Bazı aylar takvimde başlar, bazıları insanın içinde…

Eylül, işte o içimizde başlayan aylardan biridir.

Yazın gürültüsü çekilir, akşamlar derinleşir. Güneş hâlâ gökyüzündedir ama ışığında artık başka bir hikâye vardır: biraz veda, biraz özlem, biraz da insanın kendisiyle baş başa kalışı…

Eylül, yalnızca sonbaharın gelişi değildir.

Eylül, insanın içinde sakladığı cümlelerin gün yüzüne çıktığı mevsimdir.

Bazı insanlar gelir aklımıza. Bazı vedalar, yıllar geçse de bir mevsim kokusuyla yeniden hatırlanır.

Bazı ayrılıklar takvimden silinmez; yalnızca sessizleşir.

İnsan bazen birini değil,

Onun yanında olduğu hâliyle kendisini özler.

Belki Eylül’ün hüznü bu nedenledir.

Bize her şeyin geçici olduğunu usulca hatırlatır.

Ve insan o zaman anlar:

“Hayatta bazı şeyler kaybolduğu için değil, değiştiği için hüzün verir.”

Eylül, değişmenin en zarif bir biçimidir.

Tabiat bize sessizce şunu öğretir:

“Bırakmak, her zaman kaybetmek değildir.”

Ağaç yaprağını bırakır ama köklerinden vazgeçmez.

İnsan da, bazı insanları, alışkanlıkları ve hayalleri geride bırakmayı öğrenmelidir.

Her şeyi sonsuza kadar tutmak, hayatın değil; korkunun isteğidir.

Belki olgunluk da tam burada başlar:

“Her gideni geri getirmeye çalışmadığında, her suskunluğu cevaplandırmak zorunda olmadığını anladığında ve kendi kalbinin sesini başkalarının gürültüsünden ayırabildiğinde…”

Eylül, yalnızca hüzün değildir.

Eylül, hüznün içindeki zarafettir.

Bir sonun içinde yeni bir başlangıcı görebilmektir.

Hayat her zaman yüksek sesle konuşmaz.

Bazen tek bir akşam yeter.

Bir şarkı, bir koku, uzaklara dalan bir bakış…

Ve insan, uzun zamandır kendisinden sakladığı gerçeği birdenbire anlar.

Bazı cevaplar sessizlikte bulunur.

Gidenleri geri getiremeyiz.

Kırılan her şeyi onaramayabiliriz.

Yaşadıklarımızın ardından yeniden güçlü bir şekilde ayağa kalkabiliriz. 

Bazen hayat, yeniden başlamamız için önce bazı şeyleri bitirmeyi öğretir.

Hazan: Bir devrin kapanışında yeni bir hayatın ihtimalini görebilmektir.

Belki de bu yüzden Eylül’ü seviyoruz.

Her son, eksilmek değildir.

Bazı sonlar, insanın kendisine dönüş yoludur.

Ve bazen kalp susar…

Söyleyecek sözü kalmadığından değil;

Söylenecekler artık kelimelere sığmadığından.

Ve Eylül, sessizce gelir, sessizce gider. 

Takvimde bir ay değil sadece…

İşte tam da o zifiri karanlığın ortasında, Rebiülevvel ayının 12. gecesinde kâinat, büyük bir müjdeyle buluştu. Rahmet Peygamberi Muhammed Mustafa (s.a.v.) dünyaya teşrif etti.

O’nun doğumu, sıradan bir insanın dünyaya gelişi değildi. İnsanlık tarihinin en büyük zihniyet dönüşümlerinden biriydi.

O gece yaşananlar, yalnızca bir doğumun değil; insanlığın yeniden şekilleneceği bir dönemin habercisi olarak görüldü.

Kisra’nın sarayının sütunlarının sarsılması, zulüm kalelerinin bir gün yıkılacağının;

Sâve Gölü’nün kuruması, bâtılın yok oluşunun;

Bin yıldır yanan Mecusi Ateşi’nin sönmesi ise cehalet ve şirkin sonunun geleceğinin sembolik müjdeleri olarak anlatıldı.

Allah-u Teâlâ, Enbiyâ Suresi’nin 107. ayetinde şöyle buyurur:

“Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.”

O geldikten sonra karanlık aydınlığa, acımasızlık merhamete, cehalet ise ilme ve hakikate doğru yönelmeye başladı.

Peki biz bugün bu kutlu doğumu hayatımızın neresinde karşılıyoruz?

Yılda bir kez kandil simidi almak, sosyal medyadan tebrik mesajı paylaşmak ya da bu mübarek vakti yalnızca bir geceye hapsetmek…

Bunlar O’nu gerçekten anlamaya yetiyor mu?

Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) hayatına baktığımızda merhameti, adaleti, dürüstlüğü, emanete riayeti ve insanlara karşı güzel ahlakı hayatının merkezine aldığını görürüz.

Peki bizler O’nun sünnetini ne kadar yaşayabiliyoruz?

O’nun merhametini, adaletini ve dürüstlüğünü evimizde, işimizde, komşuluk ilişkilerimizde ne kadar yaşatıyoruz?

O’nun davranışları ve sünneti, günlük hayatımızda ne kadar yankı buluyor?

Asıl Mevlid, O’nun sünnetini, sevgisini ve güzel ahlakını kendi iç dünyamızda yeniden doğurmaktır.

Bu geceyi yalnızca bir kutlama olarak değil; ibadet, dua ve derin bir vicdan muhasebesi için vesile kılalım. Kendimize dönüp bakalım: O’nun bize bıraktığı merhamet, adalet ve güzel ahlak mirasının ne kadarını hayatımıza taşıyabiliyoruz?

Dualarımızın kabul, gecemizin mübarek olmasını diliyorum.

Bu gece kalbimize ve evimize O’nun nurunun, sevgisinin, adaletinin, dürüstlüğünün ve merhametinin yeniden doğması dileğiyle…

Rabbim kalan ömrümüzü geçen ömrümüzden hayırlı ve bereketli eylesin. Âmin.

Sevgili okurlarım, gönül dostlarım;

Her birinizi saygı ve sevgiyle selamlıyor, en güzel olan Yüce Allah’a emanet ediyorum.

“Oysa gerçek güç, dışarıdan gelen fırtınalara karşı içeride kurduğunuz o sarsılmaz kaleymiş. ”

“Kendi Omzundan Öpmeyi Öğrendiğinde Güçlüsün”

Hayat, bazen bizi en beklemediğimiz yerden, en güvendiğimiz kalelerden sınar. Bir sabah uyanırsınız ve kalabalıklar içinde yapayalnız olduğunuzu, sevginizin bir çöl kumuna saçıldığını ya da dost bildiklerinizin menfaat terazisinde tartıldığınızı görürsünüz. İşte o an, insanın önünde iki yol belirir: Ya kurban rolüne bürünüp “Neden ben? ”  diye hayıflanmak ya da bu acıyı bir zırh gibi kuşanıp “gerçekten güçlü”  olmayı seçmek.

Beklentinin Köleliğinden Kurtulmak

Çoğumuzun mutsuzluk reçetesi, “mutluluğu başkalarının cebine koymamızdır.” Birinin gelip bizi kurtarmasını, birinin elimizden tutup ayağa kaldırmasını bekleriz. “Oysa gerçek güç, seni unuttukları o ıssız sokakta kendi yolunu bulma becerisidir.” “Kim gelecek? diye etrafa bakmayı bıraktığın an, aslında ayağa kalkmışsın demektir. “Çünkü beklemek, bir tür esarettir. Beklentiyi kestiğinde özgürleşirsin.”

 “Çiğ Süt Emmiş" Olanlarla Veda 

İnsanı en çok yoran şey, vefasızlığın muhasebesini yapmaktır. “Acaba hata bende miydi?” sorusu, bir kemirgen gibi ruhunuzu yer bitirir. “Oysa bazı insanlar sadece kendi karanlıklarını yansıtırlar.” Değerini bilmeyenin yanından usulca uzaklaşmak bir yenilgi değil, bir “özsaygı zaferidir”.

“Seni çöle atanlara inat, sen kendi içinde bir yağmur damlası olmayı başarmalısın.” “Senin bereketin, onların kuraklığıyla sınırlı olmamalı.” 

 En Dibe Vurmanın Avantaji 

Dünya üzerinde yükselmenin tek bir garantili yolu vardır: En dibe vurmak. Çünkü en dipteyseniz, ayaklarınızı basacak sert bir zemin bulmuşsunuz demektir. O zemin, sizin yeni sıçrama noktanızdır. Sahte tesellilere, ruhu uyuşturan geçici çözümlere sarılmak yerine, o acıyla yüzleşmek gerekir. Başkasının dizinde ağlayarak dindirilen acı, o diz gidince yeniden başlar. “Oysa kendi yaranı kendin sardığında, o yara bir daha kanamaz; bir madalyaya dönüşür.”

