FİKİRLERİMİZ VAR, PEKİ SAYGIMIZ?

Birbirimizin görüşlerine saygı duymayı neden bilmeyiz ki acaba?

Belki de mesele “bilmemek” değil, tahammül edememek olabilir.

Artık fikirlerimizi paylaşmıyoruz, savuruyoruz. Dinlemiyoruz, cevap hazırlıyoruz. Karşımızdakini anlamak için değil; haklı çıkmak için konuşuyoruz. Oysa bir insanın düşüncesi, onun kimliğinin tamamı değildir. Fikirler hep değişir, insan kalır.

Sosyal medyada, aile sofralarında, dost meclislerinde… En küçük farklılıkta sesler yükseliyor. Çünkü çoğumuz eleştiriyi tehdit sanıyoruz. “Benim gibi düşünmüyorsa bana karşıdır” diye bir çizgi çekiyoruz. Oysa ki aynı gökyüzünün altında farklı pencerelerden bakıyoruz hayata.

Belki de en büyük eksikliğimiz empati kurmayı bilmememiz. Kendimize gösterdiğimiz anlayışı başkasına göstermekte maalesef çok cimriyiz. Kendi düşüncemize hoşgörü beklerken, başkasının düşüncesine tahammül edemiyoruz.

Oysa fikirler tartışmakla değil, konuşuldukça gelişir.

Susturmak kolaydır, anlamak çaba ister.

Bir toplumun olgunluğu; herkesin aynı şeyi düşünmesiyle değil, farklı düşünenlerin bir arada kalabilmesiyle ölçülür.

Belki de yeniden öğrenmemiz gereken şey çok basit:

Sadece dinlemek…

Ve insanı, düşüncesinden ayırabilmek.