ALMANYA TRENİ 41. BÖLÜM – ALMANYA’DAN GELEN HEDİYELER

41. BÖLÜM – ALMANYA’DAN GELEN HEDİYELER

Memduh’un Almanya’dan köye gelişi, çocukların hafızasında bambaşka bir yer etmişti.

Çünkü Memduh yalnızca kendisi dönmemişti.

Gurbette geçirdiği günlerin ardından yanında çocuklarına getirdiği küçük hediyeler de vardı.

O zamanlar köyde oyuncak öyle kolay bulunan bir şey değildi.

Çocuklar, ellerine geçen tahta parçalarıyla, taşlarla, bazen de kendi hayallerinden yaptıkları oyuncaklarla oynardı.

Memduh’un getirdiği iki peluş ayıcık ise Gülfem ile Firuze’nin ilk gerçek oyuncakları olmuştu.

İki tane ayıcık…

Biri Gülfem’in, biri Firuze’nin olacaktı.

Ama işin içine çocukluk girince, iki ayıcığın iki çocuğa ait olması o kadar da kolay değildi.

Gülfem ayıcığını bırakmak istemiyordu.

Firuze de kendi ayıcığını başkasına vermek istemiyordu.

Mahallenin çocukları ayıcıkları ellerinden almaya çalışırdı.

İki kardeş hemen oyuncakları vermek istemese de yine de arada oynamalarına izin verirlerdi.

Çocuklar ise oyuncaklarına sımsıkı sarılırdı.

Onlar için o iki peluş ayıcık sıradan bir oyuncak değildi.

Babalarının Almanya’dan getirdiği ilk oyuncaklardı.

Memduh’un getirdikleri yalnızca oyuncaklarla sınırlı değildi.

Almanya’dan Rama yağı ve çikolata da getirmişti.

O yıllarda bunlar da çocukların gözünde bambaşka şeylerdi.

Özellikle çikolata…

Çocukların yüzünü güldüren küçük bir mutluluktu.

Rama yağı ise Şakire’nin çok sevdiği şeylerden biri olmuştu.

Ekmek sofraya geldiğinde Rama yağını ekmeğin üzerine sürerlerdi.

Şakire de bundan çok hoşlanırdı.

Memduh’un getirdiği küçücük bir şey, sofranın başında ailece paylaşılan güzel bir anıya dönüşürdü.

Çocuklar çikolataya sevinir…

Şakire Rama yağını sever…

Memduh da onların mutluluğunu izlerdi.

Belki Almanya’da çalışırken kazandığı paralar çok büyük değildi.

Ama ailesine dönerken aldığı küçücük şeylerin onların yüzünde oluşturduğu mutluluk, Memduh için parayla ölçülemeyecek kadar değerliydi.

Gülfem’in ise babasının getirdiği hediyeler arasında unutamadığı başka bir şey vardı.

Kırmızı ayakkabılar…

Memduh Almanya’dan geldiğinde Gülfem’e bir çift kırmızı ayakkabı getirmişti.

Gülfem ayakkabıları gördüğü anda çok sevmişti.

Kırmızı…

Parlak…

Güzel…

Onun için dünyadaki en güzel ayakkabılardı.

O kadar sevmişti ki onları çıkarmak istemiyordu.

Sabaha kadar ayağından çıkarmadan durdu.

Gece yatağa girdiğinde bile ayakkabıları ayağındaydı.

Çocuk aklı işte…

Kendi kendine:

“Kimse elimden almasın.”

Diye düşünüyordu.

Ayakkabıları çıkarmadan uyudu.

Ama sabah uyandığında bir baktı ki ayakları boş.

Ayakkabıları yoktu.

Hemen yatağından kalktı.

Gözleri ayakkabılarını aramaya başladı.

Bulduğu anda da hiç vakit kaybetmeden tekrar giydi.

Sanki biri gelip elinden alacakmış gibi…

O kırmızı ayakkabılar artık onun için yalnızca bir ayakkabı değildi.

Babasıyla birlikte Almanya’dan gelmiş bir mutluluktu.

Sonra bir de kırmızı paltosu vardı.

Gülfem ilkokula başladığında o palto onun için çok özeldi.

Çünkü okulda başka çocuklarda böyle bir palto yoktu.

Gülfem’in kırmızı paltosu vardı.

Onu giyip okula gittiğinde kendisini farklı hissederdi.

Belki çocuklar bunun ne kadar önemli olduğunu bilmiyordu.

Ama Gülfem biliyordu.

Babası Almanya’dan getirmişti.

Memduh’un Almanya’dan getirdiği şeylerden biri de o zamanlar köyde pek görülmeyen bir radyo-pikaptı.

Radyo evin içinde durduğunda herkesin dikkatini çekmişti.

Çünkü o zamanlar herkesin evinde radyo yoktu.

Memduh’un getirdiği bu cihaz, evin içinde adeta yeni bir dünyanın kapısını açmıştı.

Bir düğmeye basıldığında uzaklardan sesler geliyordu.

Şarkılar…

Konuşmalar…

Haberler…

Bazen de müzik…

Çocuklar merakla radyonun çevresinde toplanıyordu.

Gülfem için ise o cihazın anlamı daha da büyüktü.

Çünkü babasının geldiği uzak ülkeden, yanında getirdiği başka bir dünyaydı.

Almanya…

Çocukların gözünde artık yalnızca babalarının çalıştığı uzak bir yer değildi.

Oradan kırmızı ayakkabılar geliyordu.

Kırmızı bir palto geliyordu.

Peluş ayıcıklar geliyordu.

Çikolata geliyordu.

Rama yağı geliyordu.

Ve evin içinde uzaklardan sesler getiren bir radyo-pikap duruyordu.

Şakire çocuklarına bakıp gülümsüyordu.

Gülfem ayıcığını kucağına almış…

Firuze kendi oyuncağına sarılmış…

Bir köşede kırmızı ayakkabılar…

Bir başka yerde kırmızı palto…

Ve evin içinde radyodan yayılan ses…

Bütün bunlara baktığında Memduh’un Almanya’da geçirdiği günlerin boşa gitmediğini düşünürdü.

Çok çalışıyordu.

Çok yoruluyordu.

Ailesinden uzakta kalıyordu.

Ama kazandığı parayla ailesine küçük de olsa mutluluklar taşıyabiliyordu.

Onun için asıl zenginlik buydu.

Çocuklarının gözlerindeki sevinç…

Şakire’nin yüzündeki tebessüm…

Evlerinin içinde duyulan çocuk sesleri…

Ve birlikte geçirilen kısa zamanlar…