Güvenin Bedeli

Özel sektör, çoğu zaman başarı, performans ve profesyonellik kavramlarıyla tanımlanır. Oysa bu yapının görünmeyen yüzünde; güç ilişkileri, kırılgan dengeler ve sessiz adaletsizlikler vardır. İnsan, bu sistemin içine iyi niyetle girdiğinde, en çok da güven duygusunu yanında taşır. Çoğu zaman yaşanan kırılma, güvenin karşılıksız kaldığını fark ettiğiniz o ilk sessizlikte başlar.Bu süreçte aldığınız kararların temelinde, sağlıklı bir sorgulama karşılıklı güven ve kurumsal sorumluluk inancı vardır Ancak zamanla anlarsını'ki özel sektörde güven bireysel bir erdemdir; kurumsal bir garanti değildir. En sağlam görünen yapılarda bile tek bir kişinin yön değiştirmesi, tüm dengeleri altüst etmeye yetebilmektedir. Bir insanın sırtını dönmesi, bazen bir sistemin tamamının sessiz onayına dönüşür.

Yönetsel gücün net çizgilerle tanımlanmadığı, belirsizliğin hâkim olduğu kaotik ortamlarda, olan çoğu zaman en fazla sorumluluk alanlara olur. Çünkü bu tür yapılarda haklı olmak değil, görünmez kalabilmek korunur. İyi niyet, güçle desteklenmediğinde; yük, hatta tehdit olarak algılanır. Ve sistem, kendisini rahatsız eden sesi dışarıda bırakmayı tercih eder.

Bu tür bir dışlanmada,İnsan, kendini kullanılmış, yüzüstü bırakılmış ve değersizleştirilmiş hisseder. Asıl acı olan ise, yaşananın açık bir haksızlık olarak adlandırılmaması; bunun yerine sürecin olağan bir sonuç gibi sunulmasıdır. Böylece birey, yalnızca işini değil; inandığı değerleri de sorgulamaya başlar.

Bu noktada ister istemez şu soru belirir:

Neden iyi insanlar, hâlâ güç ve ego savaşlarının ortasında kalmaya devam ediyor?

Neden bedel, çoğu zaman etik duruşu olanlara ödettiriliyor?

Bunun cevabı basittir ama acıdır: Çünkü özel sektörde güç, çoğu zaman değerle değil; kontrol edilebilirlikle ölçülür. Vicdan, kısa vadede sistem için risk olarak görülür.

Yaşanan bu acı; Bir kayıptan çok bir eşik değişimini işaret eder.Bu, karanlıkta kalmış bir son değil; bilinçli bir uyanışın başlangıcıdır. İnsan bazen tam da güvendiği yerden yara alarak, güveni nereye ve kime vermesi gerektiğini çok iyi öğrenir. Bu, masumiyetin değil; farkındalığın bedelidir.

Bugün geriye dönüp baktığımda şunu söyleyebiliyorum:

Bazı kapılar vardır size hiç kapanmaz, Ve bazen bu dışarıda kalışınız, içeride kaybolmaktan çok daha hayırlıdır. Yaşanan adaletsizlik, insanı küçültmez; aksine onu, kendi değerini yeniden tanımlamaya açılan kapılar içinde yeniden farkeder. 

Belki de bu yüzden, karanlıktan sonra gelen güneş her zaman daha yakıcıdır. Çünkü artık insan, ışığı başkalarının onayında değil; kendi sınırlarının ardında bulur,Ve ona görünmez bir tevekkül inancının güneşini sunar.

Selam olsun Erdemli ve Tevekkül inancında,kalabilenlere...