ALPER'İN ODASINDAKİ GİZLİ ORMAN

Dışarıda lapa lapa kar yağıyordu ve mahallenin çocukları bahçede kardan adam festivali yapıyordu. Alper ise yatağında, burnu kızarmış ve battaniyesine sarılmış bir şekilde camdan dışarıyı izliyordu. Ateşi düştüğü için kendini biraz daha iyi hissediyordu ama can sıkıntısı, boğaz ağrısından bile daha kötüydü.

“Anne,” diye seslendi Alper güçsüzce. “Dışarı çıkamaz mıyım? Odama sığamıyorum artık.”

Annesi elinde bir tepsiyle içeri girdi. Tepside bir kase çorba değil, bir yığın eski karton kutu, renkli kağıtlar, yapıştırıcı ve boya kalemleri vardı.

“Eğer dışarı çıkamıyorsak,” dedi annesi gülümseyerek, “dışarıyı buraya getiririz. Unutma Alper, nerede olduğumuzun bir önemi yoktur; hayal gücümüz ve sevdiğimiz insanlar yanımızdaysa her yer bir oyun alanıdır.”

Birlikte çalışmaya başladılar. Alper önce kartonlardan büyük ağaç gövdeleri kesti, annesi ise onlara yeşil el işi kağıtlarından kocaman yapraklar yaptı. Alper boyalarıyla ağaçların üzerine gizli kapılar çizdi.

Birkaç saat içinde Alper’in odası, bir yatak odasından çok **”Kağıttan Bir Orman”**a dönüşmüştü. Annesi yatağın üzerine bir battaniye gererek bir çadır kurdu. Alper yastıkların arasına uzanıp annesinin ona ormanda geçen masallar anlatışını dinledi.

Alper o an bir şeyi fark etti:

Dışarıda kar topu oynamıyordu ama annesiyle daha önce hiç bu kadar uzun sohbet etmemişti.

Halsizdi ama hayallerini kağıtlara dökmek ona kendini güçlü hissettirmişti.

En önemlisi; annesinin sıcak gülümsemesi, en kalın battaniyeden bile daha çok ısıtıyordu içini...

Akşam olup babası eve geldiğinde, Alper onu kapıda değil, “ormanının” derinliklerinde karşıladı. Annesi Alper’in saçlarını okşarken kulağına fısıldadı:

“Gördün mü tatlım? Mutluluk bir mekan değil, bir hismiş. Biz bir arada olduğumuz sürece, bir oda bile koca bir dünyaya dönüşebilir.”

Alper o gece huzurla uykuya daldı. Artık biliyordu ki; hasta da olsa, evde de kalsa, sevdikleri yanındayken sıkılmak imkansızdı.

Tuğba Akın