​Bazen insanın içinde o kadar çok şey birikir ki anlatmaya kelime bulamaz. Kime anlatacağını bilmez, anlatsa da anlaşılmayacağını düşünür. Susar. Gününe devam eder ama içinde bir şeyler hep konuşmaya devam eder.

​İşte böyle zamanlarda yazmak iyi gelir. İçinizde ne varsa yazın. Kırgınlığınızı, öfkenizi, özleminizi, korkularınızı… Söyleyemediğiniz ne varsa bırakın yazıya dökülsün. Cümlelerin güzel olup olmadığını, birilerinin beğenip beğenmeyeceğini düşünmeyin. Bazen dağınık da olsun, yarım kalsın, hatta aynı şeyi defalarca yazın. Yeter ki içinizde kalmasın. Sonra isterseniz silin. İsterseniz bir kenara bırakın. Kimse okumasın, kimse bilmesin. Zaten yazmanın güzelliği biraz da burada değil mi? Her şeyi herkese anlatmak zorunda değilsiniz. Bazen sadece kendinize anlatmanız yeter. Çünkü insan içine attıkça ağırlaşıyor. Söyleyemedikleri, sustukları, erteledikleri birikiyor. Sonra hiç beklemediği bir anda küçücük bir şey bile ağır gelebiliyor. O yüzden bazen oturun ve yazın. İçinizden nasıl geliyorsa öyle… Noktasına, virgülüne takılmadan. Kim ne düşünür diye hesaplamadan.

​Belki yazdığınız hiçbir şeyi bir daha okumayacaksınız. Belki birkaç gün sonra hepsini sileceksiniz. Ama o an içinizde taşıdığınız bir yükü dışarı bırakmış olacaksınız. Yazmak bazen çözüm değildir belki ama insanın kendine iyi gelmesinin en sessiz yollarından biridir. Yazın… Çünkü bazı duygular anlatılmıyor, sadece yazılıyor. Ve insan yazdıkça biraz hafifliyor.

İki çocuk, iş, ev, yemek, bitmeyen işler… Bazen günün yirmi dört saat değil de on iki saat olduğunu düşünüyorum. Sabah gözümü açar açmaz aklımda yapılacaklar listesi başlıyor. Çocuklar hazırlanacak, işe gidilecek, işler yetişecek, akşam ne yemek yapılacak derken gün akıp gidiyor.

Eve geldiğimde aslında benim için mesai bitmiyor. Bir anne olarak ikinci mesai başlıyor. Yemek yap, sofrayı kur, ortalığı toparla, çocuklarla ilgilen… Bazen akşam yemeği çok güzel oluyor, bazen de “Bugün makarna yapalım, yeter.” diyorum. Çünkü artık kendime de dürüst davranıyorum: Her gün her şeye yetişmek zorunda değilim.

Eskiden ev dağınık kaldığında kendimi kötü hissederdim. Şimdi biraz daha farklı düşünüyorum. Çocuklar büyüyor, ben çalışıyorum, hayat akıyor. Her şeyin aynı anda kusursuz olması mümkün değil, tabii ki.

Bir yandan da kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Okuyorum, yazıyorum, yeni şeyler öğreniyorum. Çünkü çocuklarıma sadece yemek yapan, evini toparlayan bir anne değil; hayalleri olan, üreten ve kendini geliştiren bir kadın da göstermek istiyorum.

Bazen yoruluyorum, tükeniyorum; bazen hiçbir şey yapmak istemiyorum. Ama sonra kendime şunu söylüyorum: “Bugün de elinden geleni yaptın.”

Belki de kişisel gelişim biraz da burada başlıyor: Kendini başkalarıyla değil, dünkü hâlinle kıyaslamakta…

İki çocuklu çalışan bir anne olarak hayatım kusursuz değil. Evim her zaman toplu değil, yemeklerim her zaman dört dörtlük değil, ben de her zaman güçlü değilim.

Ama gerçek hayat zaten böyledir.

Koşturmacanın içinde kendimi unutmadan yaşamayı, çocuklarıma yetişirken kendime de yetişmeyi öğreniyorum.

Ve galiba en güzel gelişim de bu: Kendine kızmadan, kendini eksik görmeden, olduğun hâlinle devam edebilmek.