Şah Damarındaki Güç 

En çaresiz hissettiğimiz anlarda, aslında en büyük koruma altındayızdır. “Bana kim yardım edecek?” fısıltısı zihnimizde yankılanırken, aslında bize bizden daha yakın olan o Yüce kudreti hatırlamak; duaya, Allah'a teslimiyete ve içsel bir inanca sarılmak insanın en büyük limanıdır. Hayatı bir imtihan olarak görmek, olup biten aksiliklerle kavga etmeyi bırakıp akışa güvenmeyi öğretir.

Sözün Özü; 

Gerçekten güçlü olmak istiyorsan, başkalarının senin için ne yapabileceğini düşünmeyi bırak. Kendi elini kendin tut, kendi gözyaşını kendin sil ve aynaya bakıp de ki:

“Ben buradayım, ayaktayım ve hikâyem henüz bitmedi. Ben kendi hikâyemi kendim yazarım!”

“Çünkü hayat, sadece kendi ayakları üzerinde durabilenlere gerçek bir sahne sunar...” 

Evet gönül dostları sözlerimi burada noktalarken, yazımla ilgili duygu ve düşüncelerinizi, varsa eleştirilerinizi yorumlara bekliyorum. Yüce Allah'a emanetsiniz... 

“Komutanım, Tüfek Basmıyor! ”

Seddülbahir’de gökyüzü, mermiden bir yorgan gibi çökmüştü Mehmetçiğin üzerine. Toz, duman ve kan birbirine karışmıştı. Siperlerin içinde, henüz bıyığı terlememiş bir delikanlı, elindeki tüfeği hırsla çekiştiriyor, mekanizmaya yükleniyordu. Gözlerinde yaş değil, görevini yapamamış olmanın verdiği o saf kahır ve hüzün vardı.

Yanındaki komutanına seslendi sesi titreyerek:

 “Komutanım! Yetiş... Tüfeğim bozuldu, tetik basmıyor!”

Komutan, barut karası içindeki askerin eline baktı. Gördüğü şey, bir tüfek arızası değildi. Gördüğü, insanlık onurunun en üst mertebesiydi. Tüfek sağlamdı; pırıl pırıl mekanizmasıyla emre amadeydi. Bozuk olan, eksik olan tüfek değil, o tetiği çekecek olan “parmaktı”. Bir şarapnel parçası, gencin parmağını bir tüy gibi koparıp götürmüştü de, vatan derdine düşen çocuk kendi canının eksildiğini fark etmemişti bile.

Komutanın boğazı düğümlendi, sesi bir yumru gibi oturdu göğsüne:

“Tüfek sağlam oğlum... Senin parmağın kopmuş!”

O an sustu her şey. Deniz sustu, mermiler havada asılı kaldı. Bir insanın, vatanını savunma azmiyle kendi bedenini unutması; işte “Çanakkale’yi Geçilmez” kılan o tılsımlı delilik buydu.

Hey On Beşli On Beşli Oyun Havası Değil, On Beşlik Şehitlere Yakılan Ağıdı

Biz bugün o meşhur ezgiyi duyduğumuzda ellerimizi havaya kaldırıp oynuyoruz ya; “Hey Onbeşli Onbeşli...” diye. Oysa o ritmin altında, 1315 doğumlu çocukların, yani henüz 15-16 yaşındaki fidanların ana kucağından kopup ölüme gidişinin hıçkırığı vardır.

Tokat yollarında taşlananlar değil, vatanın her karış toprağını kanıyla sulayanlardır onlar.

 Düğüne gider gibi cepheye koşan, annesinin başına yaktığı kınayı “Vatana kurban olsun” diye taşıyanlardır.

Dünya üzerinde hiçbir ordu, evladının parmağı koptuğunda “tüfeğim bozuldu” diye ağladığı bir milletle baş edemez. Çünkü o parmak sadece et ve kemikten ibaret değildir; o parmak, bir milletin namusuna uzanan ellere çekilen son settir.

Bugün o topraklarda rüzgar estiğinde, hala o çocukların fısıltısını duyar gibi oluruz. Onlar, bize sadece bir toprak parçası değil, bir “Vatan” bir “asalet” unutulmaz bir “destan” ebedi bir “kahramanlık” bıraktılar. Acıyı hissetmeyecek kadar büyük bir dava adamlığını miras bıraktılar.

Eğer bugün bu satırları özgürce okuyabiliyorsak, “tüfeğim bozuldu”  diye feryat eden o parmaksız kahramanların ve on beşlik fidanların ödediği bedel sayesindedir. Onların tetiğe basamayan parmakları, bugün bizim kalem tutan ellerimiz, yarınları kuran irademizdir.

18 Mart Çanakkale Zaferi Kutlu Olsun! 

Şehitlerimizi saygıyla, rahmetle ve minnetle anıyorum. 

Gözlerimizden düşen her damla yaş, onların ruhuna bir gül suyu olsun. Ruhları şad mekanları Cennet olsun...

Kalemden Kanatlanan Bağımsızlık Sevdası

Mehmet Akif Ersoy, milletin içindeki o sönmek bilmeyen bağımsızlık sevdasının en ihtiyaç duyulan anda alevlenmesini sağlayan o mübarek kalemdi. Onun mısraları, sadece kağıt üzerine dökülmüş kelimeler değil; Anadolu'nun dört bir yanından yükselen feryadın, şehitlerin kanıyla sulanmış toprakların sesidir. “Korkma!”  nidasıyla başlayan o muazzam eser, umutsuzluğun kol gezdiği, karanlığın çöktüğü bir dönemde bir milletin yeniden şahlanışının sembolü oldu.

Akif, İstiklal Marşı’nı yazarken sadece bir şair değildi; o, milletin ruhunu, acılarını, inancını ve kararlılığını mısralara nakşeden bir vatan sevdalısıydı. Yazdığı her dize, bir cephede mermi, bir yürekte iman, bir bayrakta can oldu. Onun bu eseri, Türk milletinin esarete asla boyun eğmeyeceğinin, vatan toprağının her karışının can pahasına korunacağının ve ay yıldızlı bayrağın göklerde ebediyen dalgalanacağının sarsılmaz bir kanıtıdır.

Bayrak ve Vatan: Ruhumuzun İki Ayrılmaz Parçası

Milletimizin bayrağına ve vatanına olan sevgisi, İstiklal Marşı’nın her mısrasında derinden hissedilir. “Bayrak, sadece bir bez parçası değil; Namusumuz, Şerefimiz, Onurumuz, Gururumuz, Tarihimiz ve Geleceğimizdir.”  Vatan ise sadece bir toprak parçası değil; üzerinde özgürce yaşadığımız, atalarımızın mirası, çocuklarımızın emanetidir. Mehmet Akif Ersoy, bu sevgiyi o kadar güçlü ve samimi bir dille anlatmıştır ki, marşı her okuduğumuzda o ruh yeniden canlanır, göğsümüz kabarır, gözlerimiz dolar.

Onun mısralarında bayrak, nazlı bir hilal gibi göklerde dalgalanırken, vatan uğruna canını feda etmeye hazır milyonlarca yüreğin atışını duyarız. "Benim mi?" sorusuna verilen cevap, milletin bayrağına olan o derin aidiyet duygusunu yansıtır. Vatan ise her karış toprağının kutsal olduğu, üzerinde yaşayan her bireyin birbirine sımsıkı kenetlendiği bir sığınaktır.

Akif’in Mirası: Ebedi Bir Emanet! 

Mehmet Akif Ersoy, sadece bir marş yazmakla kalmamış; aynı zamanda bir milletin karakterini, değerlerini ve geleceğe olan inancını şekillendirmiştir. Onun adanmışlığı, tevazusu ve vatan sevgisi, bizlere her zaman örnek olmalıdır. O, İstiklal Marşı’ndan kazandığı parayı bile kabul etmeyerek, bu eserin sadece millete ait olduğunu, maddi bir bedelinin olamayacağını göstermiştir.

