Yalnızlığın Duyguları

Yalnızlığın Duyguları.

İnsan bazen o kadar çok insanın içinde bile yalnız kalabiliyor ve hissedebiliyor. İnsan yalnızlığında anıları, sevdikleri aklına geliyor. Yaptığı hatalar ama bunlardan ders çıkardığı, tecrübe edindiği ve birçok şey aklına geliyor. Bazen bir gök gürültüsü, bazen hastalıklar ve bazen hüzünsüzlük; bunlara benzer birçok şey yalnız olduğunu hatırlatıyor. Tabii ki de hiçbir insan yalnız değil, Allah var ama insanın insana ihtiyaç duyduğu veya zor anında yanında olmasını istediği oluyor. Ben bazen yalnızken ölen sevdiklerimi düşünür, ağlarım. Mutlu anılarım aklıma gelir, "Keşke derim; keşke bana sorsalardı, bu anlara geri dönmek ister misin?" Hiç düşünmem, dönerdim. Çoğu zaman kendi yalnızlığımı bırakıp başkalarının hayattaki zor şartlarda yalnızlığını düşünüp yine de halime şükrederim. "Bazen dünyada hiç akraban, sevdiklerin kalmasa, bir ben kalsam ne yapardım diye düşünüp; böyle olan insanlar acaba ne yapıyor gerçekten?" Çok zor, ince düşünceler beliriyor kafamda. Yalnızlık galiba böyle bir şey.

“Yalnızlık, insanın en çok eksiklerini değil; aslında en çok kimi özlediğini, neye ihtiyaç duyduğunu ve kalbinde sakladığı en derin duyguları fark ettiği yerdir. Ve insan, en çok yalnız kaldığında anlar; kalabalıkların değil, bir yüreğin yettiğini.”