ALMANYA TRENİ 25. Cİ BÖLÜM -  KARA TREN

ALMANYA TRENİ 25. Cİ BÖLÜM - 

KARA TREN

Sirkeci Garı’nın dev saati sabahın ilk saatlerini gösterirken peron insan seliyle dolmuştu.

Kara tren, siyah gövdesi ve bacasından yükselen koyu dumanıyla rayların üzerinde sessizce bekliyordu.

Vagonların önünde ellerinde listeler bulunan görevliler, Almanya’ya gidecek işçileri tek tek kontrol ediyordu.

Memduh cebinden evraklarını dikkatlice çıkardı.

Görevli, pasaportuna ve çalışma belgelerine uzun uzun baktı.

Sonra başını kaldırıp kısa bir şekilde,

“Geçebilirsiniz.”

Dedi.

Memduh derin bir nefes aldı.

Artık geri dönüş yoktu.

Peronda farklı şehirlerden gelen yüzlerce insan vardı.

Kiminin elinde eski bir tahta bavul...

Kiminin sırtında çuval...

Kiminin koltuğunun altında annesinin ördüğü yün battaniye...

Her bavulun içinde birkaç parça elbise...

Bir çift ayakkabı...

Biraz yiyecek...

Ve yıllarca süreceğini kimsenin tahmin edemediği umutlar vardı.

Görevliler yolculuk boyunca dağıtılmak üzere küçük kumanyalar verdiler.

Bir somun ekmek...

Bir parça beyaz peynir...

Bir kutu konserve...

Birkaç zeytin...

Bir şişe su...

Memduh kumanyayı çantasına yerleştirirken aklına Şakire geldi.

“Şimdi o da çocukları kaldırmıştır.”

Diye geçirdi içinden.

Belki Gülfem avluda tavukların peşinden koşuyordu.

Belki Firuze annesinin kucağında uyuyordu.

Bu düşünce hem içini ısıttı hem de boğazını düğümledi.

Uzun ve keskin bir düdük sesi duyuldu.

Lokomotif ağır ağır homurdanmaya başladı.

Görevliler yüksek sesle bağırıyordu.

“Haydi...”

“Yerlerinize geçin!”

İşçiler bavullarını kucaklayıp vagonlara yöneldi.

Memduh ahşap basamaklardan çıkarak vagona girdi.

İçerisi düşündüğünden de kalabalıktı.

Tahta sıralar çoktan dolmuştu.

Koridorlarda bile insanlar ayakta bekliyordu.

Bazıları bavullarını yere koyup üzerine oturmuştu.

Memduh pencereye yakın küçük bir boşluk buldu.

Tahta bavulunu ayaklarının dibine bıraktı.

Tren sarsılarak hareket etti.

Önce yavaş...

Sonra biraz daha hızlanarak...

İstanbul geride kalıyordu.

Perondaki insanlar mendiller sallıyor, son kez el ediyordu.

Kimi sessizce ağlıyor...

Kimi dua ediyor...

Kimi ise sadece trene bakıyordu.

Memduh pencereye yaslandı.

Şehrin minareleri yavaş yavaş gözden kaybolurken cebindeki küçük Kur’an-ı Kerim’e dokundu.

Şakire’nin vedalaşırken söylediği söz kulaklarında yankılandı.

“Allah seni korusun.”

Saatler ilerledikçe vagondaki insanlar birbirleriyle konuşmaya başladı.

Yanındaki yaşlı adam elindeki ekmeği ikiye böldü.

“Al kardeşim.”

“Beraber yiyelim.”

Memduh teşekkür ederek ekmeği aldı.

Kısa süre sonra vagonda küçük sofralar kurulmuştu.

Bir köşede peynir dolaşıyor...

Başka bir yerde zeytin ikram ediliyordu.

Konserve kutularının kapakları açılıyor, herkes yanında getirdiğini paylaşmaya çalışıyordu.

Hiç kimse birbirini tanımıyordu.

Ama aynı kaderi paylaşacaklarını biliyorlardı.

Gece çöktüğünde vagonun içi iyice ağırlaştı.

Kömür dumanı açık pencerelerden içeri doluyor...

Ter kokusu, yemek kokusu ve trenin is kokusu birbirine karışıyordu.

Ne doğru dürüst uzanacak yer vardı...

Ne de rahat uyuyacak...

Kimi başını bavuluna yasladı.

Kimi dizlerini karnına çekerek oturduğu yerde uyumaya çalıştı.

Her fren sesinde herkes birbirine çarpıyor...

Her virajda tahta bavullar yer değiştiriyordu.

Memduh ise gözlerini kapatsa da uyuyamıyordu.

Aklı hep köydeydi.

Şakire şimdi ne yapıyordu?

Gülfem babasını soruyor muydu?

Firuze onu hatırlayacak kadar büyüyecek miydi?

Pencereden dışarı baktı.

Karanlığın içinde rayların sesi hiç durmadan devam ediyordu.

Tak... tak... tak...

Sanki tren yalnızca demir raylarda değil...

Her vuruşunda Memduh’u biraz daha gurbete taşıyordu.

Önlerinde daha iki günlük uzun bir yol vardı.

Ve o yolun sonunda...

Hiç bilmedikleri bir hayat onları bekliyordu.

Devam edecek...