SON KELİME

Bölüm 2: İŞKENCENİN ANATOMİSİ

 Kenan: “Hemen Dr. Ferit’i çağırın. Adli Tıp’a götürülmeden önce ilk incelemeyi burada yapsın. Bu daha önce karşılaştığımız hiçbir cinayete benzemiyor.”

Adli tıp uzmanı Dr. Ferit, olay yerine ilk incelemeyi yapmak için cesedin başına geldiğinde ortamda bir sessizlik hâkimdi. Mumların titrek ışığı, Serhat’ın yüzündeki dikilmiş gülümsemeyi daha da grotesk gösteriyordu. Kenan, gözlerini cesetten ayıramıyordu. Ayşe ise bir adım geride, nefesini tutmuş gibiydi.

Dr. Ferit: “Başlıyorum. Lütfen kimse dokunmasın. Bu sahne... alıştığımız türden değil.”

Murat, korku ve şaşkınlıkla izliyordu. İlk defa böyle bir cinayetle karşılaşmıştı donuk donuk bakıyordu. 

Kenan başını salladı. Dr. Ferit, eldivenlerini giydi ve cesedin etrafında yavaşça dönmeye, kurbanı dikkatlice incelemeye başladı.

Dr. Ferit: “Vücutta yaklaşık kırk beş adet kesik var. Her biri simetrik. Sanki cetvelle çizilmiş gibi. Rastgele değil. Bu... planlı.”

Kenan: “Kesikler nasıl yapılmış?”

Dr. Ferit: “Muhtemelen cerrahi bisturi. Derin değil, ama acı verici. Deri altına kadar iniyor. Bazıları hâlâ kanıyor. Ölümden hemen önce yapılmış olmalı.”

Ayşe, cesedin yanına çömeldi. Elini ağzına götürerek konuştu.

Ayşe: “Parmak uçları... yanmış. Tırnaklarının altına iğneler sokulmuş. Bu... bu bir ritüel. Katil, acıyı bir sanat gibi işlemiş.”

Dr. Ferit: “Daha fazlası var. Bakın... ayak bileklerinde sürtünme izleri. Zincirle bağlanmış. Vücut, saatlerce ters pozisyonda kalmış. Kan dolaşımı bozulmuş. Ama ölüm nedeni bu değil.”

Kenan: “Cinayet sebebi nedir?”

Dr. Ferit, cesedin boğazına eğildi. Elindeki pensle cesedin ağzını açtı. İçeriden kirli, kanlı bir bez parçası çıkardı.

Dr. Ferit: “Boğazına bu bez parçası tıkılmış. Soluk borusunu tamamen kapatmış. Ama daha da korkuncu... kurban, boğulmadan önce saatlerce işkence görmüş. Bilinci yerindeymiş. Gözleri açıkken yapılmış her şey. ”

Kenan’ın yüzü gerildi. Gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı.

Kenan: “Katil, onu izliyordu. Onun acısını seyrediyordu. Her saniyesini... her çığlığını.”

Ayşe, gözleri dolu dolu konuştu.

Ayşe: “Bu sadece bir cinayet değil. Bu bir mesaj. Katil, acıyı bir dil gibi kullanıyor.”

Kenan kurbanın cebinden çıkan nota tekrar baktı “31.10.2025”

Kenan: “Bugünün tarihi. Katil, zamanı bile işin içine katmış. Bu bir takvim mi? Yoksa bir geri sayım mı?”

Ayşe, cesedin yanındaki kanla yazılmış kelimeye baktı: “BAŞLANGIÇ”

Ayşe: “Her şey bu kelimeyle başlıyor. Belki de bu... ilk kurban.”

Kenan: “Ve bu sadece başlangıç. Devamının geleceği düşüncesi insanı ürkütüyor”

 “GÖZLE”

“Bu... bir emir mi? Bir uyarı mı? Yoksa katil, bizi izliyor olabilir mi?” diye yeniledi. 

Ayşe, ürpererek etrafa bakındı. Gerçekten de, karanlıkta bir çift göz onları gözetliyor olabilir miydi? Kenan ayağa kalktı, cesedin etrafında bir kez daha döndü. Her detay, bir bilmeceydi. Her yara, bir cümleydi.

Kenan: “Bu sahne... bir tiyatro sahnesi gibi. Katil, seyirciyi seçmiş. Ve biz... oyunun içindeyiz...”