Herkesi Anlarken Kendini Unutmak

Herkesi Anlarken Kendini Unutmak

​Hiç düşündün mü, neden bazı insanlar herkesi anlamaya çalışırken en çok kendileri yorulur?

​Birinin sana neden kötü davrandığını düşünürsün; "Belki zor bir dönemden geçiyordur." dersin. Seni kırar, yine onu anlamaya çalışırsın. Seni üzer, yine onun tarafından bakarsın. Sana değer vermez, yine "Belki kafası doludur." diye kendini ikna edersin.

​Sonra bir gün fark edersin ki herkesin duygusuna yer açarken kendi duygularını koyacak yer bırakmamışsın.

​Empati güzel bir şeydir; insanları anlamamızı, affetmemizi, bağ kurmamızı sağlar. Ama bazen empati adı altında kendimize haksızlık ederiz. Çünkü bir insanın neden öyle davrandığını anlamak, onun davranışını haklı çıkarmaz. Bunu öğrenmek kolay değildir. Çünkü sen vicdanlıysan "Ben de onun yerinde olsaydım?" diye düşünürsün. Ama bazen sormamız gereken soru şudur: "O benim yerimde olsaydı bana bunu yapar mıydı?"

​İşte insanın içindeki savaş tam burada başlar. Bir tarafın "Onu anla." der; diğer tarafın ise sessizce, "Peki beni kim anlayacak?" diye sorar.

​Kendini düşünmeye başladığında da suçluluk hissedersin. "Acaba bencil mi oldum?" dersin. Hayır. Her şeye yetişememek bencillik değildir. Herkesi memnun edememek bencillik değildir. Bir ilişkide sürekli veren taraf olmak istememek bencillik değildir. Sana zarar veren bir şeyden uzaklaşmak ise hiç değildir. Kendini düşünmek, başkalarını önemsemeyi bırakmak değil; kendini de önemsemeye başlamaktır.

​Belki yıllardır insanların seni nasıl gördüğünü düşündün: "Ne derler?", "Üzülür mü?", "Yanlış anlar mı?", "Beni kötü biri sanır mı?"

​Peki hiç kendine sordun mu: "Ben böyle yaşamaya devam edersem ne hissedeceğim?"

​İnsan bazen yalnız kalmaktan değil, kendini kaybetmekten korkmalı. Çünkü yanlış insanların yanında kalabalık olmak, doğru yerde tek başına olmaktan daha ağır gelebilir.

​Ve belki de hayatın en büyük olgunluğu şudur:

​Birini anlayabilirsin ama hayatında tutmayabilirsin.

​Birini sevebilirsin ama kendinden vazgeçmeyebilirsin.

​Birini affedebilirsin ama aynı kapıyı tekrar açmayabilirsin.

​Çünkü affetmek unutmak değildir, anlamak da katlanmak değildir. Bazen kendine verebileceğin en büyük değer, ilk kez başkasını değil kendini seçmektir.

​Ve bunu yaptığında belki bazı insanlar seni değişmekle suçlayacak. Oysa sen değişmedin; sadece yıllardır herkese verdiğin anlayışın birazını kendine vermeye başladın.

​Belki de ihtiyacın olan şey daha fazla sabretmek değil... Kendine de başkalarına gösterdiğin kadar merhamet göstermek.