Kendi Ördüğü Diken

Kendi Ördüğü Diken

​Geniş vadinin ortasından temiz bir su akardı. Bu su ağaçları, çiçekleri ve çocukların oyun yerlerini sulardı. Toprak verimliydi. Ancak Eylülyeri köyüne dışarıdan gelip yerleşen Kenan geldikten sonra her şey değişti.

​Yıllar önce bu köye yerleşen Kenan, hırslı ve kimseyle geçinemeyen biriydi. Vadi ise köyün ortasında, herkesin ortak kullandığı, etrafı büyük ağaçlarla çevrili verimli bir yerdi.

​Kenan, elindeki her şeyi yalnız kendisine saklamak istedi. Vadideki meyve bahçesini ve oraya giden tek yolu kimseye vermemek için yola dikenli çengeller dizdi. Kimse geçmesin, çocuklar su kenarında oynamasın istiyordu. Topraklı yolu taşlarla ve dikenlerle kapattı. Yalnızca kendi evinde çürüyecek kadar çok meyve toplamak derdindeydi.

​Eylülyeri köyünün en eski kişisi olan ve herkesin sözüne güvendiği yaşlı Hasan Amca, bir gün Kenan'a yaklaşarak şöyle dedi:

​— Böyle yapma oğul. İnsanlar, çocuklar bu sudan ve yoldan uzak kalıyor. Paylaşmak güzeldir, elindekini bölüş.

​Kenan ise sertçe cevap verdi:

​— Burası benim toprağım, kimse geçemez. Malım bana kalacak.

​Hasan Amca başını sallayarak karşılık verdi:

​— Çok hırslısın. İnsanın iki vadi malı olsa üçüncüsünü ister; gözünü ancak toprak doyurur.

​Oysa hayat bencil hesaplara göre yürümezdi. Dikenli çengellerle çevrilen o yol, zamanla Kenan'ı yalnızlaştırdı. İnsanlar o yoldan uzaklaştı, bahçeye gelen giden kalmadı.

​Bahçedeki meyveler dallarında çürürken, Kenan yaptığı hatanın farkına vardı ama artık çok geç kalmıştı; çünkü kendi ördüğü o dikenler en çok kendi ellerini kanatıyordu.