HİKAYELERİ BİRLEŞTİREN KELEBEK

HİKAYELERİ BİRLEŞTİREN KELEBEK

Kitap Kelebeği ormanın en sessiz ve en dikkatli canlısıydı. Kanatları inceydi ve uçtuğu zaman
sanki havada hafif sayfa sesleri duyulurdu. O sadece uçan bir kelebek değildi. O, hikâyeler
arasında gidip gelen görünmez bir bağdı. Kelebeğin yaşadığı dünyada iki farklı ülke vardı.
Bunlardan biri Kitap Ülkesi, diğeri ise Orman Ülkesi’ydi. Bu iki dünya birbirinden çok farklıydı
ama kelebek ikisini de çok iyi tanıyordu.

Kitap Ülkesi düzenliydi. Kitap Ülkesi’nde her şey yerli yerindeydi. Ağaçlar kitap sayfaları gibi
düzgün durur, kuşlar havada belli bir düzen içinde uçardı. Orada her şey sakin ve kontrol
altındaydı. Hikâyeler yazılırdı ama yaşamak için değil, daha çok saklanmak için var gibiydiler.

Orman Ülkesi ise tamamen farklıydı. Orada kurallar yoktu. Rüzgâr istediği gibi eser, ağaçlar
karışık hâlde yaşar, çiçekler renklerini saklamazdı. Hayvanlar gizlenmez, su sesleri her yeri
doldururdu. Orman yaşardı, konuşurdu ve nefes alırdı.

Kitap Kelebeği bu iki dünya arasında gidip gelirdi. Çünkü o hem yazıyı hem de yaşamı severdi.
Ama bir gün garip bir şey oldu. Kitap Ülkesi’nde eski bir hikâye eksik çıktı. Bu hikâye bir
çocuğa aitti ama hikâyenin yarısı kaybolmuştu. Sayfaların bazı bölümleri boş kalmıştı.

Bu durum kelebeği derinden etkiledi. Çünkü o, hikâyelerin yarım kalmaması gerektiğini
hissediyordu. O hikâyeyi tamamlamak için yola çıktı. Kanatlarını açtı ve Orman Ülkesi’ne doğru
uçtu.

Ormana girdiğinde her şey değişti. Burada hava daha nemliydi. Yapraklar hareketliydi. Çocuklar
ağaçların arasında oynuyorlardı. Bu çocuklar kitapları pek bilmez ama ormanı çok iyi tanırlardı.
Her taş onlar için bir işaret, her ses bir anlam taşırdı.

Kitap Kelebeği yavaşça bir çocuğun yanına kondu. Çocuk kelebeği şaşkın bakışlarla izledi. Bu
kelebek ormanda gördüklerinden farklıydı. Kanatları hafif parlıyordu. Kanatlarında yazılar
yazıyordu. Çocuk elini kelebeğe uzattı. O sırada kelebek biraz yukarı uçtu. Bu, korktuğundan
değil, dikkat çekmek istediğindendi.

Ormanda hafif bir rüzgâr esmeye başladı. Yapraklar sallandı. Uzaklardan su sesleri duyuldu. Bir
dere akıyordu. Su berraktı ve taşlara çarparak ses çıkarıyordu. Kitap Kelebeği bu sese doğru gitti.

Dere kenarında bir şey fark etti. Suyun içinde yarısına kadar ıslanmış bir sayfa vardı. Bu sayfa
Kitap Ülkesi’nden suyla birlikte gelmişti. Uzun süre suda kaldığı için kelimeler silinmeye
başlamıştı. Yazılar kayboluyordu.

Kelebek sayfayı sudan çıkardı. Kanatlarıyla kurutmaya çalıştı. Ama hikâye sadece kâğıtta
değildi. Hikâye ormanda da eksikti. Çünkü bu hikâye, ormanın çocuklarının hikâyesiydi.

O sırada gökyüzü değişti. Bulutlar kalınlaştı. Yağmur yaklaşıyordu. Hayvanlar saklanmaya
başladı. Orman yavaş yavaş sessizleşti. Ama kelebek durmadı. Uçmaya devam etti. Çünkü
hikâyeyi yarım bırakmak istemiyordu.

Yağmur damla damla yağmaya başladı. Yağmur yaprakları canlandırdı. Ormandaki sessizlik
bozuldu. Su her yeri doldurdu. Kelebek yağmurun içinde uçarken sayfayı da korumaya çalıştı.
Artık o sayfa sadece kâğıt değildi. İki dünyayı birbirine bağlayan bir işaretti.