Bugün, Akif’in bize bıraktığı bu muazzam mirasa sahip çıkmak, onun ruhunu yaşatmak hepimizin görevidir. İstiklal Marşı’nı sadece törenlerde değil, hayatımızın her anında hissetmeli, o ruhla vatanımıza ve bayrağımıza daha sıkı sarılmalıyız. Yedi düvele karşı birlik beraberlik içinde olmalıyız Mehmet Akif Ersoy'un “Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın”  duasını yüreğimizde taşıyarak, birlik ve beraberlik içinde, vatanımızı daha müreffeh, bayrağımızı daha yüce yarınlara taşımak için çalışmalıyız.

Milletimizin içindeki bağımsızlık sevdasını en ihtiyaç duyulan anda şahlandıran Mehmet Akif Ersoy'u rahmetle ve minnetle yâd ediyorum. Mekânın Cennet olsun İnşaAllah. Senin kaleminden çıkan o muazzam eser, ebediyen Türk milletinin yüreğinde yankılanmaya devam edecek...

Bugün takvimler o malum günü gösteriyor. Telefonlarınıza sahte bir neşeyle süslenmiş mesajlar düşecek; "Varlığıyla dünyayı güzelleştiren kadınlarımızın..." diye başlayan, sonu gelmez, içi boş övgüler... Sosyal medya, pembe filtreli afişlerle, şık akşam yemekleriyle ve indirim reklamlarıyla dolup taşacak.

Peki, biz neyi kutluyoruz?

Sahi, bir katliamın küllerinden doğan bu günü, hangi ara çiçekli bir bayrama dönüştürdük?

1857’de New York’ta bir fabrikada kapılar üzerlerine kilitlenen, alevlerin arasında birbirine sarılarak can veren 129 kadının çığlığını, bugün hangi parfüm kokusu bastırabilir?

Bir Gün Değil, Her Gün Eksiliyoruz 

Biz kadınlar için 8 Mart, bir kutlama takvimi değil, bir hayatta kalma çetelesidir. Biz bugün gülümseyen fotoğraflar paylaşırken, bir yerlerde bir kadın ve bir kız çocuğu hiç tanımadığı bir karanlıkta, en yakınındaki bir el tarafından veya hiç tanımadığı bir kişi tarafından hayattan koparılıyor olabilir.

Haber bültenleri artık birer taziye defterine dönüştü. İsimler değişiyor, şehirler değişiyor ama o korkunç son hiç değişmiyor: "Hunharca katledildi." Katiller ise adalet saraylarının kapısından üç-beş yıl sonra, hiçbir şey olmamış gibi, sırtları sıvazlanarak çıkıyor. Sokakta yanımızdan geçen o adamın, yarın bir gazete sayfasındaki "fail" olmayacağının garantisini kim verebilir?

Korkuyla Yaşamak, Yaşamak mıdır? 

Yatağa girdiğimizde "Yarın benim ismim mi bir cinayet haberiyle anılacak?" diye düşünmekten yorulduk.

Kız çocuklarımızı parklara gönderirken, okula uğurlarken içimizde büyüyen o devasa yumruyla yaşamaktan bıktık. Bizim ihtiyacımız olan süslü videolar, afilli afişler ya da yılda bir kez hatırlanan "kutsallık" atıfları değil.

“Biz artık ölmek istemiyoruz. Biz korkmadan yürümek, korkmadan sevmek, korkmadan nefes almak, korkmadan yaşamak istiyoruz.!”

Yasanın korumadığı, adaletin tecelli etmediği her gün, o New York’taki fabrikanın kapıları hepimizin üzerine yeniden kilitleniyor. O yangın hala sönmedi; bugün her bir kadın ve her bir kız çocuğu cinayetiyle canımızı yakmaya devam ediyor.

Sözün Bittiği, Adaletin Başladığı Yer

Bugün bana çiçek getirmeyin. Bugün bana "kadınlar çiçektir" edebiyatı yapmayın. Eğer bir şey yapacaksanız; sokakta dövülen, tecavüze uğrayan öldürülen o kadınların ve çocukların sesi olun. Mahkeme salonlarında kravat takıp indirim alan katilin karşısında durun. Bir kız çocuğunun hayallerinin karartılmasına sessiz kalmayın.

Biz artık bir "anma" günü daha istemiyoruz. Biz; kadınların öldürülmediği bir takvim, çocukların korkmadığı bir gelecek istiyoruz.

Çünkü adalet sağlanmadığı sürece, her 8 Mart kutlaması, kurban edilen kadınların mezarı başında çalınan acı bir ıslıktan öteye geçemeyecektir.

Dileğimiz; tek bir kadının daha isminin siyah bir ekranda belirmediği  o ilk sabahı görebilmek...

Bugün sadece bir “olaydan”  bahsetmiyoruz. Bugün, bir öğretmenin bilgisini, sevgisini ve emeğini hunharca bir öfkeye kurban verişimizi konuşuyoruz.

Bir Neslin Çoraklaşması 

Bir öğretmene uzanan el, aslında bir toplumun ışığını söndürmeye yönelik bir hamledir. Fatma Nur Öğretmen’in suçu neydi? Bir çocuğun elinden tutup onu karanlıktan çekip çıkarmak mı? Ona karakter, ahlak ve gelecek sunmaya çalışmak mı?

Son yıllarda sınıflarımızda sessizce büyüyen bir canavar var: Zorbalık. Bazen bir “şaka”  maskesiyle, bazen bir telefon ekranının arkasına saklanarak, bazen de bir saygısızlık olarak karşımıza çıkıyor. Ama en sonunda, o zorbalık bir can alacak kadar canileşebiliyor. Öğretmenin susturulduğu, hedef gösterildiği ve itibarsızlaştırıldığı bir yerde; sadece bir birey değil, bütün bir nesil çölleşir.

“Öğretmenin nefesi kesilirse, toplumun geleceği nefessiz kalır. ”

Saygı Bir Lütuf Değil, Temeldir

Öğretmenlerimizin her biri, her sabah sınıfa girerken sadece müfredatı değil, kendi ruhlarını da o masaya bırakırlar. Bir öğrencinin gözündeki küçücük bir parıltı için yıllarını feda eden bu insanlara karşı takınılan her lakayıt tavır, atılan her saygısız adım, aslında kendi geleceğimize vurduğumuz bir darbedir.

Saygı bir seçenek değildir; insan kalabilmenin asgari şartıdır.

Bu yazı bir hatırlatma değil; Bir Çağrı: Artık Yeter!

Daha kaç öğretmen kurban edilecek? 

Suça sürüklenen çocuk diyerek suçlulara beraat kararı verilecek? 

Fatmanur Öğretmen’in hatırası, sadece siyah kurdelelerle değil, köklü bir değişimle yaşatılmalıdır. Okul koridorlarında yankılanan o acı çığlık, kulaklarımızdan silinmemeli.

* Öğretmene yönelik zorbalığa sıfır tolerans sadece bir slogan olmamalı, bir hayat biçimine dönüşmelidir.

* Bir çocuğun eline kalem yerine öfkeyi veren her sebeple topyekûn savaşılmalıdır.

O kara gün Fatma Nur Öğretmen’in kalemi kırıldı. Onun anlatamadığı dersleri, yarım kalan cümlelerini biz tamamlamak zorundayız. Çünkü güçlü bir gelecek, ancak öğretmeni güvende olan, öğretmeni el üstünde tutulan bir toplumla mümkündür.

Bugün Fatma Nur Çelik öğretmenimizi ebediyete uğurladık... 

Mekânın Cennet olsun Fatmanur Öğretmen... 

Biz, senin o yarım bıraktığın sınıfta, zorbalığa karşı nezaketi ve saygıyı savunmaya devam edeceğiz. Çünkü senin sustuğun yerde,  sesimizin daha gür çıkması bizim borcumuzdur...

Sormak lazım: Bir başına kutlanan bir zafer, gerçekten zafer midir? Yoksa sadece yankısı boş odalarda kaybolan bir fısıltı mı?

Kırılan Ayna: Kimliğimizin Dağılışı

Aile insanın ilk aynasıdır. Biz o aynaya bakarak kim olduğumuzu, sevilmeye değer olduğumuzu ve bir yere ait olduğumuzu öğreniriz. Şimdi modern dünya bize o aynayı yere çalmamızı söylüyor. “Kimseye ihtiyacın yok” dedikçe, aslında bizi köksüzleştiriyorlar.

Unutmayalım ki; Bir ağaç göğe yükseldiği kadar değil, toprağın altında birbirine sarılan kökleri kadar güçlüdür.

Aileyi, o kadim kökleri kopardığımızda, rüzgarın önünde savrulan bir yaprağa dönüşmek özgürlük değil, sadece bir savruluştur.

Sorumluluk: Ruhun Ağırlığı mı, Kanadı mı?