Bazen hayatın telaşına öyle dalıyoruz ki yaşadığımızı unutuyoruz. Oysa hayat, büyük mutlulukların gelmesini beklemekten ibaret değildir. Sevdiğimiz bir şarkıda, içten, samimi bir gülüşte ya da güneşin yüzümüze vurduğu küçücük bir anda bile mutluluk saklı. Her şeyin mükemmel olmasını beklersek belki de hayatı kaçırırız. Çünkü hayat biraz da eksikleriyle güzeldir. Bugün sahip olduklarımızın kıymetini bilmek, yarının hayalini kurarken bugünü unutmamak gerekiyor.

Belki de hayattan zevk almak, daha fazlasına sahip olmak değil, elimizdekilerin farkına varmaktır. Çünkü hayat, beklediğimiz gün değil, şu an yaşadığımız gündür.

Modern hayatın en büyük gürültüsü, dışarıdan değil, içimizden yükseliyor. Sürekli bir yerlere yetişme telaşı, beklentiler ve bitmeyen sorumluluklarımız.. Oysaki insan, herkesten önce kendine yetişmelidir.

Yalnız kalmak çoğu zaman yanlış anlaşılır. Aslında yalnızlık, eksiklik değil; insanın kendisiyle kurduğu en samimi en içten sohbettir. Sessizlikte bastırılmış duygularımız ortaya çıkar, zihindeki karmaşa yavaş yavaş yerini sakinliğe bırakır. Kendini dinleyen insan, neyi kaybettiğini değil, aslında neleri hâlâ taşıdığını fark eder. Gücünü, sabrını ve yeniden başlayabilme cesaretini...

Çünkü bazen en doğru cevaplar, kalabalıkların içinde değil; sessizliğin tam ortasında saklıdır. Ve insan, kendine kulak verdiğinde hayatın sesini de daha net duymaya başlar.

Anne olunca anladım ki çocuk büyütme sadece karnını doyurmak, üstünü değiştirmek ya da okulunu takip etmek değilmiş. Asıl mesele, küçücük bir kalbin sessizce anlattıklarını duyabilmekmiş.

Bazen yorgunluktan "Neden sözümü dinlemiyorsun?" diye sitem ettiğim oluyor. Sonra gözlerinin içine baktığımda meğerse bana inat etmiyor, sadece anlaşılmak istiyormuş.

Çocuklar konuşmadan da çok şey anlatır aslında. Bazen gelip boynuma sarılarak, bazen sessizce yüzüme bakarak, bazen de sebepsiz sandığım bir ağlamayla… büyükler çoğu zaman davranışa odaklanırken, onlar duygularını göstermeye çalışırlar.

Anne olarak kusursuz değilim. Ben de hata yapıyorum, sabrımın tükendiği anlar oluyor. Ama her özür dilediğimde, her "Seni anlıyorum." dediğimde aramızdaki sevginin biraz daha büyüdüğünü görebiliyorum.

Bugün çocuklarımızın en çok ihtiyacı olan şey, pahalı oyuncaklar ya da kusursuz bir hayat değil. Onların en büyük ihtiyacı, kendilerini güvende hissedecekleri bir kucak ve yargılanmadan dinlenecekleri bir yürektir.

Belki de çocuklarımızı büyüttüğümüzü sanırken, aslında onlar bizi büyütüyor. Sabrı, sevgiyi, affetmeyi ve koşulsuz sevmeyi bize yeniden öğretiyorlar.

Bu yüzden bugün çocuğunuza sadece bir kez daha dikkatle bakın.🤗 Belki söyleyemediği ama duymanızı istediği bir cümle vardır. Çünkü bir çocuğun en büyük mutluluğu, gerçekten anlaşılmaktır.

Aslında hepimizin birer hayali vardır. Kimi bir kitap yazmak, kimi yeni bir hayat kurmak, kimi ise sadece huzurlu olabilmeyi ister. Peki, bunca hayale rağmen neden çoğu yarım kalıyor olabilir ki?

Çünkü bazen korkularımız, endişelerimiz bazen ertelediğimiz adımlar bazen de başkalarının "yapamazsın" sözleri hayallerimizin önüne geçiyor. Oysaki hayaller; cesaretle, inançla beslenir. Küçük de olsa atılan her adım, bizi hedefimize biraz daha yaklaştırır.

