ALMANYA TRENİ 6.CI BÖLÜM - KASABADAN KÖYE GELİN GÖNDERME VE DÜĞÜN

KASABADAN KÖYE ATLA GELİN GÖNDERME VE DÜĞÜN

Bazen bir gelin yalnızca bir eve değil… Bir köyün hafızasına gelir.”

Nihayet beklenen gün gelmişti.

Daha güneş doğmadan kasabanın taş sokakları hareketlenmişti.

Evlerin önünde kadınlar son hazırlıkları yapıyor, genç kızlar bohçaların düğümlerini sıkıca bağlıyor, çocuklar ise süslenen atların etrafında heyecanla dolaşıyordu.

Şakire’nin çeyizi günlerdir konuşuluyordu.

Odalar dolusu el emeği…

İşlemeli yorganlar…

Kanaviçeler…

İncecik danteller…

Rengârenk oyalı yazmalar…

Kırlentler…

Dokuma kilimler…

Perdeler…

Bakır kazanlar…

Sandıklar dolusu çeyiz…

Kasabadan gelen kadınlardan biri hayranlıkla,

“Bu kadar çeyizi bir arada ilk defa görüyorum.”

dedi.

Bir başkası gülümseyerek,

“Bu çeyiz bir eve değil, koca bir köye yeter.”

diye karşılık verdi.

Gerçekten de herkes aynı şeyi söylüyordu.

Kasabada o güne kadar görülen en gösterişli çeyizlerden biriydi.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte üç at hazırlandı.

Birine büyük ceviz sandıkları yüklendi.

Diğerine kilimler, yorganlar ve bohçalar bağlandı.

Üçüncü ata ise bakırlar ve diğer ev eşyaları yerleştirildi.

En önde duran beyaz at ise yalnızca gelin içindi.

Yelesine kırmızı kurdeleler bağlanmış, alnına nazarlık takılmıştı.

İnce işlemeli gelin örtüsü omuzlarına bırakılan Şakire sessizce kapıya çıktı.

Fatma Ana gözyaşlarını gizlemeye çalışarak son kez başını düzeltti.

“Allah mesut etsin kızım.”

dedi.

Şakire cevap veremedi.

Boğazındaki düğüm konuşmasına izin vermiyordu.

Kapının önünde bekleyen kadınlardan biri gülerek,

“Haydi Şakire…”

“Ata bin…”

“Gelin gidiyorsun.”

dedi.

İki kadın koluna girerek onu yavaşça beyaz ata bindirdi.

O an avluda derin bir sessizlik oluştu.

Ardından dualar yükselmeye başladı.

Annesi gözyaşlarını sile sile kızına bakıyordu.

Babası dimdik durmaya çalışıyordu.

Ama gözlerinin dolduğu her hâlinden belliydi.

Gelin alayı ağır ağır kasabadan ayrıldı.

Tozlu yollar…

Dere kenarları…

Patika yollar…

Bağlar…

Bahçeler…

Her adım Şakire’yi çocukluğundan biraz daha uzaklaştırıyordu.

Yol boyunca türküler söylendi.

Kadınlar mani okudu.

Çocuklar atların peşinden koştu.

Uzun yolun sonunda köy görünmeye başladığında davul sesi çoktan dağlara yayılmıştı.

Köy meydanı insanlarla doluydu.

Herkes gelin alayını bekliyordu.

“Şakire Gelin geliyor!”

Sesleri köyün bir ucundan diğer ucuna kadar yayıldı.

At köy meydanına girerken herkes ayağa kalktı.

Memduh uzaktan gelini izliyordu.

Kalbi yerinden çıkacak gibiydi.

Şakire ağır ağır attan indirildi.

Kaynanası onu kapıda karşıladı.

“Evin bereketiyle geldin kızım.”

dedi.

Şakire sağ ayağıyla eşiği geçti.

Arkasından dualar yükseldi.

“Allah ağız tadı versin.”

“Yuvanız daim olsun.”

“Bir yastıkta kocayın.”

Ardından düğün başladı.

O gün yalnız iki aile değil…

Neredeyse bütün köy aynı sofrada buluşmuştu.

Üç davar kesildi.

Biri damat tarafından…

Biri gelin tarafından…

Biri de köylülerin ortak ikramı olarak.

Büyük bakır kazanlarda etli pilavlar kaynadı.

Kazanların başında kadınlar hiç durmadan yemek pişirdi.

Misafirlerin biri kalkıyor, diğeri oturuyordu.

Davul hiç susmuyordu.

Zurna köyün her sokağında yankılanıyordu.

Gençler halay çekiyor…

Yaşlılar dualar ediyor…

Çocuklar ise atların peşinde koşarak bayram sevinci yaşıyordu.

Akşam olduğunda ateşler yakıldı.

Türküler söylendi.

Köyün dört bir yanından gelen insanlar geç saatlere kadar eğlendi.

Şakire, gelin tülünün ardından bütün bu kalabalığı izledi.

İçinden,

“Demek insan bazen bir ata binerek bambaşka bir ömre gidiyormuş.”

diye geçirdi.

Memduh da uzaktan ona baktı.

İkisi de konuşmadı.

Ama gözleri aynı cümleyi söylüyordu.

“Artık aynı yoldayız.”

O gece yapılan düğün yıllarca unutulmadı.

Köylüler uzun zaman boyunca,

“Şakire Gelin’in düğünü gibisi bir daha olmadı.”

diye anlattılar.

Çünkü gerçekten de öyle oldu.

Kısa bir süre sonra köyde yaşanan büyük bir kavganın ardından kalabalık düğünler yasaklandı.

Günler süren gelin alayları…

Davullar…

Zurnalar…

Atlı düğünler…

Büyük şölenler…

Artık eskisi gibi yapılamadı.

Bu yüzden yıllar sonra köylüler hep aynı cümleyi kuracaktı:

“Şakire Gelin’in düğünü, köyün son büyük düğünüydü.”

Ve o düğün…

Yalnızca iki gencin evlendiği bir gün değil…

Bir dönemin de sessizce kapanan son sayfası olmuştu.

Devam edecek…