Evet, aile sorumluluktur. Hastalandığında bir bardak su taşımak, uykusuz gecelerde bir nefesi dinlemek, bazen kendi arzularını bir kenara bırakıp “biz”  diyebilmektir. Modern insan sorumluluktan kaçmayı özgürlük sanıyor. Oysa insan, sadece kendisi için yaşadığında sığlaşır; başkası için bir şeyler feda ettiğinde derinleşir.

Gerçek büyüklük, bir çocuğun uykusunda bulduğu huzurda gizlidir; bir eşin güven dolu bakışında, bir yaşlının duasındadır.

Kendi konfor alanına hapsolmuş bir kalp, ne kadar genişleyebilir ki? Paylaşılmayan acı büyür, paylaşılmayan sevinç ise solar.

"Dünyaya Bir Daha mı Geleceksin?" yalanı

Bu cümle, bencilliğin en masum görünen maskesidir. Evet, dünyaya bir kez geliyoruz; tam da bu yüzden bu kısa ömrü, bir başkasının hayatında güzel bir iz bırakmadan tamamlamamalıyız. Bayram sabahında telefonun sessizliği, akşam yemeğinde tek bir tabağın tıkırtısı özgürlük değil, sessiz bir çöküştür.

İnsan, ancak bir başkasının gözlerinde kendini gördüğünde tamamlanır. “Sevmek” birine ihtiyaç duymak bir zayıflık değil, insan olmanın en asil halidir.

Pusulayı Yeniden Ayarlamak

Değerlerimiz, bu karmaşık ve gürültülü dünyada yolumuzu bulmamızı sağlayan bir pusuladır. Paylaşmanın bereketini, sofranın sıcaklığını, “biz”  olmanın o sarsılmaz gücünü hatırlamalıyız.

Modern masalların bizi uyutmasına izin vermeyelim. Gerçek mutluluk, duvarları soğuk rezidans ve 1+1 dairelerinde değil; içinde sevginin, gürültünün ve fedakarlığın olduğu o “eski moda”  ama sıcacık aile kalelerindedir.

“Çünkü hayat, yükü birlikte omuzlayınca hafif, ekmeği birlikte bölüşünce lezzetlidir.”

Gelin, bugün o kırılan aynanın parçalarını yerden toplayalım. Bir el uzatalım, bir gönüle girelim. Çünkü günün sonunda elimizde kalacak olan, ne kadar “özgür”  olduğumuz değil, kimler tarafından ne kadar çok sevildiğimiz olacak...

Kıymetli okurlarım, değerli gönül dostlarım; sizleri saygı ve sevgiyle selamlıyor, Yüce Allah’ emanet ediyorum. Ramazan ayının fevzi, rahmeti, bereketi üzerimize olsun... 

Bugün sabah, yine aynı an yaşanacak…

Saatler 09:05’i gösterdiğinde Türkiye bir kez daha susacak.

Caddelerde arabalar duracak, fabrikalarda makineler, okullarda sesler…

Bir ulus, bir kalp gibi duracak.

Ve hepimiz, aynı anda, aynı kişiyi düşüneceğiz:

Gazi Mustafa Kemal Atatürk... 

Ama bu yıl, gelin o bir dakikayı sadece sessizlikle değil, içimizde bir konuşmayla dolduralım.

Sanki o karşımızda oturuyormuş gibi.

Elinde kahvesi, o tanıdık gülümsemesiyle bizi dinliyormuş gibi…

O’na neler anlatırdık acaba?

Nelerden gurur duyardık, neler için başımızı öne eğer, mahcup olurduk?

“Paşam, ” derdim belki, “Bakın, hâlâ sizin adınızı taşıyan bebekler doğuyor. ”

“Hâlâ gençleriniz, Cumhuriyet’inizi savunuyor.”

“Ama bazen yoruluyoruz. Bazen bazı kişiler ise unutuyor; Cumhuriyetin, özgürlüğün, eşitliğin, bilimin ve aklın neden bu kadar kutsal olduğunu..”

Sonra başımı dik tutup ekledim:

“Atam! Cumhuriyet’i canımız pahasına koruyacağız. Emanetin emin ellerde. CUMHURİYET bize emanet... ”

O ise, o sakin kararlılığıyla belki şöyle derdi:

“Ben size sadece bir lider değil, bir fikir bıraktım.”

“O fikir yaşadıkça ben de yaşayacağım..”

“BİR ÇINARIN GÖLGESİNDE”

Atatürk’ü anmak, geçmişe bakmak değildir yalnızca.

O’nun gölgesinde biraz soluklanıp, sonra yeniden yola koyulmaktır.

Çünkü o gölge yas için değil; düşünmek, üretmek, sorgulamak ve ilerlemek içindir.

“Yurtta Sulh, Cihanda Sulh” sözü, sadece bir barış dileği değil, insan onuruna yazılmış en sade manifestodur.

Bugün hâlâ geçerli, hâlâ yol gösterici, hâlâ bir vicdan pusulası gibi önümüzdedir.

Bugün sabah 09:05’te durduğumuzda, sadece başımızı eğmeyelim.

Bir de gökyüzüne bakalım.

Ay Yıldızlı Bayrağımız dalgalanıyor olacak.

Çünkü o gökyüzü, O’nun “İstikbal” dediği yerdi.

Ve o istikbal, hâlâ bizim ellerimizde.

“Sonsuz Minnetle...”

10 Kasım bir veda değildir.

Her yıl yeniden başlayan bir hatırlayıştır.

Her yıl biraz daha büyüyen bir teşekkür.

Her yıl, “İyi ki vardınız Paşam” demenin bin farklı yolu…

Biz “Sizi” sadece anmıyoruz, yaşıyoruz.

Her adımda, her nefeste, her ışıkta... 

Sonsuz saygı, sevgi, rahmetle ve minnetle…  

Mustafa Kemal Atatürk’e... 

 Kenan: “Hemen Dr. Ferit’i çağırın. Adli Tıp’a götürülmeden önce ilk incelemeyi burada yapsın. Bu daha önce karşılaştığımız hiçbir cinayete benzemiyor.”

Adli tıp uzmanı Dr. Ferit, olay yerine ilk incelemeyi yapmak için cesedin başına geldiğinde ortamda bir sessizlik hâkimdi. Mumların titrek ışığı, Serhat’ın yüzündeki dikilmiş gülümsemeyi daha da grotesk gösteriyordu. Kenan, gözlerini cesetten ayıramıyordu. Ayşe ise bir adım geride, nefesini tutmuş gibiydi.

Dr. Ferit: “Başlıyorum. Lütfen kimse dokunmasın. Bu sahne... alıştığımız türden değil.”

Murat, korku ve şaşkınlıkla izliyordu. İlk defa böyle bir cinayetle karşılaşmıştı donuk donuk bakıyordu. 

Kenan başını salladı. Dr. Ferit, eldivenlerini giydi ve cesedin etrafında yavaşça dönmeye, kurbanı dikkatlice incelemeye başladı.

Dr. Ferit: “Vücutta yaklaşık kırk beş adet kesik var. Her biri simetrik. Sanki cetvelle çizilmiş gibi. Rastgele değil. Bu... planlı.”

Kenan: “Kesikler nasıl yapılmış?”

Dr. Ferit: “Muhtemelen cerrahi bisturi. Derin değil, ama acı verici. Deri altına kadar iniyor. Bazıları hâlâ kanıyor. Ölümden hemen önce yapılmış olmalı.”

Ayşe, cesedin yanına çömeldi. Elini ağzına götürerek konuştu.

Ayşe: “Parmak uçları... yanmış. Tırnaklarının altına iğneler sokulmuş. Bu... bu bir ritüel. Katil, acıyı bir sanat gibi işlemiş.”

Dr. Ferit: “Daha fazlası var. Bakın... ayak bileklerinde sürtünme izleri. Zincirle bağlanmış. Vücut, saatlerce ters pozisyonda kalmış. Kan dolaşımı bozulmuş. Ama ölüm nedeni bu değil.”

Kenan: “Cinayet sebebi nedir?”

Dr. Ferit, cesedin boğazına eğildi. Elindeki pensle cesedin ağzını açtı. İçeriden kirli, kanlı bir bez parçası çıkardı.

Dr. Ferit: “Boğazına bu bez parçası tıkılmış. Soluk borusunu tamamen kapatmış. Ama daha da korkuncu... kurban, boğulmadan önce saatlerce işkence görmüş. Bilinci yerindeymiş. Gözleri açıkken yapılmış her şey. ”

Kenan’ın yüzü gerildi. Gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı.