Hayaller tutunamıyor değil; aslında biz, onlara yeterince tutunamıyoruz. Pes etmek yerine sabretmeyi seçtiğimiz gün, hayallerimiz de birer birer gerçeğe dönüşmeye başlayacaktır.

Öfke, insanın en doğal duygularından biridir aslında. Haksızlığa uğradığımızda, anlaşılmadığımızı düşündüğümüz zamanlarda ya da beklentilerimiz karşılanmadığında öfkelenebiliyoruz. Fakat önemli olan öfkelenmek değil, bu duyguyu nasıl yönettiğimizdir. Son yıllarda trafikte, sosyal medyada hatta aile içinde bile insanların daha çabuk öfkelendiğini görüyoruz. Belki de hayatın yükü arttıkça sabrımız da azalıyor.

Günlük yaşamın yoğun temposu, stres, ekonomik kaygılar ve iletişim sorunları insanları daha fazla tahammülsüz hale getirebiliyor. Bu durum bazen de en sevdiklerimize bile kırıcı davranmamıza sebep oluyor. Aslında öfke anında söylenen sözler ve yapılan davranışlar, sonradan telafisi zor pişmanlıklara yol açabilir.

Öfkemizi kontrol altına alabilmek için öncelikle onu fark etmemiz gerekir. Kızdığımız anda hemen tepki vermek yerine birkaç dakika sakinleşmeye çalışmak, derin nefes almak veya düşüncelerimizi gözden geçirmek daha sağlıklı sonuçlar doğuracaktır. Empati kurmak ve karşımızdaki kişinin bakış açısını anlamaya çalışmak da öfkenin etkisini azaltacaktır.

Unutmamalıyız ki gerçek güç, öfkeye teslim olmakta değil, onu yönetebilmektedir. Daha huzurlu bir ortam, daha sağlıklı ilişkiler ve daha mutlu bireyler için öfkemizi kontrol altına almayı öğrenmeliyiz.

Çocukken bir yaz tatili sanki sonsuza kadar sürerdi. Şimdiyse haftalar nasıl geçiyor anlamıyoruz . Sabah oluyor, akşam oluyor; pazartesi derken bir bakmışsın cuma gelmiş bile. Sürekli bir koşuşturmaca var. Bitmesi gereken işler, cevaplanacak mesajlar, yetişilecek sorumluluklar derken günün nasıl geçtiğini fark etmiyoruz bile. Bir bakıyoruz ertelediğimiz hayaller, aramadığımız dostlarımız, söyleyemediklerimiz hep geride kalmış.

Aslında zaman da değişmedi. Biz değiştik biraz. Belki de yetişmeye çalıştığımız şey zaman değil, kendi içimizde kurduğumuz o baskıda olabilir.

Çünkü zaman ne hızlanıyor ne yavaşlıyor… Sadece akıp gidiyor.

O yüzden bazen durmak lazım . Bir kahve içmek, biraz sessizlik, bir dostla iki laf etmek, gün batımına dalmak… Küçük şeyler fakat insanı toparlayan şeyler.

Hayat dediğin de budur, yetişmeye çalışırken kaçırdığımız küçük anların toplamı.Ve zaman hızlı geçiyor gibi geliyor olabilir fakat belki de mesele onun hızı değil, bizim nasıl yaşadığımızdır.

Bir perde gibi iner ruhuma tarifsiz bir sessizlik.

Uyku uğramaz olur gözlere, düşünceler yine nöbette,

Geçmeyen geceler saklı en derin hasrette.

Penceremde solmuş ay, yorgun yüzüme bakar,

Dakikalar yavaş yavaş içimde yara yakar.

Bir hasret büyür kalpte, adı konmaz kederler,

Zor geceler öğretirmiş insana çaresizliği. 

Sabah olur zannedersin, karanlık bırakmaz hiç

Bazı geceler vardır, ömrün kadar sessiz.

Bir ümit arar gönül en uzak yıldızlarda,

Geçmeyen geceler kalır insanın hep aklında.

Annelik kutsal olabilir. Çünkü içinde fedakarlık, emek, uykusuz geceler, endişe ve koşulsuz sevgi vardır. Bir insanın hayatını kendi hayatının önüne koyabilmek de öyle kolay bir şey değildir. Ancak kutsal olan her şey, herkes için doğru anlamına da gelmez.

