BOŞLUKLA DOST OLMAK İNSANI NASIL HAFİFLETİR ?

Boşlukla Dost Olmak İnsanı Nasıl Hafifletir?

​İnsan, hayatı hep bir şeyleri doldurma çabasıyla geçirir. Sabah başlanan işler, akşama kadar yetişilen koşturmacalar, aileye sunulan destekler ve bitmek bilmeyen sorumluluklar… Bütün bu yoğunluğun ortasında bazen eliniz boş kalır. Emeğinizin karşılığını göremez, çabanızın somut bir sonuca varmadığını görürsünüz. İşte o an, içimize yayılan o büyük boşluk bizi korkutur. Oysa kaçtığımız o boşluk, aslında en dürüst aynadır.

​Boşlukla dost olmak, her şeyin kontrol altında olmadığını kabullenmekle başlar. İnsan; elinde olanların değil, elinden kayıp gidenlerin de hayatın bir parçası olduğunu anladığı an o ağır yükten sıyrılır. Sürekli bir şeyleri başarma, tam olma ve mükemmeli yakalama zorunluluğu insanı yorar. Avuçlarınız boş kaldığında, tutmaya çalışmaktan yorulduğunuz o hırslar da düşer ellerinizden.

​O boşluk hissiyle barıştığınızda, hayatın her anını bir sonuca bağlama mecburiyetiniz biter. Sadece çabalamanın, niyet etmenin ve yolda olmanın kendisi yeterli gelmeye başlar. Beklentiler azaldıkça zihin sakinleşir; zihin sakinleştikçe omuzlardaki yük hafifler. Çünkü insan, ancak hiçbir şey tutmadığı zaman kollarını gerçekten açabilir. Boşluk, bir eksiklik değil; yeni bir nefes alma alanıdır. Ve o sessiz boşlukla dost olan insan, hayatın rüzgârına karşı artık çok daha dirençli ve huzurludur.