Kenan: “Katil, onu izliyordu. Onun acısını seyrediyordu. Her saniyesini... her çığlığını.”

Ayşe, gözleri dolu dolu konuştu.

Ayşe: “Bu sadece bir cinayet değil. Bu bir mesaj. Katil, acıyı bir dil gibi kullanıyor.”

Kenan kurbanın cebinden çıkan nota tekrar baktı “31.10.2025”

Kenan: “Bugünün tarihi. Katil, zamanı bile işin içine katmış. Bu bir takvim mi? Yoksa bir geri sayım mı?”

Ayşe, cesedin yanındaki kanla yazılmış kelimeye baktı: “BAŞLANGIÇ”

Ayşe: “Her şey bu kelimeyle başlıyor. Belki de bu... ilk kurban.”

Kenan: “Ve bu sadece başlangıç. Devamının geleceği düşüncesi insanı ürkütüyor”

 “GÖZLE”

“Bu... bir emir mi? Bir uyarı mı? Yoksa katil, bizi izliyor olabilir mi?” diye yeniledi. 

Ayşe, ürpererek etrafa bakındı. Gerçekten de, karanlıkta bir çift göz onları gözetliyor olabilir miydi? Kenan ayağa kalktı, cesedin etrafında bir kez daha döndü. Her detay, bir bilmeceydi. Her yara, bir cümleydi.

Kenan: “Bu sahne... bir tiyatro sahnesi gibi. Katil, seyirciyi seçmiş. Ve biz... oyunun içindeyiz...”

“Geceye Düşen Çığlık”

31 Ekim. Saat 01:19. Konya’nın Selçuklu İlçesinde, taş duvarlarla çevrili terk edilmiş bir konağın avlusundan gelen boğuk bir çığlık, geceyi yırtarcasına yükseldi. Çevredeki sokak lambaları bir anlık titredi. Ardından sessizlik.. 

Devriye gezen polis memuru Murat, telsizine uzandı:

 “Merkez, 44 numaralı sokakta bir ses duydum. Terk edilmiş konağın içinden geldi. Giriş yapıyorum.”

Konağın demir kapısı aralıktı. İçeri girdiğinde, ay ışığı avlunun ortasında bir şeyi aydınlatıyordu. Bir beden. Genç bir adam. Boylu boyunca uzanmış yerde yatıyor, göğsü çıplak, gözleri açık. Ama en korkuncu: yüzü gülüyordu. Dudakları, ince iplerle yukarı çekilmişti. Zorla iplerle dikilmiş bir gülümseme.

Yerde, kurbanın kanıyla yazılmış tek kelime: “BAŞLANGIÇ”

Komiser Kenan olay yerine vardığında, gözleri hemen kelimeye takıldı. Ayşe, elinde el feneriyle cesedin etrafında dolaşıyordu.

Kenan: “Bu kadar düzenli bir sahne... Bu, rastgele bir cinayet olamaz.”

Ayşe: “Kurbanın cebinden bir not çıktı. Üzerinde sadece bir tarih var: 31 Ekim.”

Komiser Kenan: “Bugün.”

Ayşe başını salladı. Kenan, gözlerini cesetten ayırmadan konuştu:

“Bu bir mesaj. Katil, bizimle konuşuyor.”

Cesedin etrafı mumlarla çevrilmişti. Her mumun altında bir harf vardı. Toplandığında şu kelimeyi oluşturuyordu: “GÖZLE”

Kenan, mumlara bakarken mırıldandı:

“Gözle... Ne demek istiyor? İzlememizi mi? Yoksa katil bizi izliyor mu?”

Mevsim, sessizliğin en derin tonuna bürünmüştü.

Yaz, ardında tuzlu bir hüzün ve boşalmış sokaklar bırakmıştı.

Sahil kasabası, geçmişin yankısıyla soluk alıyor; deniz her dalgasında bir zamanları geri çağırıyordu.

İşte o çağrı, Engin’i yıllar sonra yeniden oraya sürükledi: Azelya’nın kıyısına.. 

İstanbul’un karmaşasından kaçan Engin, gençliğinin izlerini taşıyan bu kasabaya yalnızca dinlenmek için gelmemişti.

Bu bir kaçış değil, bir yüzleşmeydi. Kalbinde yankılanan bir isimle gelmişti: Azelya..

İlk Karşılaşma — Limanda

Engin, Azelya ile ilk tanıştığı anları hatırlıyordu. Onunla geçirdiği günler, aylar ne kadar güzeldi. Sanki bir masal gibi.. 

Engin, eski limanın taşlarına basarken bir ses duydu arkasından:

“Gözlerinle mi arıyorsun denizi, yoksa içindekini mi?”

Sesin sahibine döndü. Elinde fotoğraf makinesiyle, saçları rüzgârda savrulan bir kadın duruyordu.

 “Bazen insan,” dedi Engin gülümseyerek, “aramadığı şeyi bulur denizde.”

“Ya bulduğunu kaybederse?” diye sordu kadın.

“O zaman deniz alır, geri vermez.”

Azelya, objektifi indirip Engin’e baktı.

“Ben o denizi yıllar önce kaybettim,” dedi.

Engin o an, bu kadının sadece sahilin bir parçası değil, sanki denizin kendisi olduğunu hissetti.

O yaz, Engin’in hayatının en gerçek mevsimiydi. Sanki dünyanın en mutlu insanıydı. 

Sokaklar kahkahalarla yıkanmış, yıldızlara fısıldanan evlilik hayalleriyle geceler uzamıştı.

Bir akşam, iskelede yan yana oturuyorlardı.

Dalgalar kıyıya vuruyor, uzaklardan bir tekne lambası göz kırpıyordu.

 “Engin,” dedi Azelya usulca, “hiç düşündün mü, bazı insanlar neden aynı yerde kalamaz?”

“Belki de bazı kalplerin rotası sabit değildir,” dedi Engin.

“Ben buradayım, köklerim bu toprakta. Seninki nerede?”

“Bilmiyorum,” dedi Engin sessizce. “Belki de senin gözlerinde...”

Azelya başını çevirdi, denize baktı.

 “O gözlerde kalmak cesaret ister,” dedi. “Deniz bazen sever, bazen boğar.”

Engin gülümsedi:

“Ben boğulmaya razıyım.”

Ve bir sabah, hiçbir veda olmadan gitti Engin.

Ne bir söz, ne bir sarılma… Sadece sessizlik.

Azelya, o sabah dalgaların sesinde bir eksiklik hissetti.

Kıyıya gelen her dalga sanki aynı şeyi söylüyordu: “Gitti…”

 “Bana bile söylemeden…” diye mırıldandı kendi kendine.

“Belki de ben bir rüyaydım onun için.”

“Uyandı ve rüyası bitti.. ”

Bir rüzgâr esti, saçlarını savurdu.

 “Ama rüyalar bile bazen uyananı takip eder,” dedi, dudaklarının arasından çıkan ince bir sızıyla.

Yıllar Sonra — Dönüş

Yıllar geçmişti. Engin, aynı kayaların üzerinde oturuyordu.

Elinde eski bir fotoğraf: bulanık, ama belli…

Azelya, deniz kenarında, objektifin arkasında.

Kulağında bir ses yankılandı — o tanıdık ses:

“Bana sevdanı söylediğin iskele kenarında,

Kalbimin ritmi değişiyordu sana baktıkça…”

Engin fısıldadı:

“O zaman anlamamıştım Azelya… Sen bir kadından fazlasıydın.” dedi kendi kendine. 

Ertesi gün kasabanın küçük kafesinde onu yeniden gördü.

Azelya değişmişti, ama gözleri hâlâ aynıydı.

Göz göze geldiler.

Sessizlik, yılların özeti gibiydi.

Engin masasına yaklaştı.

“Uzun zaman oldu,” dedi.

“Zaman bazen dönmez sanır insan,” dedi Azelya. “Ama deniz hep aynı yere vurur.”

“Affedebilir misin?”

“Deniz affetmez Engin. Sadece unutur gibi yapar.”

Bir süre sustular. Kahveler soğudu, rüzgâr perdeleri dalgalandırdı.

Engin gözlerini ondan ayıramadı.

 “Sen hâlâ fotoğraf çekiyor musun?”

“Artık sadece hatıraları,” dedi Azelya. “Çünkü bazı yüzler, tekrar kadraja sığmaz.!”

Sonra, gülümser gibi yaptı:

 “Biliyor musun, bazen düşünüyorum… belki de sen benim yarım kalan şiirimdin.”

Engin’in sesi titredi:

“Hayır Azelya, şiir sendin.

Ben sadece son mısrayı yazamayan bir adamdım.”