Toplum uzun yıllardır kadınlara aynı cümleyi söylüyor:

“Bir gün anne olunca anlarsın.”

Ya anlamak istemeyenler?

Ya çocuk sahibi olmayı tercih etmeyen kadınlar?

Ya kendini buna hazır hissetmeyenler?

Bir insanın anne olmaması onu eksik mi yapar? Annelik sadece biyolojik bir durum değildir, büyük bir sorumluluktur. Sabır gerektirir, güç gerektirir, maddi manevi hazırlık gerektirir. Sırf toplum istiyor diye, sırf “yaşın geldi” denildi diye çocuk sahibi olmak; hem anneye hem çocuğa haksızlık olmaz mı? 

Kimse anne olmak zorunda değil.

Tıpkı herkesin öğretmen, doktor olmak zorunda olmadığı gibi… Çünkü bazı insanlar çocuk büyütmek ister, bazıları istemez. Bazıları anne olmanın hayalini kurarken, bazıları da başka hayaller kurar. Ve bunların hepsi de normaldir.

Kadınlığı sadece annelik üzerinden tanımlamak da büyük haksızlıktır. Bir kadın; üreterek, severek, çalışarak, yazarak, iyileştirerek, emek vererek de hayatın içinde değerli olabilir. İnsan olmanın değeri, doğurduğu çocuk sayısıyla ölçülmez.

Gözümde küçücük ışık,

Uzun süren yorgunluğun

Sonunda geldi sıcaklık.

Bir rüzgar geçiyor hafiften,

İçim usul usul sakin,

Sanki küsmüş olan tüm yollar

Yeniden olmuş yakın.

Şimdi içimde bir heyecan,

Yüreğim eskisi gibi değil,

Bahar bazen bir çiçekte,

Bazen insanın içinde yeşerir.

 Herkes gerçekten anne olmalı mı?

Annelik kutsal olabilir. Çünkü içinde fedakarlık, emek, uykusuz geceler, endişe ve koşulsuz sevgi vardır. Bir insanın hayatını kendi hayatının önüne koyabilmek de öyle kolay bir şey değildir. Ancak kutsal olan her şey, herkes için doğru anlamına da gelmez.

Toplum uzun yıllardır kadınlara aynı cümleyi söylüyor:

“Bir gün anne olunca anlarsın.”

Ya anlamak istemeyenler?

Ya çocuk sahibi olmayı tercih etmeyen kadınlar?

Ya kendini buna hazır hissetmeyenler?

Bir insanın anne olmaması onu eksik mi yapar? Annelik sadece biyolojik bir durum değildir, büyük bir sorumluluktur. Sabır gerektirir, güç gerektirir, maddi manevi hazırlık gerektirir. Sırf toplum istiyor diye, sırf “yaşın geldi” denildi diye çocuk sahibi olmak; hem anneye hem çocuğa haksızlık olmaz mı? 

Kimse anne olmak zorunda değil.

Tıpkı herkesin öğretmen, doktor olmak zorunda olmadığı gibi… Çünkü bazı insanlar çocuk büyütmek ister, bazıları istemez. Bazıları anne olmanın hayalini kurarken, bazıları da başka hayaller kurar. Ve bunların hepsi de normaldir.

Kadınlığı sadece annelik üzerinden tanımlamak da büyük haksızlıktır. Bir kadın; üreterek, severek, çalışarak, yazarak, iyileştirerek, emek vererek de hayatın içinde değerli olabilir. İnsan olmanın değeri, doğurduğu çocuk sayısıyla ölçülmez.

Çocukken üstümüzü kirlettiğimiz, sonra azarlanıp yine döndüğümüz yerdir.

Yağmurdan sonra gelen o toprak kokusu var ya,

Bir anlığına her şeyi susturuyor, unutturuyor içimizde.

Üzerinde ki hayatta öyle kolay başlamıyor,

Ellerin nasır tutar hiç fark etmeden.

Bir tohum yetişirken sadece ağaç olmuyor, 

İnsan da beklemeyi öğreniyor istemese bile.

Günün sonunda herkesin yolu yine oraya düşüyor,

Kimisi erken, kimisi geç… 

Fakat aynı sessizlikle.

Toprak kimseye bir şey sormuyor,

Sadece üstünü örtüyor ve seni olduğu gibi bırakıyor.

