şey her zaman aynı değil. Gözle bakmak başka, gönülle görmek başka. Mesela sen bazen benden uzaktasın. Okulda olduğun zamanları düşün. Ama ben seni görmüyorum sanma. Seni hissediyorum.”

“Nasıl yani?” dedi.

“Çünkü seni seviyorum,” dedim. İnsan sevdiğini gözle değil, kalbiyle görür. Ben sana gönül gözüyle bakıyorum. Sen uzakta olsan bile ben seni görürüm. Sevgi, mesafeye ihtiyaç duymaz.

O an yüzündeki ifade değişti. Anlamaktan çok hatırlayan bir hâli vardı sanki.

İşte o an anladım:
İnsan kendini neden göremez sorusunun cevabı, insanın kendini ne kadar dinlediğiyle ilgili.

İnsan kendini göremez; çünkü çoğu zaman kendine dönmez.
Başkalarını anlamaya çalışırken, kendi sesini susturur.
Hissettiklerini erteler, yorgunluğunu görmezden gelir, ihtiyaçlarını sonraya bırakır.

Oysa insan önce kendine dönmeli.
Önce kendini dinlemeli.
Çünkü kendini duymayan bir kalp, başkasını da bir yere kadar duyabilir.

Kızım o gün bana sadece bir soru sormadı.
Bana durmamı, içime bakmamı ve kendimi hatırlamamı sağladı.

Belki de insan kendini göremiyorsa, aynaya bakmadığı için değil…
Kendine bakmayı unuttuğu içindir.

 

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Burçak Sorhun Kaldırımda Açan Çiçek ve Sevgiyle Değişen Dünya adlı kitapların Yazarı...