Azelya gözlerini kaçırdı.

“Bazı mısralar tamamlanmaz Engin. Çünkü biterse büyüsü bozulur.”

O an, Engin anladı:

Azelya bir hayal değildi.

O bir şiirdi.

Okuyup bitiremediği, yarım bırakıp gittiği bir şiir…

“Bazı şiirler, son mısrasını bulamadan ömür boyu insanın içinde yankılanır... ”

Bir zamanlar kapılar kilitlenmezdi. Çünkü insanlar birbirinden korkmazdı. Kimsenin, kimseye zararı dokunmazdı. Yaz aylarında köye gidilirken evin anahtarı komşuya bırakılırdı. Çocuklar komşuya, arkadaşa emanet edilirdi. Bir dostun gelişi, bir kahveyle taçlanırdı. Ne telefon vardı, ne mesaj.

Sadece bir içtenlik, “canım seni bir görmek istedi” cümlesi yeterdi. Çat kapı gidilirdi. Ve o kapı, gönül gibi sonuna kadar açılırdı.

Peki ya şimdi öyle mi? 

Komşuya evin anahtarını emanet edebiliyor muyuz? 

Peki ya gönül goncası olan evlatlarımızı gönül rahatlığıyla komşuya emanet edebilir miyiz? 

“Diyorlar ki, zaman değişti.!”

“Asıl değişenler insanlar idi..”

“Dünyanın çivisi çıkmış diyorlar.” Dünya yerinde duruyor.

“Asıl çivisi çıkan insanlar...”

“Ne Güzeldi O Eski Günler”

Sokak başı yapılan sohbetler. Bahçelerde sardunyalar, menekşeler, rengarenk sarmaşıklar, balkonlarda çamaşır ipleri, sokaklarda oynayan çocuk sesleri.. En çok da evlerde kahve kokusu yayılırdı. Kahve, sadece içilen bir içecek değil; paylaşılan bir duyguydu. O sımsıcak muhabbetin keyfi hiç bir yerde yoktu. Bir fincan kahveyle dertler dökülür, keder yudum yudum silinirdi.

“Gönül Geçmişi Özlüyor”

Bugün, kahveler halâ var. Ama muhabbet eksik. İnsanlar birbirine daha yakın ama gönüller daha uzak.

Bir mesaj atmadan kimse kimseye gitmiyor. “Müsait misin? ” sorusu, samimiyetin önüne duvar örüyor. Oysa gönül müsaitse, ev zaten açıktır.

Bir zamanlar Zehra, Aysel’e çat kapı giderdi. Elinde bir tabak kurabiye, yüzünde bir gülümseme. Aysel, kapıyı açmadan önce bilirdi: gelen can komşusu dostu arkadaşı idi. 

Şimdilerde ise Zehra, Aysel’in İnstagram hikâyesine bakıyor. “Ne kadar değişmiş,” diyor. Ama hiç arayıp sormuyor. Herkes kendince meşgul, vakti olmuyor, oysa hiçbir iş de yapmıyor. Aysel mi? Aysel ise, tik tok ve İnstagram’da video paylaşarak gününü geçiriyor. Kimse gerçekten dolu değil, meşgul değil. Asıl meşgul olan uzaklaşan kalpler, gönüllüler..

“Eee ne de olsa teknoloji çağı, herkes ayak uydurmalı... ”

“Ahh! O zamanlar içimizde büyük bir özlem..”

Bu sadece bizim mahallemizin hikâyesi değil. Vardı böyle mahalleler, sokaklar. Konya'da, Niğde'de, İstanbul'da, Ankara'da, Urfa'da Türkiye’nin dört bir yanında... İnsanlar bir zamanlar birbirin yüreğine dokunarak yaşardı. Kahve bahaneydi, muhabbet şahaneydi, şifaydı. “Şimdi dünya küçüldü ama kalpler büyüyen mesafelerle doldu.”

“Gönül Kapısı İsteyene Halen Açık”

Belki de yeniden başlamalıyız. Bir fincan kahveyle. Çat kapı gitmeli bir dostun evine. “Sadece seni görmek istedim,” demeli. Kahve pişmeli, sohbet koyulaşmalı. O sıcacık günlere yeniden başlamalı. Hayat, bir fincan kahve kadar sıcak olabilir. Yeter ki gönüller açık olsun.

Bugün birini hatırlayın. Bir dostu, bir komşuyu, bir eski arkadaşı. Ona çat kapı gitmeseniz bile bir mesaj atın. “Seninle bir kahve içmek isterim,” deyin. Belki de o da sizi özlemiştir. Belki de o da o tertemiz günleri sizin gibi özlüyor anımsıyordur.. 

Peki ya sizler de o günleri özlüyor musunuz? 

Ve unutmayın:

Bir fincan kahve, kırk yıl hatır bırakır.

“İçten bir muhabbet ise, ömür boyu iz bırakır...”

Sevgili dostlar,

Hepimizin içinde bir dünya var. Sessizce büyüyen, zamanla ağırlaşan bir dünya. Bir insanın içinde neler sakladığını, sessiz çığlıklarını, asla tam olarak bilemeyiz. Gözlerinin ardında biriktirdiği anılar, sustuğu kelimeler, bastırdığı duygular…

Kimi zaman bir çocukluk anısı, kimi zaman bastırılmış bir öfke, kimi zaman yaşadığı acılar, kimi zaman geceleri sesizce saklı akan gözyaşları, kimi zaman dile getirilememiş bir sevgi… Biz, bu duyguları çoğu zaman saklıyoruz. Korkudan. Anlaşılmamaktan. Yargılanmaktan.

Hepsi görünmez bir sırt çantası gibi omuzlara çöker. Zamanla, tonlarca ağırlığa dönüşür. İçinde biriken bu yük insanı yıkar çökertir. Ne kadar derine gömülürse gömülsün, duygu kendine bir çıkış yolu arar.

Korkuyoruz. Anlaşılmamaktan, yargılanmaktan, zayıf görünmekten. Bu yüzden susuyoruz.

“Suskunluk, bir koruma kalkanı değil; bir hapishanedir.”

Duygularımız paylaşıldıkça hafifler;

“Tıpkı ağrıyan bir yaraya sürülen merhem gibi.”

Öfke, sevgi, hüzün, umut…

“Bir insanın içini açması, bir yangını söndürmek gibidir; kelimeler su olur, sessizlik ise alev.”

Hepsi birer yük değil, birer çağrıdır. “Beni duy,” “Beni yaşa” derler.

Biz onları bastırdıkça, kendi iç sesimizi de sustururuz. Oysa insan, kendini ifade ettikçe var olur. Kendini gizledikçe değil. 

“İçimizdeki kuşlar, sadece cesaretle kanatlanır; sustukça değil, konuştukça özgürleşir.”

Dünyanın dört bir yanında insanlar aynı sessizliği yaşıyor. Farklı dillerde, farklı kültürlerde ama aynı korkuyla. Belki de bu yüzden dünya bu kadar gürültülü: Çünkü kimse gerçekten dinlenmediğini hissediyor. Herkes bağırıyor, ama kimse birbirini duymuyor.

“Ruhun kapalı kaldıkça, içinde ne umut yeşerir;  ne de sevgi kök salar.”

Şimdi, içindeki pencereyi arala. Bir kelimeyle, bir bakışla, bir dokunuşla.

“Özgür bıraktığın her duygu, sadece seni değil, etrafındakileri de iyileştirir.”

Belki de dünya, bu küçük cesaret anlarıyla daha yaşanabilir bir yer olur.

“Unutma! Sessizlik bazen en büyük çığlıktır.”

Sen konuştuğunda, sadece kendini değil, başkalarını da özgürleştirirsin...

“Bugün Dünya Kız Çocukları Günü” 

Renkli afişler, umut dolu mesajlar, süslü kampanyalar...  

Ama bir gerçek var ki, bir soru halâ cevapsız;

Kız çocukları ve erkek çocuklar farketmeksizin dünya üzerindeki tüm çocuklar gerçekten çocukluğunu yaşayabiliyor mu? 

Hiçbir afişin üstüne yazılmıyor:  

Kız çocukları halâ çocuk olamıyor. Erkek çocukları da. Aslında, dünya çocuklara, çocuk olmayı unutturuyor.

Filistin’de bombaların gölgesinde bir kız çocuğu, oyuncak yerine molozların arasında kardeşini arıyor..  

Doğu Türkistan’da bir evlat, zulüm ve işkence görerek, kendi adını fısıldamaya korkuyor.. 