Mutluluk hepimizin dilinde fakat birçoğumuzun uzağında sandığı bir duygu. Oysa en büyük hatamız da burada başlıyor. Çünkü biz mutluluğu çoğu zaman uzakta, daha iyide, daha fazlada arıyoruz. “Biraz daha param olsun”, “şu da olsun”, “her şey yoluna girsin” diyoruz. Sonra mutluluğu erteliyoruz. İnsan çok garip bir varlık… Elindekine çok çabuk alışıyor. Bugün “olsa çok mutlu olurum” dediğimiz şeyler, yarın “eh işte”ye dönüşüyor. Ve biz bu sürecin içinde fark etmeden yoruluyoruz. Çünkü hep bir sonrakine koşuyoruz.

Oysa mutluluk çoğu zaman büyük anlarda saklı değil. Sessiz bir sabah kahvesinde, içten bir gülüşte, sevdiğin birinin “iyi ki varsın” demesinde saklıdır. Fakat biz o anların yanından çok hızla geçiyoruz. Çünkü gözümüz hep uzaklarda.

Belki de biraz durmak gerekir. Elimizdekine bakmak, sahip olduklarımızı gerçekten görmek, kıymetini bilmek… Çünkü çoğu zaman “eksik” sandığımız hayat, aslında fark edilmeyi bekleyen bir “bütünlük” taşıyor içinde. Daha iyisini istemek tabiki yanlış değil. Fakat mutluluğu sadece “daha iyisi gelince”ye bağlamak, bugünü kaçırmak demek. Hayat beklerken değil, yaşarken anlam kazanır. 

Aslında mutluluk sandığımız kadar uzakta değildir. Belki de sadece bakış açımızı değiştirmek kadar yakındır.

Eskiden okul deyince içimiz rahattı.Kapıdan bırakır, “orada güvende” derdik. Şimdi içimiz aynı değil. Adını koyamıyoruz belki, fakat korku işte. “Ya bir şey olursa?” endişesi içimizden çıkmıyor. Son dönemlerde yaşananlar…Okullarda şiddet, küçücük çocukların hayatını kaybetmesi…İnsanın aklı almıyor zaten.

 Ben bir anneyim. Elimden geleni yapıyorum. Çocuğuma iyi olmayı anlatıyorum, kimseye zarar vermemeyi, vicdanlı olmayı…      Ama insanın içini acıtan o soru susmuyor: Ben ne kadar doğru düzgün yetiştirirsem yetiştireyim, ya karşısına çıkan kişi böyle değilse? Bir de şu var…Bunu söylemek zor fakat gerçek: O şiddeti yapan çocuklar da bir yerlerde büyüdü sonuçta değil mi? Hiçbir çocuk durduk yere böyle olmaz.  Ya görmüştür, ya yaşamıştır, ya da tamamen sahipsiz kalmıştır. O yüzden sorun sadece “kötü çocuk” demek değil. Bir yerde bir şeyler eksik kalmış demektir. Bu birilerini suçlamak için değil…Fakat artık şunu da görmezden gelemeyiz:

ÇOCUK HAYATI ÖNCE AİLESİNDE TANIR. .

Ne görürse, onu taşır. Yine de bütün yükü aileye bırakmak da doğru değil. Bu iş artık hepimizin sorunu. Okulun da, toplumun da, hatta izlenen içeriklerin, oyunların payı var bunda.

Peki biz ne yapacağız?

Çocuklarımızı korkutarak mı büyüteceğiz? Yoksa hiçbir şey yokmuş gibi mi davranacağız? Sanırım en zor olanı yapacağız…Hem koruyacağız, hem güçlü yetiştireceğiz. Çünkü başka çaremiz yok artık. Korkarak da yaşanmıyor, görmezden gelerek de. Ve belki de en acı gerçek şu: Biz çocuklarımızı ne kadar iyi yetiştirirsek yetiştirelim, onları emanet ettiğimiz dünya da en az bizim kadar sorumlu. O yüzden sorun sadece “BENİM ÇOCUĞUM” değil artık. Sorun, HEPİMİZİN ÇOCUKLARI. Ve biz ya bu sorumluluğu birlikte taşıyacağız…ya da korkularımızla tek başımıza kalacağız.

Kıymet Görmediğimiz Yerde Neden Hala Kalıyoruz?