Birden yaşlı bir kaplumbağa ortaya çıktı. Çok yavaş yürüyordu ama gözleri çok derindi. Bu
kaplumbağa ormanın en eski varlıklarından biriydi. Her şeyi hatırlıyordu. Kelebeğe yaklaştı ve
yavaş bir sesle konuştu:

“Bir zamanlar Orman Ülkesi ve Kitap Ülkesi bir aradaydı,” dedi.
“Ama insanlar hikâyeleri ayırdı. Bir taraf sadece yazıyı tuttu, diğer taraf sadece yaşamı. Bu
yüzden hikâyeler yarım kaldı.”

Kitap Kelebeği bunu duyunca daha da kararlı oldu. Artık sadece hikâyeyi tamamlamak değil, iki
dünyayı yeniden birleştirmek istiyordu. Çünkü anlıyordu ki sorun sadece eksik sayfa değildi.
Sorun kopukluktu.

Kelebek ormanın içlerine geri döndü. Çocuklardan biri hâlâ onu izliyordu. Kelebek onun omzuna
kondu ve o anda çocuk tuhaf bir şey hissetti. Kelimeler sanki zihnine akıyordu. Her şey birer
birer anlam kazandı. Ağaçlar, hayvanlar, gökyüzü, yağmur…

Çocuk yere oturdu ve toprağa parmaklarıyla izler yaptı. Bu izler ne sadece bir resimdi ne de
sıradan şekillerdi. Bu izler birer hikâyeydi. Diğer çocuklar da yaklaştı. Onlar da bakarak,
dokunarak ve dinleyerek ona katıldı.

Orman yavaş yavaş değişmeye başladı. Artık sadece bir orman değildi. Bir hikâyeye dönüşmüştü.
Her ses bir cümle gibi hissediliyordu. Her hareket bir anlam taşıyordu.

Kitap Kelebeği havada dönerek uçuyordu. Kanatları hareket ettikçe sanki yeni cümleler
yazılıyordu. Rüzgâr bu cümleleri ormanın derinliklerine taşıyordu. Su onları saklıyor, ağaçlar ise
sessizce yazıyordu.

Yağmur yavaş yavaş durdu. Bulutlar dağıldı ve kasvetli hava yavaş yavaş kayboldu. Güneş
ışıkları ormanın içlerine doğru süzüldü. Işık ormana dokununca her şey daha net göründü. Taşlar
eski hikâyeleri hatırladı.

Kelebek artık geri dönmesi gerektiğini hissetti. Kitap Ülkesi onu bekliyordu. Uçtu ve Orman
Ülkesi’nden ayrıldı. Ama bu sefer içinde boşluk yoktu. Çünkü hikâye artık tamamlanmaya
başlamıştı.

Kitap Ülkesi’ne vardığında her şey sessizdi. Raflar düzgün duruyordu. Ama bir değişiklik vardı.
Sanki ormandan bir şeyler geliyordu.

Bir çocuk bir kitap açtı. İçinde ağaçları gördü. Başka bir çocuk sayfalardaki su sesini duydu,
yağmur damlalarını hissetti. Kitaplar artık sadece kelimelerden ibaret değildi. Yaşamın
kendisiydi.

Kitap Kelebeği bunu görünce mutlu oldu. İki dünya artık birbirini anlamaya başlamıştı. Orman
çocukları hikâyeler yazmaktan korkmuyorlardı. Kitap Ülkesi ise doğayı daha iyi hayal ediyordu.

Bir süre sonra ormanda yeni bir sayfa ortaya çıktı. Bu sayfa boş değildi. İçinde kelimeler, doğa,
su sesleri ve çocukların hikâyeleri vardı.

Kitap Kelebeği bu sayfanın üzerine kondu ve uzun süre hareket etmedi. Her şey eski günlerdeki
gibiydi.

Artık Orman Ülkesi ve Kitap Ülkesi aynı hikâyenin bir parçası olmuştu. Ayrılık ve kopukluk
yoktu.

Kitap Kelebeği biliyordu ki hikâyeler kaybolmaz. Sadece birbirinden uzaklaşır. Ama biri onları
yeniden hatırlarsa her şey tekrar birleşebilir.