Arakan’da bir çocuk, çamurlu yırtık bir çadırda açlıktan bitkin düşmüş, titreyen minicik bedeniyle hayatta kalmaya çalışıyor... 

“Onlar için çocukluk, bir oyun değil; bir mücadele.”

“Bir hayal değil; bir hayatta kalma savaşı.”

Biz, “kutlamalar” yaparken, onlar orada “kaçma”yı öğreniyor.  

Biz burada “gelecek planları” kurarken, onlar “yarına çıkabilecek miyim?” diye düşünüyor. 

Dünya Kız Çocukları Günü, sadece pembe balonlarla geçiştirilemez.  

Bugün, çocukluğunu yaşayamayan çocukların sessiz çığlığı olmalı.  

Onların gözyaşlarını gören, seslerini duyan, yaralarını saran bir vicdan günü olmalı.

Çünkü bir kız çocuğu, çocukluğunu yaşayamadığında, dünya eksik kalır.  

Bir çocuk korkuyla büyüdüğünde, insanlık küçülür.  

Bir çocuk öldüğünde, umut ölür, insanlık ölür... 

Bugün kutlamaktan çok, düşünmeliyiz.  

Bugün süslemekten çok, değiştirmeliyiz.  

Bugün konuşmaktan çok, harekete geçmeliyiz.

Dünya Çocuklar Günü, Dünya Kız Çocukları Günü, Dünya Erkek Çocukları Günü…  

Günler çoğalıyor, bayraklar asılıyor, ama vicdanlar azalıyor.  

Peki ya gerçeklik?  

Gelin, günler belirleyip kutlamak yerine, çocuklara çocukluğunu geri verelim.. 

Yeter artık...!  

Bu zulüm daha ne kadar sürecek?  

Savaşlar çıkarıp çocukları öldürmeyi bırakın... 

Silahlar susmalı, cıvıl cıvıl çocuk sesleri duyulmalı... 

Bombalar durmalı, kahkahalar yükselmeli... 

Her kız çocuğu oyun oynayabilmeli.  

Her çocuk eğitim alabilmeli.  

Her çocuk korkmadan uyuyabilmeli.

Ve biz, bu günü kutlamadan önce, onların çocukluğunu geri vermeliyiz.  

Çünkü çocuklar yaşarsa, insanlık yaşar.  

Çünkü çocuklar gülerse, dünya iyileşir...

Bir zamanlar, insanların samimiyeti, bahçede oyun oynayan çocukların sesi, kuş cıvıltıları konuşurdu köylerde. Rüzgârın savurduğu yapraklar, toprak yolda yankılanan ayak sesleri, at arabası ile tarlalara gidilirdi. Sabah ezanı ile birlikte bir horozun ötüşü… Hepsi birer kelimeydi o sessizliğin dilinde. Çocukken okuduğumuz kitaplar da bu sessizliğin tercümanlarıydı. Sayfaları çevirdikçe yalnızca hikâyeler değil, içimize işleyen hayaller dökülürdü gözlerimizin önüne.

Küçük bir dağın yamacına kurulmuş evler… Bahçelerinde sabah çiğ taneleriyle ıslanmış güller, tel örgülere yaslanmış sarmaşıklar, ve otlayan kuzuların dinginliği. Her şey yerli yerindeydi. O tabloyu tamamlayan ise bir elinde kavalı, diğer elinde çatlamış bir değnekle yürüyen, koyun güderken kavalını eşsiz bir melodi ile çalan çobandı. Gözleri uzaklara dalar, dudakları kıpırdamadan düşünürdü. Belki de o çoban, çocukluğumuzun filozofuydu; kelimelere ihtiyaç duymadan öğreten, sessizliğiyle konuşan bir bilge.

Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan insanlar… Horozun ötüşüyle birlikte uyanan toprak, kuş sesleriyle şenlenen bahçeler. Ve bir çağlayanın kenarından yükselen su sesi… Ah o sesler… Kalbimizi serinleten, ruhumuzu yıkayan, içtikçe doyamadığımız bir berraklık. O sesler bizi gerçekliğin sınırlarından alıp hayalin kucağına bırakırdı. Ne bir gürültü, ne bir telaş… Sadece huzur, sadece içtenlik.

Ama zaman, sessizliği unuttu. İnsanlar, köylerden şehirlere göçer oldu. Şehirde her yer betonla örtüldü. Ovalar asfaltla boğuldu, köyler garip kaldı. Köyün insanı artık takım elbiseli beyler, süslü elbiseli hanımlar, bahçede oyun oynayan çocuklar yerine, ellerinden telefon düşmeyen çocuklar... Hikâyeler, yaşanmışlıkların değil, sadece süslü cümlelerin ürünü artık.

Oysa biz hâlâ bir çağlayanın kenarında oturup hayal kurmayı özlüyoruz. Ateşin başında çay içmeyi, mis gibi dağ, orman havası ile uyanmayı, köyün sessizliğinde huzur bulmayı, bir horoz sesiyle uyanmayı… Belki de bu yüzden eski kitapları saklıyoruz. Çünkü onlar sadece hikâye değil; bir zamanlar yaşanmış, solunmuş, hissedilmiş bir dünyanın tanıkları.

Bugün şehirde yürürken gözlerimizi kapatıp o köyü hayal edebiliyorsak, halâ umut var demektir. Çünkü hayal kurabilen insan, geçmişi unutmamış demektir. Ve geçmişini unutmayan, geleceğini inşa edebilir.  

Belki de en büyük sessizlik, içimizde yankılanan o eski kasabanın sesidir. Ve biz, o sesi duymaya devam ettikçe, kaybolmuş sayılmayız...

Hayatın en tatlı melodisini dinlediği bir dönemdi Eda için. Nişanlısı Mert ile yeni bir yuva kurmakla kalmamış, kariyerinde de taze bir başlangıç yapmıştı. Bugüne kadar huysuz bir çocuk gibi itekleyen kader ona da şefkat elini uzatmıştı. Her şey, dikkatle boyanmış bir tablo gibi kusursuz görünüyordu. Ancak, hayat bazen en güzel fırça darbelerinin üzerine beklenmedik bir leke atar, dört nala kaçan atlar gibi tozu dumana katardı. 

Bir sabah, o gizemli iz Eda’nın dünyasını kapladı. Mert’in gözlerinde alıştığı sıcaklık yerine, buz kesen bir yabancılık vardı. O an söylenen, sadece kadının kalbini değil, tüm geleceğini yerle bir eden o cümle: “Sen hep bana fazla geldin.” Ayrılık, bir deprem gibi sarsarak geride yalnızca enkaz bıraktı. Hayalleri, umutları paramparça oldu. Kalbi, tam ortadan, en derininden ikiye ayrılmıştı. 

İlk günler, Eda’nın takvimi gözyaşlarından ibaretti. Dışarısı gri, içerisi darmadağındı. Yüzündeki neşe silinmiş, mutluluk maskesi çatlamıştı. Zihninde yankılanan o acı hayal kırıklığı: “Tıpkı müteahhitin inşaat malzemesinden çaldığı gibi, bizim de hayallerimizden, ömrümüzden çalıyorlar!” Ortak kurulan o sağlam zannedilen bina, bir anda temelinden çökmüştü.

“Her düşüş, bir yükselişin tohumunu içinde barındırır.” Zaman geçtikçe, içindeki yıkıntı yerini direnişe bıraktı. Kendini tamamen kaybetmeyi reddeden bir ses yükseldi ruhunda. Sevdiklerinin sarsılmaz desteği ve hayatın her şeye rağmen devam eden ritmi, onu harekete geçmeye zorladı. Kaybettiği parçaları yeniden birleştirmeye karar verdi, ama bu kez farklı bir yöntemle.

Eda, her şeyi bir kenara bırakıp nefes alıp vermek gibi başardığı mesleğine, resimlerine sığındı. Önüne koyduğu boş tuval, ruhundaki çürük merdiven basamaklarını yansıtıyordu. Her fırça darbesiyle, kalbindeki kırıklarla cesurca yüzleşti. Fırçanın ucu, içindeki kargaşayı, acıyı renklere döktü. Renklerin uyumu, yaşamın karmaşasını ifade etmenin yeni yolu oldu. 

Bir gün, atölyenin kapısından girdiğinde, o kadar çok eseri birikmişti ki, aklında bir sergi fikri doğdu. Yüreğindeki acıyı sanata dönüştürme ve bu hikayeyi herkesle paylaşma arzusu... Bu sergi, sadece tabloların değil, iyileşme sürecinin bir yansıması idi. 