İnsan, en çok eksik bırakıldığı yerde bekler. Belki tamamlanmak için, belki de “bir gün belki değişir” diye… Kıymet görmediğini fark ettiği hâlde gitmeyenlerin hikayesi, çoğu zaman dışarıdan anlaşıldığından daha gizemlidir.

Çünkü problem sadece gitmek değildir. Problem, o yerde bıraktığın hayalleri, verdiğin emeği geride bırakabilmektir. İnsan bazen bir kişiye değil, o kişiyle kurduğu hayale bağlanır. Ve hayaller kolay kolay da terk edilmez.

Bir diğer problem de alışkanlıktır. Kalmak, genellikle gitmekten daha kolay görünür. Çünkü gitmek yürek ister, kalmak ise sadece sabretmekle karıştırılır.

Bir de değeri dışarıda arama hatası vardır. Oysa insan, başkasının verdiği kadar değerli değildir. Kendi kendine biçtiği değer kadar vardır. Fakat bunu anlamak, çoğu zaman kırılmadan, yorulmadan mümkün olmaz.

Belki de en acı gerçek şudur; İnsan, kendine gösterilmeyen kıymeti, bazen kendisi de kendine göstermez. İşte o zaman kalmak bir seçim değil, bir alışkanlık haline gelir.

Fakat her şeyin bir sınırı vardır. Bir gün gelir, insan kendi iç sesini duyar, “Ben daha fazlasını hak ediyorum.” İşte o an, kalmanın yükü, gitmenin korkusunu geçecektir. 

Ve belki de temel soru şu olmalıdır; Kıymet görmediğimiz yerde neden kaldığımız değil, kendimize kıymet vermeyi ne zaman hatırlayacağımızdır.

Bundan dolayı insan, kendini seçtiği gün gerçekten özgürleşecektir.

Seslerin birbirine karıştığı, herkesin bir şeyler anlattığı fakat kimsenin gerçekten dinlemediği o anları…

Artık konuşmak çok kolay.

Herkesin söyleyecek bir sözü, anlatacak bir hikayesi var. Fakat amaç konuşmak değil, amaç birinin gerçekten duyulması.

Çünkü biz artık cevap vermek için dinliyoruz, anlamak için değil.

İnsan en çok da anlatamadıklarında yoruluyor malesef. 

Kelimelere dökemediği duygular, içinde büyüyor ve yük oluyor insana. Ve bir noktadan sonra susmak, anlatmaktan daha kolay geliyor. İşte tam da bu yüzden, en derin hikayeler en sessiz insanlarda saklıdır.

Sosyal medya döneminde yaşıyoruz.

Herkes kendini anlatıyor, herkes görünür olmaya çalışıyor. Ama garip bir şekilde, hiç kimse gerçekten görünmüyor. Çünkü görülmek, sadece göz önünde olmak değil ki anlaşılmaktır.. 

Birine gerçekan önemsemek, belki de bu dönemin en nadir iyiliği.Akıl vermeye çalışmadan… Sadece dinlemek.

Belki de sorun, kimsenin konuşmaması değil.

Temel sorunumuz, kimsenin durup gerçekten dinlememesi.

Birbirimizin sesini duymak değil, birbirimizin içini hissedebilmek…

Kendi kararlarımızı verirken bile içimizden bir ses yükselir: “Ya yanlış anlaşılırsa ya farklı düşünülürse?” İşte o an, kendi hayatımızın hakimiyetini başkalarına bırakmış oluruz.

Bu durumun geçmişinde çoğu zaman reddedilme korkusu yatar. Küçüklüğümüzden beri “ayıp olur”, “el alem ne der” gibi cümlelerle büyütülürüz.. Artık dışarıdan kimse bir şey demese bile, biz kendi kendimizi yargılamaya başlarız.

Ama şu gerçeği çoğu zaman unuturuz: İnsanlar düşündüğümüz kadar bizi düşünmez. Herkes kendi hayatının telaşında, kendi hikâyesinin içinde kaybolmuş durumda. Bizim üzerimizden geçen bir düşünce, onların zihninde sadece birkaç saniyeliktir. Fakat biz o birkaç saniyeyi, saatlerce hatta günlerce içimizde büyütürüz.

Başkalarının düşüncelerine göre yaşamak çok yorucudur. Dışarıdan bakıldığında her şey yolunda gibi görünür fakat içeride insanın nefesi daralır. Çünkü gerçek benliğimiz, o kafesin içinde sıkışıp kalır. Ne istediğimizi, ne hissettiğimizi, kim olduğumuzu bile unutmaya başlarız.

Özgürlük tam da burada başlar. Herkesin seni sevmesi gerekmediğini kabul ettiğinde. Ve en önemlisi, kendi sesini başkalarının sesinden ayırt edebildiğinde…

Belki de sorunumuz, insanların ne düşündüğünü umursamamak değil; o düşüncelerin bizim hayatımızı ne kadar izin verdiğimizi fark etmektir. Çünkü hayat, başkalarının onayını almak için harcanacak kadar uzun değildir. Fakat kendi gerçeğini yaşamak için çok kısa.

Ve bazen en büyük cesaret, sadece kendin gibi yaşamaktır.

Dışarıdan mutlu, mesut görünen ama kendi içinde savaşlar veren,fırtınalar ile mücadele etmeye çalışan bir ruh derim.

Çünkü bazı insanlar vardır, gülüşleri hiç eksik olmaz, sohbetleri çok keyiflidir. Onlara bakınca hayat yolunda zannederiz. Oysa kimse bilmez o gülüşün ardında kaç düşüncenin, kaç suskunluğun, kaç kırılmışlığın saklı olduğunu.

Ruh yorgunluğu öyle yüksek sesle de gelmez insana.

Sessizce yerleşir yüreğinin bir köşesine.

İnsan rutin görevlerini yapar, işine gider, insanlarla konuşur, hatta güler kahkahalar atar. Ama içinin bir yerinde sürekli süren bir mücadele ile baş etmeye çalışır.

Bazen anlatmak ister ama kelimeler, cümleler yetmez .

Bazen de susar çünkü kimsenin anlamayacağını bilir.

Ruh yorgunluğu; yaşamaktan vazgeçmek değildir aslında.

Tam aksine, içindeki bütün kırılmışlıklara rağmen devam edebilme gücüdür.

Kimse görmese de bilmese de verilen bir mücadeledir bu.

Belki de bu yüzden bazı insanların gülüşüne çok dikkat etmek gerekir.

Çünkü bazen en parlak gülüşler, en yorgun ruhların maskesidir.

Son zamanlarda fark ediyor musunuz?

Herkes biraz gergin.

Trafikte, evde, işte, sosyal medyada… Sanki en ufak bir şeyde patlamaya hazırız.

Birine bir şey söylüyorsun, hemen yanlış anlaşılıyor.

Bir fikir söylüyorsun, hemen cephe alınıyor.

Sanki hiç kimsenin kimseye tahammülü yokmuş gibi.

Belki de gerçekten öfkeliyiz.

Ama kime?

Hayat kolay değil.

Geçim derdi, gelecek kaygısı, çocukların sorumluluğu, hiç bitmeyen işler…

Herkes bir şeylerin yükünü taşıyor. Ama kimse “Ben yoruldum” diyemiyor.

İçimiz çok dolu aslında.

Konuşsak ağlayacak gibiyiz ama onun yerine kızıyoruz.

Çünkü üzgün görünmek zayıflık gibi geliyor, öfkeli olmak daha güçlü duruyor.

Durup nefes almıyoruz.

Eskiden insanlar aynı düşüncede olmasa da bir arada oturabiliyordu.

Şimdi farklı düşünmek bile tehdit gibi algılanıyor.

Oysa herkes aynı olmak zorunda değil ki.

Belki çözüm çok büyük şeylerde değil.

Biraz susmakta.

Biraz dinlemekte.

Hemen cevap vermemekte.

Çünkü bazen karşımızdakine değil,

aslında içimizde birikenlere sinirleniyoruz.

Ve belki de en çok ihtiyacımız olan şey şu, 

Birbirimize karşi değil, biraz hayata karşı sabırlı olmak.

Birbirimizin görüşlerine saygı duymayı neden bilmeyiz ki acaba?

Belki de mesele “bilmemek” değil, tahammül edememek olabilir.

Artık fikirlerimizi paylaşmıyoruz, savuruyoruz. Dinlemiyoruz, cevap hazırlıyoruz. Karşımızdakini anlamak için değil; haklı çıkmak için konuşuyoruz. Oysa bir insanın düşüncesi, onun kimliğinin tamamı değildir. Fikirler hep değişir, insan kalır.