Sergi günü geldiğinde, Eda’nın eserleri beklenenin ötesinde ilgi gördü. Ziyaretçiler, onun yaşadığı o büyük kırılmanın, tuvaldeki renk cümbüşü ve derinlik ile nasıl bir güzelliğe dönüştüğüne şahit oldular. Eda, her tablonun ardındaki duyguyu ve tecrübeyi anlattığında, insanların gözlerinde parlayan o buharlı umut ışığı, ona tarifsiz bir mutluluk verdi.

Eda’nın hikayesi, hızla yayıldı. O, kırık bir kalbin sadece onarılabileceğini değil, aynı zamanda acıdan beslenerek nasıl estetik bir güzellik ortaya çıkarabileceğini gösterdi. Artık sadece bir ressam değildi kadın; duygusal dayanıklılığın ve yeniden doğuşun sesiydi.

Kırılmak, evet, hayatın doğal bir parçasıydı. Eda'nın tecrübesi gösterdi ki, “Bu kırıklar yeni başlangıçların tohumlarını saklar.”

O, artık yaralı olduğu için değil; o yaraların içinde kaç tane renk barındırdığını gösterdiği için güçlüydü.

 Belki de en önemli ders;

“Kırıklarınızla barıştığınızda, içten gelen ışıltıyla, sizin de yeniden doğabileceğinizdi...”

    “FİLİSTİN” yıllardır kanayan bir yara gibi içimizde derin izler bırakan bir dramın adıdır. Her Müslümanın vicdanında bir yer edinmiş, ama maalesef çaresizliğin ve aczin pençesinde kıvranmış bir mesele olarak varlığını sürdürmekte. Milyonlarca masum insanın hayatı, zalimlerin keyfine terk edilmiş durumda, ölüm korkusuyla yaşamlarını sürdürüyorlar.

Biz Müslümanlar ise ne yazık ki seyirci konumundayız. Adeta bir film seyreder gibi, bir tiyatro izler gibi almışız elimize çekirdeği çıtlatarak haberlerde duygusuz bir şekilde izliyoruz olan biteni. Elimizden bir şey geliyor mu? Bu sorunun cevabını kendimiz dahi bilmiyoruz. Boykot yapmaktan, gözyaşı dökmekten, dua etmekten, ve para yardımı göndermekten başka bir şey yapamıyoruz. Gerçi çoğunluk onu dahi yapmıyor özellikle boykot ürünleri almaya devam ediyor.

Peki hiç düşündünüz mü?

Aldığınız her üründe bir bebeğin masum bir çocuğun kanı var.

Ya o bebek o çocuk sizin çocuğunuz olsa idi ne yapardınız?

Bu soruya cevap verebilir misiniz?

Aynen şimdi olduğu gibi sessiz kalabilir misiniz?

Veya gözlerinizin önünde çocuğunuz öldürülse?

Size bir poşet içinde elinize bir kaç kilo et parçası verilip işte evladınız denilse?

Ne yaparsınız?

Evet yanlış okumadınız kesilen bir kurbanın değil.!

Acımasızca vahşet ile öldürülen bebeklerin ve çocukların bedenlerinin parçaları!!!

Ne kadar acı değil mi?

Yüreğiniz dayanabilir miydi?

Filistin'de anne ve babalar her gün bu acıyı bu vahşeti yaşıyor.

Ancak bu soruya bir cevap bulduğumuz gün, mazlumlara umut, zalimlere ise korku olacak güçte harekete geçebiliriz. O gün belki de pek uzak değildir, ancak o güne kadar mazlumların acısı artacak, zalimlik ise katlanarak devam edecek. Tüm dünyada her şey çok daha farklı olabilirdi aslında. Zalimlere karşı cesurca dur diyebilseydik, mazlumların yanında saf tutabilseydik, bugün yaşadığımız manzara çok daha aydınlık olurdu.

Ne istediler bu masum çocuklardan?

Kundaktaki bebekler dahi hunharca öldürülüyor. Tüm dünya gözlerini bu vahşete, soykırıma kapatmış uyuyor.

Neden bu kadar acımasızca davranılıyor masum yavrulara?

İnsanlık neden susuyor sessiz kalıyor?

Zerre vicdanı olan evet diyebilir mi bu soykırıma?

Zalimler için yaşasın cehennem!

Bu vahşet insanlıkla bağdaşmamaktadır. Bu soykırımı gerçekleştiren ve destekleyen kişiler insan olamaz. Karşımızdaki artık insan olmaktan çıkmış, merhametten dahi nasibini almamış teröristlerdir. İnsanlık adına kabul edilemez bu zulüm. İçimiz acıyla dolup taşıyor, feryat, figan ediyoruz ama ne yazık ki sadece kınamaktan ve söylenmekten öteye bir adım dahi atamıyoruz.

Bu acımasızlığa dur demek için bir şeyler yapılmalı şimdi harekete geçmeli.

Kaç tane can daha yanacak?

Kaç tane masum çocuk daha gözü dönmüş bir nefretin hedefi olacak?

Dünya dediğimiz yer bu mu?

İnsanlık denilen, barış denilen şey bu mu?

Hayır böyle olamaz, olmamalı.

Biz müslümanlar neyi bekliyoruz?

Ebabil kuşlarını mı?

Dünyada iki milyardan fazla müslüman varken, ebabil kuşlarını beklemek bizlere yakışır mı?

Eğer gerçekten böyleyse;

O zaman bu dünya yıkılsın.! Kopsun Kıyamet!!!

Belki o zaman mazlumlar huzura erebilir…

Duygularımı, düşüncelerimi, yüreğimin yangınını başka hangi kelimeler ve cümlelerle ifade edebilirim bilemiyorum. Bu köşe yazısını siz okurlarıma, gönül dostlarıma gözyaşları içinde yazıyorum. Bu yazımla belki sadece hislerinize tercüman olabilir, belki de Filistin'in sesi olabilir, belki de bu yazı okuyan birinin, birilerinin taşlaşmış kalbinde bir yerlere dokunabilirim...

Her birinizi saygı ve sevgiyle selamlıyor Yüce Allah'a emanet ediyorum…

Kalbimiz bazen öyle arzularla dolup taşar ki, sanki bir adım atsak hayalimize varacağız sanırız. Lakin hayat, acele edenleri değil, kalbinin muradını sabırla bekleyenleri ödüllendirir. Sabır, her şeyin sustuğu anda bile içimizde konuşmaya devam eden o sessiz, güçlü sestedir.

Sabır, bir tohumun toprağa atıldığı an gibidir. O tohum, güneşi görmez; rüzgârı, gökyüzünü bilmez. Ama bilir ki zamanı geldiğinde filizlenecek. Bir fidan olup büyüyecek. Toprağın altında günler, haftalar belki aylar geçer… Sessizdir, görünmezdir ama tohum orada yaşamla buluşmayı bekler. İşte sabır da böyle bir şeydir: Görünmez ama büyütür, sessiz ama seni hayata en güzel şekilde tecrübeler ile hazırlar.

Kalbinin muradı dediğimiz şey; bir hayalin gerçekleşmesi, bir insanın mutluluğu, bir huzurun bulunması, çizip ilerlediğimiz bir yol olabilir. Fakat her ne olursa olsun, bu dileklerin geliş tarihi bizim takvimimize değil, hayatın takvimine bağlıdır. Ve işte o takvimi anlayabilenler, sabretmenin aslında boş bir bekleyiş değil, muradına ermek olduğunu kavrayabilir.

Bazen hayat kapılarını yüzümüze kapatır. "Olmadı" der. "Henüz değil" der. Biz bunu reddediş sanırız. Oysa Allah sadece bizi hazırlıyordur. Çünkü ne zaman ki ruh olgunlaşır, ne zaman ki kalp gerçekten ne istediğini anlar, işte o zaman sabrın ödülü gelir. Ve o an, bekleyişin her saniyesine değdiğini fısıldar kulağımıza.

Sabır, zamana karşı bir direniş değil, zamanla dost olmaktır. Acele, rüzgârın önünde savrulmaksa; sabır, kendi köklerine sadık kalmaktır. Bir gün gelir, hayalini kurduğun ne varsa gerçekleşir. Belki de en beklemediğin anda, en yorgun anında... Ve sen dönüp geriye baktığında, anlarsın: O uzun, sessiz, sancılı süreç aslında seni beklediğin mutluluğa hazırlamış. 

Bugün sabredemediğin şey, yarının en büyük hediyesi olabilir. Kalbinin muradı varsa içinde, korkma… Sabret. “Allâh sabredenleri sever” Çünkü sabır, hayalleri gerçeğe dönüştüren en sihirli anahtardır...