Sosyal medyada, aile sofralarında, dost meclislerinde… En küçük farklılıkta sesler yükseliyor. Çünkü çoğumuz eleştiriyi tehdit sanıyoruz. “Benim gibi düşünmüyorsa bana karşıdır” diye bir çizgi çekiyoruz. Oysa ki aynı gökyüzünün altında farklı pencerelerden bakıyoruz hayata.

Belki de en büyük eksikliğimiz empati kurmayı bilmememiz. Kendimize gösterdiğimiz anlayışı başkasına göstermekte maalesef çok cimriyiz. Kendi düşüncemize hoşgörü beklerken, başkasının düşüncesine tahammül edemiyoruz.

Oysa fikirler tartışmakla değil, konuşuldukça gelişir.

Susturmak kolaydır, anlamak çaba ister.

Bir toplumun olgunluğu; herkesin aynı şeyi düşünmesiyle değil, farklı düşünenlerin bir arada kalabilmesiyle ölçülür.

Belki de yeniden öğrenmemiz gereken şey çok basit:

Sadece dinlemek…

Ve insanı, düşüncesinden ayırabilmek.

Bir yüreği omzunda taşımaktır.

Gece herkes uyurken uyanık kalabilmek, 

yorulduğunu kimseye göstermeden ayakta durabilmektir.

Kendi içindeki fırtınayı susturup çocuğuna güneş olabilmektir.

Anne çoğu zaman susarak öğretir.

Bazen bir bakışıyla uyarır.

Bazen de sadece sarılarak iyileştirir.

Annelik mükemmel olmak değildir aslında.

Hata yapıp yine de sevmekten vazgeçmemektir.

Kırıldığında bile kırmamaya çalışmaktır.

Bir anne için dünya küçüktür .

Onun dünyası, “Annee” diye seslenen o sestir.

Ve belki de annelik;

Kendinden vazgeçmek değil,

Kendini çoğaltmaktır.

Bağırmaz, isyan etmez.

Sadece susar… ve susarak da ağırlaşır.

Yorgun bir hayat, sabah alarmla değil; iç çekişle uyanır.

Kahvesini içer ama tadını almaz.

Aynaya bakar ama kendini görmez.

Çünkü insan bazen bedeninden değil, umutlarından yoruluyor. 

Gün içinde herkes güçlü sanır onu.

“Ne kadar dayanıklısın” derler.

Oysa kimse dayanıklılığın çoğu zaman mecburiyetten doğduğunu bilmez.

Kimse güçlü görünen omuzların, geceleri nasıl sessizce çöktüğünü görmez.

Kırıldığını belli etmeden gülmeyi,

ağlamak yerine susmayı,

gitmek isterken kalmayı…

Ama şunu unutuyoruz,

Yorgunluk bir son değil. 

Yorgunluk, ruhun “artık değiş” deme biçimidir.

Belki de yorgun bir hayat,

kendini yeniden kurmaya en yakın hayattır.

Çünkü en çok yorulanlar, en çok direnenlerdir.

En çok düşenler, kalkmayı en iyi öğrenenlerdir.

Çünkü hiçbir yorgunluk sonsuza kadar sürmez.

Yeter ki insan, kendi içindeki umudu terk etmesin.

Bu soruyu kendime ilk kez sorduğumda, cevabı hemen bulamamıştım.

Ama çoğu zaman fark etmediğimiz bir şey var:

Başarıya en yakın olduğumuz anlar, vazgeçmeye en çok yaklaştığımız anlardır.

Başarmak sandığımız kadar yüksek sesli değildir. Alkışlarla gelmez her zaman. Bazen sadece sabah yatağından kalkmaktır. Bazen bir kez daha denemeye karar vermek. Kimsenin görmediği o küçük adımlar, asıl yükü taşır.

Toplum bize başarıyı tek bir kalıba sokarak anlatır. Hızlı ol, görünür ol, karşılaştırılabilir ol. Oysa herkesin yarışı farklıdır. Kimi erken koşar, kimi yolu tanımak ister. Kimi düşe kalka öğrenir, kimi sessizce ilerler. Ve evet, bazıları daha geç varır. Ama geç varmak, yanlış yolda olmak değildir.